Rabid (1977)

Eigenlijk veel typische Cronenberg elementen te bespeuren in deze film. Navenant de rest van z'n oeuvre wordt er weer flink gedweept met wetenschappelijke termen, en ook het klassieke body horror element is prominent aanwezig.

De uitwerking daarvan is echter nog slechter dan normaliter al het geval is. Visueel huilen met de pet op, van de soundtrack weet ik nog steeds niet precies wat nou de bedoeling was. Alsof ze een spastische drummer op de set hadden die bij elke moordscene een epileptische aanval kreeg. Dit gecombineerd met het bespottelijke acteerwerk van Chambers wist afwisselend voor lachstuipjes en plaatsvervangende schaamte te zorgen. De film grossiert in dit soort hilarisch amateurisme.

Serieus foute bedoening dus, die ook nog eens veel te lang aansleepte. Mijn royale 1,0* gaan uit naar de gave poster en de kerstman die afgeknald werd - voor de rest heb ik hier eigenlijk geen goed woord voor over.

Rabid moet een inspiratiebron zijn geweest voor Jonathan Glazer. 'Loner on the road', het akelige desolate sfeertje en wat dacht je van die naargeestige geluidsband die steeds wordt ingezet als Rose weer een "trofee" kan bijschrijven.

Prima Cronenberg.

Erg low budget, maar daar is weinig van te merken. Make-up heeft hier wel wat onder te lijden maar is meer toned down dan echt slecht. Verhaaltje is best aardig, een huidtransplantatie die niet helemaal goed uitpakt, en de film heeft een geweldig naargeestig sfeertje die versterkt wordt door de rauwe, kleurloze beelden en de heerlijk main theme. De film bevat ook prima acteerwerk. Chambers laat letterlijk een heel andere kant van zichzelf zien en doet het meer dan prima. Maar ook Joe Silver was een genot om naar te kijken. Goed beginsel en Cronenberg is erg gegroeid na deze film, al zijn al veel elementen en is er veel van zijn stijl al terug te vinden in Rabid.

Doordat David Cronenberg een zeer goed regisseur is, is deze film nog enigszins redelijk het bekijken waard. Het acteerwerk is namelijk ondermaats. Je merkt ook dat er niet gewerkt is met een ruim budget. Maar hierdoor zie je wel de kwaliteit van de regisseur, bijvoorbeeld doordat hij met slimmigheden toch weet uitbeelden dat het om een grootschalige epidemie gaat. Een grappige moment is dat Marilyn Chambers een bios voor erotische films binnenloop en zeg dat ze van dat soort films houd, terwijl ze in het echt ook in dit soort speelde zoals bv: Behind the Green Door (1972)

Van Cronenberg heb ik The Brood gezien, die vond ik vrij sterk. The Fly was ook goed maar ik prefereer het origineel. Rabid zou ik voor The Fly plaatsen maar zeker achter The Brood. Rabid vind ik eerder een niet nadenken filmpje. Het concept is wel goed, verhaal gaat aan een lekker tempo (niet te snel en niet te traag). Ik zou het een variant noemen op een vampierenfilm, en niet zozeer over hondsdolheid. Karakters zijn nu niet bepaald diep te noemen, blijft oppervlakkig. Ook het einde vond ik nogal afgeraffeld. Leuk om eens een keer gezien te hebben.

De dame op de poster speelt trouwens maar een kleine rol in de film.

Redelijke film, al vond ik het geen typische Cronenberg. Om mij verder niet heel duidelijke redenen gaat een huidtransplantatie zodanig mis dat het slachtoffer een soort van bloedzuigende angel groeit, die vervolgens een behoorlijk besmettelijke, agressieve hondsdolheid verspreidt. In de praktijk pakt dit uit als een soort van zombie-film of zoals bij Demoni - een hoop mensen die gebeten worden en veranderen in een soort van agressief maar niet zo snugger monster. Het tempo zit er redelijk in, maar het is verder allemaal niet zo bijzonder wat Cronenberg hier op tafel brengt - het is een beetje volgens het boekje, en niet zo verrassend als hij wel eens uit de hoek kan komen. Het is verder duidelijk aan te zien dat het weliswaar door een competente regisseur en filmcrew is gemaakt, maar dat het budget laag is, is duidelijk te zien aan een gebrek aan on-screen gore (vaak zien we het resultaat, maar niet de actie), en de cast met Marilyn Chambers als mainstream actrice is nou ook geen Oscarmateriaal. Leuk wegkijkertje in de geest van Demoni of een lekker kort zombiefilmpje, maar verwacht geen wonderen hier.

