United 93 (2006)

Indrukwekkende film inderdaad. Een droge, beklemmende registratie van alledaagsheden in het begin, van de verbijstering die langzaamaan ontstaat zodra tot de verkeersleiding doordringt dat er vliegtuigen zijn gekaapt en van de paniek die uitbreekt in vlucht United93 als die zelf gekaapt wordt. Zonder aangedikt sentiment, geforceerd toegevoegd liefdesverhaaltje of opgelegde boodschapperigheid. Een zeer geloofwaardige versie van de werkelijkheid.

Terzijde: hoe haalt een bioscoop (Alhambra in Enschede) het toch in zijn hoofd om zo'n intens drama van 90 minuten, nagenoeg in real-time, te onderbreken door een pauze ?!! #%$@#!

Ik vind trouwens de hele opbouw in het eerste half uur, zeg maar tot en met dat ze allemaal de beelden van WTC te zien krijgen verreweg het beste. Wat velen hier schijnbaar nogal saai of onduidelijk vonden.

Mooi te zien hoe de verbazing en schok zich ontwikkelen onder al dat personeel.

Net gekeken en het is toch wel indrukwekkend. Totdat het eerste vliegtuig in het WTC crashte vond ik het niet zo erg boeiend. Daarna werd het spannender tot het laatste half uur. Vanaf dan ( en vooral als de mensen in opstand komen) zat ik de film met aangespannen spieren te kijken. Ik leefde echt mee en het is ook goed dat ze op het eind geen vliegtuigcrash lieten zien. Nu spreekt het veel meer tot de verbeelding, vooral nu je het van binnenuit zag gebeuren.

Aanrader. Vier sterren.

Ik heb er een tijdje tegenaan gehikt, maar gisteren heb ik 'voor de gelegenheid' deze film dan toch maar eens bekeken. Het is elk jaar weer een beetje vreemd, want de beruchte dag was de eerste verjaardag van mijn dochtertje.

Indrukwekkende film over hoe het kan zijn geweest. Een regisseur die een film maakt over zulke aangrijpende gebeurtenissen kan twee dingen doen, nl. lak hebben aan alles en iedereen en er een amusante film van maken óf hij kan zich goed voorbereiden om een zo realistisch mogelijke film af te leveren. Een regisseur die voor dat laatste kiest weet dat elke onwaarheid en elk foutje ongenadig zal worden afgebrand en zijn film de grond in zal worden getrapt. En volgens mij zit geen enkele filmmaker daar op te wachten.

Uiteraard zien we hier, net zoals in elke andere film/docu, de visie van de filmmakers geprojecteerd. Objectiviteit bestaat niet, waardoor we de waarheidsgetrouwheid van iedere docu met een klein korreltje (en soms ook met een hele dikke korrel) zout moeten nemen. Natuurlijk kan ook hier niet alles 100% kloppen, omdat niemand de gebeurtenis heeft kunnen navertellen. Maar dat zijn imo details die weinig toe- of afdoen aan de impact van het verhaal.

Er zijn films waarbij ik na afloop nog een tijdje naar het zwarte beeld zit te staren. En dit was daar eentje van...

Het verhaal is integer weergegeven. En inderdaad is het zo spannend neergezet, dat je, ondanks dat je al weet hoe het afloopt, toch in spanning zit.

Een geweldige film,

Echt een film die ik even moest laten bezinken. Ondanks dat je wist hoe de film zou aflopen, bleef ik tegen beter weten in hopen op een beter einde. Ik voelde me dus erg verbonden met de hoofdpersonages. Dat kwam omdat ze allemaal erg doorsnee overkwamen, geen typetjes. Nee, gewoon echte mensen, van vlees en bloed. Net zoals wij. ontroerend, hoe men bleef hopen en niet verzandde in teveel oversentimenteel gehuil . Het raakte mij dan ook heel erg dat sommige mensen in de maatschappij zo zijn dolgedraaid dat ze tot zoiets in staat zijn. Steeds meer maakten de kapers, haatgevoelens tegenover hen los bij mij. Ik genoot dan ook het meeste toen enkele kapers kapot werden geschoten . Zo `n film geeft natuurlijk wel te denken. Stel dat meerdere moslims het zo hoog in hun bol krijgen......

