46-Okunen no Koi (2006)

De man naast me in het Ketelhuis vroeg me na de film "Snap jij er iets van?, Ik snap er helemaal niks van". En dat op een toon alsof hij zich bekocht voelde. Ik had bar weinig zin om hem te vertellen dat ik een film (of kunst in het algemeen) niet per see volledig hoef te snappen om het mooi te kunnen vinden. Snappen is 100% verstand, kunst is grotendeels gevoel. Dat had de man waarschijnlijk toch niet begrepen. Na mijn aarzeling om te reageren draaide de man zich naar de andere kant om een flinke discussie aan te gaan met de eerste de beste die daar zat.

Pas de derde film die ik van Miike zie en wat anderen al lang weten wordt voor mij ook steeds duidelijker. Miike houdt van de grenzen opzoeken, moet zelf haast ook een maniakale kunstconsument zijn die zich laaft aan alles dat los en vast zit. Heeft een werktempo waar alleen Fassbinder in het enigszins recente cinemaverleden bij in de buurt kwam. Een man met ongetwijfeld een hoofd dat borrelt van ideeën. Een man die niet bang is voor reputaties of om eens flink op zijn muil te gaan. Er zijn toch altijd wel weer een stuk of vier films in voorbereiding.

Big Bang Love koppelt een whodunnit in de gevangenis aan een filosofisch getinte film over jeugd en het verstrijken van tijd (en nog veel meer). Vermengt dat met invloeden uit toneel, stukjes animatie, teksten door het beeld, dans en wat al niet meer. Miike speelt niet alleen met chronologie, realiteit en droom en perspectieven, maar ook met het decor van de film. Van bijna een complete setting schakelt Miike makkelijk naar de Dogville-achtige non-decors.

Eigenlijk anarchie tot en met, het knapste is echter dat het niet geforceerd aandoet. De film intigeert en boeit en is er een om vaker te zien en af en toe nog even bij stil te staan. Al is Miike inmiddels vast al weer een paar films verder.

Ik ga me toch eens aan meer van die man wagen. Er zal genoeg tussen zitten wat me niet echt kan boeien, maar dat neem ik wel voor lief.

Voorlopig 4.0*

P.S. Ik dacht al waar ken ik die hoofdrolspeler (erg prettig om naar te kijken trouwens, in meerdere opzichten) van? Maar nu zie ik het. Hij zat ook al in Blue Spring die ik pas geleden zag. Daar was ie ook al beresterk.

Erg eens met de bovenstaande lovende reacties. Big Bang Love is een ontzettend sterke film, die vooral visueel gewoonweg práchtig is. Schitterend geschoten en ook erg mooi in elkaar gezet. Daarnaast is de muziek ook erg goed en wordt er tevens prima geacteerd.

Verder erg indrukwekkende actiescènes, welke flink worden afgewisseld met een aantal erg ontroerende scènes en hier en daar ook flink hilarische momenten. Hou het eerst voorzichtig even op 4 hele dikke sterren, maar de kans op een verhoging in de toekomst zit er dik in.

4 sterren.

Impressive, deze puzzel van Miike. En het was vooral heerlijk om er met je neus (lees: vanaf de tweede rij) bovenop te zitten. Misschien niet zo handig voor het lezen van de ondertitels, maar de impact is des te groter wanneer je hele blikveld wordt ingenomen door de wondermooie beelden die Miike je voorschotelt - geen ontkomen meer aan. Neem alleen de dansscène aan het begin al, ohmygod!

Big Bang Love is een film die overschakelt tussen 'het grote gebaar' (bikkelharde, langdurige vechtscènes), en shots die letterlijk op de huid van de acteurs zitten. Tussen de claustrofobische krapte van 8 man in een piepkleine gevangeniscel en bijna oneindige wijdsheid van het landschap buiten de gevangenis. Steeds terugspringend naar eerdere scènes is een andere context, en daardoor stukje bij beetje de waarheid prijs gevend. Met daartussendoor visuele fratsen als interviews die met een handheld camera lijken te zijn geschoten, vragen in beeld die wel door het filmpubliek lijken te worden gesteld, en een aardige dosis surrealisme. Neem nou alleen de gevangenisbewaarder op een gekanteld bureau waardoor zelfs zijn koffie niet waterpas staat. De verhoorkamer waar je door het geblindeerde glas zo naar binnen kunt lopen. In het niets oplossende, mysterieuze personages.

