Batman Returns (1992)

Deze film heeft net als batman een speciaal plekje in mijn hart veroverd.

Jeugdsentiment ten top.

Dit is een batman film zoals een batman film hoort te zijn.

En wie is er dan ook beter dan Tim Burton om te regisseren.

Michelle Pfeiffer is een prachtige vrouw en als catwoman nog sexier dan dat ze al is.

Jammer dat na batman returns Joel Schumacher kwam en de batman franchise totaal verpest heeft met zijn kleurrijke fantasie wereld die totaal niet bij batman past.

In batman forever en batman en robin wordt het personage gewoon belachelijk gemaakt echt doodzonde.

gelukkig kwam Christopher Nolan met een hele goed comeback.

Tijdloos topvermaak.

4 hoofdrolspelers is misschien wat veel: Batman, Catwoman, Pinguin en Shreck. De aankleding is heerlijk en is zowel donker als sprookjesachtig. Je hebt echt het gevoel naar een comicverfilming te kijken. Al is het net als z'n voorganger soms wat op het kinderlijke. De dialogen van Shreck of de Pinguin zijn soms irritant. Batman blijft goed als Bruce Wayne, maar een stijve hark als Batman zelf. De auto was wel knap, maar het kostuum ligt dichter bij dat van Adam West dan Christian Bale. Catwoman is de ster van de film, ook al draait het verhaal vooral rond de Pinguin. Enorm sexy en een knap samenspel met Batman. De Penguin is vooral een freak. Zeker niet slecht gespeeld, maar niet echt de tegenstander van Batman zoals The Joker was.

Burton en de muziek van Elfman zorgen voor een boeiend sfeertje. Misschien nog iets volwassener (comics zijn ondertussen toch al wat meer ingeburgerd) en het had nog veel beter geweest. Dat hier niet naar geluisterd werd, is te zien aan de veel meer cartooneske verfilmingen van Schumacher die volgenden.

Erg leuk vervolg dat net wat beter is dan zijn voorganger. Keaton is wat losser, Pfeiffer is een leuke Catwoman (wisselwerking tussen Keaton en Pfeiffer komt ook wat beter uit de verf) en DeVito een net wat leukere slechterik. De decors zijn ook mooier, er was duidelijk een hoger budget.

Bijzonder leuke en visueel superbe Batmanfilm waarin de bizarre humor de actie en het spektakel niet in de weg staat en de zwartkomische ondertoon nergens de overhand neemt. Centraal in het succes staan twee uitstekende schurken, met Danny DeVito die vol voor elke onsmakelijkheid gaat en Michelle Pfeiffer die op magnifieke wijze in het midden laat in hoeverre Catwoman "goed" is en in hoeverre slecht (en vermoedelijk weet Selina dat zelf niet eens), en die ik overigens nooit aantrekkelijker dan in déze film heb gevonden. Merkwaardig genoeg steekt de rol van Christopher Walken (toch met afstand mijn favoriete acteur van allen in deze film) wat bleekjes af bij zijn partners in crime, ik vrees dat hij hier wat te weinig uitbundigs te doen krijgt (met uitzondering natuurlijk van de scène waarin hij Selina ondervraagt over haar onderzoek naar de gecodeerde bestanden). Het hilarische hoogtepunt van Batman returns is voor mij toch wel de scène waarin Oswald in een soort simulatiestoel annex wipkip de Batmobile bestuurt: DeVito's bijna spastische lichaamstaal doet mij elke keer weer hardop lachen – het is gewoon jámmer dat Batman zijn auto uiteindelijk weer onder controle krijgt (hoewel Oswalds daaropvolgende frustratie dan ook wel weer bijzonder grappig is). De beste van de eerste worp Batman-films, en in mijn ogen het vermakelijkste van alles wat er over The Dark Knight op het witte doek is verschenen.

Why is there always someone who brings eggs and tomatoes to a speech?

