Någon att Älska (1968)

Vervolg, maar nu in kleur, van de zwart-witfilm Inga uit 1968. We treffen Inga (Marie Liljedahl) nu alleen aan in een kamertje in een morsig pension, zonder geld en zonder Karl, die haar in de steek heeft gelaten. Een popzanger die daar ook woont raakt verkikkerd op haar, maar Inga wil Karl trouw blijven. Een buurman zorgt voor een baantje bij een weduwnaar, met wie ze al snel een relatie krijgt. Maar dan duikt ineens de dochter van die weduwnaar op en volgen de gebeurtenissen zich in hoog tempo op.

Marie Liljedahl is duidelijk rijper (en voller) geworden. Ze heeft een mooi koppie en een lijf om van te dromen. Eenmaal in de jaren zeventig mag Sarno veel meer van Marie (en van een paar andere dames) laten zien dan in het decennium daarvoor. De softcore is geboren. Genieten dus van die mooie benen in korte rokjes en die pronte borstjes. Zelfs het schaamhaar van Marie en de andere dames krijgen we te zien en er wordt openlijk gemasturbeerd en de liefde bedreven. Hoewel, het blijft duidelijk binnen het verhaal. Geen seks om de seks, zoals later schering en inslag wordt. En erotisch is het zeker wat Sarno ons laat zien.

De film heeft de tand des tijds wat mij betreft moeiteloos doorstaan. Zeker niet traag en met meer dan genoeg dramatische ontwikkeling. Het is niet allemaal leuk wat er gebeurt, maar de film eindigt wel met een happy end. Volgens Sarno kan het nog best goed komen met Inga. Ook in deze film is het incest-element aanwezig, zoals in bijna alle goede films van Sarno.