Uiteindelijk wordt de hele 'whodunnit' wel op een presenteerblaadje ontrafeld voor de kijker, compleet met een tekstuele presentatie van dader, slachtoffer, motieven, en dergelijke. Jammer? Maar en blijft nog genoeg over om je hersens bij te breken. Wat was de 'symboliek' achter enerzijds kiezen voor het heelal en anderzijds de hemel? Wat voor relatie is er nu eigenlijk geweest tussen Ariyoshi en Kazuki? De betekenis van de 'triple rainbow'?

4*

Wat een hele goede Miike is dit weer!

Ik was erg verrast door het acteerwerk van Masanobu Ando. Ik had naast Kidzu Ritan nog nooit zo'n lange rol van hem gezien. En ik moet zeggen dat hij dit erg goed deed.

Ik had ook totaal niet verwacht dat dit zo'n harde film met veel gevechten er in zou zijn, maar dat werd ook afgewisseld met erg mooie beelden en een toch wel constante beklemmende sfeer.

Ryo ishibashi was ook erg verrassend omdat hij vaak toch de rol krijgt van vriendelijke sympathieke man. Het was wel leuk hem eens een keer in een hele andere rol te zien.

Erg goede en intrigerende film en daarom van mij de volle 5*

Vond het vooral een wat kitscherig homo-erotisch gevangenisdrama met allerlei kunstzinnig bedoelde scenes die ik echt niet mooi kon vinden (afgezien van hier en daar een aardige vechtscene) en niet leuke pogingen origineel te zijn (interview via tekst in beeld bijvoorbeeld ) .

Niet mijn smaak.

Een bezweet lichaam, klamme handjes, wat close ups en achtergrondgeluiden die brutaal de coulissen proberen te ontvluchten om de schijnwerpers te betreden tijdens een intens dansstuk waarin iemand in een rood - wit decor opgekropte spanningen lijkt te verdrijven door zijn lichaam te laten bewegen op de luidruchtig aanwezige muziek.

Takashi Miike is voor mij een redelijk onbekende regisseur. Iemand van wie ik mij lang niet genoodzaakt zag om eens een uitvoerige blik in zijn oeuvre te werpen. De 2 films die ik eerder van hem zag hadden vooral een komische insteek. Ik was dan ook erg verrast toen Miike het hier dus op een compleet andere boeg gooide. Wat een prachtige opening!

Net zoals de opening bleek de film ook zeer interessant. Miike speelt met de verhaalstructuur van de film. Verder balanceert hij vaak tussen een intiem liefdesdrama tussen 2 gevangenen en laat hij gelijk enkele schaduwzijden van verbondenheid in de gevangenis aan de kijker zien. Heftige geweldscenes wisselen het geheel af, ondersteund door krachtige geluiden die er geen twijfel over doen bestaan dat er flink geknokt wordt.

Naast al het geweld is er in deze film ook veel ruimte voor bepaalde herhalingen van zetten. Telkens krijgen deze gebeurtenissen een wat andere dimensie. Rustgevende soppende geluiden dienen niet alleen om de kijker weg te laten dromen. Op visueel gebied ziet de film er prachtig uit. Elke ruimte heeft zijn eigen unieke kleurencombinatie. De cameravoering ondersteunt verder het aparte sfeertje dat wordt opgebouwd. Soms is het camerawerk dromerig en abstract en dan weer zit de camera op de huid van zijn personages en brengt hij juist de onstuimige en onbeheersbare gevoelens van de jongens goed over. Jun Ariyoshi lijkt een kwetsbare Benjamin te zijn, zeker in vergelijking met zijn medegevangene die qua motoriek veel grover is gebouwd en qua lichaamstaal veel zelfverzekerder overkomt. Beide zijn trouwens in hun element in hun rollen.

Minpunt waren de vele vragen die in beeld gesteld werden. Soms werd er iets te geforceerd naar het zoeken van de dader van de moord toe gewerkt. Terwijl dit meer een bijzaak voor mij was. Verder wat jammer dat ik geen shot heb ontdekt zoals op bovenstaande poster. Al heeft dat meer te maken met een verkeerd verwachtingskleurenpatroon. Gevarieerde film, die perfect ondersteunt wordt door een indringende soundtrack, die verre van duf overkomt en de impact van geweld, verregaande emoties en de vele mooie beelden perfect onderstreept. Ben blij dat ik nog wat Miike `s voorhanden heb. Al zal ik enkel selectief uit zijn oeuvre gaan spitten. Kleine 4,5*

Hier nog maar es een stukje. Kort of lang, ik weet toch nooit hoe dat uitpakt.