Toen ik een aantal jaar geleden de Batman film uit 1989 had gezien, schreef ik het volgende: "Jammer dat ik blijkbaar de 2e Batman film mankeerde want ik wou wel eens zien wat Burton en Keaton van de volgende films gingen maken." Het zal de meesten niet zijn ontgaan, maar vandaag is het kerstmis en wat heb ik van de kerstman gekregen? De boxset met de Batman films die gemaakt zijn tussen 1989 en 1997! Bovendien was er nog het mooie toeval dat Batman Returns zich tijdens kerstmis afspeelt en dan is vandaag natuurlijk de beste gelegenheid om de film eens op te zetten.

Ik dacht altijd dat ik deze sequel nooit had gezien, maar er kwamen op den duur wel wat flarden terug en ik blijk hier zelfs bijna 10 jaar geleden eens op gestemd te hebben. De score was toen 3.5* en die zal in ieder geval hetzelfde blijven. De regie is terug in de handen van Tim Burton en dat merk je al vrij snel. Dezelfde sfeer uit de eerste Batman komt in volle glorie terug (die openingsscène is wel erg heerlijk) en het is wederom genieten van een geweldige villain in de vorm van Penguin. Alleen jammer dan ook dat Burton hier alweer de film net iets te lang laat doorlopen. Gewoon rond de 100 minuten afronden en er zou een hogere score hebben ingezeten. Nu zakt de film een tikkeltje in bij de strijd om het burgemeesterschap, iets wat op zich ook niet echt zo'n invloed had op het verdere verloop van de film. Soit, in ieder geval een waardige opvolger en dat is vooral te danken aan het feit dat Burton gewoon zijn eigen goesting doet met de franchise. Bruce Wayne (gelukkig ook deze keer eens geen gezeik over zijn ouders, dat riedeltje kennen we ondertussen al wel) komt bij vlagen zelfs amper in de film voor en de focus ligt dan ook vooral op Penguin en Catwoman.

Die worden vertolkt door Danny DeVito en Michelle Pfeiffer waarvan zeker DeVito heerlijk is. De make-up doet sowieso al erg veel (ik dacht trouwens dat het personage gemodelleerd was naar een bepaalde comic stijl, maar blijkbaar was bijvoorbeeld een Tim Sale zo gecharmeerd door de make-up dat hij Penguin zelf zo begon te tekenen), maar DeVito schmiert er gewoon lekker op los. Hoewel ik bij Pfeiffer in het begin dezelfde indruk begon te krijgen als bij Halle Berry in het verschrikkelijke Catwoman uit 2004, moet ik zeggen dat Pfeiffer er wel in slaagt om niet lachwekkend over te komen in haar leren pak. De 'schizofrenie' gaat haar ook erg goed af trouwens. Ik ben nog steeds niet helemaal overtuigd van Keaton, maar ik vond hem hier overtuigender dan in de voorloper. De enige die wat teleur stelde was Christopher Walken eigenlijk. Heb hem vrij hoog zitten, maar zijn klasse komt enkel in de moord op Selina naar boven.

Evenwaardig aan de eerste Batman en dat had ik niet verwacht. Burton laat zich nu helemaal gaan en dat resulteert in een erg vermakelijke film, maar er blijven hier en daar nog oneffenheden over. Zonde eigenlijk, want voor de rest kijkt dit erg lekker weg. Ben benieuwd wat Batman Forever gaat brengen. Moet volgens mij nog ergens een filmposter van de film hebben liggen dus ik vermoed dat ik hem eerder heb gezien. Ik kijk er naar uit in ieder geval.

Dikke 3,5*

“You gotta admit I played this stinkin' city like a harp from hell.”

Kolderieker en uitbundiger dan de eerste Burton/Keaton Batman film en jammer genoeg ook een stuk minder. Ik ben de eerste Burton film gewend en Nolan's Batman trilogie dus een Danny DeVito in een belachelijk pinguïn kostuum is even slikken. Hij is niet grappig en hij is niet dreigend als tegenstander van Batman, dus wat is hij dan wel? Wat was de bedoeling van zijn personage? Ik weet het niet.