Matige film waarin een vrouw, na een motorongeluk, een operatie ondergaat en daarna niet meer zichzelf is. De film begint op zich best wel goed, maar ontaard daarna in een vrij standaard zombiefilm. Wel een paar aardige en ook wel gore scenes. Verder lijkt deze vroege film van David Cronenberg best wel veel op zijn vorige.

Al bijna twee jaar geleden heb ik eens ergens online gelezen dat de Soska Sisters (American Mary ) de remake van Rabid gingen schrijven en regisseren. Ik twijfelde toen en maanden later of dat echt waar was, of gewoon een willekeurig "internet-gerucht", omdat ik er daarna lange tijd niks meer over gehoord had.

Nu blijkt het dus toch te kloppen.

First Look at Laura Vandervoort in the Soska Sisters' Remake of Cronenberg's 'Rabid' - Bloody Disgusting - bloody-disgusting.com

Iets boeiender dan Cronenbergs vorige film. Die twee films hebben veel overeenkomsten; een hoop smerigheid, veel naakt en Joe Silver. Het acteerwerk is hier al iets beter, hoewel hoofdrolspeler Frank Moore niet best is. Er wordt vaak opgemerkt dat Cronenberg zich hier heeft laten inspireren door Night of the Living Dead, hoewel ik de film meer vind lijken op die andere film van George A. Romero, The Crazies. Rabid begint vrij veelbelovend, maar gaandeweg wordt het allemaal steeds iets meer hak-op-de-tak en gaat het kabbelen. Anderhalf uur is hier toch net iets te lang. Maar op bepaalde momenten is Rabid boeiend en leuk gedaan. Marilyn Chambers blijft een leuke verschijning, in een wereld met schijnbaar vooral een hoop vieze mannetjes. Soms is Rabid, net als Cronenbergs vorige film, vrij knullig in de uitvoering, zeker rondom bepaalde actiescènes. Maar Rabid is verder op veel fronten al een behoorlijke verbetering ten opzichte van die sekszombies uit Shivers.

3 sterren.

Het duurt even voordat er wat schot in de film komt. Het duurt even voordat bodyhorror, bloed en actie zich in het verhaal mengen. Pas dan wordt de film enigszins spannend en wordt de sfeer wat duister en onheilspellend. Als het eenmaal zover is, voelt het goed, maar het duurt zo lang.

Voordat het vuur wordt aangestoken, moeten we eerst de oninteressante personages beter leren kennen. Zoals de goedhartige en pionierende arts die op hoofdpersonage en stoeipoes Marilyn Chambers een nieuwe methode van plastische chirurgie uitprobeert om haar afgrijselijke brandwonden, opgelopen bij een motorongeluk, weg te werken. Of zoals haar treurige vriend die zich schuldig voelt omdat hij de verongelukte motor bereed. En zo zijn er meer personages die er eigenlijk niet erg toe doen maar die veel aandacht en ruimte krijgen. Zonde van het celluloid. Ze maken amper indruk. Bij het schrijven van dit stukje zijn de meeste al verworden tot vage vlekken aan de rand van m’n geheugen.

Vreemd genoeg komen we van het enige interessante personage maar weinig te weten. Ik heb het over stoeipoes Marilyn Chambers. Zij ontwaakt met een bloeddorstige inborst uit de operatie en verandert van meelijwekkend verkeersslachtoffer in een roofdier. Een interessant gegeven en tevens de verhalende as van de film. Is het dan niet vreemd dat we van haar personage helemaal niets te weten komen, terwijl personages als de goede dokter en de saaie vriend bijkans binnenste buiten worden gekeerd en aan karaktervorming mogen doen? Ja, dat is vreemd en storend bovendien.

De film is gemaakt met een klein budget en dat is zichtbaar. De film is minimalistisch van opzet. Zelfs als de hel helemaal losbarst en het aanzien van de wereld pandemische vormen aanneemt, zijn de scènes nog steeds rustig van aard en bescheiden van omvang. Een enkele hysterische massascène daargelaten, wordt de kleinschalige, duistere en verontrustende wereld rondom Marilyn nooit verlaten. Dat had best vaker gemogen.

