American Gigolo (1980)

Mislukte film in vele opzichten. De film is o.a. rommelig en langdradig. Werd destijds een zeer groot succes puur en alleen vanwege Gere, hét sexsymbool van die tijd. Gemiddeld.

Een goede misdaad/drama/thriller film..

Goed verhaal...

Ouderwetse film...

Prima acteerwerk...

Wel leuk jonge bekende acteur Richard Gere...

Geen HD aanwezig, wel goed kwaliteit breedbeeld...

Goed geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Typische jaren 80 film die sfeervol begint maar lichtelijk ontspoort zodra er meer nadruk komt te liggen op een nietszeggende thriller plot, Gere is echter overtuigend als Gigolo en ook Lauren Hutton doet het prima. Alleen jammer dat er onvoldoende materiaal is om een hele film te blijven boeien. Wat meer erotiek en wat minder het verhaaltje had de film best goed gedaan.

Gemiddeld

Veel meer stijl dan inhoud deze American Gigolo.
Gere, perfect gekleed en rijdend in een mooie Merc, leidt een hedonistisch maar leeg leven. Zijn niet-doorsnee baan brengt hem in problemen maar lijkt hem uiteindelijk ook een meer dan oppervlakkige relatie op te leveren.
Puur vanwege de mooie beelden op blu-ray gekocht maar zoals gezegd, het verhaaltje stelt weinig voor. Mooi tijdsbeeld van de vroege jaren tachtig. Misschien wel daarom is de film voor mij een geflatteerde 3* waard.

Richard Gere ondergaat hetzelfde lot van elke Hollywood hottie die eens een rol met meer ambitie aanneemt: filmsnobs schrijven hem bij voorbaat af als een leeghoofdige mooiboy, zijn fans verwachten dan weer een soort omgekeerde Pretty Woman.

American Gigolo is dus helemaal zo slecht niet als sommigen beweren. Als geheel is de film onderhoudend, je ziet dat Schrader wel een sfeervol shot kan draaien, hij bespeelt de noir codes met enthousiasme (deze film zorgde eigenhandig voor een revival van de 'venetian blinds' compositie) en de regiestijl heeft een zekere persoonlijkheid. Dit laatste in tegenstelling tot het thematisch verwante LA Confidential dat ik eergisteren zag, waar Hanson de regie bijna als een heist job opvatte: get in, get out, zo snel, degelijk en efficiënt mogelijk.

En toch is AG een behoorlijke flop, een soort proto-Drive. Je krijgt immers voortdurend de indruk dat Schrader zelf helemaal niet in de thematiek gelooft, hij zoekt in de eerste plaats een excuus om zijn personages in modieuze outfits langs luxueuze locaties te laten paraderen. Soms merk je zelfs dat de camera even afglijdt, weg van de personages en hun (inter)actie, op details die weinig relevantie hebben. Dat neoclassicistisch dressoir gezien? Kijk daar, een stel extravagant verklede nichten! Nou zeg, het haute gamme escortboy milieu van LA in de jaren ’80 was echt wel heel oppervlakkig. Moet dit alles de toenemende onthechting van het hoofdpersonage voorstellen? Is de Antonioni imitator in Schrader aan het woord? Nop, Schrader is gewoon een filmnerd. Let vooral hoe hij nodeloos lang hij pauzeert op een poster van The Warriors, totaal overbodig binnen het universum van de film, alsof de super hedonistische personages een moer geven om genrecinema.

Filmnerd is het juiste woord. Schrader is een cynische hipster, compleet onthecht van het metafysische, maar in de ban van concepten als 'vervreemding' en 'verlossing', niet omdat hij er als persoon ook maar een beetje voeling mee heeft, maar omdat de weergave ervan zo cinematografisch verantwoord is. Like Dreyer, Murnau, Ozu, those guys, you knowwww? Richard Gere die à la Pickpocket zijn hoofd tegen het glazen raam van de bezoekersruimte in de gevangenis drukt, dat is toch waaaaay existential?

Richard Gere als 'pretty boy' is wel goed gekozen, maar toch had ik mij bij een gigolo toch iets meer voorgesteld. Hij kwam eigenlijk te braaf over, ondanks the full nudity scene. De film is natuurlijk inmiddels eentje uit de oude doos, maar in dezelfde tijd zijn er wel spannender films uitgebracht. Het was niet slecht te noemen, maar er had wat mij betreft wat meer pit/vuurwerk in mogen zitten. Het was gewoon te braaf, daardoor een beetje langdradig tot zelfs een tikkeltje saai.......

Goeie film over een high-class gigolo die een relatie begint met de vrouw van een senator. Het duurt even voordat het plot wordt geïntroduceerd, maar dat is niet erg aangezien het hier voornamelijk draait om het hoofdpersonage (en deze is toch wel boeiend). Stijlvolle aankleding en redelijk sfeervol. Richard Gere is niet alleen goed gecast, maar zet ook een prima rol neer.

De eerste doorbraakrol van Richard Gere, in de rol van een gigolo voor socialites die beschuldigd wordt van moord op één van zijn klanten. Van Schrader mag je altijd uitgewerkte karakteranalyses verwachten, en dat krijg je ook wanneer thema's als sociale klassen en liefdeloosheid aangeraakt worden. Zijn ontmoeting met de ongelukkige vrouw van een senator brengt gevoelens in hem naar boven, die hij heeft verdrongen omwille van zijn "job". Het thriller aspect vond ik prima anders was de film net iets te saai geweest. Geeft ook aan dat de rijkelui met wie hij omgaat hem al snel niet meer kennen om hun eigen reputatie te beschermen. Vond het een vrij goede film eigenlijk die me niet is tegengevallen. Met de beroemde samenwerking Blondie/Giorgio Moroder op de soundtrack.