Gelukkig is Keaton weer heerlijk onderkoeld en vooral cool als Batman en is Michelle Pfeiffer erg sterk als Selina Kyle. Ik ken haar vooral van haar wat koele personages maar het is leuk om haar eens helemaal los te zien gaan. Alle andere personages lopen er weer voor spek en bonen bij maar dat was in de eerste Batman film ook al zo. Met de actie zit het wel goed en ook Gotham wordt weer prachtig vormgegeven. Het sterkste punt van Returns vond ik misschien nog wel sommige briljante oneliners. Maar die Danny DeVito hé…

Ben zelf niet zo geïnteresseerd in Batman als superheld. En schijnbaar meneer Burton ook niet echt, want in deze film speelt de gemaskerde held in het zwart ondanks de titel eigenlijk maar een hele kleine rol. In de eerste drie kwartier krijgt Keaton in ieder geval erg weinig te doen, hij zegt zelfs geen woord in het eerste half uur. Burton lijkt veel meer geïnteresseerd in de schurken - Pinguin, Catwoman en Max Shreck. Ik klaag verder niet, want die kleurrijke figuren zijn al met al veel interessanter dan de houterige held van het verhaal. Plot van Batman Returns is te dom voor woorden, maar dat boeit niemand; Burton maakt van Batman Returns een amusante duistere kermis, met een hoop campy one-liners (Eat floor, high fiber), rebelse clowns, pinguïns met raketten en nog veel meer gekkigheid. Persoonlijk is dit duidelijk één van mijn favoriete films met de vleermuisman, maar de studio dacht daar anders over; met dit gotische gekkenhuis kun je nu eenmaal niet zoveel speelgoed verkopen. En dus kwam Joel Schumacher de franchise wat kindvriendelijker maken.

3,5 sterren.

Dit is toch wel even andere koek dan al dat Marvel-gedoe in het laatste decennium (waar ik ook niet zo'n fan van ben, maar dat terzijde), en ook dan de veel donkerdere, serieuzere Dark Knight-trilogie. Hier zien we een ontzettend overdreven cartoonesk verhaal, met personages waarbij ze niet eens proberen om er een serieuze draai aan te geven. Nu hoeft dat ook niet, maar dit is naar mijn smaak toch wel een beetje teveel van het goeie qua kinderachtigheid. Ik sta eerlijk gezegd wel een beetje te kijken van zowel het hoge gemiddelde, als van de vele malen dat ik termen als duister hierop toegepast zie. Tim Burton probeert dan wel allerlei gekkigheid in de film te stoppen, maar bij mij irriteerde de humor vooral een beetje. Danny de Vito als schmierende Penguin is een vrij belachelijke, suffe bad guy, Michelle Pfeiffer maakt weliswaar wel indruk met haar fraaie Catwoman maar dat is meer vanwege het strakke latexpakje waarin ze rondparadeert dan vanwege haar nemesis-skills. Om over die achterlijke bende van Penguin maar niet te beginnen, ik vond die gangstertjes in clownspakken, op eenwielers en al acrobatend niet grappig maar vooral sneu. Batman zelf is wel oké, maar niet bijzonder, en heeft eigenlijk toch een beetje een bijrolletje hier. Misschien was het gewoon niet de juiste film op het juiste moment, maar ja, van de spanning, humor of actie hoeft Batman Returns het niet te hebben. En bij Tim Burton mag je dan tenminste nog hopen op visueel spektakel, maar ook daar viel ik niet van achterover. Toch wel een flinke tegenvaller.

Blijft een vermakelijke film, maar net als bij de eerste film komt hij nu wel gedateerd over.

Goeie film waarin Batman het opneemt tegen een pinguïn-man die de burgemeester van Gotham City wil worden. Dit tweede deel is meer een Tim Burton film dan zijn vorige Batman (excentrieker en donkerder van toon). Groots opgezet met prachtige kostuums en decors. De bad-guys (en girl) zijn boeiender dan het titelpersonage. Met gemak 3.5 sterren.

