Container (2006)

Het valt me altijd op dat als een vrij ontoegankelijke film in de pakketservice terechtkomt er vrijwel altijd lage stemmen volgen. Wat mij betreft mag die hele pakketservice worden afgeschaft

Deels geslaagd experiment. Het hypnotiseerde effect werkte goed. Vooral het eerst half uur werd ik in de film gezogen. Laatse half uur geloofde ik het allemaal wel. Vond de film een stuk minder depri dan gevreesd.

3,5*

De meest depri- en met -Totsuo - de meest experimentele film die ik gezien heb. Hoe komt het toch dat Deense en Zweedse regisseurs doorgaans zulke depri films maken? Zou dat komen omdat 's winters de dagen zo kort zijn? Toen ik deze film met veel moeite had afgekeken, dacht ik dat het einde van de wereld nabij was, de kredietcrises heeft ons in zo'n afgrond geworpen, dat alle hoop op een betere toekomst is verloren. Wij staan op de drempel van een nieuwe wereldoorlog etc. De depri sfeer van de film wordt nog extra kracht bijgezet door de stem van Jena Malone. Ik had het idee dat ze in een psychiatrische inrichting zat. Zou ze misschien zelfmoord hebben willen plegen? Verbaast me niets. Gezien de hoge waarderingen schijnen toch veel users dit soort films te kunnen waarderen. Ik behoor daar echter niet bij, daarvoor zit ik te goed in mijn vel.

Normaal gesproken zou ik voor deze film niet meer dan 1,0* geven, maar omdat Lukas Moodysson voor mij de meest depri-film aller tijden gemaakt heeft - niemand zal hem volgens mij kunnen overtreffen - krijgt hij een ster * erbij.

2,0*

Heb je a Hole in my heart al gezien?

Mijn inziens is een film dan juist bijzonder goed geslaagd. Als een film zulke sterke emoties weet op te roepen vind ik dat bewonderingswaardig. Ik had dezelfde emoties, was geschokt, aangedaan, neergeslagen, kapot. Moest echt effe bijkomen. Met nog een kwartier te gaan werd 't me serieus bijna te veel, trok die ellende bijzonder slecht , het voelde TE intens, wilde 'm toch afzien wat me echt moeite kostte. Heb 'm afgezien, in m'n top10 geplaatst wetende dat ik deze nooit nog een keer ga kijken.

Hmmm, dit vind ik een beetje een vreemde opmerking. Ik denk dat je JUIST goed in je vel moet zitten voor deze film. Als je al slecht in je vel zit komt 't denk ik minder extreem over : het contrast tussen jouw realiteit en de film is dan een stuk kleiner en daarmee minder indrukwekkend.

En dan 2 sterren geven, dat kan ik echt niet rijmen. Ik sprak laatst een collega die een film slecht vond omdat ie het hoofdpersonage niet sympathiek vond. Van hem begreep ik dat overigens wel, hij wilde gewoon vermaakt worden door een film (a la Hollywood). Echter als ik naar jouw top10 gaat dat toch verder dan 'vermaak', vandaar dat ik 't niet goed snap.

Ik heb gewoon ontzettend veel respect voor de wijze waarop Moodysson zulke sterke emoties kan oproepen en dat het in dit geval dan om negatieve emoties gaat, dat doet daar niets aan af.

gmx

Je hebt depri-films die visueel schitterend zijn (bv Requiem for a Dream) en die visueel oerlelijk zijn. En dat laatste geldt meestal voor de films van Lukas Moodysson. En dan heb ik het niet alleen over deze film "Container", maar ook over zijn andere film die uitblinkt in depressiviteit; "Lilja 4-ever". Het gaat bij mij bij films niet alleen om het verhaal, maar vooral ook om de fotografie én de muziek niet te vergeten. Verhaal, fotografie, muziek; zij vormen voor mij in de film een eenheid. RFAD voldoet hier volledig aan. Container en Lilja 4-ever voldoen hier voor mij absoluut niet aan. En dat heeft puur met mijn filmsmaak te maken. Niet meer dan dat.

Fair enough. Ieder z'n ding.

