Possession (1981)

Hoe bedoel je overacting.

Het had een bijzondere film kunnen worden, nu was het een chaotisch gedoe.

Maar het bleef wel sfeervol. I mean, hoeveel vrouwen gaan vreemd met een,,ehmm..?

Af en toe moest ik aan Hellraiser denken.

Te theatraal idd , overacting ... ik weet niet wat ik met de film aanmoet , begrijp de film dan ook niet echt

3 sterren is dan al veel , maar slecht was de film zeker niet .

"Does our subject still wear pink socks?"

Possession van Andrzej Zulawski is misschien wel de vreemdste film die ik ooit heb gezien. Hoewel de film op bepaalde punten gelijkenissen vertoond in stijl met de Body-horror van David Cronenberg en films als Hellraiser is de film erg moeilijk als horror te bestempelen.

Als hij terug komt van een zakenreis merkt Mark dat zijn vrouw vreemd gaat. Als hij haar hiermee confronteert krijgen de twee al snel zeer heftige ruzies. Na de scheiding begint zijn vrouw steeds vreemder gedrag te vertonen. Mark huurt een privé-detective in om zijn vrouw te schaduwen en ontdekt dat er iets veel vreemders aan de hand is als een affaire...

Het acteerwerk was zeker niet slecht. Wel is het af en toe een beetje over-the-top, heel extreem allemaal. Toch moet gezegd worden dat Sam Neill zich uitstekend door al de drama heen heeft geworsteld. En Isabelle Adjani heeft ook echt onmogelijke prestaties geleverd in haar totaal gestoorde rol.

De film begint nog vrij normaal. Sterke drama over relatie die uit elkaar valt en een man die kampt met een overspelige vrouw en voor zijn zoontje moet zien te zorgen. Langzamer hand word het steeds duidelijker dat er iets vreemds aan de hand is. Rare extreme uitbarstingen en tussen de gesprekken door de meest onsamenhangende dialogen. Ergens in het midden van de film word het allemaal bijzonder vaag en vond ik het moeilijk om te volgen wat er nou precies aan de hand was en waarom een personage nou precies deed wat hij deed. Aan het einde word op zich meer duidelijk maar alsnog blijft het allemaal erg vaag. Ondanks dat het geen reguliere horror is werd het middenstuk bijzonder akelig. Een vrouw die ineens op zichzelf insnijd en moord om haar monster te beschermen. Waar dat tentakelmonster vandaan komt is me een raadsel ('de vormgeving is van haar onderbewuste verlangens en frustraties' is mij toch echt te vaag) maar het zou me verbazen als Zulawski niet bekend zou zijn met H.P. Lovecraft's Cthulhu Mythos.

Zulawski zou het plot hebben geschreven tijdens een slordige echtscheiding met zijn vrouw. Dat is toch wel te merken aan de drama. Vooral in het begin is dit echt zo'n film die in mij een bepaalde herkenbaarheid oproept (makkelijk gezegd; echt zo'n film waarvan je weer even vrouwen gaat haten). Maar die herkenbaarheid verdwijnt wanneer de film vager word en die zweverige glibberige minnaar voor het eerst in beeld komt.

Wat de film naast het acteerwerk, de drama en de horror-elementen de moeite waard maakt zijn de schitterende beelden van de prachtige troosteloze locaties in Berlijn. Op dat gebied leek de film ook een klein beetje op Nineteen Eighty-Four (1984). De cinematografie was erg sterk en de vlotte opnames in combinatie met close-ups waren erg goed gedaan. Ook door de muur en omdat je op straat nauwelijks iemand ziet krijgt de film een prettige grauwe sfeer die uitstekend bij het verhaal past. Ook de muziek van Andrzej Korzynski vond ik erg goed, al hadden er misschien wat minder stiltes in gemogen. De special effects waren wel goed. Het bloed zag er ouderwets goed uit en dat monster was ook zeker niet slecht. Toch heeft Carlo Rambaldi beter gedaan (E.T., Dune).

