United 93 (2006)

Wat heb ik hier weinig over gezegt.
Zeer indrukwekkend drama over een van de kapingen op 11 september, die na een zenuwslopende operatie net niet gered kon worden, helaas.
Je zit middenin de gebeurtenissen: Alle mensen in de verkeerstoren en de hele branche hier omheen die er alles aan deed om contact te leggen met United 93, familie van de inzittenden die de laatste woorden ontvangen van hun partners, de kapers die eerst de macht in handen hebben maar langzaamerhand de controle verliezen en de passagiers zelf, die in eerste instantie bang zijn en later de moed verzamelen om actie te voeren.
Spanning, emotie en actie zorgen voor een super aangrijpend drama wat vreselijk moest zijn geweest voor de slachtoffers.
Moet je gezien hebben dit stukje realiteit.

Ging er maar is flink voor zitten, ik had best hoge verwachtingen, alleen ik hoopte niet dat hier vals patriotisme in voor zou komen.

In de 1e minuut was ik bang dat het de verkeerde kant op zou gaan, toen ik een bordje met God bless America zag hangen langs de snelweg.

Gelukkig gaat de film totaal niet die kant op. De film begint erg rustig en mensen gaan gewoon naar hun werk en doen hun ding. Puntje voor puntje bouwt de film de spanning op en vooral omdat je weet wat er gebeurt en dat het echt waar is kan je niet begrijpen dat dit echt gebeurt.

De communicatie tussen de vele afdelingen die verantwoordelijk zijn voor de vliegtuigen, vliegvelden en de veiligheid van de mensen loopt op veel momenten bijzonder stroef, en dat is toch iets behoorlijk schrijnends. Je zou zeggen dat dit toch mensenlevens had kunnen redden. Erg indrukwekkend!

Wanneer eenmaal de drie crashes(WTC & Pentagon) in beeld zijn geweest(zorgt toch voor een brok in de keel) concentreert de film zich vooral op United 93, het vliegtuig dat ergens in the middle of nowhere is gecrasht na heldhaftig optreden van de vele passagiers. Dit is uitermate realistisch in beeld gebracht en het optreden van de acteurs komt ook realistisch over(al wist ik helaas van niemand de naam, wat toch wat jammer is).

De spanning die hier wordt opgebouwd is ook fenomenaal, de laatste 10 minuten waren behoorlijk heftig en geven echt een kick. Je hoopt echt dat ze het halen vanwege hun heldhaftige daden, maar helaas weet je op voorhand dat het niet zo is. Toch knap dat de film je dan alsnog die hoop kan geven.

Behoorlijk aangrijpend.

4*

Buitengewoon aangrijpende film over die rampzalige dag in recente historie (9/11/01). Deze fillm richt zich vooral op wat er afspeelde op de verschillende luchtverkeersleidingen en uiteraard de vlucht United 93. Ook is de film behoorlijk spannend. Mede omdat je weet wat er gaat gebeuren, maar ook door de urgente manier van filmen. Het ziet er allemaal zeer realistisch uit en je kunt de chaos en het ongeloof gewoon voelen. Verder is het ook een goede keuze geweest om geen 'bekende' acteurs te casten.

De goede documentaire-achtige manier van filmen maakt deze film zenuwslopend. Goed dat Greengrass geen partij kiest voor de terroristen en de bemanning. Gelukkig is dit ook geen typische amerikaanse actiefilm, 't zou wat geworden zijn...

Hoewel ik het meer een documentaire vond dan een echte film was het een zeer indrukwekkende en aangrijpende film die ook zeer realistisch oogt. Je voelde met ze mee en soms had ik het gevoel zelf in het vliegtuig te zitten. Hoewel het natuurlijk helaas slecht voor ze afloopt hebben ze wel zeer heldhaftig gehandeld en daarvoor diepe respect.

Indrukwekkend om te zien dat diegene achter de computers al vrij snel wiste dat er al 1 kaping was, en daarna hebben ook hun angstige momenten beleefd.

De passagiers die de daadwerkelijke aanslag hebben verijdeld zjjn echte helden.

Maar ook daar heeft volgens mij niemand het overleeft.

