Elementarteilchen (2006)

Ik vond het een beetje een zinloze film, die overal en nergens heen gaat. Boeiend wel, en goed gemaakt, maar direct vervlogen als je de zaal uitstapt.

Merkwaardige film.

Er zit veel cynisme in. Ondanks dit cynisme, wordt alles heel luchtig gebracht.

Was het allemaal iets serieuzer gespeeld geweest, was de film een stuk indrukwekkender geweest. Een beetje a la Bitter Moon bijvoorbeeld.

Moritz Bleibtreu is erg goed als de verbitterde en verknipte man. Zijn hopeloze zoektocht is minder boeiend dan ik had gehoopt. Die scenes zijn gewoon niet goed genoeg geschreven. Het is vaak veel te makkelijk.

Zodra de bioloog een relatie krijgt is die verhaallijn ineens praktisch voorbij. Ik had het interessanter gevonden als hij en zijn diep gezonken broer nog wat met elkaar zouden ondernemen.

3 sterren

Boeiende film die enkel geschikt is voor dertigers en veertigers.

Er komen zéér veel herkenbare situaties in voor en Bleibtrau is een schitterende acteur!

Vervelende en uitermate saaie film,

De film lijkt vooral nooit tot bloei te komen. Het pretendeert allemaal heel wat te zijn, maar mist indrukwekkende beelden en een sterk verhaal om associaties op te kunnen roepen bij hetgeen er verteld wordt. Weinig samenhang tussen de oninteressante materie en het verhaal. Veel te standaard uitgewerkt, amper magische settings. Gewoon vaak een zoektocht naar liefde van 2 niet bijster boeiende hoofdpersonen die oppervlakkig heen en weer drentelen.

Verder is de muziek in deze film mij totaal ontgaan. Slappe zooi dus, waar ik richting het einde maar moeilijk doorheen kwam. De eindscène is mooi, maar de gebeurtenissen eraan vooraf zijn zo clichè en zonder gevoel voor fantasie uitgewerkt dat er geen ruimte was voor eigen verbeelding. Waardoor het er voor mij allemaal niet meer zo toe deed. 1,5*

Goede film, de verrassing van de week.

Bij mij vallen dit soort midlifecrisis films meestal niet zo goed (About Schmidt, Sideways bv). Opvallend daarom dat deze dat wel deed. Misschien omdat hier de humor minder aanwezig is? Enkel keertje wel geglimlacht (vaak pijnlijke glimlachjes), maar film is een stuk serieuzer dan twee bovengenoemden. De muziek is uitstekend.

Jammer dat de film aan drama overkill doet, hierdoor werd het op een gegeven moment zelfs voorspelbaar wat de volgende handeling van één der personages zou zijn. Acteurs doen het verder prima. Wel een fijn filmpje.

3.5*

Redelijke film over twee halfbroers die nogal van elkaar verschillen. De ene sexueel gefrustreerd, en de andere a-sexueel. De personages zijn zeker goed uitgewerkt en de beelden uit hun jeugd helpen hier ook zeker bij. Maar ik kon me niet van de indruk ontdoen dat de regisseur teveel hooi op zijn vork heeft proberen te nemen met deze boekverfilming. Daarvoor wordt er gewoon teveel aangestipt, en zijn sommige scenes te kort. Wel een aantal mooie momenten en de acteurs leveren ook goed werk.

Onderhoudende film over twee halfbroers met totaal tegengestelde karakters en hun omgang met vrouwen en seks. Oskar Roehler doet z'n best om er een pakkend psychologisch drama van te maken, maar dat lukt niet erg. Niettemin best de moeite van het bekijken waard en dat geldt zeker voor Martina Gedeck (Das Leben der Anderen). Franka Potente heeft helaas maar een klein rolletje.

