Jao Nok Krajok (2009)

Bovenstaande plot klinkt als een EO-film, maar deze film is dat absoluut niet.

Laat ik nou zowel het eerste als het tweede stuk ècht prachtig vinden. De enige tiger die op mijn programma terecht kwam dit jaar blijkt een parel van een film te zijn. Een erg bijzonder debuut.

In het begin zien we een non-lineair verteld verhaal over een verlamd geraakte jongen en zijn worsteling daar mee. Wat vooral opvalt is de bijzondere sfeer in de film en de intimiteit. Op een gegeven moment breekt de film uit zichzelf en trekt de film zich zonder dat het potsierlijk overkomt naar een abstracte beeldenstroom gecombineerd met postrockachtige muziek en wordt daarmee, en het is moeilijk onder woorden te brengen, vooral gevoelsfilm over hoop. En dat raakte me.

Juweel van een film en ik durf bijna niet te roepen dat dit een Tiger moet winnen (want hoe vaak zijn er al niet de verkeerde keuzes gemaakt?) maar laat dit aub op DVD verschijnen in de Tiger-reeks.

4.0* , dik

Bij deze het eerste negatieve geluid. Een weinig opzienbarend verhaal, dat om een onverklaarbare manier door elkaar gehusseld is. Wellicht omdat het een weinig opzienbarend verhaal betreft? Daarnaast onspoort de film het laatste half uur totaal en slaat het de plank volkomen mis met de kosmische vergelijkingen. En als je bij de uitleg van de regisseur de film nog minder gaat begrijpen is er iets mis.

1,5*

Aardig verhaal maar zeer slecht uitgewerkt , ik vond de film erg slordig en zeer warig.

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima kwaliteit breedbeeld (geen HD)...

Ben er niet zo kapot van. Dat wil zeggen: het grootste deel van Mundane history bestaat uit weinig boeiend beeldmateriaal van een jongeman met een verlamming van beide benen, maar dan in niet-chronologische volgorde gemonteerd. Afgezien van enkele thematische oprispingen over reïncarnatie zag ik er weinig ontwikkeling in. Gelukkig zijn er gaandeweg nog drie a vier sequenties die meer poëzie bevatten, wat overigens ook deels komt door de sterke muziek. Stilistisch is het tegen het einde allemaal eveneens iets interessanter, zo kwam het mij voor. Waar ik echter op hoopte was dat Suwichakornpong (ik gooi hem er toch even in) ervoor zou kiezen om na de aftiteling het ongeluk frontaal in beeld te nemen; dat zou de vertelwijze nog enige zin hebben gegeven. Helaas blijft dat achterwege en voelt Mundane history aan als een nogal saaie en gekunstelde exercitie gekruid met een handvol aardige gedeelten.