4 sterren

Had niet verwacht dat ik dit zo sterk zou vinden.

Gezien de materie dacht ik aan een Amerikaans staaltje heldenverering, van de structuur wist ik eigenlijk helemaal niets. Blij verrast was ik dat het een semi-docu structuur kent, een pure reconstructie van de gebeurtenissen aan boord, maar vooral ook vanaf de grond.

Mooi om het ongeloof en de chaos mee te krijgen, de spanning was vaak te snijden en je leefde goed met iedereen mee, het leek zelfs alsof je als kijker niet eens doorhad wat er speelde. Vond het zeer verstandig onbekende acteurs te kiezen (ik kende ze in ieder geval niet) om het allemaal authentiek te laten lijken. Ook de audio vond ik erg goed gekozen, vrij onopvallend maar zeker sfeerverhogend.

Erg geloofwaardig, ik waande me soms aan boord. Riep vragen op over je eigen keuzes in zo'n situatie, en dan doet een film iets goed. Soms wel wat te rommelig, maar dat maakt het juist ook net wel weer de moeite waard. Alleen dat opdragen aan de slachtoffers op het eind vond ik wat makkelijk scoren.

Verdient zeker 4*.

Pff, wat een heftige film zeg. Had een soort World Trade Center verwacht, maar het tegendeel bleek waar. Erg goed en realistisch gespeeld, werd weer helemaal meegesleurd in deze verschrikkelijke gebeurtenis.

4,5*

'k vond het geen misse film, alleen jammer dat deze film zich nogal veel in de controlekamer afspeelde. 'k had liever gehad dat het verhaal zich wat meer in het vliegtuig afspeelde. Gelukkig veranderde dit en vond 'k het laatste half uur erg spannend. Je weet nochtans dat ze het niet overleven, maar toch blijft je het hopen.

Een jaar geleden of zo had 'k al eens Flight 93 gezien die eigenlijk hetzelfde verhaal vertelde. Maar om echt te vergelijken zou 'k die nog eens moeten herbekijken. Al meen 'k me wel te herinneren dat die zich wel minder in de controlekamer afspeelde en korter was, dus zou 'k toch eerder die aanraden, al was dit absoluut ook geen slechte film.

Het is bijna weer 9/11 dus de films worden allemaal weer uit de kast getrokken. Sommige hoeven van mij echt niet ieder jaar vertoond te worden, maar dit is een pareltje. Ten eerste onderscheidt de film zich al door de andere kant van de zaak de belichten. Niet de 'geslaagde' aanslagen, maar juist eentje die is voorkomen door de passagiers. De film sleept je echt mee in het verhaal, dankzij het goede spel zowel de passagiers als de kidnappers en het camerawerk. Wat mij betreft de beste film van alle 9/11 films. 4.5*

Een goede Drama/Misdaad film...

Wat een waargebeurd verhaal...

Spannend verhaal...

Prima acteerwerk...

Redelijk HD (veel geruis) kwaliteit...

Redelijk achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Jammer dat te snelle camerabeweging...

Maar het is wel een moeite waard...

Het is weer bijna 11 september dus dit leek me een uitermate geschikte film om op te zetten. Ik vind het erg goed dat over deze gebeurtenis, op deze verschrikkelijke dag, een film is gemaakt. Het gaat altijd maar over het WTC en Pentagon, maar over dit vliegtuig wordt weinig gesproken. Terwijl het natuurlijk een uitermate heldhaftige daad is geweest van de passagiers. Je ziet vaak patriotistische trekjes in Amerikaanse films, iets waar ik me meestal groen en geel aan erger, maar in deze film totaal op z'n plek is.

Vooral het laatste kwartier is erg sterk en toen pas had ik het gevoel wat de passagiers allemaal hebben moeten doorstaan. Wat ik zag pas pure doodsangst en het ze deden echt het allerlaatste wat ze konden doen.

Van dapperheid was zeker sprake en wat die mensen zeker verdienen is respect!

Ik had deze film nooit eerder gezien, maar een ruim voldoende is absoluut verdiend!

Prima en zeer realistische film!

