What Ever Happened to Baby Jane? (1962)

Mjah het tweede deel vond ik veel rijker bezaaid. De muziek an sich is wel aardig, maar juist dat aanzetten wanneer iemand valt of iets doet, ervaar ik niet als easy going, zoals wel vaker bij oudere films als Repulsion, City Lights, Citizen Kane om maar wat op een hoop te gooien (ik doelde dus niet op een bepaald genre).

Af en toe wat te trage, maar verder erg goede film. Bette Davis levert een fenomenale prestatie en ook Joan Crawford is erg overtuigend. Het verhaal is prachtig. Geweldig einde ook. De sfeer in de film is prima mede door de uitstekende soundtrack.

Qua thematiek leek me dit erg te liggen (het foeteren in Who's Afraid of Virginia Woolf? bijvoorbeeld kon me enorm bekoren). Maar de suspense die doorheen de film te voelen is begon me direct op de zenuwen te werken (Ja, bel nou gewoon direct 911!). Daarnaast vond ik Bette Davis' rol te aangezet, en had Victor Buno er niet in gehoeven.

Oef, dit is echt wel wat anders dan Who's Afraid.... Veel campier en veel meer over de top. Maar dat heb je wel gemerkt ondertussen.

Dat het wel wat anders is, begrijp ik. Maar camp zag ik hier niet in, over de top ook maar deels. Misschien is het de mix (enerzijds bijna Film-Noir, anderzijds 'hysterisch drama') die me niet beviel.

Bij genre mag er ook wel thriller staan. Drama is het niet echt, daar is het echt te grotesk voor. Ik vond het wel fijne onzin.

Er werd heel duidelijk gemaakt, waarom er niet zo'n makkelijke uitweg was, danuz. Wel opletten. De rol van Buono blijkt overigens essentieel. Vind je kritiek erg vreemd.

Sterke droevige tragedie van verloren onschuld vol macabere zwarte humor: slim, gespannen, onderhoudend en speels. Vooral Davis speelt een wereldrol.

heb de film bij fame gekocht 10 euro, maar geen nederlandse ondertiteling, wel duits, engels, frans, italiaans.

Heb de film lang geleden gezien en meen me te herinneren dat Bette Davis <Joan Crawford met rolstoel van de trap gooide.

De film die ik nu heb komt de scene er niet in voor, ben ik nu zo abuis???

Geweldige thriller met fantastisch acteerwerk!

Laat ik maar gelijk beginnen met te zeggen dat ik dit echt een zeer goede film vond. Vorige week heb ik kennis gemaakt met het werk van Aldrich, maar deze tweede film die ik zie van hem, heeft mij pas echt weten te overdonderen.

Dat is mede te danken aan de twee hoofdrolspeelsters, die beiden voortreffelijk acteerwerk leveren. Ik was vooraf al bekend met de persoonlijke vete die de twee voor, tijdens en ook na deze film hadden. Dat geeft deze film nog een extra lading mee, zeker als blijkt dat de een de ander in de film moet treiteren. Bette Davis maakt op mij nog de meeste indruk. Wat zet zij een eng personage neer als de compleet gestoorde Jane, die echt op alle punten weet te overtuigen. Brrrr wat een eng mens is me dat zeg. Dan zou je haast vergeten dat Joan Crawford ook gewoon ontzettend goed acteert. Zij moet als Blanche wat meer ingetogener spelen, maar doet dat voortreffelijk. Ik had op een gegeven moment echt medelijden met haar. Het lijkt er haast op dat de twee vrouwen doordat ze elkaar niet konden uitstaan elkaar naar grote hoogten stuwen.

Verder natuurlijk ook een compliment voor Aldrich, want je moet het maar durven om twee van zulke feeksen, naast elkaar in een film te zetten. Dat lijkt me niet gemakkelijk om daar mee te werken als regisseur zijnde. De regie van Aldrich is trouwens ook meer dan in orde. Hij weet van de onheilspellende momenten goed gebruik te maken, door de cinematografie ook te voorzien van veel schaduwen, wat de duistere en naargeestige sfeer van de film absoluut ten goede komt.

