Unser Täglich Brot (2005)

het alternatief voor de bio-industrie is de bossen leegjagen, of denk je dat 8 miljard mensen vegetarier worden.

Omdat het feit dat gekweekte zalm genetisch afwijkt van gevangen zalm niet relevant is in de discussie dat de viskwekerij de redding voor de oceanen en zeeën zal zijn.

Bovendien heb jij mij nog niet geantwoord, maar laat maar zitten trouwens.

In de bossen leven geen varkens, kippen en koeien (sowieso vrij weinig trouwens). Deze zijn reeds eeuwenlang gedomesticeerd als vee. Dat wil echter niet zeggen dat ze als producten hun leven moet...

Ik stop ermee. Ik heb geen zin om alles voor de derde keer op Dick Bruna-niveau uit te kauwen.

Een bijzonder fijne avond nog en kijk uit voor dakpannen als je je gedomesticeerde wolf gaat uitlaten.

Als jou in Jip en Janneke taal niet uit te leggen valt dat aquacultuur en intensieve veehouderij gewoon hetzelfde is -alleen omdat jij meer gevoelswaarde hecht aan een warmbloedig dier- dan geef ik de moed ook maar op.

Ik denk eigenlijk dat er bij jou op 25 januari 1990 al een plaat tegen je hoofd is aangewaaid die er nooit meer vanaf is gegaan.

Jij ook nog fijne avond, doe de groeten aan je wilde goudvis die je voert met visafval.

Heeft trouwens ook iemand iets te melden over de documentaire zelf???

Eigenlijk niet, omdat er vandaag geen treinen reden kon ik niet gaan kijken..

Nog heel even dan, wat ik niet snap is dat je zegt:

want waarom eigenlijk als je tevens zegt:

Merkwaardige uitspraak voor een vegetariër, Waarom eet je dan niet gewoon vlees?

Want tevens zeg je:

Terwijl die regenwouden juist gekapt worden voor de soja, waar vegetarisch producten voor een groot deel uit bestaan. Dus jouw levensstijl draagt eerder bij tot de verwoesting van het regenwoud.

Dus als je het toch over hypocriet hebt...

Oke dit misverstand begrijp ik.

De soja voor vleesvervangers zoals tofoe wordt veelal biologisch geteelt. Deze soja wordt verantwoord geproduceerd en komt meestal uit Frankrijk of Israël.

De soja op de plantages in Argentinië is genetisch gemodificeerd en mag door de slappe regelgeving bespoten worden met zware insecticiden. Deze soja wordt trouwens niet gebruikt voor menselijke consumptie.

Daar komt bij dat de hoeveelheid soja die voor vleesvervangers gebruikt wordt, volkomen in het niet valt bij de soja die geteeld wordt voor veevoer (Voor 1 kilo vleesvervanger is 1 kilo soja nodig, voor 1 kilo vlees minstens 10 kilo). Die vergelijking gaat dus ook op voor het gebruik van het grondoppervlak. Voor een kilo vlees is dus minstens een 10 maal zo groot stuk grondoppervlak nodig als voor een kilo tofoe. De productie van veevoer is dan dus ook de hoofdreden dat er nu nog steeds gigantische arealen regenwoud voor sojateelt worden ontgonnen.

Nu dwaal je, sorry. Om niet te zeggen dat je je wat op de mouw hebt laten spelden. Maar dat is je ook niet te verwijten, namelijk:

In Nederland zijn producenten niet verplicht, om te vermelden of de soja die in producten verwerkt is, genetisch gemanipuleerde soja bevat. Dus ook al is dit wel zo, op het etiket van Nederlandse producten en met louter een Nederlands etiket, vind je die informatie niet terug.

Echter, bestudeer je eens een Engels of Duits etiket (voor boodschappen doen is een ruime talenkennis en veel tijd vereist), dan vind je die info wel, want in Duitsland en Groot-Brittanië is die info wel verplicht.

