Glue (2006)

Drugs spelen een bijrol in deze film die vooral gaat over een stel pubers die zich vervelen in een gehucht in Pantagonië. Gedeeltelijk met 8-millimeter gemaakt wat prachtige vergeelde nostalgisch beelden oplevert. 3,5*

Echt bijster bijzonder, op enkele prachtige scenes na, was dit niet. De 8mm beelden (met de gedachten van de hoofdrolspelers eronder) waren grotendeels idd erg mooi, maar ik vond het verder maar gewoontjes. Had het gevoel dat ik het al vaker én beter geizen had.

Waarom Glue die Moviesquad prijs won ontgaat me hier dan volkomen...

2*

't was meerderheid beslist , juryrapport staat op www.filmfestivalrotterdam.nl

Raar dat deze film hier zo'n laag cijfer heeft. Ik heb van meedere gehoord die deze film gezien hebben dat dit een zeer mooie prachtige film is. Ik ga heb dus ook zeker nog kijken als die in de bios komt

Teleurstelling voor jou: Alexis dos Santos heeft de rechten voor veel muziek in de film niet goed geregeld en dus mag de film NIET in de bioscoop vertoond gaan worden. BALEN!

Maar uhm...lees hier nog even verder:

http://www.noticias.nl/artefilm_artikel.php?id=1176

Inmiddels opgelost blijkbaar, want de film gaat gewoon mee op Tiger-tour.

20 augustus op DVD (Tiger release)

Ik vond deze film jammer genoeg erg saai. Er gebeurde vrijwel niks. Mijn punten zijn dan ook alleen voor het goede filmwerk. Daardoor bleef de film me toch wat boeien.

2,5 *

ja erg verbazend ook dat het een saaie film is, dat had je niet van te voren kunnen weten.. aangezien het over een stel jongeren gaat die zich te pletter vervelen.

Het is nog steeds een groot misverstand dat films over mensen die zich vervelen, tegelijkertijd ook saai moeten zijn. Integendeel zelfs...

Naast een paar prachtige scenes kon deze film me niet geheel overtuigen. Dit heeft niks te maken met het feit dat er niet veel dingen gebeuren (want dat ben ik wel gewend) maar het lukt de regisseur naar mijn mening niet helemaal om een film neer te zetten waarbij mijn aandacht niet verslapt.

Prachtige muziek en cinematografie!

INDEED.

Unmade Beds vond ik een charmant filmpje en dan ben ik het soort van figuur die gewoon op zoek gaat naar ander werk van zo'n regisseur. Een nieuwsgierig aagje he.

Het heeft me geen windeieren gelegd, want Glue is wat mij betreft nog een tikkeltje sterker dan zijn opvolger. Een broeierig debuut dat de jeugdige onbezonnenheid op knappe manier weet te vangen. De puberhormonen gieren doorheen het scherm, waardoor de lome sfeer geïnjecteerd wordt met een bepaalde erotische spanning.

Verder naturelle acteerprestaties en net als in XXY viel Inés Efron me weer enorm op, een bijzonder meisje. Ook de soundtrack (veel Violent Femmes!) sprankelt. Visueel gezien zeker boeiend, met die dromerige stijl, maar soms een beetje onevenwichtig.

Al bij al een heerlijk prent, goed voor 4*.

Subtiel en tegelijkertijd experimenteel. De regisseur lijkt te vertrouwen op het improvisatietalent van zijn spelers en de beelden lijken of je ze door een zonnebril ziet. Ik ben geen liefhebber van onrustig camerawerk en ik zal het ook nooit worden, het stoort me.

Ja, bijzonder stukje cinema dit! Soort van Gummo avant-la-lettre (weinig filmpjes waarover je dat kunt zeggen denk ik, dus dat is al een sterk punt!) Vrij rommelig, minimalistisch en vaak enorm saai, met een overkil aan langdradige en overbodige stukken tussendoor. Maar Dos Santos probeert dan ook een bepaald gevoel van verveling (wat de meeste jongeren rond die leeftijd ondervinden) uit te beelden. Hij kiest daarin niet altijd de makkelijkste weg, maar weet desondanks moeiteloos te slagen. Voor mij persoonlijk ook een van de betere en meest pure registraties van de jeugd, op celluloid, die ik sinds tijden zag. Knap neergezet ook door het groepje veelbelovende amateurs dat ze vertolkt. Filmisch ook erg bijzonder: vooral enkele prachtige, dromerige, 8mm shots tussendoor die op een fascinerende manier de meest diepe gedachten, verlangens en onzekerheden van vooral het meisje en de jongen uitbeelden, erg mooi gedaan vond ik dat! Voeg daar de coole soundtrack aan toe en hij maakt het met gemak tot een ruime 3,5* Alleen jammer dat het tegen het einde aan wat afzwakt, anders had er waarschijnlijk nog meer in gezeten. Maar goed vind het wel mooi zo!