Verder was ik uiteindelijk ook enorm benieuwd naar het einde. Het moment waarbij Blanche aan Jane vertelt, dat Jane onschuldig is aan haar handicap, vond ik echt een meesterlijk moment. Als je erover gaat nadenken, geeft het de film als het ware nog meer impact mee. Ja ik ben erg onder de indruk van deze film, dat moge duidelijk zijn. Vooralsnog geeft ik de film vierenhalve ster, maar ik sluit niet uit dat er in de toekomst nog een halfje bijkomt.

4,5* dik

Sommige dingen kun je beter niet doen in je leven. Zoals een film kijken die je als kind op TV zag en toen erg eng vond. Nu, bij herzien op op DVD, blijft er niets aan spanning over.

Hoewel hier sprake is van 2 topactrices werkt met name Davis op mijn zenuwen met haar theatrale acteerwerk. Bar en boos. Regie is ook teleurstellend, erg veel voorspelbare shots en wendingen. Was blij dat de film er op zat. Een illusie armer, dat wel.

Zeer goeie film!

Het is eigenlijk meer drama dan horror, want het is niet echt eng, maar wel spannend.

Voor een film uit de jaren 60 is het een hele goeie film!

Wat een geweldige actrice is Bette Davis toch! Net als in het minder bekende The Nanny wordt zij hier opgevoerd als een überslecht mens dat een kwelduivel is voor haar tegenspelers. Een flink deel van de onderhuidse spanning in What Ever Happened to Baby Jane? wordt dan ook versterkt door haar enge grimassen en schelle stem. Daarnaast krijgen bepaalde scènes door het dynamische camerawerk een zenuwslopend effect. In dat opzicht doet de film wat denken aan Polanski's Repulsion (ook in zwart-wit en ook uit de jaren '60 en ook over twee zussen).

In tegenstelling tot wat we tegenwoordig doorgaans voorgeschoteld krijgen door gehaaide producenten en ongetalenteerde eendagsregisseurs is dit een horrorfilm die steunt op een sterk script, goede vertolkingen en scherpe dialogen. Erg veel gebeurt er niet, maar de zorgvuldige opbouw laat je als kijker mee groeien in de zieke relatie van de twee zusters, gevoed door afgunst, jaloezie en obsessief gedrag. Bij vlagen erg spannend, soms een tikkeltje gestoord en eindigend met een zwartgallig slot dat op het netvlies gebrand blijft.

Een huiveringwekkend spektakel met een aanzienlijke dosis (psychologische) wreedheid. Een duivelse kwaadaardigheid wordt geïncarneerd in de persoon van Jane, die toen ze klein was zong en danste en het talent leek te hebben van een wonderkind, maar spoedig de gunst van het publiek verloor, om later vast te stellen dat haar zus Blanche in de filmwereld meer succes oogstte dan haar. Vele jaren later is Blanche evenwel verlamd en afhankelijk van haar. Er werd verteld dat Jane haar had aangereden en haar uit jaloezie opzettelijk kreupel had gemaakt. Nu is Blanche van de bekommernis van Jane afhankelijk, en Jane ontpopt zich als een echte monsterachtige feeks, die drinkt, scheldt en haar zus op alle mogelijke manieren het leven zuur maakt. Bette Davis is grotesk als Jane wat tot uiting komt in de misdadige krankzinnigheid en ziekelijke jaloezie die ze uitbeeldt.
Het einde is verrassend, wanneer je vaststelt dat ook de sober acterende Joan Crawford (Blanche), waarvoor je als kijker medelijden had in de film in feite door haar leugens even cynisch en wreedaardig is. Zij heeft haar zus immers zo lelijk gemaakt, door haar met onterechte schuldgevoelens op te zadelen. Eigenlijk is deze prent een uiterst realistisch drama waarin je de psychische wreedheid als een ware gruwel ervaart. Het camerawerk doet je dan weer denken aan een Hitchcock. De film is prachtig geregisseerd en gefotografeerd en laat door de intensheid waarmee de cast acteert en de sterke dialogen een zeer diepe indruk na.
Nederlandse titel bij bioscooprelease : "Wat is er toch van Baby Jane terechtgekomen?"
De film is nu uit op Blu-ray in de States maar momenteel erg duur in vergelijking met de tegelijk uitgebrachte DVD.
Voor enkele screenshots en een uitgebreide vergelijking.

Akelige Bette Davis hier als krankzinnige en zwaar aan de drank zijnde voormalig kindsterretje Baby Jane...niet helemaal vrij van wat overacting terwijl Joan Crawford zich af en toe wel heel gewild laat slachtofferen.