De film is nogal vermoeiend om te volgen en voor je plezier hoef je hem echt niet op te zetten. Het is allemaal ontzettend chaotisch en sommige scènes zijn gewoon krankzinnig gestoord. Ondanks het sterke acteerwerk en de sublieme opnames waren sommige dingen ook nogal knullig gefilmd en word de film op sommige punten toch echt te vaag voor mijn doen. Aan het einde weet ik niet goed wat ik met de film aanmoet, het is een unieke film en zeker de moeite waard voor de echte filmfanaat. Ik denk zelf dat ik hem over een tiental jaren nog maar eens moet zien, in de hoop dat hij dan minder vaag over komt (ik ben dan ook pas 16...)

Voor mij de tragische tegenhanger van Louis de Funes, die is "grappig" omdat hij de hele tijd druk gebaard en hard tettert. Hier worden mensen met een huwelijksprobleem neergezet als mensen die de hele tijd tegen elkaar schreeuwen. Vlak, zinloos en niet invoelbaar.

Als je niet kan autorijden kan je dat toch ook op verschillende manieren laten zien? Tegen paaltje rijden, iemand snijden, de weg kwijtraken, niet voorsorteren, niet kunnen parkeren. Dan laat je toch ook niet iemand zien die de hele tijd maar tegen een paaltje botst?

Ik zal vast de hele Clou missen hoe geniaal die herhaling werkt en dat juist die beperkte emotionele range een keuze van Zulawski is om te laten zien hoe de personage opgesloten zitten in hun eigen onvermogen om nog te communiceren....

Ik heb net het verschrikkelijke nieuws vernomen dat Zulawski gestorven is.

Heel triest!

Kutnieuws inderdaad. Binnenkort dit meesterwerk maar eens herzien.

Dat ga ik ook met veel plezier doen.

Ik moet nodig nog andere films van deze man bekijken...

Redelijk hysterisch en zeer goed filmpje deze 'Possession', met veel sterke scenes - al zal ik 1 daarvan niet snel vergeten. Het moment dat Isabelle Adjani in die gang / tunnel helemaal uit haar plaat gaat. Brr. Op dat soort momenten wordt deze film echt angstaanjagend. Zo'n scene wordt weer snel afgebroken, maar impact maakt-ie wel. Veel geschreeuw, sterk geacteerd, mysterieus en een goede mix tussen drama en horror. Zo'n moment met die gehaktzaag komt vanuit het niets ineens hard aan bijv. Ja sterke film.

Wat een trip deze manische rollercoaster! Ik kreeg het letterlijk ijskoud door de kille sfeer mede door het koele kleurgebruik als ook de afstandelijke, en toch ruimtelijk en geordende manier van filmen, om nog maar te zwijgen over de psychopathische karaktertrekjes van de hoofdpersonen. De surrealistische mindfuck, in combinatie met de filosofische contemplaties die erin verwerkt zitten, maken de gruwelijkheden wat meer verteerbaar; het is geen horror om de horror, daarom is dit voor mij in eerste instantie ook geen horrorfilm. Daarbij zit er zo veel symboliek verstopt door de film heen, dat je daar bij een eerste kijkbeurt volgens mij alleen datgene van meekrijgt wat in jouw persoonlijke context valt. Al met al een welverdiende cultstatus.

Goh, ik denk dat deze DVD al jaren in mijn kast lag te zeuren om afgespeeld te worden. Iets heeft me er altijd van weerhouden, waarschijnlijk het vermoeden dat dit weer zo'n zwaarmoedige Europese arthouse-horror zou zijn met tonnen symboliek waar je best even de tijd voor neemt (twee uur). Dat vermoeden bleek uiteindelijk ook te kloppen, maar toch ben ik niet zo enthousiast als de meesten hier. Wel moet ik bekennen dat de scènes in dat verloederde appartement tot het beste behoren wat dit genre te bieden heeft. Smerig, beklemmend, uitermate bevreemdend. En toch. De pathetische vertolkingen, het aanhoudende geschreeuw en de overdreven nadruk op de relatieperikelen tussen Anna en Mark, aangevuld met enkele weinig interessante subplots (al zullen deze wel een symbolisch toegevoegde waarde hebben), werpen toch enige smet op deze prent. Ik moest bij vlagen aan Polanski denken, maar zo subtiel is Zulawski helaas niet. Het ligt er voor mij allemaal iets te dik op. Possession had van mij gerust wat korter en meer claustrofobisch gemogen, dan was de impact wellicht dubbel zo groot geweest. Maar hoe dan ook is dit een aparte film die je moeilijk met iets anders kan vergelijken en dat is ook al veel waard.

