Jao Nok Krajok (2009)

Zolang je er vanuit gaat dat er van het laatste half uur weinig tot niets te begrijpen is, is dit een uitstekende film.

Een opvallend debuut dat als een typische arthouse film begint maar na ongeveer een uur plots de andere kant opgaat. In eerste instantie keek ik wat vreemd op maar toen ik merkte dat opeens de grote vragen van de mensheid gekoppeld werd met de cyclus van leven en dood, de Super Nova en de wedergeboorte begon ik Mundane History steeds beter te begrijpen. Toch vroeg ik me na de film af, of het niet allemaal wat strakker gemonteerd had kunnen worden. Ik vond niet iedere scene waar de verlamde jongen in beeld kwam persé iets toevoegen. Al met al een uitdagende en prikkelende debuutfilm die naar meer vraagt.

Bovenstaande plot klinkt als een EO-film, maar deze film is dat absoluut niet.

Laat ik nou zowel het eerste als het tweede stuk ècht prachtig vinden. De enige tiger die op mijn programma terecht kwam dit jaar blijkt een parel van een film te zijn. Een erg bijzonder debuut.

In het begin zien we een non-lineair verteld verhaal over een verlamd geraakte jongen en zijn worsteling daar mee. Wat vooral opvalt is de bijzondere sfeer in de film en de intimiteit. Op een gegeven moment breekt de film uit zichzelf en trekt de film zich zonder dat het potsierlijk overkomt naar een abstracte beeldenstroom gecombineerd met postrockachtige muziek en wordt daarmee, en het is moeilijk onder woorden te brengen, vooral gevoelsfilm over hoop. En dat raakte me.

Juweel van een film en ik durf bijna niet te roepen dat dit een Tiger moet winnen (want hoe vaak zijn er al niet de verkeerde keuzes gemaakt?) maar laat dit aub op DVD verschijnen in de Tiger-reeks.

4.0* , dik

Mundane History laat zich qua vorm heel goed binnen de moderne Thaise cinema passen (die van Weerasethakul). Want ook hier hebben we te maken met een schisma, die tussen sociaal drama en stream-of-consciousness. Aanvankelijk concentreert de film zich op patiënt en verzorger. Los uit de pols (maar wel consistent en best gestileerd) worden de strubbelingen van de patiënt gevolgd. Het kan zijn dat ik nu al wat gewend raak aan dit soort voortkabbelend drama, of dat ik er niet voor in de stemming was, maar het deed me vrij weinig. Maar al vrij in het begin flits er een voorbode langs voor wat gaat komen: een 8mm sequentie, kort maar poëtisch. Direct hierna weer terug in het verhaal. Enigszins non-lineair, al iets breder (personages hebben het over de Grote Vragen).
Dan ineens: Super Nova - prachtig. En weer terug in het verhaal. Maar niet voor lang: een stroom aan beelden met als klap op de vuurpijl die keizersnede, het nieuwe leven, de Cyclus. Caught me off guard en ik had het even niet, moest ineens een brok wegslikken.

Vond het een moedig, oprecht debuut. Misschien iets te grootst van thematiek (om nu direct de gehele kosmos erbij te betrekken), maar niet storend. En natuurlijk een prachtig einde!

Bij deze het eerste negatieve geluid. Een weinig opzienbarend verhaal, dat om een onverklaarbare manier door elkaar gehusseld is. Wellicht omdat het een weinig opzienbarend verhaal betreft? Daarnaast onspoort de film het laatste half uur totaal en slaat het de plank volkomen mis met de kosmische vergelijkingen. En als je bij de uitleg van de regisseur de film nog minder gaat begrijpen is er iets mis.

1,5*

Juist die grootse thematiek vond ik heerlijk bij deze film. Dan maar gelijk het hele bestaan en de ganse kosmos. Dat durft ze vast niet meer bij latere films.

Ja, ik had het ook een beetje verkeerd geformuleerd, want dit is nu juist het gene dat de film 'red' - en de film zijn kracht verleend. Vond het bijna grotesk, maar het leek zo 'naïef' dat ik het wel charmant vond (en bovendien ontroerde het).