Artsy fartsy coming of age bullshit. Ik dacht dat er geen einde kwam zeg......pfffttttt.....

Film over het leven als puber. Allemaal erg herkenbaar en het roept dan ook vele herinneringen op aan een tijd die bij mij alweer reeds lang geleden is. Ook de herinneringen aan de grote verveling uit die tijd. Hoewel dat aspect wat mij betreft wel wat minder aan bod had mogen komen in de film. Gelukkig is het laatste kwartier van de film weer een stuk boeiender.

En er zitten ook wel erg leuke momenten in de film. Geweldige openingszin om een meisje te leren kennen : Ben je al medisch gekeurd? En ook de band is hilarisch. Heerlijk, zo slecht als die gasten spelen. Gelukkig was mijn band destijds wel iets beter. Althans, in mijn herinnering ..... Hoe dan ook, een genot om deze film te zien.

Heerlijke film, nog net een stukje beter dan Unmade Beds later zou zijn. Ik vond het effect van de 8mm-beelden ook deels dat de film bijna aanvoelde als of het zelf een herinnering was. Verveling is voor een deel het thema, maar er hangt constant een lekkere spanning in de film en verlangen is nog meer het thema.

Vertelt niet meteen veel nieuws, maar doet dat wel heel, heel erg goed. Fijne soundtrack ook.

4.0*

Grotendeels geïmproviseerde film die zeer naturel overbrengt hoe het is om een 16-jarig punkertje te zijn in een klein dorpje in Patagonïe.

Spelen in een bandje, beetje rondhangen met je beste maat, meisjes proberen te versieren, bij je oudere zus sigaretten bietsen, beetje lijm snuiven en ondertussen luisteren naar de muziek van The Violent Femmes en The Moldy Peaches.

Verder gebeurt er dan ook niet zo veel, maar het is allemaal tamelijk herkenbaar en de beelden van Patagonïe leveren een aangename achtergrond.

Alexis Dos Santos... verrek, dat is de man die ook nog de kunstige en zeer creatieve Unmade Beds op zijn naam heeft staan. Met Glue leverde hij daarvoor ook een behoorlijk goed en meeslepend werkje, en ook helemaal op de manier gefilmd zoals ik dit soort onderwerpen graag wil zien.

Om te beginnen heeft ook de niet Amerikaanse Santos, (naast Nikola Lezaic uit Servië met Tilva Ros en Q uit India met Gandu) zijn inspiraties van van Sant en Clark vandaan gehaald en pent ook hier een zeer nuchtere kijk op het leven van een puber uit Patagonië, overduidelijk een plek waar geen reet te doen is en waar je een speld zou kunnen horen vallen in een van de kleine dorpjes waar Lucas woont. Hij verveeld zich vaak de tering, maar dat probeert hij te doden door zoveel mogelijk op zijn BMXje rond te scheuren terwijl hij een koptelefoon met punkmuziek op heeft. Hij woont thuis met zijn neurotische moeder en een paar broers en zussen. Neurotische moeder heeft zojuist een dorpbewoonster afgetuigd omdat die is vreemdgegaan met haar man en het hele gezin loopt op losse schroeven. Tsja, Lucas heeft hele andere dingen aan zijn hoofd, hoeft zijn vader ook niet te zien ondanks zijn moeder hem overtuigd dat het, ondanks zijn fout, een hele goede man is.

Wat de film verder wil vertellen: gewoonweg het leven van Lucas en zijn vrienden. Nacho, zijn beste vriend waar ie het meest mee optrekt en zijn punkband, die een hitje willen scoren voor een optreden op een feest. Dit levert toch allemaal erg fraaie en indrukwekkende momenten op, waarbij we eigenlijk een beetje "deep inside the mind" van een gemiddelde puber gaan. Met ontdekken, experimenteren (voornamelijk met drugs, seks en alcohol) en vooral veel lol maken en nieuwe dingen ontdekken. Ook Andrea heeft een erg leuk bijrolletje, waar de jongens ook mee optrekken en zich een houding proberen te vinden in dat zandbak van Argentinië en hun verdere seksuele experimenten kunnen voortzetten. Ondertussen verloopt de relatie tussen Lucas en zijn vader, toch helemaal niet zo slecht als dat je zou denken in het begin.

En ja, de naam Glue, in combinatie met een film over puberaal experimenteren, daar hoef ik niet zoveel over te vertellen, maar het levert wel een van de meest trippy scene op die ik in een film heb gezien, die hier ook erg goed doch bizar wordt neergezet.

En ja, de montage en de beelden. Zoals gezegt, die waren gewoonweg betoverend, kleurrijk en mooi, en ook helemaal zoals het hoort in een Indie-film over zoekende jongeren. Lekker zwoel, fel, zonnig en diepe kleuren met aandacht op de plekken waar het zich afspeeld, de perfecte ingrediënten.

Deze gaat gewoon door!

4,5*

Dacht eerst dit is te gekunsteld, zo arty-farty. Maar valt wel mee. Aardig