Klinkt als my cup of tea

Heb je enkele titels als voorbeeld?

"Don't open! Don't open! Don't open! Don't open! Please don't open! Don't open it! Don't open! Don't open it! Don't open!"

Wanneer je veel films kijkt, wordt het steeds zeldzamer dat je oprecht verbaasd bent over een film. Geraakt, geschokt, geëmotioneerd, geïntrigeerd of wat dan ook. Andrzej Zulawski’s Possession krijgt het ruimschoots voor elkaar. Na de Gouden Palm nominatie en de winst voor Adjani’s gedurfde rol in Cannes in ’81, werd de film voor de Amerikaanse release hevig gecut en in de UK zelfs verboden als een van de video nasties. Sinds het nieuwe millennium is dat opgeheven is hij na nieuwe dvd releases weer wat makkelijker te zien. En nog steeds allesbehalve geschikt voor een groot publiek. Maar kevin_vp wordt bedankt voor het met klem aanraden, want ik heb het met opengesperde ogen aanschouwd.

Wat mij betreft een 'hoe minder je weet hoe beter' film, dus ik houd het kort:

Adjani is fenomenaal, all over the place, all out there en ik snap haar opmerking naderhand, dat ze nooit.meer.zo’n.rol.wilde.spelen. Dear Lord.

Zulawski’s regie, Andrzej Korzynski's spookachtige score en Bruno Nuyttens wervelende cinematografie maken van Possession een psychologisch horrordrama over een op de klippen lopend huwelijk dat alle hokjes en eenvoudige doorgronding overstijgt. Waanzin, hysterie en body-horror.

Verplichte kost voor de fans van wat meer veeleisende horror, je moet er namelijk wél voor gaan zitten. WTF's are pretty much guaranteed...

4*

Dubbele gevoelens bij deze film. Aan de ene kant werd er prachtig acteerwerk geleverd door Isabelle Adjani en Sam Neill. Zeer mooi camerawerk en prachtige beelden vanuit het grauwe Berlijn van toen de muur er nog stond. Maar andere kant werd ik verschrikkelijk moe van de symboliek en dialogen. Soms kreeg ik het gevoel dat ik naar een modern toneelstuk zat te kijken. Zo één die mensen dan heel kunstzinnig vinden. Tja, zoals je waarschijnlijk al begrijpt is dit zwaar op de hand gedoe niet aan mij besteed. Een film mag van mij best bizar of buiten de paden treden. Ik heb denk ik gewoon niets met dit soort films. De film is gewoon een dramafilm pur sang.

Een verhaal dat me niet echt ligt, een sfeer die wat ongemakkelijk kijkt, maar wel 2 acteurs die goed acteren. Vooral Adjani is sterk bezig. Dit is zeker mijn ding niet. Doet wat denken aan een mix tussen Blue Velvet en The Antichrist. Kan me wel voorstellen dat de film toen veel indruk maakte en misschien zelfs wat opspraak.

Een macabere beproeving.

Wellicht niet voor diegenen die wat meer veeleisende (psychologische) horror goed kunnen waarderen, maar wel voor mij. Na gisteren ook Antichrist (2009) gezien te hebben, kan ik toch wel concluderen dat dit soort films me over het algemeen te veel tegenstaan.

Zelfs van het wervelende camerawerk kon ik na een tijdje niet meer genieten, toen de meest krankzinnige waanzin langskwam. Gezegd, het was me allemaal nog niet eens zo choquerend als ik voorheen gedacht had, maar ik val over de schijnbare willekeur waarmee alles langskomt. Zulawski toont veel ranzigheid, en wij mogen maar uitvogelen wat het allemaal betekent. Het zou me niets verbazen als de beste man psychisch niet helemaal honderd was toen de opnames voor Possession begonnen. Probeer ik voorzichtig te zeggen, maar ik merk wel dat al die suggestieve ellende me behoorlijk de keel uit is gekomen.

