Container (2006)

Fucking Amal en Tilsammans krijgen we waarschijnlijk nooit meer. Tenminste niet van Moodysson. Ik ben wel benieuwd wat zijn volgende stap zal zijn.

Deze film viel me erg mee, hoewel ik 'm iets aan de lange kant vond. Intrigende, associatieve gedachtenstroom van iemand die dan weer verward en dan weer scherp naar de wereld om haar heen kijkt. Ik wil 'm vaker zien omdat ik merk dat ik onbewust veel meer met de tekst bezig ben geweest dan met het beeld. Lef van Jena Malone om hier aan mee te werken trouwens, zeker ook omdat de tekst duidelijk vanuit het oogpunt van een beroemd iemand is geschreven.

3.5*

De film ook bekeken zonder subtitles. Goede keuze zo bleek achteraf, want er wordt 70 minuten lang aaneen gesproken door Jena Malone. Een rauwe, monotone stem. Die steeds meer tot je door gaat dringen, zodat je in een trance raakt.

Tranceversterkend is ook de bijbehorende editing van de beelden. Deed mij denken aan Tetsuo. Veel beeldenstromen achter elkaar. Visueel zit het sowieso wel goed. Met name het vele spelen met de kleuren zwart en wit viel op. Niet alleen zwart, wit maar ook veel kleuren die zich er tussenin begeven. En vele donkere scènes worden afgewisseld met scènes waarin alles ineens felwit aandoet.

Over het algemeen genomen is de film vreemd, bizar en zwartgallig. Maar daardoor ook gewoon enorm grappig. Niet uitbbundig gelachen, maar meer om andermans eigenaardigheden. De hoofdpersoon slaapt zelfs niet in een gewoon bed, maar heeft een prima alternatief.

Nog een paar leuke quotes: These boobs are the most expensive I ever bought. Leuk, omdat het voor doet komen dat het om een routine klusje lijkt te gaan. De hoofdpersoon meent het echter heel serieus.

En: the subway is full of idiots who are going to die. Illustrerend voor de sfeer binnen de film deze quote. Veel van dit soort monologen die lekker naargeestig overkomen met een sarcastische ondertoon, die maatschappelijk gebruikelijke waarden en normen op de hak nemen. Het vreemde leven van de hoofdpersoon wordt telkens afgewogen tegen het normale leven. Maar het normale wordt alleen verwoord en niet gevisualiseerd.

Daardoor creëert de film een groot contrast tussen vervreemding en ogenschijnlijk normale dingen. De hoofdpersoon doet alsof hij zich af zet tegen gevestige waarden maar dat lijkt geen bewuste keus. Maar eerder een manier om zijn levenswijze te rechtvaardigen. Je voelt aan alles dat hij een verschoppeling is binnen de maatschappij. Tolerantie of feel good momenten zijn in deze film ver te zoeken. O.a. stevige uitspraken m.b.t. homoseksualiteit.

Boeiende film dus, een must voor mensen die ook wat konden met Eraserhead en Tetsuo. Geen verhaal, maar visueel en auditief geweldig. 4,5*

Geweldig en origineel stukje film.

Is toch een stuk beter dan ik had verwacht eigenlijk. (Ik maak me altijd een beetje zorgen als een regisseur een abstract experiment maakt, maar ook zeker interessant)

Ik vond haar stem erg goed, veel mooie en cynische dingen werden er gezegd. In combinatie met de vreemde gebeurtenissen, op een of andere manier klopte dat.

Moodysson is toch wel iemand die z'n visie heel duidelijk en goed probeert om te zetten in films.

Misschien vind ik dit zelfs beter dan Lilja 4-Ever, alhoewel het lastig vergelijken is.

4*

Moeilijk, maar wel gaaf.

Er is al van kinds af aan dat ik een korte spanningsboog heb. Dit betekend kortweg, dat mijn concentratie niet altijd optimaal is en ik ook maar een beperkte hoeveelheid informatie achter elkaar aan kan. Hier ben ik echter in gegroeid en het gaat veel beter, dan vroeger. Toch verschilt het nog per dag.