Aardig vervolg op Batman moet het doen zonder The Joker en krijgt daarvoor in de plaats de groteske Penguin- wat een wonderlijk personage is dat toch, niet direct erg geslaagd. Gelukkig is Michelle Pfeiffer er nog, die als een soort zombie-kitten alle aandacht naar zich toe trekt. Keaton als Batman, het blijft toch een beetje behelpen en is verre van indrukwekkend. Toch is hij als superheld wel te pruimen vergeleken met de meeste anderen, hij is alles behalve onverslaanbaar en laat het vuile werk dan ook wijselijk over aan anderen.

Verder valt het visueel wat beter mee dan deel 1, met aardige effecten, al was de botsing tussen de badeend en de Batmobile dan weer erg underwhelming.

Vroeger had ik deze filmposter in mijn slaapkamer hangen, echter het zien van films die destijds uitkwamen was er niet echt bij. Of ik deze ooit later dan wel eens gezien heb kan ik me niet echt voor de geest halen, fragmenten uit Jac Goderie's programma kan ik me dan wel weer herinneren.

Batman Returns gaat vlot van start en laat zich qua stijl gemakkelijk vergelijken met de voorganger van dezelfde hand, namelijk Tim Burton. De actie gaat vliegend van start net als het veelvoud aan tegenstanders die bijna overelkaar heen buitelen en vaak niet weten waar ze banger voor moeten zijn. Elkaar of The Batman Het gebruikelijke plot van vernietiging en afpersing is het gevolg met de nodige wroeging bij karakters die weer van partij switchen. Bijzonder spannend is het allemaal niet, origineel ook niet, ontzettend vermakelijk wel.

Nu had ik een oudere dvd-versie maar ik vermoed dat een beetje opgepoetste blu-ray versie er best heel fraai uit ziet voor die tijd. De gebruikelijke duistere en soms wat kitscherige Burton stijl is absoluut nog te pruimen en past prima bij de algehele sfeer die vooral naar vermaak hangt en niet naar diepte of griezel. De soundtrack lijkt me één op één uit de vorige. Wat de acteurs betreft: Pfeiffer is waanzinnig als Catwoman en kritieken van kijkers aan het adres van Hathaway snap ik nu wel. Hathaway is prachtig en acteert prima, maar die spanning en opwinding die Pfeiffer in haar rol legt is van een andere orde. Walken is op zijn Walken's. Keaton scoort een degelijke voldoende, maar het is vooral de meeste aandacht die naar Devito uitgaat. Wedijveren met Jack Nicholson als de Joker is nogal wat, en in eerste instantie komt Pinguïn wat gekunsteld over. Toch wint DeVito gedurende de film aan terrein op een prima maar soms ook wat flauwe Joker in Batman. Al met al groeit Pinguïn aan de hand van DeVito uit tot een uitstekend, kleurrijk en vermakelijk karakter.

Niet alles aan Batman Returns is even goed maar een erg vermakelijke en acceptabele opvolger is het zeker. Een film die vooral garant staat voor nostalgie en er verder niet heel gedateerd uitziet. Gewoon erg leuk!

“Honey, I'm home. Oh, I forgot. I'm not married.”

‘Tim Burton’ trekt eigenlijk de lijn met het eerste deel volledig door. Nu we van de ‘Joker’ af zijn, komen er uiteraard nieuwe vijanden voor de ‘Batman’, de film is ontzettend grimmig al vanaf de eerste minuut. Ik was helaas niet echt onder de indruk van het eerste deel, en in mijn recensie noemde ik voornamelijk hierdoor het feit dat ik de ‘Nolan’ reeks ben gewend, die er toch veel strakker uitzagen. Ook hier springt het theatrale er direct uit, en vliegen de vijanden om je oren. Helaas vind ik dit tweede deel, ondanks door het gelijke sfeertje, toch iets minder interessant dan deel één, en voornamelijk ‘DeVito’ zijn rol speelt hier erg in mee.