Een van de heftigste films die ik in tijden gezien heb. Alles in het vliegtuig is misselijkmakend, zo echt en emotioneel het soms is.

Ik heb veel bewondering voor alle scènes in de controlecenters. Wat een werk moet daarin gezeten hebben om alle vluchtgegevens, gebeurtenissen en vakjargon zo correct mogelijk weer te geven(tenminste, wij leken moet daar maar vanuit gaan), en ook voor de acteurs om al die teksten te leren. Toch heb je geen moment het idee dat je naar acteurs zit te kijken.

Het maakt ook eigenlijk niet uit dat je soms niet weet waarover precies wordt gepraat, het realisme maakt alles dubbel zo spannend. Ook omdat je weet wat er gaat gebeuren, en waar ze nog mee te maken krijgen.

Gewoon een erg goede film, maar niet eentje die ik vaker wil zien.

4*

Het zou niet moeilijk zijn om het wanproduct uit hetzelfde bouwjaar en over dezelfde ramp van ene Oliver Stone te doen vergeten, maar dat United 93 van Paul Greengrass zo'n sterke film is geworden, heeft me wel verrast. Vooral de opbouw is sterk; Greengrass geeft ons het eerste uur niet veel meer dan de doodnormale dag zoals ie voor iedereen op 11 september 2001 ook was met doodnormale mensen. Maar omdat we weten dat er iets gaat gebeuren zit je als kijker vrijwel vanaf het begin op het puntje van je stoel. De rauwe, realistische stijl die Greengrass hier toepast is ook zeer op zijn plaats. Het maakt de ervaring extra heftig, je zit niet naar een door Hollywood veel te geromantiseerd of sentimenteel werkje te kijken (*kuch* World Trade Center!). In United 93 komt er geen John McClane de terroristen aanpakken en de dag redden en dat maakt de film aangrijpend en spannend. Erg goed gemaakt en ook prima geacteerd door de (godzijdank) onbekende acteurs.

Erg knap. 4 sterren.

Niet onverdienstelijk. Ben al snel wat huiverig voor dit soort films, want gebeuk op het gemoed zit er dik in. Het steekt de kop pas op in het afsluitende deel. Daarvoor weet het scenario dat nog best aardig te omzeilen door niet op een of twee personages in te zoomen, maar veelal het perspectief te gebruiken van diverse instanties.

Dat gaat dan gepaard met veel jargon en hectiek. De driftige camera had daar niet zo gehoeven, maar met beelden van CNN en wetende wat er aan de hand is, weet het wel te boeien. Ook in het vliegtuig blijft Greengrass de aandacht verdelen, maar de telefoontjes stapelen zich toch wat teveel op. Verder vooral een meevaller.

United 93 is een film waar ik benieuwd naar was. Helaas ben ik teleurgesteld in deze film.

Op 11 september was het een chaos. Natuurlijk in de vliegtuigen die gekaapt zijn, en ook in de commando centra. Eigenlijk was de hele wereld in chaos. De filmmakers moeten in deze film de chaos laten zien. Maar het is wel noodzakelijk dat het op zo manier gebeurt dat het voor de kijker nog te volgen is en dat er geen chaos in het hoofd van de kijker komt. In deze film moet er chaos zijn, maar de film moet niet chaotisch overkomen. Helaas komt deze film juist wel chaotisch over.

Dit komt in de eerste plaats door krankzinnig camera werk. En dan druk ik me nog voorzichtig uit. Wat een vervelende manier van filmen krijgen we in deze film. We springen van het ene shot naar het andere shot. De camera maakt rare bewegingen gedurende de hele film. Het komt allemaal zeer chaotisch over.

Zoals DeWolff ook al zei word er veel geschakeld tussen de commando centra en het vliegtuig. Dit kwam ook allemaal heel warrig over. Het was soms moeilijk te volgen wat er gebeurde. Het verhaal word erg warrig verteld en dat in combinatie met warrig camera werk maakt dat ik deze film echt een warboel vind.

