United 93 (2006)

Erg vervelende manier van filmen; op een of andere manier kwam ik niet echt in de film. Weet niet of dit aan het wilde camerawerk ligt of aan het feit dat je geen van de hoofdrolspelers echt beter leert kennen en zo een gebrek aan inlevingsvermogen creëert.

Kan er niet meer dan 2,5 voor geven en dan eigenlijk ook alleen maar voor het feit dat het werkelijk gebeurd is.

United 93 is een film waar ik benieuwd naar was. Helaas ben ik teleurgesteld in deze film.

Op 11 september was het een chaos. Natuurlijk in de vliegtuigen die gekaapt zijn, en ook in de commando centra. Eigenlijk was de hele wereld in chaos. De filmmakers moeten in deze film de chaos laten zien. Maar het is wel noodzakelijk dat het op zo manier gebeurt dat het voor de kijker nog te volgen is en dat er geen chaos in het hoofd van de kijker komt. In deze film moet er chaos zijn, maar de film moet niet chaotisch overkomen. Helaas komt deze film juist wel chaotisch over.

Dit komt in de eerste plaats door krankzinnig camera werk. En dan druk ik me nog voorzichtig uit. Wat een vervelende manier van filmen krijgen we in deze film. We springen van het ene shot naar het andere shot. De camera maakt rare bewegingen gedurende de hele film. Het komt allemaal zeer chaotisch over.

Zoals DeWolff ook al zei word er veel geschakeld tussen de commando centra en het vliegtuig. Dit kwam ook allemaal heel warrig over. Het was soms moeilijk te volgen wat er gebeurde. Het verhaal word erg warrig verteld en dat in combinatie met warrig camera werk maakt dat ik deze film echt een warboel vind.

Ook wordt er veelte weinig aandacht besteed aan United 93. In een groot deel van de film gaat het niet eens over het vliegtuig, maar over de aanslagen in het algemeen. We krijgen veel beelden te zien van het commando centrum. Ik had gedacht dat we een film te zien kregen dat zich vooral focuste op wat zich in United 93 afspeelde. Maar een groot deel van de film gaat daar helemaal niet over. Zonde. Ik wou dat er meer aandacht was op wat zich in United 93 afspeelde.

Wat dan wel weer wel goed is in deze film was het acteer werk. Ik vond iedereen naar behoren acteren in deze film. Daar gaan bij mij ook de punten naar toe.

Al met vindt ik United 93 een niet al te beste film. De film kwam op mij warrig en chaotisch over.

1,5 ster voor deze film.

Ik huil, diep van binnen, dat mensen niet lief zijn tegen elkaar. Ik leef misschien in een droomwereld, waar mensen naar mijn idee alleen maar lief moeten doen en alleen maar liefde zouden ontvangen. Wat schiet je op met haat, discriminatie, racisme en aanverwante gevoelens? Ik zou willen dat er geen oorlogen waren, zodat er nooit mensen gedood worden, waar je ook voor en tegen vecht. We zijn gelijk. Stuk voor stuk. Of we nu geel, bruin of zwart zijn. Er zou nooit onderscheid gemaakt mogen worden in kleur of ras. Ons hart klopt immers hetzelfde, we delen dezelfde liefde voor dingen. Was het maar zo eenvoudig, en zagen mensen dat soms maar in. Materie is niet belangrijk, net als geld, het enige dat telt is liefde. Pure, ongesneden liefde.

Ik voelde me bewogen, ja. Dat mensen tot zulke achterlijke gedachten kunnen komen, in de overtuiging dat ze iets goeds doen voor Allah en vaderland. Kinderen, jongens, mannen.

Het is een hele intense film, die goed alles laat zien en weer eens laat beleven.. Hij kruipt ongemerkt heel dicht op je netvlies. Ik dacht er een uur later nog over na, hoe veel wonden mensen bij anderen kunnen aanbrengen door dit soort acties. Maar dat was natuurlijk ook de bedoeling van de kaping.