Toen ik de trailer zag, wist ik dus dat ik zorgvuldig moest uitkiezen, wanneer ik deze film zou kijken. Het zou namelijk nogal wat concentratie vergen.

De intonatie van de stem was toch wel een voordeel. Het had een zodanig hypnotiserende werking, dat de tijd aardig voorbij vloog. Toch, ineens was het moment daar. De beelden schoten langs me heen, zonder dat ik ze zag. Ook de stem hoorde ik niet meer. Een glas drinken pakken, deed het goed. De 5 minuten die ik uit de film was, zorgden ervoor, dat ik daarna kon genieten van het laatste kwartier.

Zoals de korte kreet in het begin al aangaf, ik vond het namelijk wel erg gaaf.

De voice-over was echt een pluspunt. Behalve de hypnose, bevatte het ook heel vee humor. Zwart, maar humor was het zeker.

De beelden waren al even vreemd. Soms gelijklopend met de stem, soms hevig contrasterend, dan weer iets weergeven wat al geweest was, of nog moest komen.

Visueel hoef ik niet zo uitgebreid te reageren. Het mag bekend zijn, dat ik gek ben op dit soort grove zwart-wit beelden. Als dat word toegepast in een sfeervolle film als deze, kan het wat dat betreft niet meer stuk.

Apart toch nog dat laatste stukje soundtrack, terwijl dat de hele film niet aanwezig was. Het had wel wat sfeerverhogends, een soort climax.

4.5* maar met geduld

Vermoeiende film, heb aardig wat moeite moeten doen om dit uit te zitten. Visueel is het allemaal erg aardig; Moodysson weet goed hoe hij met stijlvolle zwart-wit beelden en een pakkende grimmige sfeer moet omspringen. Verder zitten hier en daar best een paar sterke ideeën, maar in mijn ogen zeker niet genoeg om een film van ruim zeventig minuten mee te vullen. Een korte film van om en nabij de vijftien minuten was imo ideaal geweest, maar Container gaat maar door en door. En door.

Wat dat betreft had ik het al erg snel gezien, want zoveel bijzonders gebeurt er niet en enkel met een interessante sfeer en goed verzorgde visuele aspecten maak je nog geen goede film. Daarnaast werden pogingen om toch nog een beetje van het werk te genieten behoorlijk verpest door een bijzonder irritante voice-over van mevrouw Jena Malone. Oervervelend om naar te luisteren en dan houdt het beste mens zich ook nog eens geen seconde stil.

Kleine 2,0 sterren.

Moeilijke en depressieve film

Ik had me vooraf wel enigszins ingesteld op een zware film en ik kreeg eigenlijk ook wel wat ik verwachtte, al duurde de film wat mij betreft net een kwartier te lang. Deze Moodysson is in ieder geval totaal niet te vergelijken et de drie andere films van hem, die ik tot nu toe zag. Container combineert heftige, soms best wel mooie zwart-wit beelden met een naargeestig verhaal. Soms is het niet altijd even goed te volgen, maar eigenlijk spreken de beelden wel voor zich. Na zo'n vijftig minuten had ik het op een gegeven moment wel gezien. Vond de film vanaf dat moment behoorlijk eentonig worden en begon de stem van Malone op een gegeven moment ook wel zat te worden. De laatste twintig minuten duurden dan ook best lang. Misschien zou de film film zonder geluid wel echt indruk maken? Dapper in ieder geval dat Moodysson in ieder geval zoiets durft te maken, maar wat mij betreft is het "experiment" net mislukt.