Ook wordt er veelte weinig aandacht besteed aan United 93. In een groot deel van de film gaat het niet eens over het vliegtuig, maar over de aanslagen in het algemeen. We krijgen veel beelden te zien van het commando centrum. Ik had gedacht dat we een film te zien kregen dat zich vooral focuste op wat zich in United 93 afspeelde. Maar een groot deel van de film gaat daar helemaal niet over. Zonde. Ik wou dat er meer aandacht was op wat zich in United 93 afspeelde.

Wat dan wel weer wel goed is in deze film was het acteer werk. Ik vond iedereen naar behoren acteren in deze film. Daar gaan bij mij ook de punten naar toe.

Al met vindt ik United 93 een niet al te beste film. De film kwam op mij warrig en chaotisch over.

1,5 ster voor deze film.

Meeslepende film over de gebeurtenissen omtrent vliegtuigen in de VS op een historische dag. Behalve het perspectief vanuit vlucht 93 zien we een registratie van de gebeurtenissen bij de ATC en militairen.

Misschien niet per se een goede film maar wel één die de chaos en emoties van die dag aardig weet te vangen en ondanks dat de afloop bekend is, blijft het spannend. Een historisch document in zekere zin.

Laat ik beginnen met te zeggen dat het bijzonder lastig is om bij een film over een dergelijke vreselijke gebeurtenis lastig is om zonder emoties naar de kwaliteit van de film zelf te kijken.

Tijdens de gehele film speelt de vreselijke aanslag op 11 september 2001 door je hoofd, maar de film viel me kwalitatief heel erg tegen. Driekwart van de film zijn we getuige van de chaos bij de diverse afdelingen van de luchtverkeersleiding en dat wordt op een gegeven moment vreselijk langdradig en de film komt op mij dan als een warboel over.

Ook de kwaliteit van het acteerwerk laat te wensen over.

Pas in het laatste deel van de film, waarin de wanhoop en de strijd om te overleven bij de passagiers van vlucht United 93 is te zien wordt de film voor mij nog enigszins boeiend en aangrijpend. Het is echter te weinig om het gevoel van teleurstelling over de rest van de film weg te nemen: 2,5 *

Eens opnieuw bekeken, het blijft indrukwekkend...

Beetje overroepen.

Lijkt wel dat men deze vooral zo goed vond om wat hij niét is. Mnee, het is geen opgeblazen sentimentele draak geworden, in de plaats krijg je een relatief kale registratie van de gebeurtenissen op en rond vlucht U93.

Allicht een moedige keuze van Greengrass, maar de film werd er wat mij betreft niet meteen beter door. In het begin was het nog wel interessant, al blijft het wel een beetje vreemd dat men het minst interessante vliegtuig heeft uitgekozen. Zowat na halverwege blijkt dan waarom. De inzittenden keren zich tegen de kapers en verijdelen een nog grotere ramp, waardoor je als kijker alsnog wat heldendom voorgeschoteld krijgt.

De scenes op het vliegtuig vallen echter tegen. Het realisme zag ik er niet zo in, het voelde af en toe wat aan als een magere TV-verfilming. Camerawerk ook echt belabberd en de muziekale begeleiding voegt ook niet geweldig veel toe. Het feit dat het hier om een befaamde en tragische gebeurtenis gaat voegt wel net iets extras toe, maar da's dan eerder buiten de kwaliteit van de film om.

Vond het een redelijk gelaten kijkervaring, had toch meer inleving verwacht bij deze film. Bottom line is denk ik dat Greengrass gewoon niet zo'n beste regisseur is. Heeft me nog geen enkele keer kunnen overtuigen, ook deze film bevat teveel gemist potentieel.

2.0*

De film begingt met een schets van het gewone dagdagelijks gedoe van passagiers, boord- en vlieghavenpersoneel. Best goed, want er komt amper privé-toestandjes aan te pas, maar het duurt iets te lang.

Daarna komt het relaas van het dramatisch gebeuren, met spanning en chaos in crescendo. Af en toe wat onoverzichtelijk wat anderzijds de panieksituaties zowel in de lucht als op de grond toch onderstreept.

Geen grote namen in de cast, maar dat maakt het misschien wel natuurlijker en echter en wordt de aandacht niet naar de sterren afgeleid.

Het slot brengt in de aftiteling wat concrete, eerder kritische, informatie over het drama.