Verder zijn nog vermeldenswaard de unheimische score en het opvallende camerawerk. Regisseur Cronenberg gebruikt de camera op een nogal non-conformistisch wijze. Zeker voor die tijd, lijkt me. Veel bodyhorror wordt gewoon frontaal getoond. De klinische camera registreert bloed, kots en gore zonder poespas en doet confronterend en shockerend werk.

En zo is 'Rabid' vermakelijke horrorpulp, maar niet geweldig en iets te lang.

Stukken leuker dan het debuut en ook erg leuk dat Joe Silver weer meespeelt, hoop eigenlijk dat ie nog meer bijrollen in aankomende films speelt. Altijd chill als regisseurs vaker werken met dezelfde acteurs.

Opbouw is wederom sterk, ditmaal speelt het zich af op een kliniek voor plastische chirurgie.

Het acteerwerk laat het hier en daar afweten en de leeftijd van de film zit de beleving heel soms een beetje dwars.

Het laatste stuk is wel amazing en ik kon erg veel vergelijkingen vinden met de huidige situatie waarin de wereld zich bevindt.

1. Rabid

2. Shivers

Ik zat gister een trailerparade te kijken en daar kwam ook deze film voorbij.

Dat en de recente trailer van Cronenberg’s nieuwste (Crimes of the future) gaven aanleiding deze weer eens te herkijken.

Ik had de steelbook blu ray van Arrow. Nog in seal, dus de laatste keer dat ik de film zag is meer dan 10 jaar terug en op laserdisc of dvd geweest. De hoogste tijd dus voor herziening.

De blu ray transfer was best achterhaald. Met veel dirt en dichtgelopen zwart. Ergens paste dat wel en gaf het de film een fijne grindhouse look.

Verder is het typisch Cronenberg. Wetenschappers, filosofische kwesties en body horror. Afstandelijk gebracht, maar op gezette momenten komt hij juist heel dichtbij.

Wat vooral opviel is dat het zich hier ook om een epidemie gaat en vaccins en vaccinatiepasporten de populairste overheidsmaatregelen zijn. Niks complot dus, maar al minstens een halve eeuw de primaire strategie. Al worden besmette mensen hier wel direct geruimd…

Al met al puike en intelligente horrorfilm van de meester!

4* blijft fier onvereind.

Best geslaagde horrorfilm van Cronenberg. Altijd wat weerhoudend geweest om zijn oudere films te bekijken. Je ziet in elk geval een beheerste film die weet welke kant hij opgaat. Voor een 70s is deze ook best bloederig en gewelddadig. Na een verkeersongeval met een moto belandt Rose in een ziekenhuis waar ze een huidtransplantatie ondergaat. Daarna lijkt ze fysiek gemuteerd en krijgt aanvallen van razernij waarbij ze bloed van haar slachtoffers opzuigt met een appendix die zich onder haar oksel heeft ontwikkeld. Al snel komt een grootschalige epidemie op gang. Klassieke Cronenberg stuff waarin wetenschappelijk geklooi in horrorsituaties ontaardt. Maar wel 's een kijkje waard.

Heerlijke horrorpulp van David Cronenberg met lekker veel gore en bodyhorror. Al moet je als kijker wel een beetje geduld hebben eer deze momenten aankomen. De personages zijn hier niet zo belangrijk en blijven allemaal wat vaag gezien het ontbreken van enige karakterontwikkeling. Zelfs het hoofdpersonage Rose vertolkt door de aantrekkelijke Marilyn Chambers blijft een vraagteken qua personage. Maar haar rol vult ze wel overtuigend in als het ongelukkige slachtoffer dat door de experimentele operatie verandert in een bloeddorstige vrouw die de bron vormt voor al de andere besmettingen. Ze is ook een paar keer naakt te zien. Leuk is ook het gegeven van de overheidsmaatregelen met vaccins, paspoorten, konvooien van vuilniswagens om de lijken op te ruimen. Toen dachten we nog misschien ver gezocht, maar helaas weten we nu dat zo'n wereld gewoon mogelijk is. Een wereld met beperkte vrijheid, constante bescherming, vaccinaties, afzondering en nieuwe regels die het sociaal leven helemaal veranderen. Bah ! Geslaagde horrorprent ! 7/10

Cronenberg blijft toch ook een naam waarvan ik de films niet super vind, waarvan er ook geen enkele in de top 250 staat, maar toch wel de interesse trekt omdat het vaak wel een bepaalde vibe heeft of gelaagdheid bezit. Lang hoefde ik dan ook niet na te denken om deze film mee te nemen met de gedachte dat dit één of andere cult horror film betreft. Maar hoewel niet vervelend blijkt dit toch niet de verloren en onbekende cult klassieker of verrassing die ik gehoopt had.

