United 93 (2006)

Alhoewel het verhaal van 9/11 aan alle kanten rammelt, blijft dit toch een aardige verfilming. Alles wat ik wil zeggen heeft Spetie al perfect verwoord. Het enige dat ik kan toevoegen is dat ik het toch elke keer hilarisch blijf vinden dat mensen met hun mobiel belde, aangezien dit ten tijde van de ramp nog helemaal niet mogelijk was .

3* voor deze degelijke film.

Dit is een hele mooie film. Dit had een draak van een film kunnen worden, met misplaatst heroïsme en overdreven Amerikaans patriotisme, maar niks van dat. Heel sobere, documentair-achtige verfilming. Acteurs waar ik nog nooit van gehoord had, maar ik denk dat dat ook de kracht van de film is.

Het verbaasde me hoe ik bij deze film echt ging meeleven en het voorspelbare einde (voorspelbaar omdat deze dag in ieders geheugen gegrift staat) volledig vergat.

Het trof me ook hoe dicht die mensen uiteindelijk nog bij hun redding waren, er was een piloot en iemand die als vluchtleider (of hoe heet dat?) had gewerkt aan boord!

Bijzonder sterke film die de totale absurditeit van wat er op 11 september 2001 gebeurd is, benadrukt door een vrij realistisch beeld (voor zover ik dat kan inschatten) te geven van de gebeurtenissen.

Er zijn zoveel manieren om een verfilming als deze te verkloten, maar deze film doet dat niet. Er is niet voor gekozen om het drama te vergroten door een blik strijkers open te trekken, bepaalde passagiers centraal te stellen en ze (ruim) vóór de kaping te volgen om te laten zien wat voor geweldige mensen het waren, de beelden van de vliegtuigen die de torens invliegen minstens 10 keer groot in beeld te brengen met dramatische muziek eronder enzovoorts, enzovoorts.

Vanaf het begin van de film kent deze al een surrealistische sfeer doordat de passagiers, de piloten en de stewardessen met hun dagelijkse leventje bezig zijn, terwijl je als kijker weet wat hen te gebeuren staat. Dit wordt versterkt door zware klanken die een dreigende sfeer aangeven waar de eerder genoemde personen geen weet van hebben.

Verderop is deze sfeer te voelen aan de in het licht van de aanstaande gebeurtenissen onzinnigheden die de passagiers en stewardessen met elkaar uitwisselen ("Kan ik een dekentje en een kussen krijgen? Maar natuurlijk!") en de eerste reactie in de vliegtoren en het controlecentrum (iets in de trant van "Een kaping? Wanneer hebben we voor het laatst een kaping gehad? Dat moet in 1990 of 1991 zijn geweest. Ja, dat kan wel.").

Ook andere elementen die die dag een rol speelden, zijn goed in beeld gebracht. Daarbij viel mij bijvoorbeeld de wanorde op die (begrijpelijkerwijs) ontstaat door de volkomen onverwachte gebeurtenissen. Sterk ook dat de menselijkheid van de kapers in zekere zin ook in beeld is gebracht (bijvoorbeeld de zenuwen voordat ze het vliegtuig gaan kapen en de ingehouden irritatie omdat de ene kaper vindt dat de andere kaper te lang wacht met de start van de kaping). Bijzonder moedig om de kapers niet (enkel?) als meedogenloze beesten zonder greintje menselijkheid neer te zetten (dat was "the easy way out" geweest).

Dat maakt wat mij betreft dat deze film extra hard aankomt. Juist de onnozelheden van de passagiers die niet weten wat ze gaat overkomen, maakt hen menselijk. De zenuwen van de kapers maken hen menselijk. Mensen die bewust andere mensen de dood injagen. Totaal absurd.

Sterk in beeld gebracht drama, bekeken door de ogen van de slachtoffers van vlucht 93. De sfeer binnenin het vliegtuig van mensen die hoop blijven koesteren om gered te worden of om zichzelf te kunnen redden maar eigenlijk niet goed beseffen wat er aan de hand is. Ook heeft men er goed aan gedaan om het verhaal zo waarheidsgetrouw mogelijk weer te geven, dus niet weer met de zoveelste Hollywood-actiehelden die denken de situatie meester te zijn maar gewoon met mensen die opgeschrokken worden uit hun dagdagelijks leventje.