Toch zouden we echt nooit zomaar naar elkaars huidskleur mogen kijken, en we zouden elkaar ook meer in onze waarde moeten laten. Waar haal je soms de brutaliteit vandaan om iemand anders te bekritiseren? Kijk eens eerst naar jezelf, voor je je mond opentrekt. Ik kan in elk geval wel weer eens een paar punten verbeteren in mijn eigen karakter. Leren met minder afgunst, jaloezie te kijken naar anderen die iets meer lijken te hebben dan ik doe. Want het maakt niet uit hoeveel geld of bezit iemand heeft. In het eind gaat alles weg en blijft enkel de liefde over... Die liefde zouden we nu al moeten voelen voor elkaar. Of we nu Fatima, Elizabeth of Mulan heten. We zijn echt gelijk, we zijn allemaal van hetzelfde laken gemaakt. Dat vergeten we makkelijk. Het is zo makkelijk om met een vingertje te wijzen. Waarom voelt de ene persoon zich beter dan de ander, terwijl we allemaal gelijk zijn?

Ik sluit mijn ogen, en denk aan elk beeld dat ik beleefde, met mededogen voor elk persoon aan boord van United 93. Het is niet mals in elk geval, dat gevoel dat ik met me meesleep sinds ik hem zag. Ik sta in verwondering om me heen te kijken, en ik blijf me verbazen, met diep gevoeld verdriet. Dit is pijnlijker dan wat dan ook, eerlijk waar. Eigenlijk gewoon geen woorden voor.

soom@ Alle ellende komt door godsdiensten en -ismen. dat kan gevaarlijke mensen kweken.Op dit moment zijn er in de wereld 100 conflicten vanwege godsdienst....Alle godsdiensten en -ismen opdoeken,vrouwen aan de macht en je hebt peace and happiness...forever..Echt!!!

Ik heb de film opgenomen (wilde hem eerst niet zien) en ga hem toch vanavond kijken (biertje,pinda's, hoe banaal eigenlijk.....hihihihi). Dit gegeven van een vierde plane wist ik niet. Uiteenlopende meningen hier, van 0,5 tot 4,5....Ben benieuwd.

Discussiëren over religie en politiek is hier niet toegestaan, maar toch wil ik even iets tegen je zeggen. Ja, er ontstaan oorlogen vanuit religieuze overwegingen, maar hetzelfde geldt voor oorlog uit politieke overwegingen. Vaak is er een excuus nodig om een oorlog te permitteren. Toch draait het wellicht in werkelijkheid om macht, grondstoffen, energiebronnen, het claimen van grote stukken land etc,. Geld en machtswellust zijn vaak de redenen. Misschien heb ik niet goed opgelet, maar bijvoorbeeld de Frans-Duitse oorlog, eerste wereldoorlog, de Vietnamoorlog en de oorlog in Korea hadden niets met religie te maken. Als je er nog wat over kwijt wilt, kun je mij een PM sturen.

Fijn dat dit even gezegd is, JacoBaco. Religie maar overal de schuld van geven is zo pijnlijk & kinderachtig en niemand schiet er uiteindelijk wat mee op, behalve dan de populisten op hun kistjes op het marktplein die schreeuwen om het hardst om maar gelijk te krijgen.

En nu terug naar de film: United 93, een filmisch meesterwerkje - alsof je er zelf bij aanwezig bent. (Dat deed Greengrass ook al zo goed met Bloody Sunday , maar volgens mij heb ik dat al eens ergens eerder gezegd...)

Meeslepende film over de gebeurtenissen omtrent vliegtuigen in de VS op een historische dag. Behalve het perspectief vanuit vlucht 93 zien we een registratie van de gebeurtenissen bij de ATC en militairen.

Misschien niet per se een goede film maar wel één die de chaos en emoties van die dag aardig weet te vangen en ondanks dat de afloop bekend is, blijft het spannend. Een historisch document in zekere zin.

Laat ik beginnen met te zeggen dat het bijzonder lastig is om bij een film over een dergelijke vreselijke gebeurtenis lastig is om zonder emoties naar de kwaliteit van de film zelf te kijken.

Tijdens de gehele film speelt de vreselijke aanslag op 11 september 2001 door je hoofd, maar de film viel me kwalitatief heel erg tegen. Driekwart van de film zijn we getuige van de chaos bij de diverse afdelingen van de luchtverkeersleiding en dat wordt op een gegeven moment vreselijk langdradig en de film komt op mij dan als een warboel over.

Ook de kwaliteit van het acteerwerk laat te wensen over.

Pas in het laatste deel van de film, waarin de wanhoop en de strijd om te overleven bij de passagiers van vlucht United 93 is te zien wordt de film voor mij nog enigszins boeiend en aangrijpend. Het is echter te weinig om het gevoel van teleurstelling over de rest van de film weg te nemen: 2,5 *

Eens opnieuw bekeken, het blijft indrukwekkend...