Door het sentiment rondom de verschrikkelijke aanslag is deze film zo goed ontvangen, lijkt me. Het zien van de beelden en het beseffen van het drama doet wellicht ook wel wat met je als kijker, maar dat komt niet zozeer door het schript, de karakters of anderzijds door deze film.

De insteek om, zeker in het eerste deel, het verhaal te vertellen vanuit de luchtverkeersleiding is niet verkeerd. Sentimenteel gedoe blijft je zodoende als kijker bespaard en de chaos en paniek wordt treffend neergezet op deze manier.

De scenes op het vliegveld en in het vliegtuig zijn echter zeker niet sterk. Je krijgt de karakters niet te kennen en de terroristen komen ook niet goed uit de verf. De rommelige regie met korte scenes en rondvliegende camera werkt in een Bourne film beter dan hier. Veel deed de film mij als kijker niet, behalve wanneer we de echte beelden zien van de crash in de toren.

Aardige film over 9/11. Dat de cast bestaat uit (voor mij) louter onbekende gezichten, is op zich wel een meerwaarde. Het legt de nadruk daardoor wat meer op de inhoud. De film geeft een aardige weergave van hetgeen zich op 11 september 2001 heeft afgespeeld. Heel erg meeslepend wordt het niet, maar de film is op zich wel de moeite waard.

Geweldig.

Tot nu toe absoluut de beste Greengrass die ik heb gezien. Zelden zo in spanning gezet tijdens een film. Het helpt er ook niet echt bepaald bij dat vliegen nu mijn grootste angst is. Deze film speelt daar dus op in, dat het alleen maar intenser maakt.

TV achtig gefilmd inderdaad, met wat standaard karakters, maar gelukkig duurt het niet al te lang voordat ze in het vliegtuig zitten. Daarna is de film ongekend intens en erg spannend. Iedereen acteert wel goed, vooral die terroristen zijn vrij geloofwaardig.

Een einde waar je je adem bij inhoud, ondanks je al weet wat er gaat gebeuren. Dat maakt het allemaal niet minder spannend en hoop je toch echt wel dat ze het overleven. Uiteindelijk maakt Greengrass wel een goede keuze. Topfilm! Een van mijn favorieten.

Zo! Hier was ik toch wel even van onder de indruk. In die zin eigenlijk een beetje een tv achtige film, snel gemonteerd, veel dialoog zonder bijvoorbeeld expliciet de gebeurtenissen van 9/11 te tonen, beelden die we allemaal wel kennen en deze invalshoek is best wel goed bedacht. Laten we eerlijk zijn, de helft van de film zit je naar vluchtleiders te kijken die oeverloos in hun headset lullen en naar groene puntjes op een scherm zitten te kijken. Ik bedoel, hou dat maar eens spannend en daar slaagt Greengrass prima in. Al die mensen die aan het werk zijn en proberen te bevatten wat er aan de hand is, wat er gebeurt en waar die vliegtuigen blijven. De schier onmogelijke frustratie en onmacht. En toch bijzonder goed gemonteerd met spanningsboog, en dan die rokende torens op de achtergrond en dan heel langzaam dat doorsijpelende besef. Het zal toch niet..?
Het geharrewar overigens van de militairen die zich de haren uit de kop trekken want wie moet beslissen wie opdracht geeft die toestellen neer te schieten? De president? De vice-president? Overigens beide niet bereikbaar.

Vervolgens gaat de film over naar United 93 waar de situatie escaleert. Wat mij betreft eigenlijk heel bescheiden en geplaatst zonder overdreven toestanden in beeld gebracht. Dit laatste deel en afloop duurt minder lang, wat mij betreft logisch is want hoe lang hou je dat interessant voor je de melodramatisch wordt?

Ander dingetje wat mij dan bijzonder intrigeert, de film duurt net zolang als dat het toestel opsteeg en neerstort. Opnieuw ook een erg knap aspect van de film.