Naast de ontwikkelingen in het vliegtuig vond ik het ook fijn om de ontwikkelingen in de vliegtuigtorens te volgen. Misschien voor sommige minder interessant, maar het reconstrueert precies hoe Amerika werd verrast op 11 september 2001. Indrukwekkende film, de beste documentaire die ik tot nu toe heb gezien. Een dikke 4*

Best een indrukwekkende film inderdaad.

Jammer dat het zo rommelig is gefilmd waardoor het moeilijk te volgen is.

En ik moet zeggen dat ik het anders had verwacht, maar zeker wel een film die wat achterlaat, of het echt zo gegaan is is te betwijfelen maar toch ga je er wel over nadenken en dat is denk ik de bedoeling van deze film.

Zoals Beee zegt vond ik de personages ook goed neergezet, gewoon zoals 'normale' dagelijkse mensen.

4*

Erg goede film. Zeker voor iemand die er nogal sceptisch naar ging kijken zoals ik.

De film registreert in real time een gewone dag die stap voor stap steeds meer bizar wordt. "We hebben al twintig jaar geen kaping meer gehad" klinkt het in het begin nog bij de vluchtleiding. Niet veel later buitelt het ene na het andere bericht over elkaar heen. Greengrass kiest ook zeker niet voor de traditionele soapy-woensdagavond rampenfilmbenadering waarbij een paar personen gevolgd worden in al hun doen en laten en het eindigt met de ramp. Greengrass vangt eerder flarden van passagiers op. De film maakt de sfeer voelbaar. Het camerawerk is zeer doeltreffend. Bewegelijk zonder in dogma-stijl te vervallen, langs de vliegtuigbankjes waar even wordt stilgehouden, draaiend naar weer een andere hoek waar weer een flard van het verhaal verteld wordt. Met spaarzame sobere muziek die subtiele accenten legt.

Knap bovendien dat een film over zo'n beladen onderwerp bijna a-politiek durft te zijn.

4.0*

Beklemmende film.

Erg knap geregisseerd en gemonteerd.

Mooi om te zien wanneer angst langzaamaan omslaat in wil om in te grijpen.

De piloot onder de kapers vond ik het meest enge personage. Die blik in z'n ogen is eng.

Hallo, als er één datum is die iedereen, zelfs buiten Amerika, bij blijft waar hij/zij was en wat je aan het doen was, is het wel 9/11... Ik zag net wel dat jij nog maar 16 bent, dus op die datum 11 jaar en die gebeurtenissen niet zo hebt gevolgd. Het duurde absoluut niet te lang en wat de drama betreft... dat is enorm sterk zonder melancholisch te worden. Heel mooi gedaan en volgens mij de beste 9/11 film die er tot nu toe gemaakt is.

This is a suicide mission

We have to do something

They are not going to land this plane

Adembenemend verslag van de gebeurtenissen aan boord van United 93, en de activiteiten op de grond bij de diverse control centers.

In de eerste helft concentreert de film zich op de grond; Ben Sliney (die zichzelf speelt, een geweldige performance) start zijn nieuwe baan, drinkt koffie en vergadert. Maar al snel wordt duidelijk dat het die ochtend helemaal fout gaat.

Het knappe aan United 93 is dat wij allemaal weten wat er gaat gebeuren, maar dat het langzaam doordringen van de feiten ook bij ons (of althans bij mij) enorme emoties oproept. De film is zelfs spannend, hoe gek dat ook klinkt.

Als er 3 vliegtuigen neergestort zijn verschuift de aandacht naar de lucht; United 93 wordt gekaapt en Ziad neemt de knuppel over. Er is een prachtige scene waarin iedereen bidt; de passagiers om het er levend vanaf te brengen, de kapers om kracht te krijgen honderden mensenlevens te beëindigen, bizar en krachtig tegelijkertijd.

Als de passagiers besluiten actie te ondernemen wordt de spanning bijna ondraaglijk; angst, adrenaline, woede, alles spat eruit en het is geweldig in beeld gebracht. Complimenten voor camerawerk, regie, maar vooral voor de onbekende cast die de film levensecht maakt.

Terwijl United 93 zich in de grond bij Shanksville boort, en de eindcredits rollen, ben ik leeg en houd slechts mijn tranen in om mijn gezelschap te troosten die het niet droog kan houden. Wat een waanzin, wat een wereld, wat een film.

5*.

Goeie film, die met name naar het einde toe steeds sterker wordt. Mooi, die telefoongesprekken naar het einde toe. Raakte me diep...