Een film, nou ja zeg maar docu waar je eigenlijk geen punt voor wil geven. De film wordt realistisch in beeld gebracht en natuurlijk is het vol met sentimenten en chaos. Door de echte telefoongesprekken weten we ongeveer hoe het is gegaan. Maar goed het feit dat terroristen de westerse samenleving keer op keer bedreigen, geeft maar aan hoe belangrijk is deze onmenselijke groep uit te schakelen. Kort na de Bali bompackers hebben beiden afschuwelijke plekken gezien van de vele Australische slachtoffers. En het raakt je iedere keer. Andere geloven prima, maar de wil opleggen bij anderen in hun ogen ongelovige gaat er bij mij niet in.

Een avondje 9/11 films. Had deze en WTC ooit al eens eerder gezien, maar het contrast tussen deze 2 kan niet groter.

DIt is dan ook de beste film uit het "9/11 genre", by far.

Voornamelijk omdat het elke vorm van vals sentiment, patriotisme of een veroordeling/opgeheven vingertje omzeilt. Ook geeft deze film de terroristen, hoe fucked up ze duidelijk ook zijn, gewoon menselijke trekken mee ( voornamelijk de twijfel van de "piloot") in plaats om voor het hele makkelijke zwart/wit te kiezen.

Daarnaast prima weergave van de chaos die er die dag heerste, zonder dat je de draad verliest. Ondanks dat je precies weet wat er gaat gebeuren weet Greengrass ook nog de nodige spanning te creëren.

Minpunt is duidelijk de weergave van het gedrag van de Duitser aan boord. Het zou de film bijna onderuit halen op eerstgenoemde punten. Het lijkt me niet iets wat feitelijk vast kan staan dus ben eigenlijk wel benieuwd waarom er juist voor gekozen is het wel in de film te verwerken. Het past niet in het geheel.

Afijn, al met al een A-typische Hollywood verfilming van 1 van de ingrijpendse gebeurtenissen op Amerikaanse bodem, dat verdiend een goede score. 3.5*

(had 4* in eerste instantie, maar na enig nadenken toch nog een halfje eraf vanwege het verhaal met de duitser, zo zonde.

Mark van Beers, John Barry, ankiepankie1, DeWolff, Edie: Ik vrees dat jullie er geen snars van hebben begrepen!

Laat ik het zo zeggen. Ik verliet met een knoop in mijn maag de bioscoop. Dát was wat de film met me deed, misselijkmakend! En dat is denk ik ook precies wat de regisseur heeft getracht te bereiken. De door jullie bekritiseerde punten zijn juist bewust toegepaste stijlelementen van Greengrass. De chaos, het camerawerk, het zijn bewuste keuzes die in mijn ogen het machteloze gevoel enorm versterken. Dat de acteurs geen sterren zijn versterkt het gevoel van natuurgetrouwheid ook. Je kijkt naar mensen die je buurman of -vrouw hadden kunnen zijn. Je had het ook zelf kunnen zijn. Wat mij betreft ontzettend raak wat Greengrass hier bewerkstelligd.

Kan best, het gaf bij mij geen enkele indruk. Dat lelijke inzoomen komt gewoon erg goedkoop over, zal de film dan ook niet snel nogmaals bekijken

Rare gewaarwording eigenlijk om deze film, die zo realistisch overkomt, te zien, na zoveel jaren... En het besef dat Osama Bin Laden misschien wel een illegaal downloadje ervan heeft zitten bekijken om z'n hoogtijjaren her te beleven. Nog erger dat veel van onze landgenoten met een andere religie heimelijk of zelfs openlijk deze aanslagen hebben toegejuigd... Wordt er zelfs misselijk van. Vreselijke losers die kapers.

Helemaal mee eens dit zijn ook mijn gevoelens en van de meeste mensen hoop nee geloof ik,

Beetje overroepen.

Lijkt wel dat men deze vooral zo goed vond om wat hij niét is. Mnee, het is geen opgeblazen sentimentele draak geworden, in de plaats krijg je een relatief kale registratie van de gebeurtenissen op en rond vlucht U93.

Allicht een moedige keuze van Greengrass, maar de film werd er wat mij betreft niet meteen beter door. In het begin was het nog wel interessant, al blijft het wel een beetje vreemd dat men het minst interessante vliegtuig heeft uitgekozen. Zowat na halverwege blijkt dan waarom. De inzittenden keren zich tegen de kapers en verijdelen een nog grotere ramp, waardoor je als kijker alsnog wat heldendom voorgeschoteld krijgt.