Na 14 jaar heb ik deze aangrijpende film toch maar eens een tweede kijkbeurt gegeven. Ondanks dat het dus een eeuwigheid geleden is dat ik United 93 heb gezien, is de film altijd een beetje door mijn hoofd blijven spoken. Wat die mensen mee hebben gemaakt en hebben gedacht is ook 19 jaar na de aanslagen nog altijd vreselijk heftig. De aanslagen van 9/11 hebben altijd enorm geïntrigeerd. Afgrijselijk wat er is gebeurd, maar ook hoe het heeft kunnen gebeuren en vooral ook de onmenselijke dingen die er gebeurden. Wanhopige mensen die uit de torens sprongen om niet te verbranden, dappere mensen in dit vliegtuig die wisten dat ze gingen sterven, maar toch alles gaven om de aanslag te verijdelen. Ieder voor zich moet bepalen wat ze er van vinden, maar ik denk dat ik het qua wereldnieuws de belangrijkste dag na de periode van WO II vind. Er is een wereld van voor en na deze aanslagen.

Dat laatste merk je ook wel terug bij deze film, want het lijkt me volledig uitgesloten om na 9/11 nog zaken het vliegtuig in te smokkelen die deze terroristen mee kregen. Een bom, een mes? Hoe dan? Ik vroeg me dat echt af tijdens het kijken. Tegenwoordig voel ik me heel erg veilig in een vliegtuig. Regisseur Paul Greengrass is een man die geregeld vrij goede films aflevert, maar wel een eigen stijl heeft. Net als bij zijn Utoya-film 22 July kiest hij ervoor om het vooral bij feiten en een reconstructie te houden en laat hij de menselijke kant met emoties grotendeels weg. Dit heeft voor en nadelen. De film lijkt me behoorlijk accuraat en zonder het Hollywoodsausje voelt het ook niet misplaatst om dit 5 jaar na de aanslagen te verfilmen. Het is met veel klasse en respect voor de slachtoffers gedaan. Maar doordat de film wat afstandelijk is met het vertellen van het verhaal voel je als kijker ook die afstand en is zo'n emotionele ramp wel erg zakelijk gebracht. Pas in de laatste 20 minuten is er ruimte voor wat menselijkheid, met bijvoorbeeld de telefoontjes naar huis of het besef dat het einde nabij is. En dat vind ik toch wel de meest indrukwekkende stukken van de film. Ik zoek toch wat meer the human touch in zo'n verhaal, zonder dat het aangedikt had moeten worden.

En wat ik ook bij mijn tweede kijkbeurt wat ervaarde was dat de film ontzettend moeizaam op gang komt. Het eerste uur is gewoon geregeld vrij saai te noemen. We zien constant de mannen van de luchtverkeersleiding in hun consolecentrum, die aan een gewone dag beginnen en merken wat er gaande is. Dit duurt gewoon te lang, al is het wel weer indrukwekkend om te zien als zij gewoon tijdens hun dienst de WTC-torens geraakt zien worden. Ook dit brengt Greengrass gewoon zakelijk, zonder overdreven gekrijs. De film had misschien wel een half uurtje ingekort mogen worden in dat eerste uur en wat meer focus op United 93 in het restant. Eigenlijk wordt het daar pas in de slotfase heftig. Er is nog een beetje hoop dat ze de terroristen nog kunnen pakken, maar eigenlijk weten ze dat het zinloos is. Wel vroeg ik me af, het waren er niet al te veel. Hadden ze niet met een gerichte actie meer terroristen in een actie kunnen pakken om daarna meer tijd bij de cockpit te hebben? Al weet ik ook wel dat dit wel heel makkelijk praten van me is, zittend voor de tv naar dit te kijken met een colaatje en een bakje chips. De werkelijkheid was natuurlijk dat niemand daar dood wilde gaan en er een man met een bom en mes rond liep. Dat einde grijpt me nog wel steeds aan, echt vreselijk. De mensen die nog een poging hebben gewaagd zijn helden. Mooi dit deze rollen door onbekende acteurs zijn gespeeld, zodat de focus echt op de mensen is gebleven.

United 93 is nog altijd een film die je een keer gezien moet hebben, maar het had beter gekund. Ook het schokkerige camerawerk is niet helemaal mijn ding bij een film als deze, al snap ik het nut wel. Het geeft je wel het gevoel dat je er zelf middenin zit. Ik ga ook binnenkort maar eens de televisiefilm Flight 93 kijken, ook uit 2006. Benieuwd wat de verschillen zijn.