4*

Dit is het soort film dat de 3 nieuwe Star Wars films hadden moeten zijn. Je weet wat er gaat gebeuren, dat weten de personages niet. Een simpel maar zeer effectief uitgangspunt voor een goede film.

Greengrass gaat daarnaast over een een documentaire stijl en de real time wat zorgt dat je alles opnieuw meemaakt (maar je weet toch de uitkoms). Hoe alles langzaamaan binnendruppelt, de informatie, de geruchten, de feiten. Nergens wordt de film sentimenteel, gelukkig zeg. En daaronder die heerlijke score dat meehelpt aan de broeiige sfeer. Als dit je niet bij je kloten pakt weet ik het ook niet meer.

Wie zou de gebeurtenissen op 11 september 2001 ooit nog kunnen vergeten? Volgens velen de eerste stap in het terroristen-tijdperk, het journaal sprak maanden nergens anders over en voor een klein ventje als ik werd plotseling een (zij het zeer lichte) vorm van dreiging voelbaar.

Niet vreemd dan ook dat het onderwerp me mateloos fascineert. En vooral voor de mensen in de vliegtuigen; weten dat je gaat sterven binnen luttele momenten, en ondertussen een soort van reddingsactie op touw zetten. De inzittenden zijn allemaal gewone, sympathieke mensen, waarvan je er niet één de dood zou gunnen. De steeds heersende spanning ontstaat doordat je al van te voren weet dat ze wel zullen sterven. Maar de film krijgt een Titanic-achtige lading wanneer je hoopt dat het allemaal toch anders zal lopen dan dat je weet dat het zal verlopen. Greengrass is hier de aangewezen persoon, want als hij ergens goed in is, dan is het wel om een film realistisch en schokkerig te schieten. Precies wat er in deze film noodzakelijk is. Beschouwend en weinig oversentimenteel registreert de camera ontzettend goed hoe de gebeurtenissen in het vliegtuig plaats hebben kunnen vinden. Vooral in de scènes dat het vliegtuig een wending maakt, waarvan er aan het einde een hoop zitten, is het camerawerk perfect. De betrokkenheid stijgt. En doordat je gewoon wéét dat het allemaal echt is, geen fake, geen film, maar écht, zijn de cliché-telefoongesprekjes afschuwelijk aangrijpend. Een simpel 'I love you, you know that, right?' laat de tranen vrij uitgebreid stromen. Het stekende gevoel dat deze mensen dit echt moesten doormaken, één van de afschuwelijkste dingen die je je kunt voorstellen, doet pijn.

En allicht is het wel goedkoop effect, een beetje inspelen op het feit dat de film realiteit tracht weer te geven, maar dat veranderd niks aan de impact. De film is schokkend, voelt vreselijk realistisch, maakt bang, geeft hoop, en ontroert. Maar nogmaals: geen overdramatisch sentiment, slechts een simpele registratie van de realiteit die een immense impact heeft. En nee, het eerste uur komt niet echt vlot op gang. Maar het is noodzakelijk en de spanningsopbouw had niet zonder gekund. Erg knap.

Ook even complimenten dat de cast bijna compleet uit onbekende gezichten bestaat. Ik kon welgeteld 2 bekende gezichten onderscheiden (Khalid Abdalla uit The Kite Runner en (in slechts een paar shots) Olivia Thirlby uit Juno). Deze onbekendheid kwam uiteraard het realiteitsgevoel alweer ten goede. En de cast houdt zich goed staande in deze uitstekende registratie van een verschrikkelijke gebeurtenis die een mooie kans geeft om de mens weer eens filmisch te ontleden. Mét ook nog de suggestie dat men slechts uit eigenbelang de cockpit binnenstormde in de overtuiging dat de piloot aan boord hen nog zou kunnen redden. Must-see.

Briljant einde ook btw.

4*

Fraaie film die op kundige wijze ver weg blijft van alle cliches uit het genre. De film werkt goed door een goed gekozen combi van acteurs en ‘echte’ mensen die de ramp van dichtbij hebben meegemaakt. Wie het onderscheid kon zien, mag het zeggen. De manier waarop mensen met elkaar praten, op elkaar reageer en zich gedragen is subliem. Zelden zo’n hoog realisme gezien. Dat het er zo aan toe is gegaan op vlucht 93 wordt wel erg aannemelijk gemaakt.