Want eigenlijk de poster deed mij vermoeden een wat spannender deel te krijgen, en helaas maakte ‘DeVito’ zijn rol daarin (in mijn ogen) dus niet echt waar. Tuurlijk zat er best wel een eng tintje aan de ‘Pinguïnman’, het wordt echter te slap uitgewerkt en daar had veel meer in gezeten. Dat zijn wel de dingen die deze film mist, ‘Burton’ laat ook te veel steekjes liggen waardoor de film minder aanslaat dan zijn voorganger, minder waanzinnig aanvoelde en minder spectaculair was. Dan zie je dat ‘Nicholson’ of de ‘Joker’ in het algemeen het vorige deel toch wel op zijn schouders had zitten, en ondanks dat zelfs die rol niet héél sterk was, was de ‘Penguïnman’ echt niks aan.

Noch, kent deze film een aardige sterrencast. Waar buiten de rol van ‘Michael Keaton’ die ik wederom niet heel bijzonder vond maar, wel vermakelijk genoeg, doet ook ‘Michelle Pfeiffer’ hier een rol in die ik erg kan waarderen, sterker nog; ik vond haar leuker dan ‘DeVito’. Zeker wanneer ze de secretaresse was van ‘Christopher Walken’ vond ik haar erg leuk. Ze was dan niet alleen mooi om naar te kijken, haar rol was best vermakelijk omdat ik mezelf een beetje in haar werkmindset kon plaatsen. Over ‘Christopher Walken’ gesproken, een vermakelijke rol als arrogante zakenman vervulde hij prima.

Qua verhaal vond ik het iets leuker om te volgen dan deel één maar, wederom hechte ik er weinig waarde aan waardoor ik het soms moeilijk vond de film bij te blijven, en mijn concentratie vast te houden. En dan krijg je vooral zo’n saaie vijand voorgeschoteld die eigenlijk nergens de film naar een leuker niveau deed brengen, overigens iets wat ik wel had verwacht gezien de poster en de filmomschrijving.

Wederom vond ik de ‘Batman’ te vaak weggestopt, de film draait voornamelijk om de personage van de vogeljongen en daar werd veelte veel druk op gelegd. Ik had meer ‘Keaton’ willen zien, en ondanks dat hij nog steeds wel de hoofdrol heeft verder, en je daar ook niet om heen kan, zie ik hem te weinig voor mijn gevoel. De film wil te veel vertellen in een te korte tijd, waar ‘Burton’ ervoor kiest twee nieuwe en ‘belangrijke’ personages in de film toe te voegen. ‘Pfeiffer’ wist daarmee echt wel te verassen en had ik graag ook in een tweede film willen zien schitteren maar, de rest kwam er minder goed vanaf.

En zo wordt er wederom qua sfeer weer genoeg gecreëerd. Het duistere is zeer zeker aanwezig, en op sommige vlakken misschien nog wel wat heftiger dan deel één, en ook de gadgets waren weer aanwezig waaronder ik me toch weer heb verbaasd over de ‘Batmobiel’. Daarom heen vond ik de film toch te veel afwijken en niet zo héél bijzonder, waardoor hij niet kan opboksen tegen zijn voorganger, ondanks het feit dat er toch weer wat dingen van in terug kwamen. En dan is het visuele plaatje echt wel weer een genot om naar te kijken, alleen kon het verhaal niet meeliften met die hoogte.

Hetzelfde niveau als de eerste film.

Ik vond de vorige adaptie van Burton ook niet super, zoals mijn (ondertussen onleesbare) review toen al aangaf. Ik denk dat Batman in het algemeen niet echt mijn omgeving is, maar ik heb best positieve herinneringen aan de Nolan-trilogie en de nieuwste adaptie van Reeves mag er ook zeker wezen. Ik las overigens dat deze Batman-films zijn donkere randje moeten tonen, maar dat kon ik in de verste vertes niet ontdekken.

Wel kon ik hele mooie decors ontdekken. Het parkje met de brug en de hideout van The Penguin zien er geweldig uit. Het heeft ook even geduurd voordat ik me realiseerde dat ik Danny DeVito voor me zag staan. Hem heb ik altijd een leuke acteur gevonden, al knalt het karikaturale schurkenfiguur behoorlijk tegen de serieuze persoonlijkheid van Keaton op. Keaton zelf is overigens erg kleurloos. Ik heb nog nooit een slechtere rol van hem kunnen ontdekken, dus dat hij zijn rol opnieuw zou gaan vervullen in The Flash is dan ook niet iets waar ik om sta te popelen.