Deprimerend... Depressief... Neerslachtig... Misschien heb ik naar een andere Container gekeken, maar het enige woord welke eigenlijk constant in mij opkomt is fascinerend. Moodysson is zowat sterker dan ooit uit zijn midlife crisis gekropen (zie A Hole in My Heart) en zet hier even een sterk staaltje cinema neer.

Vooral visueel gezien is het, hoewel het best korreliger had gemogen, gewoonweg fascinerend en supersfeervol. Er valt zoveel te zien en te beleven in die 70 minuten dat je eigenlijk ogen en hersenen te kort komt om alles goed te zien en te bevatten. Wat wel minder is, is de voice-over van Jena Malone. Aan de ene kant heeft het monotone een slaapverwekkend effect alsof iemand je een verhaaltje aan het vertellen is net voor het slapen gaan. Aan de andere kant werkt haar stem ook storend en irriterend omdat er gewoon teveel te zien is op het scherm. Moodysson had wat mij betreft de voice-over gewoon achterwege moeten laten om op de achtergrond alleen maar de muziek cq het geluid cq de ruis (maak je keus) van de laatste 15 minuten te laten horen. Superfilm alleen jammer dat hij het niet aandurfde om er een compleet stomme film van te maken.

Het staat op de nominatie om hoger te scoren, maar daarvoor moet ik nog even enkele zaken herkauwen en tegen elkaar afwegen.

Na 3 dagen zon en lekker muziek kan ik me nauwelijks meer iets herinneren van deze film. Vond het lelijk, nietszeggend en vooral oervervelend saai.

Zwartgallige, pessimistische extentiele leegheid in kunstzinnig grofkorrelig zwart/wit. Bah! Wat heb ik daar een hekel aan...

1*

Het is een maand geleden dat ik deze film gezien heb, maar ik weet nog steeds eigenlijk niet wat ik erover moet zeggen. Ik vind het een zeer boeiende ervaring en uiteindelijk ook een goede film. Het duurde wel even totdat ik in de film zat. De beelden zijn nou niet direct uitnodigend en ook de voice-over leek nogal willekeurig. Dit verandert echter wanneer onderwerpen beginnen terug te keren in de voice-over, wat een extra dimensie geeft aan het uitdiepen van de psyche van deze persoon. Dit werkt erg goed met de beelden, die door de steeds langere takes steeds hypnotiserender worden. Tevens heeft Jena Malone een perfecte stem om je in een soort trance te brengen. Kortom: zeer goed en een Moodysson zoals ik die graag zie.

Hål i Mitt Hjärta, Ett was een heel stuk anders als de vorige films van Moodysson en simpelweg een waardeloze film. Container is een kleine verbetering. Ik kan heel goed inzien dat andere het een hypnotiserende ervaring vinden, maar ik begon mij na 10 minuten al te vervelen. Wel was de voice over ontzettend goed, maar werkte niet in combinatie met de beelden. De dag erna de film nog eens beluisterd, met het beeld op zwart op de achtergrond. Prachtig.

Vind je het niet een enorme... uh... zeikstem? Sorry maar heb er geen ander woord voor.

Ik vond het juist een enorm fragiele, meeslepende stem.

Okay, ik vond hem heel zeurderig niet echt een stem die je meteen vastgrijpt ofzo.

Het is een het toch wel vrij zachte, fragiele stemgeluid en de intonatie die mij raakt.

Heerlijk hoe ''gelijkgestemde'' nog over een vrouwenstem kunnen discussiëren....

Grappig inderdaad maar omdat juist jij deze film ook helemaal niets vond was ik wel nieuwsgierig waarom die stem je dan wel aansprak.

Ik vond zelf namelijk de intonatie die jou dus schijnbaar wel wist te raken vrij monotoon waardoor er ook bij mij maar weinig bleef hangen van wat er gezegd werd.

Ook bij mij bleef lang niet alles wat gesproken werd hangen, naar was het meer de spraaktechniek op zich die mij raakte.

Inderdaad!

Je hoort (of tenminste, dat denk je) omdat het zo meeslepend is op een gegeven moment niet eens meer wat er gezegt wordt, maar toch raakt het je diep. Een (zoals ik het al eerder geschreef) hypnotisch effect zeg maar. Heel bijzonder hoor!