Zes jaar geleden lukte het mij niet deze film af te kijken. Vandaag opnieuw een poging ondernomen en dit keer is het me wel gelukt maar vraag niet hoe. Ik moest de film meerdere keren onderbreken, zo slaapverwekkend vond ik het allemaal. Nou ja, die scènes met Michael gingen allemaal nog wel, maar die met die zwaar gefrustreerde op seks beluste Bruno waren niet om aan te zien. Tja, films waar een loser centraal staat zijn blijkbaar toch niet aan mij besteed.

Verreweg mooiste scène:

De jonge Michael die aan het strand met mathematica bezig is, een meisje in bikini ziet zitten, zijn fototoestel pakt en vervolgens een foto van haar maakt terwijl zij omkijkend en lachend het water in loopt.

Meest frustrerende scène:

Bruno die zijn poten niet af kon houden van zijn zeer aantrekkelijk ogende leerlinge en vervolgens zijn gulp losmaakte waarna het meisje verschrikt de klas uitliep.

Het verschil tussen Michael en Bruno kon niet beter weergegeven worden.

2,0*

De casting van de twee hoofdrollen is niet ideaal; Moritz Bleibtreu speelt iets te geforceerd en Christian Ulmen is iets te passief, maar afgezien daarvan is dit een mooie film over twee broers die op verschillende manieren te maken krijgen met een midlife-crisis. Vaak behoorlijk expliciet, zowel visueel als qua taalgebruik, maar gelukkig nergens vulgair en vaak erg grappig. Vanaf het moment dat de mooie Franka Potente en Martina Gedeck in beeld komen wordt de film ook steeds beter.

Twee halfbroers, maar ook twee enorme tegenpolen. Het contrast kon haast niet groter zijn. Beiden sociaal onhandig als het aankomt op relaties en vrouwen, maar toch zo verschillend. Michael is de nerd van dienst, de sul van de twee die weinig sociaal contacten legt met het andere geslacht. Zelfs zijn jeugdvriendin is hij door eigen toedoen uit het oog verloren.

Bruno daarentegen is meer het prototype van een gefrustreerde en geobsedeerde veertiger die eerder pervers en ongepast uit de hoek komt. Weinig sympathiek personage van begin tot eind. Een narcist, iemand met zelfmedelijden...

Het is bij momenten inderdaad wat geforceerd, maar toch vond ik het verhaal onderhoudend. De ontluikende liefdes na halfweg waren boeiend, maar ze waren ook naar mijn gevoel te weinig zwaar of diepgaand om me echt te raken. Agree met Wibro dat de fotoscène de mooiste en meest gevoelige fragment was van de film. Ook het acteerwerk maakte veel goed, zelfs de kleine bijrolletjes zoals die van Corinna Harfouch als dokter Schäfer waren prima.

Weer een film die ik jaren terug al zag maar toen recenseerde ik lang niet alles.

Het boek van Houellebecq was erg interessant en in essentie een verdere verkenning van De Wereld van Markt en Strijd, met als gemeenschappelijk onderwerp de bittere nalatenschap van de seksuele revolutie eind jaren 60, die van de seksuele markt een harde jungle maakte en de cohesie van gezinnen en traditionelere structuren aantastte. "Atomised" is een prima beknopte Engelse vertaling van waar het om gaat hier.

Deze verfilming is vrij getrouw hoewel erg veel observaties in de voor Houellebecq typisch essayistisch aandoende roman ontbreken. De verfilming dat eerdere boek (Extension du domaine de la lutte) deed wel veel voice overs, wat prima werkte. De kleuren zijn erg fel en kitscherig, wat jammer. Toch slagen veel scenes er wel in om de essentie uit het boek weer te geven. Goed gespeeld, met name de intense Bleibtrau vind ik altijd erg goed, hier is hij een seksueel gefrustreerde leraar die niet genoeg affectie kreeg. Wel empathie van schrijver Houellebecq dat vond ik altijd het sterke van zijn boeken, je kon je daardoor inleven. Dit blijft gelukkig behouden in de film. Grappig vond ik de interactie tussen de egoistische moeder en haar autistische zoon die op een typische manier moeite heeft met fysiek contact.

Zeker aan te raden voor wie het boek ook interessant vond.