Verder een bijzonder, maar dan ook echt bijzonder slechte acteerprestatie van Pfeiffer. Ik dacht dat er niemand zo'n slechte Catwoman neer zou kunnen zetten buiten Berry om, maar Pfeiffer doet een schrikwekkend goede poging. Misschien ligt het dan toch aan het compleet idiote figuur, maar wel fijn dat als je dat pakje aantrekt je opeens heel goed kan vechten. Bovendien heb ik geen slechte herinneringen aan Hathaway als Catwoman, maar dat moet ik maar eens opnieuw gaan zien dan. Ik vond het in deze film een belachelijke verschijning. Een bizarre hoeveelheid falende oneliners achter elkaar en een hopeloos theatrale invulling. Baggerpersonage.

De opmaak van Burton is gelukkig leuker en de opening kon ik pruimen evenals het eerste actiemoment. De wereld van Burton en Gotham zit vol met leuke gadgets, creatieve ontwerpen en spectaculaire ideeën. Het is de inhoud van de film die het als geheel omlaag trekt. Erg jammer natuurlijk, want ik ben me er bewust van dat deze wereld veel liefhebbers kent, maar ik kan het niet met ze eens zijn over dat dit genietbaar is. Het ligt wat mij betreft niet aan veroudering, want Burton had zijn stijloefeningen al heel vroeg onder de controle. Jammer, want normaal gesproken zie ik zijn films erg graag.

Batman Returns doet qua niveau niet onder voor het eerste deel. Wat mij betreft is ie zelfs een stukje sterker. Het steekt vooral nog iets zelfverzekerder in elkaar, en het fijne gothic sfeertje van Burton komt nog beter tot z'n recht hier. Die openingsscène alleen al met dat landgoed in de sneeuwsetting, prachtig toch. Gotham is opnieuw heerlijk vormgegeven als een buitenaardse, niet te plaatsen stad. Meer nog dan de eerste film voelt dit tweede deel heel comic book-y aan, zeker met al die knotsgekke en cartooneske vijanden zoals The Pinguin en Catwoman. Geweldig over the top neergezet door Danny DeVito en Michelle Pfeiffer, die beide een blaadje uit het boek van Nicholson nemen wat betreft over-acting. Maar subtiele en onderkoelde vijanden zouden hier helemaal niet op hun plek zijn; Burton en zijn cast begrijpen dat gelukkig goed. Dat is waarom het geheel goed klikt. Keaton speelt in zijn twee films eigenlijk meer een veredelde bijrol, maar doet het ook wel weer fijn.

Het gaat een stukje te lang door en het plot springt ook weer alle kanten uit, maar qua creatieve visie en de manier waarop Gotham hier wordt neergezet, doen opvolgende regisseurs in latere jaren het nauwelijks beter. Dan is het Gotham van Christopher Nolan eigenlijk maar heel erg ongeïnspireerd, hoewel ik voor de rest niet te veel wil afdoen aan die films. Het is niet zo heel erg dat het hier maar bij twee films is gebleven - in principe waren het ook geen passie-projecten van Burton, die zich liever focuste op originele creaties - maar ergens vind ik het nu wel jammer dat de hedendaagse Batman zo ver is doorgeschoten in duister emo-territorium. Het luchtige en cartooneske van deze films heeft iets charmants en relativerend dat ontbreekt in latere reeksen.

3.5*.

De herziening viel mij reuzemee. De duistere sfeer is heerlijk en de knotsgekke personages toverden geregeld een grijns op mijn gezicht. Mijn oude internaatopvoeder van vroeger was verlekkerd op Michelle Pfeiffer en nu begrijp ik waarom. Ze is geknipt voor de rol van de sensuele Catwoman. Ook Michael Keaton overtuigt als Batman. Danny DeVito doet het ook weer geweldig. Heeft die ooit een andere rol gespeeld dan de walgelijke vent? De beeldkwaliteit is na ruim dertig jaar nog altijd degelijk en de actie, hoewel pover in vergelijking met latere adaptaties, blijft vermakelijk.