En vrijwel elk product waar soja inzit, van vleesvervangers tot olie, bevat genetisch gemodificeerde soja. Vreselijk, maar waar. Hoewel ik zelf geen vegetariër ben, is mijn dochter dat wel, en daardoor let ik op die dingen. Vandaar. De producten in de Nederlandse winkels zijn exact dezelfde, met een ander etiket.

En dan nog het verhaal dat een ooggetuige, afkomstig uit Uruguay, me vertelde: hij had enorme soja-plantages gezien (begin jaren '90) in Zuid-Amerika, die licht gaven in het donker. Die plantjes hadden een gen meegekregen van de vuurvlieg, het gen dat ervoor zorgt dat een vuurvlieg licht geeft in het donker. Zodoende konden de planten ook 's nachts groeien, in hun eigen licht. Althans, zo was de redenering.

Het gevolg was wel, dat het zaad van die plantjes (het zaaigoed voor het opvolgende jaar) onvruchtbaar was. De boeren waren daardoor verplicht om elk jaar nieuw zaaigoed te kopen van hun 'landheren', en niet tegen vriendenprijzen, uiteraard...

Als je echt 'eerlijk eten' wil, vegetarisch of niet, concentreer je dan eens op het zogenaamde 'slow-food'. (Goooooogle)

Wikipedia:

Ik zeg niet dat alles wat op Wikipedia staat op de waarheid berust, maar ik ken zelf ook maar weinig voedingsmiddelen waar zowiezo nog soja in verwerkt is.

Het enige product in de Nederlandse supermarkt wat ik zo snel kan verzinnen waarvan ik weet dat er genetisch gemodificeerde soja in zit zijn de plastic flessen slaolie. Dit staat trouwens ook op het (Nederlandse!) etiket vermeld.

En van producten met het eco-keurmerk wordt zowiezo gegarandeerd dat er geen genetisch gemodificeerde rommel in zit, dus ook niet in mijn eco-tofu.

De meeste nieuwere vleesvervangers werken trouwens veelal met eiwitten uit schimmels of graan. Maar zolang deze geen eco-keurmerk hebben kunnen deze dus inderdaad ook genetisch gemodificeerd zijn..

Dat verhaal ken ik ook, een vergelijkbaar verhaal over aubergines in Roemenië wordt verteld in de documentaire We Feed The World.

Het staat in Wikipedia, dus het is waar?

Ik vraag me dan meteen af, wie dat artikel geschreven heeft.

Tip: (herhaling) concentreer je op 'slow-food', dan ben je echt bewust en eerlijk bezig. Voor wat betreft de voedselindustie: wees vooral en altijd op je hoede...

Sorry, ik heb mijn bericht al aangepast

Slow-food is inderdaad een mooi initiatief maar het is momenteel toch nog bijna onmogelijk om daar een week lang gevarieerde maaltijden van op tafel te kunnen zetten..

En mijn eigen moestuintje is nu ook weer niet zo groot om daar het jaar rond van te kunnen eten

Het klopt dat slow-food nog steeds niet wijd en zijd bekend is, anderzijds merk ik wel, dat steeds meer mensen ermee bezig zijn.

Het werkt bijvoorbeeld ook goed, om lokale winkeliers (bakker, slager, visboer, groenteboer) die nog over zijn, op slowfood te wijzen, of met ze daarover in gesprek te gaan. Of ze nou wel of niet met de term bekend zijn, ze zijn altijd geinteresseerd en zien er vaak ook voor henzelf (en dus ook voor hun klanten) een markt in. Een overlevingskans tegenover de supermarkten.

Alleen maar winkelen in (reguliere) supermarkten, is de moord voor slowfood, uiteraard.

Ja klopt, zo kwam ik met een dergelijke vraag bij mijn plaatselijke groenteman. Die bleek toen al tijden een afhaalpunt voor odin producten te zijn.

Op zich al een goed initiatief moet ik zeggen, alleen mocht mijn groenteman daar wel wat meer reclame voor maken

Prachtig en lelijk, 'clean' en vies, grappig en pure horror, fascinerend en verbazingwekkend, herkenbaar [ben opgegroeid op 'de boerderij'] en onherkenbaar.