@Neo. Niet kwaad bedoeld maar als je die stem ook zo bijzonder vond, vanwaar dan zo'n laag cijfer? Oke, ik begrijp dat de beeldenstroom je niet aanstond en je de film misschien nogal moeilijk te beoordelen vond, maar dan nog is 1* bijzonder laag voor iets wat je zelf ''Prachtig'' noemt. Tenminste dat vind ik hoor...

Omdat het een enkele element is van de film. Ik kan een film als geheel niet prachtig noemen omwille van een voice over, terwijl de rest slaapverwekkend was. Ik vond de film ook niet moeilijk te beoordelen hoor.

Al is het bij een film als deze natuurlijk wel meer dan enkel een element...

Maar goed, als je de rest slaapwekkend vond en er al na tien minuten genoeg van had kan ik het opzich wel begrijpen.

Laatst gekeken maar ik ga hem nog niet beoordelen puur en alleen omdat ik hem zonder ondertiteling keek en 3 kwart niet volgde van wat er werd gezegd..

Nou moet ik zeggen dat me gemoedstoestand niet op zn allerhelderst was en ik hem in een omgeving heb bekeken waar het geluid niet luid genoeg aanmocht..

Niet afgezien dus binnenkort nog maareens proberen in een betere omgeving

Moodysson's beste.

Na me er maanden op verheugd te hebben vanavond eindelijk bekeken, met dank aan de pakketservice. En wat een kijkervaring! Moodysson maakt, hier al eerder aangegeven, subliem gebruik van hypnosetechnieken. Toen ik er na een paar minuten in zat, kreeg ik het niet meer voor elkaar om ook maar even aan iets anders te denken. Beelden zijn geweldig, en ook de editting is briljant, vooral wanneer de beelden in een hoog tempo door het scherm worden gepompt. De voice-over is afzonderlijk al heel sterk, maar de zwart-witte beelden maken het helemaal af.

De inhoud ben ik eigenlijk niet zo heel erg mee bezig geweest. Moeilijk om goed te zeggen wat nou de relatie was tussen de man en de vrouw. Volgens mij was de vrouw wat de man zelf hoopte te zijn, zo erg dat hij er zelfs heilig in geloofde dat hij zo was. En andersom. Maar dat is een vrij vage theorie, bij herziening ga ik wat meer op de details letten. Misschien valt er ook niet veel aan te snappen. Gelukkig ligt bij deze film de nadruk niet op de inhoud.

Prachtfilm dus, zo deprimerend als deze heb ik er nog nooit eerder een gezien. 5* en een hoge top-10 notering. Moodysson is nu definitief mijn favoriete regisseur. En over een tijdje aanschaffen en nog een keer bekijken. Al eerder gezegd, maar bekijk deze film zonder subs. Moodysson heeft niets voor niets voor een Engelstalige voice-over gekozen.

waarom zijn mijn kaarsen bijna opgebrand zijn zij mijn ziel ik ben opgebrand ik heb een poster van qt aan de muur mijn haren zijn kort de kapper was chinees 10 euro op tafel wat is 10 euro op een mensenleven wie kan ik redden wil ik wel iemand redden de tv is uit maar ik zie het rode licht waarom is het licht rood rood als bloed mijn nagels zijn te lang maar als ik ze knip komt er bloed de geur van afwasmiddel sleept door het huis op zoek naar mijn neusgaten als had het geheugen en een wil een wil van zichzelf zoals alles wat leeft en niet leeft en denkt en niet denkt shirt aan of uit het is koud en toch warm ik ben een man mijn nick is otherfool ik ben nog nooit in zweden geweest en haat deze film

Briljant.