Duidelijk is van meet af aan dat dit een behoorlijk low budget film is en dat hoofdrolspeler Marlyn Chambers het niet bepaald moet hebben van haar acteurs kwaliteiten maar haar knappe gezicht en leuk lach veel vergoedlijkt. Een ongeluk, ernstige verwondingen, en een experimentele operatie gone wrong. Verrassend is toch zeker dat het niet alleen Rose is die slachtoffers maakt zoals ik eigenlijk verwachtte door de synopsis, maar er ontstaat een heuse plaag van hondsdolheid vandaar ook de titel Rabid. Verder komt er niet bepaald een uitleg wat Roos nu eigenlijk mankeert, wat dat nu precies is onder haar oksel en waarom ze alleen rabbies verspreid en er zelf niet onder lijdt. Maar goed, het mag duidelijk zijn dat de film niet gokt op een bijzonder plot maar eerder op de nodige smerige momenten en veel bloed dat vloeit.

Zoals gezegd is het allemaal behoorlijk low budget maar dat houdt niet in dat het niet sfeervol kan zijn, want dat heeft de film bij momenten wel zeker. Net als de bij tijd en wijlen prima soundtrack. Geinig is tevens het tijdsbeeld met de kapsels en de kleding en ondanks de poging om hier horror van te maken werkt het mij toch regelmatig op de lachspieren. Rabid is daarmee absoluut niet een waardeloze film maar de bovengrens van gemiddeld nadert hij eigenlijk geen moment en is het volledig de sfeer en de knappe Chambers dat ik de film een voldoende geef. Oké voor een keer, maar dat was het dan ook.

Inmiddels al mijn zesde film van Cronenberg sinds ik liet ben van MM. En wat heb ik hier weer van genoten.

Het verhaal begint met een situatie die in werkelijkheid zou kunnen gebeuren. Maar al snel wordt het over-de-top scienefiction-horror element ingezet, waardoor de hel in een afgelegen dorpje los breekt. Mensen gaan elkaar aanvreten, de kerstman wordt afgeschoten en iemands eten wordt gestolen. Dat zijn enkele ideeën die Cronenberg voor zich ziet in dit soort situaties. De slotscène, met het telefoongesprek, vond ik zelfs aangrijpend.

Een heerlijk concept gecombineerd met fraaie praktische effecten met een laag budget. Daar word ik blij van. Het acteerwerk laat te wens over, maar dat vind ik bij dit soort films helemaal niet storend.

Op naar de zevende! 4*

"I have to have blood. It's all I can eat."

Deze Horror / Sciencefiction film lag al een tijdje bij mij op de plank en ik weet niet precies waarom ik hem destijds gepindakaasd had, maar waarschijnlijk om pornoster Marilyn Chambers, die ik drie jaar geleden nog zag in de Erotiek (Porno) / Drama film "Behind the Green Door (1972)". In deze film doet ze alleen maar haar kleren uit, maar meer ook niet en zien we alleen een aantal keren haar borsten. Ik ben deze film volledig open ingegaan en heb me dus laten verrassen.

Rose (Marilyn Chambers) ondergaat na een motor-ongeluk, samen met haar vriend Hart (Frank Moore), plastische chirurgie (waarbij zich een soort van parasiet in haar nestelt) en ontwikkelt een onverzadigbare hunkering naar menselijk bloed. Wat ze zelf niet weet is dat iedereen waarvan ze bloed heeft afgenomen een soort van hondsdolheid ontwikkelt. Iedereen die door deze mensen wordt gebeten, raakt zelf besmet. Als het aantal besmettingen oploopt, rest het stadsbestuur van Montreal niets anders dan de noodtoestand uit te roepen.