3,5* (was 4*)

Wat een enorm vervelende film. Veertig minuten lang zit je een 50 tal verschillende personen te aanschouwen die elkaar opbellen en spreken van een 'possible hijack'. Ik kon het op een gegeven moment niet meer aanhoren. Met de beste wil kun je niet alle personen en instanties uit elkaar houden die voorbij komen. Wat resulteert is mijn aandacht die overal heengaat, behalve naar waar die zou moeten zijn. Geef me dan maar Flight 93, wellicht besmeurd met het 'Hollywoodsausje' zoals benoemd, maar deze komt i.i.g. een stuk sneller to the point, is lekker kort en neemt je gelijk mee naar de angst in het vliegtuig: ook geen top film, maar wel doeltreffender.

Er is al veel neergepend over deze film en over de tragische gebeurtenissen op 9/11. United 93 is het enige vliegtuig dat geen extra slachtoffers heeft gemaakt dan diegene in het vliegtuig zelf. Deze soort van reconstructie gaf een sterk beeld weer van hoe het er mogelijks aan toe ging het laatste uur.

Ook de weergave op de begane grond werd sterk naar voren gebracht. Het was één en al chaos. Een kaping leek onwaarschijnlijk, laat staan 4 tegelijk. Wie weet wat er met dit vierde vliegtuig zou gebeurd zijn als er géén delay was bij vertrek en er geen nieuws van buitenaf was met wat er gebeurd is met het WTC. Waren de passagiers dan ook in opstand gekomen?

Prima film met een uitstekende regie en montage. De film bleef de hele tijd onderhoudend. De angst, de chaos, het ongeloof en machteloosheid kwamen goed naar voren. Flight 93 zag ik nog niet, moet ik ook maar eens meepikken.

Altijd lastig om films over dit onderwerp te bekijken. Enerzijds ben ik er gemakkelijk door geboeid, maar het is allesbehalve prettig om te zien natuurlijk. Met het verhaal over dit vliegtuig was ik eigenlijk helemaal niet zo bekend, dus dat maakte me wel nieuwsgierig. Paul Greengrass is natuurlijk vooral bekend vanwege de Bourne-films, maar ik was ook erg onder de indruk van Bloody Sunday en Captain Philips. Genoeg redenen om me toch maar eens aan United 93 te wagen.

Laat ik vooropstellen: de film is zeker de moeite van het bekijken waard. Met name de tweede helft is bij vlagen behoorlijk intens. De kaping wordt behoorlijk overtuigend in beeld gebracht; dusdanig dat het lijkt alsof je naar een daadwerkelijke registratie zit te kijken. Wat dat betreft zit er een voordeel aan het feit dat de film zich niet zozeer focust op één of enkele personages in het bijzonder (op de terroristen zelf na), want dat maakt dat het authentiek overkomt. Wanneer je naar een daadwerkelijke registratie zou kijken zou je immers ook niet met name zitten mee te leven met één persoon, maar met de complete groep passagiers. Het sterke acteerwerk van iedereen aan boord draagt ook bij aan dat realistische gevoel. Erg sterk!

Toch kan ik niet zeggen dat ik alleen maar onder de indruk was. Sterker nog, de eerste helft, waarin we vooral kijken naar de luchtverkeersleiding die de chaos van 11 september 2001 voor de kiezen krijgt, wist mij niet zo te boeien. Ik wil niet zeggen dat die drukte en onrust niet goed worden overgebracht, maar uiteindelijk zit je toch vooral te kijken naar een hoop mannen die achter hun schermen zitten en dingen roepen. Nogmaals: begrijpelijk dat het zo gegaan is - en veel respect voor de betrokkenen in kwestie - maar ik moest me op den duur wel door dat gedeelte heen worstelen.