Veel valt of staat hier met het acteerwerk, en daarin bedienden met name Adjani en Neill zich van een staaltje overacting dat ik moeilijk kon verteren. Dat constante manische, ik was er vanochtend veel te nuchter voor denk ik. Vind het een wonder dat ik de twee uur heb uitgezeten, en houd me even niet in als het om de beoordeling gaat.

1*

Possession stond al lang op mijn lijstje en heeft me uiteindelijk niet teleurgesteld. Ik lees dat veel mensen zich storen aan de overacting, maar het wordt hier zo consequent ingezet, dat het op zich een stijlmiddel wordt. En goed en vol overtuiging schreeuwen is erg krachtig. Adjani doet dat echt fantastisch. De scene bij de metrohalte is al veelvuldig genoemd. Ook de locatie in de buurt van de Berlijnse muur en de andere locaties helpen daarbij.

Narratief is de film heel lastig te volgen. Daardoor mist wel wat samenhang en karakterontwikkeling. Veel scenes hadden ook in een andere volgorde getoond kunnen worden. Maakt wat mij betreft niet uit, prima authentieke film.

Een mooie oudere aparte, dramatische horrorfilm met prima horror en soms onnodig oninteressante dramascènes die iets te lang duren.

Acteurs zijn uitstekend, maar spelen te theatraal en het gekrijs ging me ook gauw de strot uithangen.

Was vaak erg onaangenaam om naar te kijken, toch bleef het spannend en boeide.

Wat een enorm pakkende kijkervaring is dit zeg! Heftig, extreem, theatraal maar o zo hypnotiserend en prikkelend. Las dat Zulawski het script heeft geschreven tijdens het gebeuren van een echtscheiding in zijn privé-leven. Alles straalt onbegrip, onmacht uit, het niet begrijpende en onomvattende in emoties.

Possession gaat door merg en been, met als hoogtepunt die emotionele uitbarsting in die tunnel. Wauw!

Wat een geluk dat ik me tijdens het kijken van een film me vaak met wat anders kan bezig houden anders zou ik deze nooit hebben kunnen uitkijken. Ja deze was een kwelling, dat mensen dit geweldig vinden kan ik niet echt bij. Ik hou wel van fucked up maar dat moet er wel een boeiend verhaal achter zitten. Boeide mij totaal niet, tja arthouse ik kan er niks mee. Allemaal de schuld van Woland

Haha, jij zou ook wel de laatste zijn aan wie ik Possession aan zou raden, dit is precies het soort arthousy horror waar jij een hekel aan hebt. Ik hoop dat de andere 25 deelnemers er meer van kunnen genieten

Zelden mijn ding die arthouse filmpjes.

Naar mijn smaak teveel langerokken drama en overacting. Het tweede uur werd ietwat interessanter met die demon? maar het geheel bleef me te wazig en boeide eigenlijk niet echt.

2*

De regisseur zat naar verluid diep in de shit en dat heeft hij duidelijk vertaald naar deze film. Het verhaal is heftig maar verbleekt nog bij de rol van met name Adjani, die (ook naar verluid..) een tijdlang moest bijkomen van haar rol. Goede rol ook van Neill, minder heftig maar anders had je dat als kijker ook niet meer getrokken.

Het verhaal lijkt vrij rechtoe rechtaan maar kent vreemde kronkels voortkomend uit de psychische staat van de karakters. DIt moet niet te letterlijk worden genomen. Intrigerend, verrassend en origineel. Luchtig kijkvermaak, dat niet..

“I can't exist by myself because I'm afraid of myself, because I'm the maker of my own evil.”

Originele, absurde en zeer vreemde horrorfilm van Zulawski. Possession doet zijn naam wel eer aan, want net zoals de personages word je ook als kijker langzaam helemaal opgeslokt door sommige plotontwikkelingen en het intense acteren van actrice Isabelle Adjani. De tunnelscene zal mij nog lang bijblijven.