In Rabid kiest de bekende horrorfilm regisseur David Cronenberg ervoor om pornoactrice Marilyn Chambers te casten in de rol van Rose. Nadat Rose een heftig motorongeluk overleeft, ondergaat ze een experimentele plastische chirurgie om er weer bovenop te komen. Eenieder die eens werk van Cronenberg heeft gezien, wéét dat dit fout gaat aflopen. Want Rose maakt nadat ze een maand later in de kliniek van Dr. Dan Keloid (Howard Ryshpan) ontwaakt na het ongeluk haar omgeving hondsdol met een vleespriem die na een huidtransplantatie onder haar oksel is gaan groeien.

Genoeg aanleiding voor een aantal tamelijk smerige scènes, waarbij het maar de vraag is of Cronenberg gewoon wil choqueren of je met alle bloederigheid aan het denken wil zetten over de gevaren van de moderne medische wetenschap, zoals altijd wordt beweerd.

Rabid is een combinatie van een uitbraak van een virus en een zombie uitbraak (iemand die besmet raakt, gaat zich namelijk gewelddadig gedragen tegenover anderen), waarbij Rose zeer veel slachtoffers maakt zoals patiënt Lloyd Walsh (Roger Periard) in de kliniek die haar eerste slachtoffer is, een koe in een koeienstal (daarna moet ze ook overgeven), een dronken boer (Terence G. Ross) in de koeienstal, verpleegster Judy Glasberg (Terry Schonblum) in de kliniek in een relaxbad, Dr. Dan Keloid waarna Rose uit de kliniek vlucht, vrachtwagenchauffeur Eddy (Gary McKeehan) van wie ze een lift krijgt en die haar een broodje vlees geeft (en waarvan Rose weer moet kotsen), een hitsige man (Miguel Fernandes) in een seksbioscoop waarbij Rose tegen hem zegt:

"I like seeing these movies but men are always bothering me."

Goede vriendin Mindy Kent (Susan Roman) waarbij ze verblijft en het laatste slachtoffer welke Rose maakt is een man (Allan Moyle) die ze ontmoet in de lobby van het appartementencomplex waarin Mindy woont en ze laat zich daarna bewust door de man doden als een soort van test / zelfmoord. Ze doet dat overigens terwijl ze met haar vriend Hart belt die naar haar opzoek is en die daarna heel verdrietig is. Rose wordt daarna gelegd bij de vuilnis, waarna ze wordt gedumpt in een vuilniswagen met mannen in beschermende pakken. Daarna is de film ook na circa 90 minuten afgelopen.

Echt veel verhaal en uitleg is er eigenlijk niet, want na het motorongeluk (waarbij men botst op een stilstaand busje op de weg) na circa 4 minuten en de plastische chirurgie (de huidtransplantatie werd daarbij fraai in beeld gebracht) in de kliniek, die vlak in de buurt van het ongeluk ligt, na circa 15 minuten, ontwaakt Rose schreeuwend en maakt ze al snel haar eerste slachtoffer na circa 17 minuten. Daarna krijgen we vooral te zien hoe Rose het één na ander slachtoffer maakt en hoe deze slachtoffers weer andere slachtoffers maken, zoals patiënt Lloyd Walsh die zich vergrijpt aan een taxichauffeur en waarna er een groot verkeersongeluk ontstaat en Dr. Dan Keloid tijdens plastische chirurgie en waarbij hij een assistente (Lynne Deragon) met een schaar in een vinger knipt en waar er van te voren gezegd wordt:

Dr. Dan Keloid: I need... I need something to cut with, Dr. Rushton.
Dr. Rushton: You want the scissors now, Doctor?
Dr. Dan Keloid: Yes. The scissors now.

Daarna maakt hij de nodige slachtoffers en zegt iemand tegen verpleegster Rita (Julie Anna):

"Rita, Dr. Keloid's gone crazy. He's killing everybody!"

En verder zien we o.a. hoe er een uitbraakt ontstaat in een metro, een politiebureau en in een warenhuis rond Kerstmis en daarbij wordt er ook door de politie geschoten met een machinegeweer en wordt o.a. de niet besmette kerstman doodgeschoten, waarna de schietende politieagent zegt:

"Christ!"