Goeie film, goeie effecten goed acteerwerk topppie!

Enorm indrukwekkende film is dit. Ik had hem al een tijdje in de kast staan, maar nooit aandacht aan besteed. Nu dus wel, en ik vind het een enorm goede film. Leuk, om zulke positieve verassingen in de kast te vinden.

matige film, denk ook vanwege mijn weerstand tegen de amerikaanse mentaliteit en gedachtengang die keer op keer weer naar voren komt in deze film

iek? "amerikaanse mentaliteit en gedachtegang" Ten eerste, wat is dat, en ten tweede, waar komt dit in de film "keer op keer" naar voor?

Ik vond net dat dit een zeer sobere film is geworden. Geloof me, dit had heel wat heldhaftiger gekund, heel wat pattriotistischer, heel wat "Amerikaanser". Dus nee, ben het niet met je eens.

Ik had een een slappe film verwacht met een overdaad aan typisch Amerikaans patriotisme en vervelend sentiment. De enige reden dat ik 'm toch gekeken heb, waren de positieve recensies.

Tot mijn grote verbazing was het een spannende, indrukwekkende en goede film. Zeer verrassend.

Op een soort van docu-achtige wijze worden de alom bekende gebeurtenissen van 11 september verteld met vooral de focus op het vierde vliegtuig. Ik was erg onder de indruk van United 93. Omdat er op de telefoontjes en de communicatie tussen cockpit en Air Traffic Controlcenters na, totaal niks bekends is over wat er nou echt gebeurde in dat vliegtuig, moest Greengrass noodgedwongen veel speculeren.

Op mij kwam het allemaal zeer geloofwaardig over. Interessant was het zien dat NORAD nogal zat te stuntelen. Datzelfde geldt overigens ook voor de kapers, die zeer goed neergezet werden, vooral in het laatste eind van de film. Het rare was dat je de spanning bleef voelen gedurende de film, ook al is je bekend hoe het allemaal afloopt.

Niets aan toe te voegen, zeer indrukwekkende film dankzij het realistische beeld dat wordt geschetst. Dat er geen Amerikaans patriotisme is, komt denk ik doordat de film grotendeels van Engelse bodem is. En Engelsen zijn nu eenmaal een meester in het maken van indrukwekkende films die de realisteit en geloofwaardigheid eer aan doen, zonder emoties of boodschappen overdreven te uiten. (zowel in thrillers als in drama's en horrors).

Absolute topfilm die me meesleept in de waanzin van de kaping.

Hoe kom je hier eigenlijk bij. Ten tijde van de vlucht hebben 2 mensen mobiel gebeld..

Het is heel lang geleden dat ik deze film heb gezien... ik heb de DVD van deze film ook gekocht, want ik vond de drama in de meeste 9/11 docu-drama's spectaculair gemaakt. En deze valt er ook tussen, ook al is het geen docu-drama.

Misschien is tijd om de DVD weer op te poetsen, en op te pakken. Tot die tijd, een 3,5.

Ja idd, in 2001 waren gsm's toch wel al redelijk wijd verspreid.

Exact! Echt een aanrader om op vrijdagavond eens goed voor te gaan zitten.

Ha grappig. Morgen is hij ook te zien op 2BE

Morgen zijn we alweer 8 jaar verder dus de perfecte tijd voor een herziening..

Lijkt mij ook logisch dat het op 11 september te zien is op TV.

Wat een walgelijk, zieke commerciële televisie bestaat er tegenwoordig toch.

Dat er commercials over chocoladekoekjes of telefoonabonnementen

tussen deze film geplakt worden tot daar aan toe. Maar wanneer passagiers hun familieleden voor het laatst via de telefoon vertellen dat ze van hen houden terwijl er grote geanimeerde "So you think can dance" logo's in beeld verschijnen vraag ik mij af of sommige mensen wel een greintje verstand in hun kop hebben. Walgelijk.

Ik laat mijn 4,5 staan. Wederom met een brok in de keel het einde zitten kijken. En weer was er dat sprankje hoop dat ze het zouden redden, wat door de realiteit weer snoeihard met de grond gelijk gemaakt werd...