2,5*

De meest depri- en met -Totsuo - de meest experimentele film die ik gezien heb. Hoe komt het toch dat Deense en Zweedse regisseurs doorgaans zulke depri films maken? Zou dat komen omdat 's winters de dagen zo kort zijn? Toen ik deze film met veel moeite had afgekeken, dacht ik dat het einde van de wereld nabij was, de kredietcrises heeft ons in zo'n afgrond geworpen, dat alle hoop op een betere toekomst is verloren. Wij staan op de drempel van een nieuwe wereldoorlog etc. De depri sfeer van de film wordt nog extra kracht bijgezet door de stem van Jena Malone. Ik had het idee dat ze in een psychiatrische inrichting zat. Zou ze misschien zelfmoord hebben willen plegen? Verbaast me niets. Gezien de hoge waarderingen schijnen toch veel users dit soort films te kunnen waarderen. Ik behoor daar echter niet bij, daarvoor zit ik te goed in mijn vel.

Normaal gesproken zou ik voor deze film niet meer dan 1,0* geven, maar omdat Lukas Moodysson voor mij de meest depri-film aller tijden gemaakt heeft - niemand zal hem volgens mij kunnen overtreffen - krijgt hij een ster * erbij.

2,0*

Na 3 dagen zon en lekker muziek kan ik me nauwelijks meer iets herinneren van deze film. Vond het lelijk, nietszeggend en vooral oervervelend saai.

Zwartgallige, pessimistische extentiele leegheid in kunstzinnig grofkorrelig zwart/wit. Bah! Wat heb ik daar een hekel aan...

1*

Het is een maand geleden dat ik deze film gezien heb, maar ik weet nog steeds eigenlijk niet wat ik erover moet zeggen. Ik vind het een zeer boeiende ervaring en uiteindelijk ook een goede film. Het duurde wel even totdat ik in de film zat. De beelden zijn nou niet direct uitnodigend en ook de voice-over leek nogal willekeurig. Dit verandert echter wanneer onderwerpen beginnen terug te keren in de voice-over, wat een extra dimensie geeft aan het uitdiepen van de psyche van deze persoon. Dit werkt erg goed met de beelden, die door de steeds langere takes steeds hypnotiserender worden. Tevens heeft Jena Malone een perfecte stem om je in een soort trance te brengen. Kortom: zeer goed en een Moodysson zoals ik die graag zie.

Hål i Mitt Hjärta, Ett was een heel stuk anders als de vorige films van Moodysson en simpelweg een waardeloze film. Container is een kleine verbetering. Ik kan heel goed inzien dat andere het een hypnotiserende ervaring vinden, maar ik begon mij na 10 minuten al te vervelen. Wel was de voice over ontzettend goed, maar werkte niet in combinatie met de beelden. De dag erna de film nog eens beluisterd, met het beeld op zwart op de achtergrond. Prachtig.

Moodysson's beste.

Na me er maanden op verheugd te hebben vanavond eindelijk bekeken, met dank aan de pakketservice. En wat een kijkervaring! Moodysson maakt, hier al eerder aangegeven, subliem gebruik van hypnosetechnieken. Toen ik er na een paar minuten in zat, kreeg ik het niet meer voor elkaar om ook maar even aan iets anders te denken. Beelden zijn geweldig, en ook de editting is briljant, vooral wanneer de beelden in een hoog tempo door het scherm worden gepompt. De voice-over is afzonderlijk al heel sterk, maar de zwart-witte beelden maken het helemaal af.

De inhoud ben ik eigenlijk niet zo heel erg mee bezig geweest. Moeilijk om goed te zeggen wat nou de relatie was tussen de man en de vrouw. Volgens mij was de vrouw wat de man zelf hoopte te zijn, zo erg dat hij er zelfs heilig in geloofde dat hij zo was. En andersom. Maar dat is een vrij vage theorie, bij herziening ga ik wat meer op de details letten. Misschien valt er ook niet veel aan te snappen. Gelukkig ligt bij deze film de nadruk niet op de inhoud.