Sommige kijkers zullen het acteren van Adjani hysterisch vinden, maar ik vind het de gehele film wel tegen het briljante aanzitten. Dat kan niet gezegd worden van het acteren van Sam Neill, maar slecht was hij zeker niet. Possession moet het wel van een paar iconische scènes hebben, want het verhaal is vaag en kon mij niet echt bekoren. Maar het einde maakt veel goed.

Behoorlijk intense kijkervaring. Neill en Adjani schitteren in een moeilijke rol, dat kan niet gezegd worden van de sporadische bijrolacteurs die behoorlijk matig waren (m.u.v. het zoontje die het goed deed). Maar het is een two-man show dus het maakt de film nauwelijks minder.

Zonder te vervallen in uitgekauwde trucjes -zo is Berlijn vrijwel volledig uitgestorven maar opvallend licht- heeft Zulawski met Possession een erg naargeestige film afgeleverd, die niet geheel onterecht vooral herinnerd wordt dankzij het maniakale spel van Adjani. De erg vage subplot van Neill’s werkgever en de roze sokken had van mij niet gehoeven maar heeft wellicht betrekking op de Oost-west verhoudingen, Oost en West waren ook een ruziënd stel destijds, sort of.

Ok, dat is wat vergezocht maar de film voedt kennelijk ideeën die grotendeels nonsens zijn.

In november te zien in Kino (en dan waarschijnlijk ook in Lab111)

Erg interessant.

Zo'n film als deze kan je niet laten schieten als deze plots in KINO verschijnt. Deze wilde ik al lang zien, maar helaas was het er nooit van gekomen. Als hij dan op het grote doek opduikt, kon ik hem dan ook niet aan me voorbij laten gaan.

Zoals ik had verwacht, heeft dit de verwachtingen keurig ingevuld. Ik was vooral benieuwd naar de prestatie van Adjani, die veel lof kreeg. Ze doet het dan ook erg sterk, en zeker op de momenten waarbij ze de remmen losgooit gaat het lekker.

Ook Neill maakt indruk. Ik zie hem normaal nooit zo goed spelen, des te beter dat hij hier een gekkere rol speelt. Voor de rest hebben we nog een aantal geinige bijkarakters, Bennent is daar zeker 1 van. Lekker grappige rol ook.

Maar wat duidelijk het meest overdonderende element aan de film is, en daar kunnen mogelijk andere mensen het ook nog mee eens zijn, is de regie. Zulawski geeft je haast een duizelig gevoel als de camera ronddraait, zweeft en alle kanten soms op lijkt te gaan.

Op een gegeven moment gaat de film je ook echt in zijn greep houden, en dan wordt je meegesleept in de gekke wereld die zich afspeelt in Berlijn. De sterke regie slaagt er daadwerkelijk in je een gevoel te geven alsof het allemaal wel echt gebeurd en niet gewoon een ander dom horrorverhaal is.

Bovendien gebeurt er ook heel veel. Het verveelt absoluut nooit. Vooraf dacht ik dat ik moeilijk door de eerste 40 minuten heen zou komen, maar dat was absoluut niet het geval. Deze film blijft ten alle tijden interessant. Onder andere omdat je aandacht er ruw bij wordt gehouden door de hysterie en gekte van de film.

Er heerst een hoop geschreeuw, fans die van wat rustigere cinema houden zullen dit misschien wat minde waarderen. Mij greep het echter wel snel. En naarmate de film vordert, hoe vreemder de film is, en hoe meer ik erin werd meegesleept.

Enkele scenes springen er degelijk bovenuit, en hier en daar heerst een behoorlijke sfeer. Enige kritiekpunt dat ik wel heb is dat al dat geschreeuw soms behoorlijk onverstaanbaar is. Ik moest echt mijn best doen om te verstaan wat er tijdens het geschreeuw werd gezegd. En als de dialogen veranderen in symboliek heb je momenten waarbij ik het allemaal even niet meer volg.

Voor de rest heerlijk drukke film die nergens verveeld. Absoluut 1 van de leukere horrorfilms die ik heb gezien.