Wel thumbs up toen die klote Arabieren op hun gezicht gemept werden.

Inderdaad, vreselijk!

Mensen die hun familieleden met een afscheid op zitten te bellen en hoppa, daar komt het fijne vrolijke RTL 5 geluidje weer.

En die reclames inderdaad... Alsof je een vermakelijke komedie zit te kijken.

Dat is dan ook de reden waarom ik zo goed als nooit films bekijk op TV, de commercials en dat idiote logo in de hoek van het beeld zijn altijd een serieuze belemmering voor de kijkervaring.

Erg indrukwekkende en realistische film. Het is haast niet voor te stellen hoeveel schade en slachtoffers zo een stel idioten kunnen maken. Als kijker weet je dat dit waargebeurd is, maar het is nauwelijks te vatten.

United 93 heeft geen bekende acteurs, en dat is een goede keuze. Op die manier leg je de focus niet op één of twee personages, maar op iedereen die erbij betrokken is. In het begin lijkt er weinig te gebeuren, het leven gaat zijn gewone gang en iedereen houdt zich bezig met de dagelijkse bezigheden. Routine dus, maar wij weten als kijker wel beter. Er vliegt een vliegtuig in een van de torens van het WTC, en daarna nog eentje, en eentje in het Pentagon. En ondertussen is het vliegtuig gekaapt dat centraal staat in deze film.

Prachtige momenten als mensen hun familieleden bellen om afscheid te nemen. En natuurlijk ook een sterk moment als de passagiers in opstand komen en de terroristen proberen te overmeesteren. Deze mensen mogen gerust helden genoemd worden.

Ook de verbazing en de onmacht bij het personeel aan de grond dat alles in goede banen probeert te leiden wordt hier goed in beeld gebracht.

Werkelijk iedereen acteert sterk, zowel de passagiers als het personeel aan de grond. Maar ook de terroristen acteren hier natuurlijk prima. Je zou haast vergeten dat dit ook maar gewone acteurs zijn.

11 september 2001 is zo een dag die bij de meeste mensen voor eeuwig in het geheugen gegrift zal blijven. Ik herinner me nog perfect waar ik toen was en wat ik aan het doen was, en dat zal wel voor veel mensen het geval zijn. United 93 is een prima film die op een realistische en indrukwekkende wijze een deel van de gebeurtenissen van die dag weergeeft.

Enorm aangrijpende film heb hem vanavond nogmaals gezien en blijft shockeren. Ik heb ergens gehoord of gelezen dat ze de originele hulpoproepingen hebben gebruikt! Ik was zwaar onder de indruk van deze film en ook omdat je weet dat dit echt gebeurd is!

Bij momenten een 3,6* waard, andere momenten totaal niet. Bij United 93 had ik toch al enige voorkennis, zoals velen waarschijnlijk maar exact hoe het allemaal in elkaar zat wist ik niet. Ik was 6 als het incident gebeurde dus wist ik er ook niet zo heel veel van. Maar United 93 heeft me toch wel erg veel geleerd. Die leerrijke momenten waren vooral te vinden in de 'luchthavencentrale' , maar toch konden me die iets te weinig boeien. Het was zo lastig om naar te kijken en van vermaak kwam er niet veel meer in huis. De passagiers in het vliegtuig van United 93 waren dan wel weer heel boeiend. Net voldoende.

Deze film is er ook niet om je te vermaken, maar om even stil te staan bij de gebeurtenissen van die dag. Drama in de zuiverste zin van het woord.

Ja, in dit bericht valt het dramagevoel onder vermaak, zo is het toch bedoeld. Maar ok, het is een beetje verkeerde redenatie, zal er in het vervolg aan denken.

Goede film hoor. Maar ik vind het hele 9/11 verhaal nog steeds ongeloofwaardig. Ik denk dat er veel meer achter zit dan tot nu toe bekend is. Maar goed, dit is niet de plek om het daar over te hebben. De film vond ik goed. 3.5*

Toch vind ik de tv-versie ietje beter Flight 93 Flight 93 (2006)

Dé film over de aanslagen op 11 september.