Prachtfilm dus, zo deprimerend als deze heb ik er nog nooit eerder een gezien. 5* en een hoge top-10 notering. Moodysson is nu definitief mijn favoriete regisseur. En over een tijdje aanschaffen en nog een keer bekijken. Al eerder gezegd, maar bekijk deze film zonder subs. Moodysson heeft niets voor niets voor een Engelstalige voice-over gekozen.

waarom zijn mijn kaarsen bijna opgebrand zijn zij mijn ziel ik ben opgebrand ik heb een poster van qt aan de muur mijn haren zijn kort de kapper was chinees 10 euro op tafel wat is 10 euro op een mensenleven wie kan ik redden wil ik wel iemand redden de tv is uit maar ik zie het rode licht waarom is het licht rood rood als bloed mijn nagels zijn te lang maar als ik ze knip komt er bloed de geur van afwasmiddel sleept door het huis op zoek naar mijn neusgaten als had het geheugen en een wil een wil van zichzelf zoals alles wat leeft en niet leeft en denkt en niet denkt shirt aan of uit het is koud en toch warm ik ben een man mijn nick is otherfool ik ben nog nooit in zweden geweest en haat deze film

"I'm Jena Malone... I'm an actress... I'm not... I'm just pretending... There's so much hate in my love... There's so much love in my hate... Do you understand what I am saying?"

Met een zaklamp in de geest van een vrouw op bed, schreeuwend van de pijn, in het lichaam van een man, verstrikt in een cocon van beddengoed. Jesus met een C-cup. Badderen met een fotoboek. In drag een party crashen.

Nee. Geen idee waar Malone en Moodysson het over hebben. Maar fuck... wat hebben ze het zwaar.

En fuck, wat ga ik lekker slapen zo.

Ik wou dat ik dit soort films eens óf heel goed, óf heel slecht kon vinden, dat lukt me maar niet. Altijd levert zo'n experiment nieuwe, orginele en gewaagde cinema op, maar ook altijd wordt de filmervaring bij mij gelimiteerd door de grenzen die het experiment zichzelf oplegt.

Container is een film die als geen ander beeldtaal en gesproken taal van elkaar scheidt en weer vermengt. Helemaal non-narratief is de film volgens mij niet, want niet alleen zorgt de voice-over voor begrip van wat de beelden vertellen, ook lijkt er een soort ontwikkeling in het personage te zitten. In het begin ligt de meeste nadruk op een gender-identiteitsstoornis en de daarmee samenhangende problematiek, tegen het einde laat de film volledige, psychiatrische ontsporing zien. Jammer is dat Moodysson op deze manier voorbij gaat aan de serieuze problematiek van transseksuelen, hoewel dat thema filmisch misschien minder interessant was geweest.

Beelden zijn verder over het algemeen sterk, met name de abstracte sequenties. Voice-over vond ik ook goed, die stem lijkt mij bewust zo gebruikt omdat het de mogelijkheid openlaat dat er een man aan het woord is die zijn stem probeert te vervrouwelijken. Goede keuze om een aantal motieven (celebrities, catastrofen, WO II) te gebruiken, hierdoor blijft de film samenhang vertonen.

Zoals gezegd vind ik echter zo'n experiment zelden zorgen voor een volledige filmervaring. Hier omdat er toch weinig ontwikkeling is, ik dat hypnose-gevoel absoluut niet heb ondervonden en het voor mij zodoende wat afstandelijk-interessant blijft. Een saaiige 3-sterren van mij, het is niet anders.

Ik ben niet zo van de praat-praat films.. over het algemeen zijn dergelijke films saai. Hier is de stortvloed aan beelden nog wel aardig, maar het wordt nergens indrukwekkend of intens. Het bleef voor mij afstandelijk, langdradig, niet al te boeiend. Dit had als kortfilm beter gewerkt.

2*

Helemaal vergeten te stemmen.

Kon met de beelden overigens vrij weinig, ook met wat Malone te zeggen had. Vind het overigens ook iets te geforceerd arty farty maar wat heeft Malone een meeslepende, intrigerende en fragiele stem.