Ik begin maar met zeggen, dat deze film echt heeft wat ik in een film zoek. Bij de meeste films gaat dat om 1 of 2 elementen, maar hier komt alles aan bod van wat film voor mij zo speciaal kan maken.

Sfeer, muziek/soundtrack, visuele pracht, mystiek, (onderhuidse?) emotie, humor em dat loopt dan ook nog eens allemaal vloeiend door elkaar. Het kan bijna niet beter in elkaar zitten, vind ik.

Nu ik de dvd eindelijk in bezit heb, geeft dat toch wel meerwaarde. Zeker met zo'n visueel sterke film als deze, valt alles extra goed op.

Vor het geluid was ik dan toch even bang. Het bezit alleen een stereo kanaal en zoals dat eerder met Gozu het geval was, kan dat wat matig uitpakken. Als de man dus begint met zijn gedicht, en het klinkt erg leeg, vrees ik een beetje, en zet het geluid wat harder. Vervolgens arriveert daarna die ene geweldige scene met veel muziek en het contrast met het geluid had niet groter kunnen zijn en ik duik naar mijn afstandsbediening. Dit kan niet anders dan met opzet zijn. Verder is de mix gewoon goed, maar dit detail, viel mij erg op.

Over het visuele gebeuren heb ik eerder ook al veel geschreven, maar t blijft gewoon erg mooi. Geweldig omgevingen, erg mooie belichting en leuk hoe de kleur geel in de hele film centraal staat.

Verder straalt deze film voor mij vooral een gevoel van vrijheid uit, wat erg tegengesteld is in een film die zich afspeelt in een gevangenis. Omgevingen zijn speels en veranderen/bewegen en personen komen en gaan wanneer ze zin hebben. De camera ervaar ik als een toeschouwer die kan gaan en staan waar ie wil, waar dan ook vaak dankbaar gebruik van gemaakt word, zodat er soms een ruimtelijke sfeer, en waar nodig juist weer een hele intieme sfeer wordt neergezet.

In tegenstelling tot anderen hier, heb ik de film niet ervaren als lastig of chaotisch. Doordat meerdere vraagstellingen en situaties op een andere manier terug komen, krijg je wel steeds een andere kijk, maar het blijft duidelijk waar alles om draait. Dat je als kijker door die benadering denkt door te hbben, dat alles nu haarfijn is uitgelegd en dat er bepaalde zaken nog niet aan bod zijn gekomen, is dan erg goed gedaan.

Een film die gewoon hoog in mn top 10 moet staan, maar eens gaan kijken hoe ik dat ga regelen, er staat nog een ander te dringen. Betekent dat er 2 uit moeten. Ik heb wel een idee welke, eens kijken of dat terecht is.

Nou..zal even proberen te verwoorden wat ik zo juist heb gezien:

Het begon met een filosofische mijmering. Toen ik dit aanschouwde kreeg ik een huivering omdat ik hoopte dat hier niet de basis van de film werd neergezet.

Gelukkig was dit niet het geval en werd direct hierna een simpel maar mooi verhaal vertelt. Eigenlijk is de hele film eigenlijk een 'who done it' mysterie maar wordt visueel zo geweldig neer gezet dat dit het genre ver overstijgt.

De film boort 3 van de vijf zintuigen zo fijntjes aan dat het onmogelijk is om je aandacht te verliezen.

Ik vind het eigenlijk hinderlijk als mensen de vergelijking met 'Dogville' plaatsen gezien het zo grote verschil met het het visuele.

Bv. hier wordt gewoon een deur gebruikt ipv dat iemand doet alsof hij een deur opent.

Buiten het detective(who done it) verhaal speelt natuurlijk nog steeds de onderliggende thematiek die Miike ten toon wil spreiden.

De vraag blijft in hoeverre deze op een overtuigende manier wordt gevraagd/vertelt.

Wat kiest men: toekomst/verleden , ruimte/hemel? Dit werd m.i. wat simplistisch vertelt maar door de visueel prachtige settings weer tot een groot pluspunt gemaakt.

Dit is de 2e film na Audition die ik van Miike heb gezien en gezien het publiek wat hij hier wil bereiken en gezien het fantastische wat ik er van vind moet ik het hier maar misschien bij laten.