United 93 is veruit de meest indrukwekkende film over het hele 9/11 gebeuren. Vreemd genoeg gaat deze film niet over de vliegtuigen die in de toren vliegen. Vreemd genoeg gaat het niet over de families van mensen die zijn omgekomen. De film gaat zelfs niet over reddingswerkers die tevergeefs mensen uit het puin proberen te bevrijden. We vliegen mee met United 93, het enige vliegtuig dat zijn doel niet heeft bereikt.

United 93 is boeiend van de eerste tot de laatste minuut. De spanning wordt zeer langzaam opgebouwd, maar dit is des te effectiever. Het acteerwerk is zeer goed. Je zult bijna geen bekende gezichten zien in de cast, maar daarom is de film juist zo goed. Je kijkt naar echte mensen, normale mensen die beginnen aan een andere dag in hun leven. Maar al die levens nemen een onverwachte wending op die dinsdagochtend.

Alle passagiers, inclusief de vier toekomstige kapers, nemen plaats in het vliegtuig United 93. De stewardessen begeleiden de pasagiers naar hun plaats en mensen zetten hun spullen neer. Alles gaat zijn gangetje. In de luchtverkeerstoren wordt op diezelfde tijd echter iets vreemds opgemerkt. Een vlucht houdt zich niet aan zijn koers. En zo begint het allemaal. Bij de luchtverkeerstoren, de militaire basis enz. komen verschillende berichten door. Eerst is er verwarring, deze mensen hebben geen flauw idee wat er aan de hand is. Dan blijken er meer dingen niet te kloppen en wordt een mogelijke kaping hoofdgedachte. De spanning loopt op en de mensen in de verkeerstorens beginnen gefrustreerd te raken. Maar dan is daar het fatale moment. Om 8:46 vliegt een vliegtuig de Noordelijke toren in. Geschokt kijken mensen naar hun televisiescherm en de luchtverkeerstorens belanden in een chaos. De militaire basis komt nu ook tot leven en begint met speculeren en voorzorgsmaatregelen. Nog geen half uur later, om 9:03, wordt woede meester van de mensen: Een ander vliegtuig boort zich in de Zuidelijke toren. Overal heerst nu een chaos, mensen zijn kwaad, geschokt en verdrietig en dit zal een dag worden die nooit vergeten zal worden. Paul Greengrass weet dit zo mooi te regisseren. Zelfs bij mijn tweede kijkbeurt zat ik aan mijn televisiescherm gekluisterd. Prachtig gewoon hoe realistisch dit eruit ziet, die reacties en die wanhoop onder de mensen.

De vlucht van United 93 liep vertraging op en dat was waarschijnlijk de redding van de passagiers. Nouja, van redding is hier niet direct sprake, maar ze voorkwamen wel dat het witte huis vernietigd werd. United 93 wordt overgenomen door de kapers. De passagiers grijpen echter onmiddelijk naar de telefoons en komen er zo achter dat er al drie vliegtuigen zijn gekaapt. Twee zijn er in het World Trade Center gevlogen en één heeft het Pentagon geraakt. De situatie in het vliegtuig wordt ook prachtig in beeld gebracht door Greengrass. De passagiers die met elkaar overleggen over wat er aan de hand is en wat ze moeten doen. Het licht schokkende camerawerk draagt uitstekend bij aan de wanhopige sfeer. Langzaam aan zien we dat de macht van de passagiers versterkt. De kapers verkeren nu in angst en het eindigt met een tevergeefse poging het vliegtuig over te nemen. Waar ik persoonlijk erg blij om was is dat Greengrass er voor heeft gekozen om de situatie van de gezinnen buiten wegen te laten. In Flight 93 werden deze wel getoond en dat werkte totaal niet. Zoiezo overtreft United 93 Flight 93 op alle vlakken. Waar de Amerikaan zichzelf verzuipt in sentiment, pakt Greengrass het beter aan. Ik vond een gesprek van iemand die weet dat hij sterft, zonder de persoon aan de andere kant te zien, duizend keer indrukwekkender.

Prachig staaltje regie van Greengrass. Zeer indrukwekkende film. 4,5*.