Goed geprobeerd.

Maar jammerlijk gefaald. Meer dan een thriller - wat ik eigenlijk wel verwachtte - schotelt men een soort van karakterschets van een vereenzaamde escort voor. Ik heb ooit mijn moeder eens horen vertellen dat ze in haar puberjaren anno 1980 niet genoeg kon krijgen van Richard Gere dus op dat vlak zal hij vast en zeker wel goed gecast zijn. Maar charismatisch vind ik hem allesbehalve. Sommigen zullen het onderkoeld vinden, ik vind het eerder saai en stijf.

Dat is helaas iets waar de hele film last van heeft: het lijkt nooit echt los te komen. Enige spanning is ver te zoeken, laat staan dat er een intrigerend samenspel tussen eender welke personages te vinden is. American Gigolo is stug. Te stug naar mijn smaak.

1,5

Statisch, slecht geschreven drama met thriller-elementen over een mannelijke escort (Richard Gere) die verdacht wordt van moord. Gere is prima in de hoofdrol, maar vrijwel de hele verdere cast is waardeloos en de plot is absoluut niet boeiend. Qua stijl valt er wel het één en ander te genieten (de film lijkt een soort voorloper van Miami Vice), maar verwacht geen opwindende erotiek. De karige seksscenes die we voorgeschoteld krijgen zijn lachwekkend knullig in beeld gebracht.

2 uur lang meegezogen in de wereld van gigolo Julian Kaye. Paul Schrader zet hier een schitterend noir drama neer. Een degelijk script schrijven kan hij als de beste, en regisseren kan hij ook nog.

Voor mij het beste werk dat ik al gezien heb van Richard Gere. Zijn looks en acting vallen volledig samen met het personage dat hij moet voorstellen. Niemand had deze rol beter kunnen invullen dan hem.

Paul Schrader heeft zich blijkbaar laten inspireren door Pickpocket voor bepaalde scenes. Visueel grijpt het ook terug naar klassieke noir. De typische lamellen in het appartement van Gere zorgen voor schaduwstrepen als symbolische tralies en een vooruitblik op wat hem te wachten staat. Schrader gebruikt ook symboliek die me origineel overkomt. Zo twijfelt Richard Gere enkele keren over de kunstkaders (= frames) in zijn appartement. Naderhand heeft hij vooral kopzorgen over de framing in de moordzaak.

Ook de muziek is top. Giorgio Moroder is blijkbaar de componist van de Blondie wereldhit Call Me dat een thema vormt doorheen de film.

De vrijdagavond bracht deze American Gigolo en daarmee alwaar zo'n titel die in de jaren '80 naar het schijnt indruk maakte en gewicht in de schaal legde en was het zelfs een behoorlijk succes in bios.

De vraag was of ik de film nu al eens had gezien hoewel ik bij voorbaat kennis had van bepaalde scènes maar daar hoef je tegenwoordig een film niet voor gezien te hebben. Maar gaandeweg ontdekte ik toch wel dat ik over de gehele lengte momenten herkende en was het vooral de scene waarin Julian samen met een oude tang een andere oude tang een hak zet en zich voordoet als een Duitser en vervolgens de situatie afsluit met een of ander raar huppeltje of dansje die ik herkende en mij herinnerde dat ik mij toen ook al afvroeg wat deze man mankeerde en de film verder niet serieus kon nemen.

En eigenlijk is dat het wel, waar de noir sfeer geen moment van de grond komt, het karakter Julian ook geen moment interessant is waar Gere er natuurlijk wel de kop voor heeft, seksueel gebeurt er geen sodemieter, is het allemaal aan de slappe voorspelbare kant en snap ik ook vooral niet wat al die wijven, met name Michelle in zo'n vent ziet met de wetenschap wat zijn handel is. Maar dat zal de gemiddelde en vooral onbegrijpelijke psychologische aantrekkingskracht zijn die rondom het gemiddelde stuk tuig met losse handjes hangt, want ja een bad guy is zo lekker spannend.

Afijn, ik snapte toen en nu nog steeds de drukte niet rondom de film, had ik hier meer van verwacht? Ja eigenlijk wel, het levert dus niet en kan ook absoluut niet op een goede cijfer rekenen.

Voer voor wie een jonge Richard Gere compleet naakt wil zien en hoe ie de vrouwen aan mekaar rijgt, en zo nu en dan eentje volledig het hoofd op hol, wat als gigolo uiteraard niet zo apart is. Moet toch ergens leuk zijn, aan de top staan qua aantrekkelijkheid. Je kan je dan als een volslagen narcist gedragen en nog gaan ze voor je plat.

Net dat is een beetje het probleem voor Julian Kaye. Want als moordverdachte blijkt hij plots op niet zo veel steun te kunnen rekenen om hem uit de penarie te helpen. Het einde vind ik wel apart, dat door zijn toedoen Leon James, weliswaar diegene die Julian er tracht in te luizen, van enkele verdiepingen hoog te pletter stort, maar dat Michelle Stratton hem dan alsnog het broodnodige alibi wil verzorgen (omdat zijn echte alibi voor haar man kiest), zodat hij vrij zal worden gesproken. Ongeacht wat haar te wachten staat, als echtgenote van een vooraanstaand politicus. Eind goed al goed, al zal Leon daar toch eens voor omkeren in z'n (weliswaar wat zelf gedolven) graf.

Het uiteindelijke plot is op zich niet eens zo slecht, maar het gehele verhaal heeft net als Gere bij vele momenten toch amper wat om het lijf. Hij scoort voor mij dan ook net een voldoende.
.
Tack och hej då!