Was een mooie, korte , intense filmervaring

4,5*

Was nooit zo onder de indruk van het werk van Miike, maar de laatste 2 films die van de man gezien heb, bevielen me toch zeer goed. Waaronder deze. Stilistisch een waar meesterwerk. Acteerprestaties bevielen me ook zeer goed.

4,5*

Overweldigend.

Wat een regisseur is die Miike toch, verwachtingen komen nooit uit, hij weet elke keer weer te verrassen, grenzen op te zoeken en te overdonderen.

Visueel erg mooie film, on-Miike zelfs. Het hele universum die hij weet te creeren is fenomenaal, de claustrofobische feel van de gevangenis is beklemmend en de buitenwereld heeft een heerlijke surreele atmosfeer, echt uitmuntend. Ondanks de thematiek is 46 voor mij de belichaming van vrijheid. Heerlijk om te zien hoe Miike speelt met droom/realiteit perspectieven en hoe hij speelt met verschillende genres. Miike is een genre.

Ook een heerlijke cast overigens. Ishibashi zie ik sowieso graag maar ook fijn om Ando weer eens in een leading role te zien en dat doet hij met verve.

Al met al een geweldige Miike ervaring weer.

Film waarvan ik zeker erg veel verwachtte, na die vele superlatieven hier op het forum. Visueel kwamen zo goed als al die verwachtingen zeker uit. Miike geeft de film een erg sfeervolle, kleurrijke en symbolische "vorm". Daarin slaagt hij zeker.

Qua inhoud en personages liet de film mij echter wat koud. Zoals hierboven ook al eens aangehaald, is Miike soms iets te vaak bezig met zijn film vorm te geven. (De symboliek is af en toe wat "van het goede teveel", vind ik). Dat gaat hier jammer genoeg ten koste van het verhaal. Verhaal zat nochtans mooi in elkaar, maar ik zat zeker niet vol spanning te wachten op de ontknoping (iets wat anders toch wel aanwezig mag zijn in een verhaal in "whodunnit" stijl). Ook de emoties van de personages vind ik allemaal wat te kunstmatig overkomen.

Ik vond hem dus zeker wel het kijken waard, alleen mag Miike volgende keer van mij wat van zijn pseudo-diepgang (zo kwam het soms wat over vond ik ) en zijn uitbundige visuals inleveren. Wat meer "echte" diepgang en emoties zouden hiervoor in de plaats meer dan welkom zijn!

Een 3,5

De volle mep voor dit visuele pareltje. Vanaf de eerste scene is het schitterend. Bijzonder smaakvolle decors en belichting, met als hoogtepunt de blauwe verhoorkamer met daarin de fluorescerend geel geklede gevangene. Maar er is zeker nog veel meer pracht in deze film, zoals de piramide en de raket, de danscene en de vlinder. Geweldig.

En dan lees ik achteraf dat het een film van Miike is. Dat was me helemaal ontgaan. Ik had nattigheid moeten voelen toen ik de vader uit Visitor Q rond zag lopen, maar desondanks is het geen moment in me opgekomen dat het een Miike-film zou kunnen zijn. Vergeleken met wat ik eerder van hem heb gezien (Koroshiya 1, Visitor Q, Gozu en Zebraman) is dit geheel andere koek. Visueel zoveel sterker. Leuke verrassing. De eerste keer dat ik 5* uitdeel aan een Miike, dat hij er maar meer als deze mag maken.

Prachtig

Mooie film die het vooral moet hebben van de decors. Afzonderlijk niet vernieuwend maar in zijn geheel wel indrukwekkend. Zag bv. vage invloeden van Trier's Dogville en al met al heb je al zoveel gezien in films dat het allemaal niet meer zo origineel aanvoelt. Dat gevoel had ik dus ook niet, alleen achteraf had je wel een gevoel van: dit was mooi. Ook leuke experimenten zoals dialogen met gemonteerde tekst, moest ik even aanwennen, maar was wel leuk en daarnaast werkten het. Verhaal ontbrak me een klein beetje, maar dat is eigenlijk het gene wat ik totaal niet miste hier. Wie zit te wachten op een mooi mysterie of een ijzersterk verhaal, moet hier niet naar gaan kijken, het is enkel de reis er naar toe, die dit zo bijzonder maakt. Het leuke aan deze film is, is dat hij best makkelijk te volgen is, dat hij ondanks de herhalingen, een vlot tempo heeft. Ik verwachtte namelijk een moeilijk drama met lange scènes en gedurfde stiltes, maar dit was iets totaal anders. In die zin is de film wel toegankelijk voor een groot publiek. Symbolisme met die vlinder, raket en de piramide kwam niet echt aan maar verstoorde niet mijn interesse. Geslaagde film, en wat een wereldse poster!