Wel een paar hele fijne suspense-scenes en een klassiek eind.

Desalniettemin niet de beste Robert Aldrich film (ook bij lange na niet z'n slechtste).

I've written a letter to daddy.


Bijzondere film voor z'n tijd, lijkt me. Drama, thriller, horror; het zit er allemaal in, en dan ook nog eens dik over de twee uur gaan. Of het helemaal werkt? Voor mij niet, wat niet wil zeggen dat ik me niet vermaakt heb.

Een inkorting had misschien al verschil gemaakt; na de kanarie weten het bv. wel en hoeft er echt niet nog een rat geserveerd te worden, en dat geldt ook voor de meerdere ontsnappingspogingen van Blanche (die sowieso al te kampen hebben met de geloofwaardigheid - contact met de buren maken was toch niet zó moeilijk?). En dan voelt het geheel ook nog eens niet aan als... een geheel; de afwisseling tussen de genres (stukje drama, stukje Hitchcock, stukje horror, etc.) voelt wat ''hobbelig'' aan.

Davis en Crawford spelen uitstekend, daar heeft het niet aan gelegen, en ook Victor Buono wil ik apart vermelden. Aldrich zorgt voor een flink aantal (op zichzelf) heerlijke scènes (vooral wanneer Davis alleen de spotlight krijgt), maar zoals gezegd, het geheel kreeg me niet genoeg te pakken voor een heel hoog cijfer:


3,5*.

5 februari te zien in EYE, met lezing van schrijfster Joyce Roodnat.

Zenuwslopende film met Bette Davis als lunatic die haar verlamde zus terroriseert, 'n zelfde soort cunt-ass-bitch als Annie Wikes/Kathy Bates uit de thriller Misery uit 1990. De zwartwitbeelden maken de film nog griezeliger dan hij al is. Sowieso vind ik zo af en toe een zwartwitfilm kijken een verademing tussen al dat kleurgeweld. Het gerucht gaat dat tijdens het schieten van een scene waarin Davis haar tegenspeelster Crawford zogenaamd een harde trap tegen haar hoofd moet geven, Davis haar vervolgens echt trapt en Crawfords gezicht zelfs gehecht moest worden. En na de opnames van de film ging de bitchfight gewoon lekker door; Bette Davis werd genomineerd voor een Oscar, Joan Crawford niet. Uiteindelijk won Anne Bancroft het gouden beeldje voor haar rol in The Miracle Worker, maar Bancroft was om een of andere reden verhinderd en zo werd de Oscar voor haar in ontvangst genomen door Crawford waardoor het leek of Crawford de Oscar had gewonnen en niet Bette Davis.

Now when I'm very good and do as I'm told

I'm Mama's little angel and Papa says I'm good as gold

Now when I'm very bad and answer back and sass

Then I'm Mama's little devil and Papa says I've got the brass

Ok na The Nanny en Hush hush sweet Charlotte ook deze film gezien, waarin Bette Davis nog maar eens de rol speelt van een gestoord mens. Zo een rol lijkt echt wel op haar lijf geschreven. Gedurende de hele film had ik medelijden met het karakter van Joan Crawford, maar op het einde, ohlala wat een ontknoping. Ik vond die andere films wel spannender moet ik zeggen. Deze vond ik bij momenten toch ietsje te langdradig. Desalniettemin geef ik een goede score.

Zeker de moeite! Leuke compagnon piece van Sunset Blvd., maar met een flinke scheut Misery erin. Heerlijk grotesk, genoten van Bette Davis.

Intense film hoor. Twee oudere acteerkanonnen (Bette Davis en Joan Crawford) zijn hier op hun best als twee zussen, waarvan hun omgang is afgegleden naar een triest niveau. Crawford zit in een rolstoel en wordt verzorgd door Davis, die een en al gestoord is en haar eigenlijk mishandelt. De spanning is voelbaar en wordt alsmaar sterker tussen hen. Spannende en goede film dus, zeker qua afloop!

Ik vond het eigenlijk wel erg goed. Erg over de top natuurlijk, aangedikt acteerwerk. Ook de muziek is wat dik aangezet bij vlagen met dat "I've written a letter to daddy"-deuntje wat steeds vaker terugkomt. Maar het past toch wel binnen de sfeer van vergankelijkheid van roem, de altijd actuele downfall van kindsterretjes, onderhuids groeiende spanning en woede en de totale afhankelijkheid van een gek. Nog voor Michael Jackson waren sterren die nooit volwassen zijn geworden dus al een thema.