De scenes op het vliegtuig vallen echter tegen. Het realisme zag ik er niet zo in, het voelde af en toe wat aan als een magere TV-verfilming. Camerawerk ook echt belabberd en de muziekale begeleiding voegt ook niet geweldig veel toe. Het feit dat het hier om een befaamde en tragische gebeurtenis gaat voegt wel net iets extras toe, maar da's dan eerder buiten de kwaliteit van de film om.

Vond het een redelijk gelaten kijkervaring, had toch meer inleving verwacht bij deze film. Bottom line is denk ik dat Greengrass gewoon niet zo'n beste regisseur is. Heeft me nog geen enkele keer kunnen overtuigen, ook deze film bevat teveel gemist potentieel.

2.0*

Geen leuke film om te kijken eigenlijk. Men heeft gekozen voor een realistische en afstandelijke film in plaats van een sentimentele film (waar je wel meer door gepakt kan worden). Maar eigenlijk was dit al erg genoeg. Het is moeilijk om voor te stellen wat ik zou doen in zo een situatie of in een meer betrokken situatie geweest te zijn. Nu is het iets dat ik me vaag herinnerde als kind, en dus doet nine eleven me niet echt altijd veel (ook omdat zo een dingen vaak moeilijk voor te stellen zijn). Maar als je zelf op dat vliegtuig zat, moet het wreed geweest zijn. Ik vond het met momenten te erg om het te bekijken (met name naar het einde toe). De chaos op air traffic control is ook goed weergegeven. Dus op dat vlak een "geslaagde" film, hoewel ik liever had dat het fictie was.

De Amerikaanse overheid heeft deze terroristische aanvallen wel over zichzelf afgeroepen. Het leven van een Amerikaan is blijkbaar meer waard dan het leven van een Koerd, het leven van een Afghaan of het leven van een Irakees. De manier waarop eeuwenlang (en zelfs langer) politiek gevoerd werd door westerse landen en in de laatste eeuw door de VS heeft ertoe geleidt dat bepaalden zodanig geprovoceerd werden dat ze zo een daden verricht hebben. Sykes-Picot, Afghanistan, het backstabben van de Koerden, de houding tov Rusland en ... . George W. Bush is verder één van de grootste oorlogsmisdadigers die ooit rondliep op deze Aarde (en een hypocriet).

Het is ook schrijnend om te zien dat de daders (of vele geradicalseerden/terroristen) wellicht nooit schuldbesef gekend hebben. Ze waren rasecht in de overtuiging (meestal) dat ze gewoon het goede aan het doen waren, hetgeen ze moesten doen om in de eerbiediging te komen van een onzichtbaar iets (of persoon). Maar die mensen wisten dus niet waar mee ze bezig waren. Het is puur hun perspectief dat compleet ontregeld is.

Los van deze heisa zijn die dag het leven van duizenden onschuldige (veelal Amerikaanse) burgers verloren gegaan. Heel erg triestig, zeker omdat je niet kan voorstellen welke gezinnen uiteengerukt werden, en welke mensen er aangetast werden door deze aanslagen (gewonden, trauma's, psychologische schade, ... ). Onvoorstelbaar. Het toont ook aan hoe kwetsbaar we zijn en zullen blijven. Het ironische is dat hoe meer en meer technologie we hebben, hoe kwetsbaarder we zullen worden. Daarom dat ik heel achterdochtig ben tegenover technologische vooruitgang. Stel dat we ooit een toestel uitvinden waar mee het mogelijk is om een asteroïde dat zich op de Aarde stevent van baan te doen veranderen, zodat deze niet op de Aarde zal neerstorten. Wat als zo een toestal in slechte handen valt, en terroristen een onschuldige asteroide van baan doen veranderen zodat ze wel gericht staat tegenover de Aarde. Hoe meer en meer technologie we hebben, hoe kwetsbaarder we worden. Look to Nobel, look to our lovely atomic bombs. Mijn ideale maatschappij komt verre van in de buurt van wat we nu hebben.