4,5 ster

De zevende film van Miike die ik gezien heb en tevens ook zijn beste. Visueel is dit een prachtfilm; het kleurengebruik, de surrealistische scènes van oa de piramide en de space shuttle. Geweldig mooi en goed gevonden allemaal. Niet te vergeten uiteraard de prachtig uitgevoerde dans in het begin en de flitsende gevechtscènes. Ik had enigszins moeite om het verhaal te volgen, ik heb daarom deze film dan ook twee maal bekeken. De film was niet ondertiteld en ik moest voor het begrijpen van de film mijn excel bestandje raadplegen waar de vertaling van de dialogen op stond. Dit kostte veel tijd maar was niettemin wel de moeite waard hoewel het begrijpen van deze film nu ook weer niet direct een pré is. Alleen al om de visuals is deze film het bekijken meer dan waard.

Van Miike kon tot nu toe alleen zijn film Audition van mijn kant op een ruime voldoende rekenen. Van zijn overige films die ik gezien heb, was ik nu niet bepaald weg maar ik ben nu toch weer nieuwsgierig geworden naar het overige werk van deze toch wel zeer veelzijdige Japanse regisseur.

4,0* met kans op verhoging

Herziening.

Deze film blijft even uniek als de eerste keer. De verwijzing naar Dogville is er dan wel, buiten die ene stylistische invloed valt er maar weinig terug te vinden van Von Trier's werk.

Miike op z'n eigenzinnigst, samen met Izo de twee films die hem even in het arthouse hoekje deed verzeilen. Vind het jammer dat hij daar weer zo snel vertrokken is want samen met Izo behoort deze film zeker tot Miike's beste werk.

Visueel knap, geweldig geacteerd en constant uitdagend. Miike blijft een held.

5.0* en een uitgebreide review

Alleen op de kermis.

De lampjes branden nog vrolijk, de muziek blijft ongestoord spelen, en de attracties zijn nog volop in beweging; het grijphandje van de grijpkraam grijpt nog steeds naast de knuffel's, de botsauto's botsen nog steeds tegen elkaar op, en de draaimolen draait nog steeds in het rond.

Slenterend door het lege spektakel besef ik dat ik alleen ben, ik kan doen wat ik wil! En precies 15 minuten lang, heb ik genoten als nooit te voren, maar al snel bleek dat het eigenlijk gewoon verrekte ongezellig en eentonig was. Ik voelde een sterke drang om naar huis te gaan, maar 85 minuten alleen op de kermis kon ik toch niet aan me voorbij laten gaan?

Nog een behoorlijk dubbel gevoel bij een film waar ik eigenlijk gewoon geen goed woord over kwijt wil. 4.6 Billion years of love is behoorlijk onsympathiek in elkaar geknutseld door een verschrikkelijk hoofd thema (wat voor persoon wil je later worden) in een tamelijk oninteressant verhaal te gieten. (crime scene met schizofrenie)

Het begon allemaal nog veelbelovend; mooie decors met hier en daar wat mysterieus dialoog, maar toen het verhaaltje beogn wat symbool staat voor het vraagstuk van de film stortte mijn interesse als een kaartenhuis in elkaar. Gegeven, visueel bleef het grotendeels interessant, echter helaas niet interessant genoeg om niet om de 4 -5 minuten op de klok te moeten kijken. Ik zit al een uur in de draaimolen, en ik wilde er eigenlijk wel uit.

Ondanks de visueel interessante scènes en wat absurditeiten, was het bij elkaar veel te droog en onsubtiel om hier een voldoende aan goed te kunnen praten.

1.5*

Mooie, ongrijpbare film. Ik snap wel waarom Miike dit ziet als zijn meesterwerk. Vond niet alles even goed werken, zo is het dramatisch gezien wat onevenwichtig. Maar de film zit zo vol met stijlvondsten, leuke ideeen en scenes die wel werken als een trein, dat ik dit onmogelijk geen hoge beoordeling kan geven. 4 sterren.