Donker surrealistisch Tim Burton sprookje. De acteurs, Keaton, Pfeiffer, De Vito en Walken zetten goede personages neer. Catwoman in een prachtige rol die het patriarchaat onder druk zet in een combinatie met een zoektocht naar zichzelf en de liefde voor Batman. De pinguïn neigt naar een Griekse tragedie, doch hij faalt tot inzicht te komen.

Zeer mooi gestileerd. Da’s natuurlijk de specialiteit van Tim Burton. Verder zien we een reeks iconische acteurs aan het werk. En er is een verhaal waarin van alles gebeurt.

En toch ben ik er niet in geraakt. Vond ik het slaapverwekkend. De combinatie van de stilering, actie en de drukke muziek van Danny Elfman maakt het voor mij bombastisch en daardoor ook vermoeiend. Veel bewondering voor Elfman maar de laatste tijd begint het me toch te dagen hoe druk zijn scores altijd wel zijn.

De fantastische ideeën moeten te veel ingelepeld worden. Voor wat subtiliteit moet je hier niet zijn. Maar da’s waarschijnlijk niet de bedoeling van dit soort films. Het lijkt een kinderfilm en dat is het misschien ook. Daarom twijfel ik een beetje om deze een score te geven. Anderzijds is het gewoon maar een subjectieve indicatie hoe ik het ervaren heb. Ergens wel streng want ik voel wel hoeveel middelen en moeite in de film gestoken is en Tim Burton is iemand met liefde voor het vak. Maar zo is het nu eenmaal.

Deze tweede Burton Batmanfilm doet het nog beter kwa sfeer; duisterder en gotischer dan zijn voorganger maar laat het anderzijds wat afweten met een minder sterk verhaal en met een Batman die niet verder uitgewerkt wordt en wat meer op de zijlijn blijft ten koste van Catwoman (een verlegen secretaresse die verandert in een dominatrix) en de Pinguïn (een misvormde vondeling die tussen pinguins is opgegroeid). Blijft wel een leuke in de reeks 80-90s batmans maar in Burtons oeuvre vind ik dit een iets mindere van hem.

Deze film weer eens opnieuw gekeken op de 4k uitvoering.

En ik stel mijn waardering wat bij, de film is mooi gemaakt met practical special effecten en veel miniatuur.

En het is een sfeervolle film, zoals Tim Burton dat zo fantastisch kan.

De film muziek is prachtig.

Wel blijft het jammer dat Batman weinig screen time heeft, ook de aktie is nihil en dat is jammer in deze film.

Een film met een prima cast, zoals Michael Keaton en Christopher Walken en Danny de Vito en Michael Cough.

Michelle Pfeiffer als Catwoman speelt echt overdreven en onder haar niveau.

Een hele leuke film dat blijft het wel.

Van 4,5* naar 3,5*

Ik vond dit als kind altijd al een stuk minder dan het eerste deel en dat is nu, 13 jaar later, nog steeds zo. Begrijp me niet verkeerd, Batman Returns is verre van een slechte film en is nog altijd prima popcornvermaak. Burton gaat hier qua sfeer echter iets te ver (te duister) naar mijn mening; alsof de film zichzelf soms iets te serieus neemt. Daarnaast zitten er ook iets te veel slechteriken aan de knoppen. Danny DeVito en Michelle Pfeiffer leveren respectievelijk leuk werk als Penguin en Catwoman, maar ik vergeet voortdurend dat Christopher Walken ook nog meedoet: een rol die mijns inziens vrij overbodig is. Het is een beetje een drukke bedoening, waarbij het politieke geneuzel me niet aanspreekt en ook de 'samenwerking' tussen Penguin en Catwoman eigenlijk nauwelijks uit de verf komt: een kwaaltje dat ook in de volgende films aanwezig blijft bij de duo-schurken. Er komen een aantal mooie shots voorbij, de (seksuele) spanning tussen Batman en Catwoman is een leuk nieuw element en sfeervol is het allemaal zeker, maar de film is een gevalletje 'less is more' en voelt dan ook langdradiger dan de voorganger.

3*