Terecht een van de winnaars van de tiger-awars dit jaar.

De film kent eigenlijk 2 kanten,die het geheel wel gewaagd en expirimenteel maakt (dat laatste deel dan)

31 mei al uit. Verrassend snel.

Suwichakornpong: een vrouwelijk regisseuse uit Thailand. Die zie je niet vaak. Een zeer gewaagd lang speelfilm debuut. Waar ik verwachtte te worden weggeblazen door de tweede helft bleef het eigenlijk erg rustig. Niet doorsnee, maar wel ingetogen en toch ook wel overtuigend of eigenlijk meer liefdevol en invoelbaar.. Misschien iets té ingetogen om me totaal mee te voeren. Wat voorafgaat is duidelijk beïnvloed door haar landgenoot Weerasethakul, niet alleen lijkt de film ergens halverwege te beginnen, daarna ontspint zich een familie verhaal dat nauwelijks het verfilmen waard is, maar schijnt bedriegt ook hier. Mensen ontdooien, inzichten worden vergroot en dromen worden gedroomd. Prachtige effecten zo op het einde (van die overbelicht gekraste beelden, mmmm ik wou dat ze ze vaker had ingezet als destabiliserend onderdeel van deze vertelling) in zoals gezegd een gewaagd speelfilm debuut. De Engelse titel Mundane History vind ik trouwens erg goed bij de film passen. De vertaling van de Thaise titel is slechts De Mus (of eigenlijk: De Ringmus).

PS. Slechte gewoonte van de Thaise verloskundigen om de vernix van de pasgeboren baby’s af te vegen. Vernix is zeer belangrijk als voeding en bescherming voor het zeer gevoelige en kwetsbare huidje van de pasgeboren baby. Zal wel iets met traditie van doen hebben (en voor degenen die nog geen ‘live’ geboorte hebben meegemaakt: vernix is een soort huidsmeer waarmee baby’s als ze geboren worden helemaal bedekt zijn (diegenen die de film zagen zullen weten wat ik bedoel). Maar goed – dat is een inhoudelijk-technisch detail.

Aardig verhaal maar zeer slecht uitgewerkt , ik vond de film erg slordig en zeer warig.

Psychologisch, stil en emotioneel drama, met intieme beelden (masturbatiescène in het bad), maar warrig van vorm (een soort puzzel) en daarom moeilijk te begrijpen. Voor mij was niet duidelijk wat de regisseur voor ogen had. Later heb ik gelezen dat de personages symbool staan voor de verschillende politiek-maatschappelijke stromingen binnen Thailand en dat de gekozen muziek in contrast moest staan met het verhaal. Wanneer je, zoals ik, weinig van de Thaise samenleving weet, blijft het niet gemakkelijk. De scène van de wedergeboorte (reïncarnatie) blijft voor mij vaag.

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima kwaliteit breedbeeld (geen HD)...

Pfffff, wat een saaie film vond ik dit. Kon mij niet boeien.

Ben er niet zo kapot van. Dat wil zeggen: het grootste deel van Mundane history bestaat uit weinig boeiend beeldmateriaal van een jongeman met een verlamming van beide benen, maar dan in niet-chronologische volgorde gemonteerd. Afgezien van enkele thematische oprispingen over reïncarnatie zag ik er weinig ontwikkeling in. Gelukkig zijn er gaandeweg nog drie a vier sequenties die meer poëzie bevatten, wat overigens ook deels komt door de sterke muziek. Stilistisch is het tegen het einde allemaal eveneens iets interessanter, zo kwam het mij voor. Waar ik echter op hoopte was dat Suwichakornpong (ik gooi hem er toch even in) ervoor zou kiezen om na de aftiteling het ongeluk frontaal in beeld te nemen; dat zou de vertelwijze nog enige zin hebben gegeven. Helaas blijft dat achterwege en voelt Mundane history aan als een nogal saaie en gekunstelde exercitie gekruid met een handvol aardige gedeelten.