Uiteindelijk geeft het niet echt, want de film herpakt zich op imponerende wijze, greep mijn aandacht en liet me vervolgens tot het einde op het puntje van mijn stoel zitten. Dit is ook absoluut zo'n film waar je aan het einde even blijft zitten om te verwerken wat je zojuist gezien hebt. Het drukke camerawerk is misschien niet altijd even geslaagd, maar tijdens die laatste scènes is het perfect. De worsteling in de cockpit en het neerstorten worden afschuwelijk goed en pakkend in beeld gebracht.

Naar mijn mening is United 93 als geheel niet feilloos, maar dat dit een must-see is onder de 9/11 films staat wat mij betreft buiten kijf.

3,5*

“Hi, Mom, it's me. I'm on the plane that's been hijacked. I'm just calling to tell you that I love you, and goodbye. This really kind woman handed me the phone and she said to call you.”

Zoals ik bij mijn eerdere mening van gisteren ook al aangaf vind ik het altijd heel erg interessant om films te kijken die een bepaald onderwerp bevatten van een gebeurtenis op die dag. Elf september is natuurlijk een wereldbekende gebeurtenis waar ik zelf niks meer van herinner maar, waar ik wel enige tijd mij in had verdiept. Er zijn vele films over de twin towers gemaakt maar, ik heb nog nooit een film gezien van de andere gebeurtenissen, en zo kwam eigenlijk heel snel deze ‘United 93’ bij mij op. Een film waar de gebeurtenissen met de twee torens natuurlijk ook veel aanwezig waren maar, waar een ander gekaapt vliegtuig wordt behandeld die eigenlijk op het witte huis af ging.

Ik moet zeggen dat ik persoonlijk met best veel interesse naar de film keek, ik had echt gehoopt op een ander inzicht van deze tragische dag en wat er nou met dat vliegtuig is gebeurd. Ik heb mezelf namelijk nooit echt heel erg verdiept in de andere twee vliegtuigen wat, wellicht niet heel netjes is maar waarvan ik er wel achter gekomen ben dat men die misschien niet héél belangrijk hebben gevonden, althans het waren genoeg mensenlevens.

De film begint vrij interessant, waar wee een inzage hebben van de vier terroristen die zich voorbereiden om naar het vliegveld te vertrekken, en daarna gaan we eigenlijk gelijk door tot actie. Alleen kiest ‘Greengrass’ voor veel opties om deze aanslagen in één gehele film te krijgen met als middelpunt vlucht ‘93’. Hierdoor worden we eigenlijk door de film heen geloosd met alle tragische momenten die zich die dag hebben afgespeeld, wat ervoor zorgde dat de film geen overdreven Hollywood achtige heldendaad film te zien krijgen met veel macho gedrag nee, ‘Greengrass’ blijft respectvol, met een waardigheid voor alle mensen die deze dag slachtoffer zijn geworden en eigenlijk de zwakte van de daders in beeld te brengen. Maar, ook een bepaalde sneer naar het nalaten van het land, wellicht is er erg slecht ingegrepen? Goed dat is een discussie waar ik me verder ook niet mee wil mengen.

Voor de rest vloog de film voorbij, aangezien ‘Greengrass’ toch meerdere en verschillende gebeurtenissen gebruikt blijf je eigenlijk constant in beweging met de film. Ik las in het bericht onder mij dat de film net zo lang duurt als de vlucht heeft geduurd, dat is een prachtig detail maar, ook triest en best eng om je dat te beseffen. Goede film, met een tragisch einde. Ik wil er ook niet veel meer woorden over kwijt, ik denk dat iedereen zichzelf wel kan beseffen wat er in deze film gebeurt.

United 93 is best een vermoeiende zit geworden. De snelle camerawisselingen, het kort op de huid zitten, de drukte die overal heerst,... het maakt het bij momenten een moeilijke zit, maar het geeft anderzijds wel een enorm realistisch beeld wat er zich heeft afgespeeld. Naarmate dat de film zich meer gaat concentreren op de gebeurtenissen op het vliegtuig en de controlekamers minder in beeld komen, verbetert de film wel zienderogen. De gesprekken die door de passagiers worden gevoerd met het thuisfront zijn erg tragisch om te zien. De beklemmende sfeer komt hier ook duidelijk beter tot z'n recht en het einde waarbij het vliegtuig neerstort, is ook erg sterk gedaan.

3*