En hierin is Moodyson dus alweer helemaal een andere richting in geslagen. Na een amateur achtig filmpje A Hole in My Heart komt ie nu met een wel hele vage film. Wat erg jammer was dat ik de Engelse dub had en dan nog zonder ondertiteling waarin ik niet echt goed kon volgen wat er nou allemaal gezegt werd. Wat ik wel doorheb is dat er de hele 70 minuten door een meid doorheen praat met een erg depressieve stem en erg pessimistisch loopt te kleunen. Maar opzich was dat ook niet slecht. Vooral waneer alles wat die Jena Malone zegt geassocieerd worden met allerlij beelden. Troosteloze beelden, bizarre beelden en allemaal in het donkerste zwartwit fase gegoten wat de film ook gelijk luguber maakt. Je hoort verder niks, alleen maar het zware depresieve stemmetje van Malone die aan een stuk door van alles verteld. Vind het nog steeds jammer van de onbrekende ondertitels trouwens.

Wat mij betreft was Container geslaagd hoor. Het is een bizar en buitengewoon werkje van Moodyson. Niet echt een film. Eerder een verhaal met associaties. Maar erg geruststellend en prettig is de film niet.

4,0*

Zware film, maar ronduit geniaal.

Een prachtige stroom bevreemdende zwart-wit beelden, begeleid door de hypnotiserende voice-over van Malone. Enige omgevingsgeluiden of soundtrack zijn totaal afwezig, tot de laatste 10 minuten, waar de duistere tonen voor een nog beklemmender en verontrustender sfeertje zorgen. Hypnose door middel van film.

Inderdaad ook een zware zit, al is dat duidelijk de intentie van de regisseur. Kan natuurlijk wel enigszins begrijpen dat mensen hier niks mee kunnen, zeker diegene die meer van verhaalgerichte films houden komen ongetwijfeld thuis van een koude kermis, maar ik vond dit echt een intrigerende en bovenal unieke kijkervaring. Voorlopig zelfs een 4,5*.

Herzien en blijft erg krachtig.

Een echte narratief kan ik er nog steeds niet in herkennen en de link tussen wat er verteld wordt en wat er op het scherm gebeurt blijft wat aan de vage kant, maar dit is wat mij betreft dan ook geen film die inspeelt op de logica.

Moodysson (what's in a name) creeert hier een gevoel, een sfeer en een impressie. Die is best aan de duistere kant trouwens, dus wie geen zin heeft in een zware, wat depressieve film kan deze beter even aan de kant laten staan.

Ook de enige film waarvan ik vind dat de dub een toegevoegde waarde heeft. Als je tijdens deze film de hele tijd subs moet lezen lijkt me dat nefast voor de ervaring. Daarbij is de 70-minuten durende monotone monoloog van Malone best indrukwekkend en extreem sfeerbepalend. De uitzondering op de regel dus.

Niet voor iedereen, maar wie niet vies is van experimentele, drukkende cinema moet deze gezien hebben.

4.5* en een uitgebreide review

Pfoe,

Ik wist eigenlijk helemaal niets van de film af voordat ik deze vanmiddag aangezet had. En hoewel ik denk dat het heel vaak een meerwaarde kan zijn is het in dit geval ook wel gevaarlijk. Als je namelijk een coherente film verwacht krijg je al snel een metalen deksel op je neus, en zelfs al verwacht je iets abstracts (wat ik verwachtte) is dit vele malen abstracter dan ik voor mogelijk had kunnen houden.

Het is eigenlijk een soort Umfeld meets Rabbits in een ASMR jasje. Nu zal ik heel eerlijk zeggen dat de beelden me eigenlijk grotendeels gestolen konden worden, want ondanks dat ze zeker bijdragen aan de emotie die ik tijdens het kijken ervaar, is het zonder meer het monotone monoloog van Jena Malone die hier de show steelt. Zelfs met je ogen dicht is dit een fantastische ervaring. Eens met Onderhond dat de dub hier echt een meerwaarde heeft en dat kan ik ook aan iedereen aanraden.

Verder ook absoluut aan te raden aan mensen die net als ik van ASMR houden. Mijn oortjes vonden dit echt waanzinnig!

4.5*