Aangezien ik toch wel enigszins gecharmeerd was door de 2de helft van Odishon en ik ergens had gelezen dat dit één van miike's visueel sterkere films is, besloot ik om me hier ook maar eens aan te wagen.

En genoten heb ik zeker. Visueel erg sterke film met magnifieke decors en sets (eetzaal, bureau van de gevangenisdirecteur) die erg surrealistisch aandeden en vaak leek het of ik naar een toneelstuk aan het kijken was (hierboven werd er dan ook terecht naar Dogville verwezen denk ik). Het gele tintje dat ons de gehele film achtervolgde was voor mij ook een zeer geslaagd concept.

De absurde sfeer kon me de gehele film ook erg bekoren en droeg mooi bij aan het totaalpakket. Inspecteurs die een kamer binnengaan door het raam met de dromerige buitenmuur, een piramide en een spaceshuttle, lichtstralen die dwars door het hart gaan. Zeer mooi.

Een creatieve en (toch wel een beetje) poëtische film met veel aandacht voor het visuele. Dat willen we meer zien. Een welverdiende 4.5*

Iemand een suggestie voor mijn volgende Miike?

Nee, dit werd hem niet voor mij. Het zag er alleszins wel bijzonder fraai uit met mooie volle kleuren, sterke cameraposities en fijne belichting (vooral als die twee door die gang lopen, van licht naar schaduw naar licht, et cetera). Ook de muziek was bij tijd erg sterk. Alleen kon de hele film mij verder weinig boeien en wist ik nooit op enige manier betrokken te raken bij de film. Wellicht komt het deels door de wat magere uitwerking van de personen of de manier van chronologiegebruik. Want de plot, zoals hierboven vermeld, klonk mij direct interessant. En zo wordt dit, ondanks de thematiek, een verdomd lange zit. 1,5*.

Ik lees dat de beste man veel verschillende film heeft gemaakt, dus nog een wat anders proberen of het aan deze lag of aan de hele regisseur.

M'n eerste Miike; na 1000+ films mocht het een keer. En het is me niet tegen gevallen. 46-Okunen no Koi bevat een hoop leuke ideeën, dat in elk geval. In de uitwerking schort het er nog wel eens aan. Visueel vooral door kitscherigheid of een goedkope uitstraling. Inhoudelijk doordat de structuur toch wat geforceerd is en met name het detective gedeelte met de Q&A eigenlijk niet werkt. Het is ook tekenend dat er in losse scenes wel spanning zit maar in de film als geheel eigenlijk nauwelijks en ik dus ook niet echt gegrepen werd. Het einde van 46-Okunen no Koi vond ik wel goed, en ook de vraag die opgeworpen wordt door de ene detective; wat is nog de zin om te straffen als er sprake is van zo'n haast onvermijdelijke keten van oorzaken en gevolgen? Aardige film wel.

Van deze film had ik gezien het gemiddelde en lovende recensies wel het nodige verwacht maar dat viel vies tegen. Ik vond het visueel helemaal niet mooi, eerder lelijk, vooral de "magische" scenes met de pyramide en de raket was pure edelkitsch- en dan moeten dat vlindertje, het bloedende hart en de regenboog nog komen... Visueel niet alleen onaantrekkelijk, ook qua idee niet erg geïnspireerd. De manier om het eenvoudige verhaal over een moord in de gevangenis te vertellen voelt nogal gekunsteld, met niet-synchronische editing en veel herhaling. Bovendien boeide het nauwelijks wie de moord had gepleegd omdat de personages zo afstandelijk zijn dat het me geen zier kon schelen wat er met ze zou gebeuren.

Er zitten wel een paar knappe scenes in zoals de dansscène, maar het was een beetje als een verzameling los zand met af en toe een mooie schelp er tussen. Wat ik vooral miste was Miike's zelfspot, hij lijkt het allemaal zo ontzettend serieus te nemen. Wat ik bv wel grappig vond was hoe twee mannen een eindeloze wenteltrap beklimmen en de achterste tot tweemaal toe sigarenrrook van zijn voorganger wegwuift. Kleine, onopvallende momenten die een beetje relativeren, daar ontbrak het m.i. aan.

Ik blijf het wel proberen met Miike, want al vind ik zijn films zelden echt goed, ze zijn vrijwel altijd wel boeiend- dit is een van de eerste ontgoochelingen. Miike is bovendien zo'n beetje de veelzijdigste regisseur die ik ken dus het kan met hem alle kanten op.