Als iemand mij ooit zal vragen, welke film toont het best aan hoe wij zijn als mens en onze ware natuur aan? Dan zal ik altijd verwijzen naar deze film. Dit is hoe we zijn in onze puurheid (en dan kijk ik puur naar menselijk gedrag). We proberen ons zelf te illussioneren met het algemeen aanvaarde idee van hoe we moeten zijn, maar we vergeten daarbij wie we werkelijk zijn.

Weet ook dat iets als dit tegenwoordig vaak de media beheerst, en we veel in contact komen met terrorisme vandaag de dag. Maar is dat ook zo, ben jij ooit al betrokken geweest bij een terroristische aanslag. Denk aan het beeld dat je te binnenschiet als je denkt aan het woord: "terrorisme". Waar denk je aan? Gaat het om een persoonlijke ervaring of iets dat je ergens hebt opgevangen (gezien, gelezen, gehoord?). Het choqueert uiteraard, maar ik wil maar zeggen, het is niet onze belangrijkste issue voor het moment, en we moeten meer aandacht hebben voor ons eigen "viewpoint". En dat is het geval in ieder facet van het leven.

Ik kan er nog veel over zeggen, ik heb zoveel te zeggen maar ik laat het hier bij.

Ga je Amerika nu ook al de schuld geven van een conflict met Koerden? Koerden leven al decennia in conflict met Turken, Syriërs en Irakezen. Werden door Saddam met gifgasaanvallen bestookt en worden in Turkije als minderwaardig volk beschouwd. Maar nee...Amerika is de schuldige. Tuurlijk.

Afghanen waren jarenlang in oorlog met Rusland en de Irakezen op hun beurt met Iran. Zij zijn pas na de provocatie van 9/11 in conflict gekomen met US.

Een indrukwekkend en realistisch gefilmd drama, aangrijpend en meeslepend. Zag deze film laatst weer en heb nog steeds dezelfde mening

Sindsdien zijn de aanslagen op het Westen gewoon geworden. We wennen er wel aan, maar kan niet genoeg op tv vertoont worden, zeker met de huidige migratiestromen.

Amerika steunt de Koerden niet genoeg, en had dat in het verleden een tijd gedaan omdat het hen goed uitkwam, maar wanneer ze ze niet meer nodig hadden, lieten ze ze als een baksteen vallen. Ook hebben de Amerikanen zeer recent de Koerden een mes in hun rug gestoken om Turkije te steunen wanneer die de Koerden aanvielen onder het mom van een aanval op IS. Met dank aan Joe Biden en Hillary Clinton. Donald Trump is een engeltje vergeleken met die twee.

Om de voormalige rol van de VS in de strijd met de Koerden te bewijzen, citeer ik het volgende:

deze bron omtrent Turkse aanval op de Koerden in augustus dit jaar.

Joe Biden's reactie wat een heel erg ondankbare reactie is, als je weet wat de Koerden al hebben gedaan in de strijd tegen de IS. Maar het enige wat men doet is Turkije steunen terwijl er een schijndictator aan het hoofd staat. Zo een land hoort verder niet thuis in de NAVO.

Ook zo'n blunder om meteen aan de kant van de "opstandelingen" te staan ipv Assad. Amerika bevoorraad ze met wapens om vervolgens door die (IS-)terroristen neergeschoten te worden.

Oja, Assad en Poetin moeten onze vijand zijn...

Maar hoe dan ook, Turkije (met al z'n "vluchtelingen") moet bij Europa.

Wat een wereld leven we toch... Net een film..

Dat is iets dat altijd al is...

"Oh laten we die opstandige studenten in Afghanistan van wapens voorzien om de Russen daar weg te treiteren..."

"Oh bollocks, we hebben de Taliban gecreeerd."

Dus Amerika had de Koerden nog meer van wapens moeten voorzien? Dan had nu iedereen geroepen dat Amerika de PKK heeft gesteund en de terreur daarmee aan zichzelf te danken heeft. Zoals verhaal Taliban.

Het is nu zo dat als:

- Amerika ingrijpt ze de schuld krijgt van de slachtoffers die er vallen

- Amerika niet ingrijpt ze ook de schuld krijgt van de slachtoffers die er vallen, want ze kijken van de zijlijn toe.

Maar nu steunt Amerika een Turkse interventie op Koerdisch grondgebied voornamelijk gericht naar de Koerden toe (die IS aan het bestrijden zijn), dus de enige die van die hele circusshow iets te winnen heeft, is eigenlijk IS zelf.