Het wederom briljante camerawerk zorgt ervoor dat je een perfect en naargeestig gevoel krijgt. Schitterend gedaan. De keuze om gewoon zo maar mensen te laten zien, in hun dagelijkse dingen is briljant. Alle hollywoodconventies overboord. Geen echte hoofdrolspelers, geen dubieuze karakteruitdieping, geen vervelende beelden van het thuisfront. Gewoon de ramp laten zien. Hoe Greengrass denkt dat het gebeurd is.

Hulde voor deze film. Toch slechts 4 sterren. Want de keuze van Greengrass is perfect, maar zorgt er wel voor dat de film afstandelijk is. Kil haast. Had het niet anders willen zien, want dat had een mindere film opgeleverd. Toch zal ie door dit punt voor mij nooit tot de allergrootste films gerekend kunnen worden. 4 sterren dus.

Supergoede film. In de recensie van Veronica Magazine stond dat je je bijna in de situatie waant, en dat gevoel had ik inderdaad. Indruk gemaakt.

Een onwijs groot drama wat iedereen nog op de dag van vandaag weet vond plaats op 11 September 2001. Dit is werkelijk een prachtige film met veel chaos...zowel in de lucht als beneden. En dan natuurlijk die vlucht United 93. Het mooie vond ik dat die kapers zeiden:"Als god wilt dat we het halen dan halen we het"...en ze haalden het lekker niet! Maar wel door de mensen aan boord natuurlijk. Arme stuwardessen, geen overlevenden (natuurlijk) hij vloog al veels te laag. Aan de grond was het voor iedereen ook een shock natuurlijk, vooral toen ze het 2e vliegtuig erin zagen vliegen met hun eigen ogen. Vreselijk drama en toch moet ik dan zeggen dat ik het een goeie film vind. Maar niet goed in de zin van "mooi" maar goed op de manier waarop iedereen speelden en waarop alles in elkaar is gezet.

4,5*.

Zeer realistisch drama, die laat zien wat er "waarschijnlijk" gebeurde op de gedoemde vlucht 93.

Natuurlijk blijft een groot gedeelte wat er tijdens de vlucht gebeurde speculatie, maar door de keuze voor onbekende acteurs komt dit zeer natuurlijk over. Het is een film die goed opbouwt en niet te lang doorgaat over dit onderwerp.

Ook heerlijk om eens een keer weer een film uit Hollywood te zien waar de muziek niet door je strot geforceerd wordt, maar waar de muziek niet in de weg staat van het verhaal.

3,5*

Sterke film, zowel wat de manier van filmen, de dialogen en het achterliggende verhaal betreft.

In tegenstelling tot heel wat andere kapingfilms en andere is hier meer de chaos te zien die ontstaat bij passagiers, legerleiding, controletorens en dergelijke meer indien er daadwerkelijke een kaping plaatsvindt. Dit maakt het geheel veel realistischer, dan een film die eindigt met de eerste de beste passagier die het vliegtuig even aan de grond zet.

De "helden" op het vliegtuig zijn niet gekarikaturiseerd als bv. "I'm gonna save the fucking day"- Nicolas Cage uit Con Air, maar zijn mensen van vlees en bloed die door de situatie gedwongen worden om iets te ondernemen.

Je leeft mee met de passagiers die contact hebben met hun familie op de grond en hoopt enigszins op een ander einde dan de afloop die je al kent.

In die zin was de film dan ook spannend en niet spannend tegelijk, omdat het natuurlijk gebaseerd is op waargebeurde feiten.

De film is echter zeker de moeite waard! De complottheorieën die overal rondgestrooid worden bekijk ik wel eens een volgende keer

Zeer indrukwekkende film van Paul Greengrass. Hoewel je als kijker de afloop al weet, is het toch een zeer boeiende film, die alle gebeurtenissen in het vliegtuig en op de luchthaven zo natuurlijk getrouw mogelijk probeert weer te geven en daar uitstekend in slaagt. De angst van de passagiers, een laatste telefoontje of smsje aan het thuisfront, de doodsangst en de uiteindelijke moed om te kapers aan te vallen is zo goed weer gegeven dat je als kijker na afloop met een brok in je keel zit. Fijn ook om eens een Amerikaanse film te zien, die de nadruk legt op realisme en niet op het heldhaftige. Een film waar ik na afloop helemaal stil van was, zo echt leek het allemaal.

4,5*

Dit is een hele mooie film. Dit had een draak van een film kunnen worden, met misplaatst heroïsme en overdreven Amerikaans patriotisme, maar niks van dat. Heel sobere, documentair-achtige verfilming. Acteurs waar ik nog nooit van gehoord had, maar ik denk dat dat ook de kracht van de film is.