Verschillende emoties gierden door m'n lijf, met open mond [ik stikte zelfs haast in m'n eigen slijm] heb ik weer wat kwijlplekken achtergelaten op de bios-stoel. Geen kots gelukkig, want de film zit ook vol walgelijke misselijkmakende momenten.

Geen muziek, geen inhoudelijke monologen/dialogen, alleen maar beeldenpracht/beeldenkracht.

Ik zie geen reden dit niet met 5* te belonen. Om stil van te worden.

Goed verhaal, ik had het ook. Behoorlijk choquerend. Geboorte van kalf ging door merg en been.

Inderdaad, zeer 'onherkenbaar'. Heb voldoende kalveren op deze wereld geboren zien worden, maar niet op deze manier, dit was pure walging. (en bedankt, dit pilsje smaakt niet meer)

Het is al zo'n 10 jaar geleden dat m'n vader stopte met de boerderij. Qua techniek is er heel wat veranderd, behalve de kunstmatige inseminatie. Toch wel interessant hoe de sperma nu eigenlijk gefabriceerd werd, dat wist ik niet.

Ik vond het goede van de documentaire ook, dat het veel processen liet zien, van bevruchting tot dood, maar ook groenten, fruit, gewassen, zelfs zout. En lunchende mensen die verantwoordelijk zijn voor 'onze dagelijkse maaltijd'. En de slot-scene, tijd om schoon schip te maken.

Ik kan echt niet wachten op de volgende pareltjes van Geyrhalter, Trocknen der Farbe en Wachsen des Grases.

0,5*.

Van mij mag hij, wat ik van deze documentaire gezien heb zag er zeer verzorgd uit.

Een gortdroge registratie. Heerlijk hoe die statische shots beeld na beeld weer verbazingwekkende voedselmechanismen tonen. Jammer dat het constante gebruik van wide angle shots een wat overdreven nadruk legt op het perspectief. De akkers lijken nóg groter, de kassen nóg dieper, de hallen nóg langer. Wel érg mooi gefilmd allemaal, zeer puik in beeld gebracht.

Unser Täglich Brot heeft me waarschijnlijk wel anders achtergelaten dan de meesten. Ik blijf achter met een gevoel van apathie. Slechts een paar beelden lieten me beroerd: de doodbloedende kippen en de dood der koeien... Daar moest ik wel even bij slikken. Toch zal mijn vlees er niet minder om smaken. Mijn groenten evenmin.

Wel 4* sterren voor het geheel. Ietwat traag nu en dan, maar zeker indrukwekkend.

Je ziet wat fascinerende beelden van plekken van de industrie die je nooit zo ziet. Helaas worden dit soort beelden afgewisseld met tomaten plukken en dat soort dingen. Zo is het een niet meer als aardige docu met evenveel dodelijk saaie als grandioze momenten. 3 sterren

Maar goed, dat is juist bedoeld om te laten zien dat de productie van groente en fruit op dezelfde mechanische wijze gaat als dat van kippen, varkens en koeien. Daardoor extra confronterend.

Vond dat onnodig. De mens weet van de machines bij fruit en groenten, en wil het bij dieren vaak allemaal niet weten. Dan zou het naar mijn idee beter zijn geweest als je je daar dan enkel op had gefocust (op het echte confronterende) , en met eventueel door middel van slechts een enkele scene van de machines bij de groenten/fruit die link leggen.

Maar dan krijg je een incomplete documentaire, weer vanuit het standpunt van vegetariers. De aandacht vestigen op non-vlees produkten is dan weer not done, omdat 'we dat toch al wel weten'? Het gaat over de voedsel-industrie, niet louter die van vlees en de omgang met dieren daaromtrent. Wat de documentaire vooral laat zien is dat er nogal liefdeloos wordt omgegaan met de voedselketen, dus ook met gewassen, groenten, fruit en zelfs zoutgrotten.

