Glue (2006)

Echt bijster bijzonder, op enkele prachtige scenes na, was dit niet. De 8mm beelden (met de gedachten van de hoofdrolspelers eronder) waren grotendeels idd erg mooi, maar ik vond het verder maar gewoontjes. Had het gevoel dat ik het al vaker én beter geizen had.

Waarom Glue die Moviesquad prijs won ontgaat me hier dan volkomen...

2*

Unmade Beds vond ik een charmant filmpje en dan ben ik het soort van figuur die gewoon op zoek gaat naar ander werk van zo'n regisseur. Een nieuwsgierig aagje he.

Het heeft me geen windeieren gelegd, want Glue is wat mij betreft nog een tikkeltje sterker dan zijn opvolger. Een broeierig debuut dat de jeugdige onbezonnenheid op knappe manier weet te vangen. De puberhormonen gieren doorheen het scherm, waardoor de lome sfeer geïnjecteerd wordt met een bepaalde erotische spanning.

Verder naturelle acteerprestaties en net als in XXY viel Inés Efron me weer enorm op, een bijzonder meisje. Ook de soundtrack (veel Violent Femmes!) sprankelt. Visueel gezien zeker boeiend, met die dromerige stijl, maar soms een beetje onevenwichtig.

Al bij al een heerlijk prent, goed voor 4*.

Heerlijke film, nog net een stukje beter dan Unmade Beds later zou zijn. Ik vond het effect van de 8mm-beelden ook deels dat de film bijna aanvoelde als of het zelf een herinnering was. Verveling is voor een deel het thema, maar er hangt constant een lekkere spanning in de film en verlangen is nog meer het thema.

Vertelt niet meteen veel nieuws, maar doet dat wel heel, heel erg goed. Fijne soundtrack ook.

4.0*

Grotendeels geïmproviseerde film die zeer naturel overbrengt hoe het is om een 16-jarig punkertje te zijn in een klein dorpje in Patagonïe.

Spelen in een bandje, beetje rondhangen met je beste maat, meisjes proberen te versieren, bij je oudere zus sigaretten bietsen, beetje lijm snuiven en ondertussen luisteren naar de muziek van The Violent Femmes en The Moldy Peaches.

Verder gebeurt er dan ook niet zo veel, maar het is allemaal tamelijk herkenbaar en de beelden van Patagonïe leveren een aangename achtergrond.

Alexis Dos Santos... verrek, dat is de man die ook nog de kunstige en zeer creatieve Unmade Beds op zijn naam heeft staan. Met Glue leverde hij daarvoor ook een behoorlijk goed en meeslepend werkje, en ook helemaal op de manier gefilmd zoals ik dit soort onderwerpen graag wil zien.

Om te beginnen heeft ook de niet Amerikaanse Santos, (naast Nikola Lezaic uit Servië met Tilva Ros en Q uit India met Gandu) zijn inspiraties van van Sant en Clark vandaan gehaald en pent ook hier een zeer nuchtere kijk op het leven van een puber uit Patagonië, overduidelijk een plek waar geen reet te doen is en waar je een speld zou kunnen horen vallen in een van de kleine dorpjes waar Lucas woont. Hij verveeld zich vaak de tering, maar dat probeert hij te doden door zoveel mogelijk op zijn BMXje rond te scheuren terwijl hij een koptelefoon met punkmuziek op heeft. Hij woont thuis met zijn neurotische moeder en een paar broers en zussen. Neurotische moeder heeft zojuist een dorpbewoonster afgetuigd omdat die is vreemdgegaan met haar man en het hele gezin loopt op losse schroeven. Tsja, Lucas heeft hele andere dingen aan zijn hoofd, hoeft zijn vader ook niet te zien ondanks zijn moeder hem overtuigd dat het, ondanks zijn fout, een hele goede man is.

Wat de film verder wil vertellen: gewoonweg het leven van Lucas en zijn vrienden. Nacho, zijn beste vriend waar ie het meest mee optrekt en zijn punkband, die een hitje willen scoren voor een optreden op een feest. Dit levert toch allemaal erg fraaie en indrukwekkende momenten op, waarbij we eigenlijk een beetje "deep inside the mind" van een gemiddelde puber gaan. Met ontdekken, experimenteren (voornamelijk met drugs, seks en alcohol) en vooral veel lol maken en nieuwe dingen ontdekken. Ook Andrea heeft een erg leuk bijrolletje, waar de jongens ook mee optrekken en zich een houding proberen te vinden in dat zandbak van Argentinië en hun verdere seksuele experimenten kunnen voortzetten. Ondertussen verloopt de relatie tussen Lucas en zijn vader, toch helemaal niet zo slecht als dat je zou denken in het begin.

En ja, de naam Glue, in combinatie met een film over puberaal experimenteren, daar hoef ik niet zoveel over te vertellen, maar het levert wel een van de meest trippy scene op die ik in een film heb gezien, die hier ook erg goed doch bizar wordt neergezet.

En ja, de montage en de beelden. Zoals gezegt, die waren gewoonweg betoverend, kleurrijk en mooi, en ook helemaal zoals het hoort in een Indie-film over zoekende jongeren. Lekker zwoel, fel, zonnig en diepe kleuren met aandacht op de plekken waar het zich afspeeld, de perfecte ingrediënten.

Deze gaat gewoon door!

4,5*