Het verbaasde me hoe ik bij deze film echt ging meeleven en het voorspelbare einde (voorspelbaar omdat deze dag in ieders geheugen gegrift staat) volledig vergat.

Het trof me ook hoe dicht die mensen uiteindelijk nog bij hun redding waren, er was een piloot en iemand die als vluchtleider (of hoe heet dat?) had gewerkt aan boord!

Bijzonder sterke film die de totale absurditeit van wat er op 11 september 2001 gebeurd is, benadrukt door een vrij realistisch beeld (voor zover ik dat kan inschatten) te geven van de gebeurtenissen.

Er zijn zoveel manieren om een verfilming als deze te verkloten, maar deze film doet dat niet. Er is niet voor gekozen om het drama te vergroten door een blik strijkers open te trekken, bepaalde passagiers centraal te stellen en ze (ruim) vóór de kaping te volgen om te laten zien wat voor geweldige mensen het waren, de beelden van de vliegtuigen die de torens invliegen minstens 10 keer groot in beeld te brengen met dramatische muziek eronder enzovoorts, enzovoorts.

Vanaf het begin van de film kent deze al een surrealistische sfeer doordat de passagiers, de piloten en de stewardessen met hun dagelijkse leventje bezig zijn, terwijl je als kijker weet wat hen te gebeuren staat. Dit wordt versterkt door zware klanken die een dreigende sfeer aangeven waar de eerder genoemde personen geen weet van hebben.

Verderop is deze sfeer te voelen aan de in het licht van de aanstaande gebeurtenissen onzinnigheden die de passagiers en stewardessen met elkaar uitwisselen ("Kan ik een dekentje en een kussen krijgen? Maar natuurlijk!") en de eerste reactie in de vliegtoren en het controlecentrum (iets in de trant van "Een kaping? Wanneer hebben we voor het laatst een kaping gehad? Dat moet in 1990 of 1991 zijn geweest. Ja, dat kan wel.").

Ook andere elementen die die dag een rol speelden, zijn goed in beeld gebracht. Daarbij viel mij bijvoorbeeld de wanorde op die (begrijpelijkerwijs) ontstaat door de volkomen onverwachte gebeurtenissen. Sterk ook dat de menselijkheid van de kapers in zekere zin ook in beeld is gebracht (bijvoorbeeld de zenuwen voordat ze het vliegtuig gaan kapen en de ingehouden irritatie omdat de ene kaper vindt dat de andere kaper te lang wacht met de start van de kaping). Bijzonder moedig om de kapers niet (enkel?) als meedogenloze beesten zonder greintje menselijkheid neer te zetten (dat was "the easy way out" geweest).

Dat maakt wat mij betreft dat deze film extra hard aankomt. Juist de onnozelheden van de passagiers die niet weten wat ze gaat overkomen, maakt hen menselijk. De zenuwen van de kapers maken hen menselijk. Mensen die bewust andere mensen de dood injagen. Totaal absurd.

Op een soort van docu-achtige wijze worden de alom bekende gebeurtenissen van 11 september verteld met vooral de focus op het vierde vliegtuig. Ik was erg onder de indruk van United 93. Omdat er op de telefoontjes en de communicatie tussen cockpit en Air Traffic Controlcenters na, totaal niks bekends is over wat er nou echt gebeurde in dat vliegtuig, moest Greengrass noodgedwongen veel speculeren.

Op mij kwam het allemaal zeer geloofwaardig over. Interessant was het zien dat NORAD nogal zat te stuntelen. Datzelfde geldt overigens ook voor de kapers, die zeer goed neergezet werden, vooral in het laatste eind van de film. Het rare was dat je de spanning bleef voelen gedurende de film, ook al is je bekend hoe het allemaal afloopt.

Niets aan toe te voegen, zeer indrukwekkende film dankzij het realistische beeld dat wordt geschetst. Dat er geen Amerikaans patriotisme is, komt denk ik doordat de film grotendeels van Engelse bodem is. En Engelsen zijn nu eenmaal een meester in het maken van indrukwekkende films die de realisteit en geloofwaardigheid eer aan doen, zonder emoties of boodschappen overdreven te uiten. (zowel in thrillers als in drama's en horrors).

Absolute topfilm die me meesleept in de waanzin van de kaping.