Snap de bedoeling natuurlijk. Zou er niks tegen gehad als het enkel vanuit het standpunt van de vegetarier was verteld. Dan was het tenminste totaal interessant geweest.

Ik heb de film op DVD al drie keer afgedraaid. Prachtige, kunstzinnige beelden. Vooral het veld vol zonnebloemen vond ik schitterend om te zien. De beelden van de plantenkas bij nacht (waar de Tasty Tom-tomaten worden gekweekt) zien eruit als een geraffineerd gefotografeerde ansichtkaart. Verbazingwekkend was de machine die in no time een volle olijfboomboom leegschudde. Soms waren er wel wat bloederige beelden bij van vissen die aan de lopende band worden gefilleerd en koeien die met een enorme zaag in twee stukken worden gezaagd. De beelden van varkens waar aan de lopende band de ingewanden naar buiten kwamen vond ik minder smakelijk. De voedselindustrie in de film maakte een hygienische en steriele indruk op mij.

Fascinerende film!

Het is net alsof het op een andere planeet is opgenomen. Je weet van het bestaan van deze productieprocessen af, maar met al die grote machines en vernuftige loopbanden is het net science fiction. De kuikentjes op de ultrasnelle lopende band lijken zo wel tennisballen en de persoon die de beestjes een voor een in een apparaat stopt doet ook alsof 'ie geen levende wezens in de handen heeft. Ziet er echt heel absurd uit.

De natuur wordt hier schitterend in beeld gebracht. Dit spreekt me veel meer aan dan zoiets als Koyaanisqatsi. De symmetrie in de beelden is heel consequent doorgevoerd. De regisseur heeft zelf de camera ter hand genomen en plaatst de camera steeds op de perfecte plek. Als er bewegend beeld is, is dat vanwege de camera die op een rijdend object (meestal een machine) is geplaatst.

De documentaire heeft geen muziek, maar er zit wel muziek in; er zit veel ritme in de film.

Het einde van de film is meteen ook het wrangste gedeelte. Die beelden blijven ook op je netvlies staan. Die koeien die een soortgenoot zien hangen aan een ketting en beseffen dat ze er aan gaan. Gruwelijk.

Niets toe te voegen aan bovenstaand commentaar van Kapp. Uitermate fascinerende documentaire, die lang op m'n netvlies zal blijven hangen, mede door de laatste vijf minuten. Fascinerend ook, dat de regisseur het anderhalf uur boeiend heeft weten te houden, zonder enige vorm van mondeling commetaar. Ben diep onder de indruk. Eén van de beste docu's die ik in tijden zag en eindelijk eens een docu zoals ik ze graag zie: show, don't tell.

4,5*

boeiende documentaire , mooie beelden , maar af en toe toch shockerend , vooral op het einde . Toch een 4 waard .

Een interessante en realistische documentaire dat het produktieproces in sneltreinvaart laat zien. Persoonlijk vond ik de schokkendste dingen, hoewel bekend met allemaal, de geboorte van een kalf, de dood van een koe en de "mishandeling" van de biggetjes (castreren, ...). Valt nog mee dat ze andere dingen niet lieten zien maar dan is het naar alle waarschijnlijkheid doet afstandelijk genoeg, zoals de docu bedoelt is. Een scratching of the surface van het produktieproces van ons eten.

Helaas gaat de docu niet in diepte in op een bepaald produktieproces, bijvoorbeeld de splitsing van kuikens in borstkippen, scharrelkuikens, kooikippen etc...

Ook het voedingsproces is buiten beschouwing gebleven want, om bij de kippen te blijven, die krijgen speciale voeding en in een speciale supersnelle tempo zodat ze zo snel mogelijk groeien in bepaalde gebieden. Borstkippen krijgen dus hele grote borsten in verhouding met de rest van hun lichaam. Abnormale vergroeingen waardoor ze niet eens normaal kunnen staan.

Dus echt schokkend was het voor mij niet.

3,5 sterren