Heb even Wikipedia gecheckt en voor zover ik kan zien zijn geen Koerden betrokken bij "Flight 93". Deze discussie lijkt mij dus nogal off topic, voordat er hier een complete generieke Midden-Oosten discussie losbarst (die moeilijk te vermijden is want MM kent geen aparte threads bij films). Er zijn vast andere fora op het internet waar dit tot in de puntjes bediscussieerd kan worden, of per PB uiteraard

Maar had 'm nog niet gezien en mijn interesse is gewekt. Ik ga 'm nu kijken dus... bedankt

Squawk 7500

Deze film is een poging zo nauwgezet en real-time mogelijk de gebeurtenissen te omschrijven rond de vliegtuigkapingen van vluchten American 11 en 77 en United 93 en 175 (en de vermoedelijke kaping van Delta 1989) in de VS op 11 september 2001 vanuit het oogpunt van de betrokken (militaire) luchtverkeersleiders en passagiers van vlucht United 93 (inclusief de kapers). Op geen enkel moment in de film wordt door de Engels sprekende cast gerefereerd aan welk conflict waar ook ter wereld en speculaties over de nationaliteiten van de kapers komen niet voor: dat speelde op dat moment helemaal nog niet. Wat de kapers precies zeiden was meestal onduidelijk en niet vertaald (zij spraken Arabisch).

Wat vooral opvalt is dat men eigenlijk niet was wist wat men overkwam en niet goed was voorbereid op een dergelijk scenario: men heeft moeite om gevechtsvliegtuigen de lucht in te krijgen (slechts 2 ongewapende F-16's kwamen te laat bij vlucht United 93). Door communicatie met het thuisfront komen passagiers van United 93 te weten dat twee vliegtuigen in het WTC zijn gevlogen en het wel eens een zelfmoordmissie kan zijn i.p.v. gijzelingsactie om geld.

Ik vond het wel prettig dat het een vrij zakelijke en ingetogen film is geworden: het onderwerp leent zich niet echt voor big budget popcornvermaak met bekende acteurs en dat is het ook niet geworden.
Echt goed wil ik hem niet noemen -acteerwerk is niet even sterk over de hele linie- maar bij tijden wel indrukwekkend.

3,0*

De film begingt met een schets van het gewone dagdagelijks gedoe van passagiers, boord- en vlieghavenpersoneel. Best goed, want er komt amper privé-toestandjes aan te pas, maar het duurt iets te lang.

Daarna komt het relaas van het dramatisch gebeuren, met spanning en chaos in crescendo. Af en toe wat onoverzichtelijk wat anderzijds de panieksituaties zowel in de lucht als op de grond toch onderstreept.

Geen grote namen in de cast, maar dat maakt het misschien wel natuurlijker en echter en wordt de aandacht niet naar de sterren afgeleid.

Het slot brengt in de aftiteling wat concrete, eerder kritische, informatie over het drama.

Pas nu voor het eerst gezien. Dit had met dit onderwerp makkelijk een net wat te heroïsche en vaderlandslievende propagandafilm kunnen zijn, maar er is gekozen voor een haast documentair realistische toon. Een enkele keer overdrijft Greengrass met de schuddende camera, maar over het algemeen maken de met de hand gefilmde beelden alles meer rauw, echt en persoonlijk, en vooral als de chaos op het einde losbreek voelt het wilde camerawerk helemaal op zijn plaats.

Best heftige film ook eigenlijk, zeker als je nagaat dat deze pas een jaar of vijf na 9/11 werd uitgebracht. De chaos, paniek en het geweld komen erg akelig over. Zowel de passagiers als de terroristen zitten vol angst en twijfel, beiden aarzelend de aanval in te zetten. Smaakvol ook om de passagiers niet als overdreven heldhaftig neer te zetten of het sentiment uit te buiten van passagiers die naar huis bellen om afscheid te nemen.

Wat dat betreft ook een goede keuze om alle focus op de telefoongesprekken aan de kant van de passagiers te houden. Geen beelden van familie en geliefden thuis. En wat alles ook nog meer levensecht maakt is dat we in het vliegtuig en onder het personeel van de verkeersleiding etc. constant gesprekken op de achtergrond horen. Goede dialogen ook. Een geloofwaardige combinatie van professionele gesprekken vol jargon en small talk. Ook aardig dat het aantal echte acteurs beperkt is gebleven, en de muziek is subtiel maar erg effectief. Sterke film. Een ruime 3.5*.

Wat een heftige meeslepende film is dit zeg.