11 september 2001 heeft voor mij bewezen dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn. Dat aliens het Witte Huis gaan aanvallen, kan ik sinds die dag niet langer uitsluiten, want op 11 september werden 4 vliegtuigen in Amerika gekaapt en 3 van de 4 met succes in een gebouw geboord. Dit was iets wat ik niet voor mogelijk had gehouden tot dan toe, en al helemaal niet dat het WTC zou verdwijnen en instorten door een onplezierige ontmoeting met 2 Boeings.

In de jaren na de crashes heb ik mij, net als vele anderen, flink ingelezen in wat er die dag allemaal precies gebeurd is en hier zijn ook enkele goede documentaires en boeken over verschenen.

United 93 hoort daar wat mij betreft ook bij, maar dan eerder als een soort van low-brow extensie als je alle deskundige praatjes over het onderwerp wel een beetje allemaal gehoord hebt. Ik was dan ook niet onder de indruk van United 93 en ik heb helaas niets gehoord wat ik nog niets wist en alleen wat zaken flink aangedikt zien worden. Met veel gevoel voor drama, en met een bombastische soundtrack weet Paul Greengrass er een ware rampenfilm van te maken met een heleboel hoge pieten die naar elkaar schreeuwen dat ze 'I want everything checked in the vicinity of 10 miles, pronto' gegevens willen. Pff, het is werkelijk een gaapfestijn in dat eerste uur.

De crash is dan nog wel aardig gedaan, met de hysterie die ontstond bij de passagiers op het slot. Wel wat knullig aangepakt door de passagiers, met nota bene een piloot aan boord hadden ze denk ik veel meer kans gehad als ze het beter aangepakt hadden.

Geweldige film, met zoon spannend onderwerp! Heel realistisch en geweldige acteer-prestaties!

Tip: kijk deze film niet wanneer je de volgende dag op vakantie gaat met het vliegtuig, dit had ik gedaan en ik stress-de heel erg, haha.

4 sterren!

Zwaar overgewaardeerde film.

Het begint wel goed, net alsof je meekijkt met degene die het opneemt in het vliegtuig, wat ook de bedoeling is. Een pseudo-docu.

Maar dan blijkt dezelfde cameraman, net zo hard te wiebelen in de controle-toren, waarmee het hele effect in het vliegtuig teniet wordt gedaan. Ik realiseer me dat ik naar een film kijk................, de magie is weg, en dan blijft er weinig van de film over. Het blijkt niet meer dan een te ver doorgevoerd maniertje van filmen te zijn.

Wat me naarmate de film vorderde steeds meer begon te irriteren.

Daarbij was het enige karakter waarin ik me enigszins in kon leven de hoofdkaper.

"Stort alsjeblieft zo snel mogelijk neer!" , dan kan ik naar huis , was hoe ik op het laatst in de bios zat.

Lange tijd geleden gezien, maar nooit gestemt. Goeie film wat in me er van kan herinneren. Erg realistisch gefilmd, en ondanks dat de cast redelijk onbekend is zijn de acteerprestaties erg sterk. Een prima film.

3,5*

Goede, onderhoudende film! Sterke acteerprestaties en de spanning wordt goed opgebouwd.

Wat Paul Greengrass bij Bloody Sunday deed doet hij hier ook. Maar dan met 9-11. En United 93 is ook erg indrukwekkend en meer dan realistisch in elkaar gezet. Echt precies zoals BS, hoe onschuldig een dag kan beginnen maar dat naderhand alles uitloopt op een wereldschokkende ramp, in docu achtige stijl. De acteurs zijn voor mij nog onbekend maar ze zette wel allemaal een perfecte real time rol neer en de film word ook in meerdere oogpunten opgedeeld. Namelijk de verrassende werknemers in de wachttoren, de terroristen en de wanhopige passagiers. En zo nu en dan lijkt de film op een nieuwsfragment en daarnaast word de film regelmatig overgeschakeld naar een spannende gewone speelfilm.

Wat ook wel mooi was was het einde dat de passagiers in opstand komen tegen de terroristen. Dat zou op eerste gezicht op heldendom en effectbejag lijken maar aan de andere kant zou dat ook wel echt gebeurd geweest kunnen zijn omdat niemand natuurlijk weet wat er op het laatste ogenblik (voor het neerstorten) in het vliegtuig afspeelde en dat iedereen dat wel zo'nbeetje zelf in kan vullen.

Verder weer een baanbrekende realistische film van Greengrass, dat toch ook wel een held is geworden.

4,0*