Met dat briljante stuk ben ik het overigens zo goed als eens

pak dan gewoon een potlood en een klein stukje wit papier gescheurd uit een tijdschrift vol halfnaakte meisjes die hun lichaam graag aan de wereld laten zien terwijl ik niet zeker ben over mezelf en nadenk over wat ik zou kunnen schrijven op het grootste wit stuk van deze bladzijde zodat iedereen kan lezen wat je precies van deze film vind nadat je het met je toetsenbord waar de letter h mist en er tussen de knopjes f7 en f8 een stukje chips zit overgetypt hebt en later vraagt aan otherfool wat hij van je verhaaltje vind daarnaast ben ik ook van mening dat iedereen bij deze zweedse film van moodysson op een dergelijke manier moet praten

De beeldtaal in "Container" van Lukas Moodysson doet denken aan de films van de Nederlandse regisseur Frans Zwartjes. Deze maker van experimentele films heeft zeer intrigerend werk afgeleverd. Ondanks dat je tijdens het kijken naar de films van Zwartjes met je verstand nooit ergens grip op lijkt te krijgen, weten ze toch te boeien. Een literair plot is zoveel als mogelijk achterwege gelaten. Het gaat bij deze filmer dan ook niet om de woordtaal, hij probeert juist een krachtige en persoonlijke beeldtaal te hanteren om een kaal handelen, zonder verstand of woorden, via het filmdoek over te brengen.

In plaats van te componeren uit emotie die opgewekt wordt door klanken, probeert Zwartjes dat te doen uit emotie die door beelden opgeroepen wordt. In zijn korrelige zwart/wit beelden valt een verborgen rijkdom te ontdekken, die vol zit met associatieve gevoelens. Soms kan dat een prachtig spannende ervaring opleveren. Als kijker moet je wel in de stemming zijn, vanwege het niet gewend zijn te kijken naar een op het eerste gezicht onbestemd gebruik van beelden. Je moet je wel willen openstellen om van de verborgen schoonheid in Zwartjes beeldorakels te genieten. De soundtrack bij Zwartjes bestaat meestal uit niet erg melodieuze klanken, die hijzelf uit een oud, krakkemikkig huisorgeltje getoverd heeft. Dus ook het geluid biedt het verstand van de toeschouwer nauwelijks enig houvast.

Naast de grote wirwar aan beelden rondom twee personage in "Container" gebruikt Lukas Moodysson daarentegen hoofdzakelijk een vrouwenstem als geluidslaag. De stem prevelt een onophoudelijke stroom woorden. Allerlei persoonlijke emoties, en af en toe feiten uit de actualiteit zoals o.a. Tsjernobyl of de borstkanker van Kylie Minogue, worden daarmee heel direct via dit gesproken woord benoemd. Deze directheid maakt de kijk- & luisterervaring minder meeslepend dan die bij Zwartjes en tegelijkertijd ook minder chique. De hallucinerende sfeer wordt ermee doorbroken en de mogelijkheid om vrij te associëren enigszins beperkt. Ook het verbonden zijn met de actualiteit werkt niet echt bevorderlijk voor het ervaren van een onbestemde emotie die de kijker zacht of ruw met zich meevoert.

Zoals in een eerdere reactie is opgemerkt, geeft Jana Malone de stem in "Container" wel een grote muzikaliteit mee. Door haar geraffineerde intonatie doen de klanken, ondanks de mindere inhoud, denken aan een monoloog van Samuel Beckett. In het toneelwerk van Beckett draait het vooral om woorden die sfeer en spanning scheppen en dus niet om woorden die deze twee stemmingen direct benoemen.

Toch is Lukas Moodysson beslist een boeiende regisseur, vanwege zijn poging om in "Container" de beeldende kunst een grotere rol te laten spelen dan de literaire. Het is alleen jammer dat de visuele kunst, die hij voor ogen heeft gehad tijdens het draaien van dit experiment, wat oubollig overkomt. Het doet qua vormgeving allemaal een beetje te veel denken aan achterhaalde kunsttrends. Wel ben ik blij, dat ik dankzij de pakketservice deze film van Moodysson heb kunnen bekijken.

Bedankt Bas, ik denk dat ik die box 'Frans Zwartjes: The great cinema magician' wel in huis haal.

"I'm Jena Malone... I'm an actress... I'm not... I'm just pretending... There's so much hate in my love... There's so much love in my hate... Do you understand what I am saying?"

Met een zaklamp in de geest van een vrouw op bed, schreeuwend van de pijn, in het lichaam van een man, verstrikt in een cocon van beddengoed. Jesus met een C-cup. Badderen met een fotoboek. In drag een party crashen.

Nee. Geen idee waar Malone en Moodysson het over hebben. Maar fuck... wat hebben ze het zwaar.

En fuck, wat ga ik lekker slapen zo.