De moorden die Rose pleegt zijn wel mooi gefilmd (zoals alleen Cronenberg dat kan met moordpartijen), alleen was ik veel nieuwsgieriger naar de verdere uitbraak van het virus. We krijgen wel te horen dat de stad in een wurgende greep van de ziekte komt en dat krijgen we ook mondjesmaat te zien via vuilniswagens en het leger die o.a. schieten op besmette mensen, zoals iemand die op de auto van Hart springt die op weg is naar Rose. Als kijker moet je de pandemie maar zelf voorstellen, waardoor de paniek niet echt overkomt en het ook nergens spannend wordt. En juist dat had deze horror echt interessant kunnen maken. Nu moet je het vooral doen met een Horror / Sciencefiction film die vol zit met actie en waarbij het één na andere slachtoffer valt en dat bezorgt wel af en toe koude rillingen.

De cast in "Rabid" is niet geweldig, maar hoofdrolspeelster en pornoster Marilyn Chambers deed het best verdienstelijk als draagster van het virus en ze was destijds natuurlijk ook gewoon een mooie vrouw om naar te kijken. En dat ze een aantal keren topless is te bewonderen (o.a. als ze ontwaakt in de kliniek na circa 15 minuten, als ze zich aankleedt in het appartement van haar vriendin Mindy na circa 65 minuten en als ze uit bed stapt na circa 77e minuten), is natuurlijk mooi meegenomen.

De rol van Frank Moore als Hart Read, oftewel het vriendje van Rose, stelt eigenlijk niet zoveel voor en hij trekt vooral op met Murray Cypher (Joe Silver), die de businesspartner is van Dr. Dan Keloid. Samen gaan ze ook op zoek naar Rose en op het einde gaat Murray naar huis om te kijken hoe het daar gesteld is i.v.m. de epidemie en komt hij erachter dat zijn baby er niet meer is en dat zijn vrouw besmet is en haar treft hij ook aan in een kast, waarna ze hem aanvalt.

En verder was nog de rol van Susan Roman als Mindy Kent met de grote bril die een goede vriendin is van Rose nog verdienstelijk. We zien haar na circa 50 minuten voor het eerst in beeld als ze het nieuws over de pandemie via de televisie bekijkt en waarbij o.a. gezegd wordt als advies:

"So... don't let anybody bite you. And if somebody does, find a doctor who can give you rabies shots immediately."

Daarna belt Rose bij haar aan en als Mindy dan de deur openmaakt zegt, Rose tegen haar:

"Surprise. I'm amongst the living."

Naderhand op het einde als Rose stiekem wilt vertrekken vanwege de honger naar bloed, houdt Mindy haar tegen en ontfermd ze zich over haar. Als daarna Hart aankomt, zien we hoe Rose haar gedood heeft en zegt Hart tegen haar:

"You carry the plague. You've killed hundreds of people."

Hoewel dit niet de beste film is van regisseur David Cronenberg, was het wel een vermakelijke Horror / Sciencefiction film die met circa 90 minuten ook niet al te lang duurt.

P.S. de vrouw op de filmposter is de vrouw in de kliniek die in het relaxbad wordt gepakt door Rose en die daarna in een koelcel wordt gestopt (dat is het het gene wat je op de filmposter ziet). De politie laat haar ook aan Hart zien, omdat ze denken dat het Rose is.

Dit vond ik beduidend een mindere Cronenberg. Geen idee wat voor schepsel Cronenberg hier te voorschijn wou toveren. Iets vampier achtig gezien de drang naar bloed, maar ik vond het allemaal nogal wazig en pover uit de hoek komen. Een kritiek ook wel tegen plastische chirurgie bijvoorbeeld, dat wel, maar ik zag al betere Cronenbergs.

Een parasiet die vervolgens rabies ontwikkelt bij de slachtoffers. Zombies kon je het evenmin noemen. Ik vond het ook allemaal bijzonder langdradig vooraleer er schot in de zaak kwam. Dan werd het nog even amusant, maar voor mij was de kaars toen al uit.

Opmerkelijk hier is dat de hoofdrol is weggelegd voor porno-actrice Marilyn Chambers. Zij deed het overigens niet onverdienstelijk.

Na jaren deze early Cronenberg herzien op de bluray van 101BlackLabel.

Ze noemen hem niet voor niets the master of body horror, de shots onder de oksels, zo gaaf! “I’ll show you”. Hele fijne herziening, wat naar meer smaakt.

Voor de oplettende kijker kan je nog een filmposter van Carry spotten!