Veel memorabele momenten ook en een mooi eind. Eigenlijk allemaal erg geslaagd. 4*

Uitstekende film, wacht nog steeds op de dvd of blu-ray uitgave met Nederlandse ondertiteling.

Uitstekende film over een verlamde vrouw die door haar zus wordt opgesloten in de slaapkamer. Deze psychologische thriller over de rivaliteit tussen twee zussen heeft een goed opgebouwd verhaal en twee boeiende personages. Sterk acteerwerk waarbij Bette Davis een memorabele rol weet neer te zetten.

Bette Davis zal me nooit liggen, maar hier speelt ze toch een mooie rol. En met de prachtige Joan Crawford tegenover haar, wordt de film gedragen door twee sterke filmdiva's. Het verhaal ligt in de lijn van het latere boek Misery van Stephen King, dat misschien wel z'n inspiratie hier vandaal haalde. Zoals wel meer films, series en boeken. De makers wilden een film maken die hetzelfde effect had als Psycho. Deels is dat wel gelukt. Op haar eigen manier is What ever happened to Baby Jane, een klassieker geworden in de filmgeschiedenis.

De film zelf is misschien wel wat gedateerd. Dergelijke stijl werkt niet helemaal meer. En ook al hou ik van oude cinema, had ik een eerder subtielere aanpak gewild om dan groots uit te pakken bij de finale. Gelukkig zijn Davis en Crawford goed bezig, zodat het toch enigszins boeiend wordt. Dit moet zeker in haar tijd een grote impact gehad hebben. Een film die me niet helemaal ligt, maar toch wat blijft hangen en enkele mooie acteerprestaties kent. Misschien niet voor iedereen bestemd, maar evengoed een film die je niet zomaar mag voorbijgaan.

Erg goede film die ik me helemaal anders had voorgesteld eigenlijk. Ik had zo'n beetje in gedachten dat het over een vermiste baby zou gaan, maar niets bleek minder waar. Dit is de eerste film met Bette Davis die ik zie (naar ik me kan herinneren), Crawford zal ik wel eens eerder gezien hebben in een film, maar in welke? Geen idee. Wat een acteerprestaties, ongelooflijk. Van beide dames, niet alleen van Davis. Er ligt de gehele film een onderliggende spanning op de loer en daar hou ik van. Had een Hitchcock kunnen zijn deze film, alleen de cameo mist. In deze tijd is de film natuurlijk gewoonweg traag te noemen, neemt niet weg dat ik het toppertje vond. 4 *

Terecht dat Kim Carnes een nummer over Bette Davis' ogen heeft gemaakt / gezongen. Alleen na deze film verdient ze dat al met die doodenge kijkers van haar. Memorabele rol. Had het allemaal nét even wat anders verwacht met deze 'What Ever Happened to Baby Jane?'. Het genre horror had ik niet eens opgemerkt, maar de film is bij vlagen echt wel die vermelding waard. Met dank aan Davis. Nou mag de prachtige rol van Crawford niet worden vergeten natuurlijk. Mooie rol ook. Zit je daar wat opgesloten.

Enige wat ik echt op deze prent heb aan te merken is dat het qua geloofwaardigheid nogal makkelijk doet. Crawford had veel makkelijker / eerder contact kunnen zoeken met de buitenwereld / de buurvrouw. Buiten dat om is dit genieten geblazen. Bij vlagen eng, constant spannend. Mooi geschoten plaatjes van L.A. in zwart-wit. Erg mooi. De duidelijk aanwezige zwarte humor past, vreemd genoeg, precies in het totaalplaatje. Het thema wordt angstaanjagend goed gebracht - zie Davis aan het einde van de film kasteeltjes bouwen op het strand. Nooit echt kind geweest. Ja, vond dit een bijzondere en erg goede film.

Ik denk niet dat de lovende recensies kloppen, want zo super was het allemaal niet.

Had hoge verwachtingen, maar bleek dat het om een zeer verouderde film ging. Al binnen paar minuten had ik door dat het niet mijn nacht zou worden.

Niet eng of spannend. Geen leuke muziek. Wat blijft er over? Theatraal, overdreven en traag ''toneelstukje''..

Veel onnodige scenes ging ik doorspoelen.