Prachtige cover ! Ik heb deze klassieker een paar dagen geleden gezien en hem laten bezinken....

Zeer moeilijk om hierover te oordelen, maar dat komt doordat ik zelf de film als geheel wil begrijpen....maar helaas lukt dat niet. Het verhaal is gewoon te bizar en te vaag om het uit te spitten hoe de vork nu eigenlijk in de steel zit. Ja, je hebt een eigen visie rondom het gegeven van het verhaal en bij bepaalde scènes kun je je idee vormen, maar het blijft toch allemaal vrij abstract. Het acteerwerk van Isabelle Adjani is grandioos, vooral de scène in de metro is er eentje om in te kaderen. Sowieso een interessante film met een aparte sfeer die niet voor iedereen is weggelegd. Misschien had ik er ook wat teveel van verwacht. 6/10

"I got possessed by Possession."

Wat de film heel goed doet is je volledig meenemen in het ongemakkelijke, de onwetendheid en de sfeer. Vanaf het begin is het ongemakkelijk. Je weet niet wat er gaande is en het verhaal wordt vreemder met de minuut. Heerlijk camerawerk ook. Dat shot aan het begin met Neill in dat kantoor. Daarnaast ook fijn acteerwerk. Neill die met kleine nuances laat zien dat hij doordraait bij het idee dat zijn geliefde iemand anders heeft. Adjani die wil vertellen wat er gaande is, maar eigenlijk ook niet. Op den duur wel een hoop geschreeuw over en weer, maar dat past perfect in wat de regisseur wil overbrengen naar de kijker.

Vorige week zag ik de psychologische Franse Thriller film "One Deadly Summer (1983)" met de beeldschone Isabelle Adjani en daarom wilde ik nog een film van haar zien en toen kwam ik al snel uit op deze Drama / Horror film, die overigens een fraaie filmposter heeft. "Possession" is een stijlvolle Frans-Duitse arthouse horrorfilm met een aantal zeer verontrustende scènes. De film is een mix tussen horror en drama.

Mark (Sam Neil) keert onverwacht eerder terug naar huis van een missie achter de Berlijnse Muur, om erachter te komen dat zijn vrouw Anna (Isabelle Adjani) hem wil verlaten. Nadat Anna hem heeft verlaten, besluit Mark uit te vinden waarom Anna hem heeft verlaten en hij besluit haar te gaan volgen en hij huurt ook een privé detective (Carl Duering) in. Eerst lijkt het alsof er een andere man in het spel is, maar al snel blijkt dat er iets veel gruwelijker aan de hand is...

"Possession" is inmiddels een tikje verouderd, maar het is nog steeds een fascinerende en verontrustende horrorfilm, welke is opgenomen in de troosteloze Berlijnse wijk Kreuzberg tijdens de "Koude Oorlog". "Possession" bevond zich jarenlang op de lijst van de "Video Nasties", een lijst met films die in Groot-Brittannië in de jaren 80 als ongepast en corrumperend werden beschouwd. De redenen achter het verbod van deze films waren vaak erg twijfelachtig. Gewelddadige en seksueel expliciete scènes leken de grote boosdoeners te zijn, maar in sommige gevallen waren zulke elementen nauwelijks aanwezig. En dat is ook het geval bij "Possession", want hoewel de film zeker schokkend is, valt de bruutheid in het niet bij andere titels uit de befaamde lijst. "Possession" is dan ook beangstigend op een geheel eigen wijze.

Tijdens de opening van "Possession", waar Mark weer thuis komt, lijkt het of de film zich zal ontwikkelen tot een chaotisch familiedrama over een uiteengevallen gezin. We krijgen o.a. een explosieve vechtscène tussen Mark en Anna voorgeschoteld, die doet vermoeden dat de Poolse regisseur Andrzej Zulawski zijn film in de richting van een onstuimig echtscheidingsdrama stuurt. Maar dan slaat "Possession" al snel een andere richting in. Zodra Mark zich in het geheime leven van Anna stort, die hem verlaten heeft, voelt er iets niet goed. Tijdens zijn speurwerk wordt de indruk gewekt dat er iets gruwelijks staat te gebeuren. We worden hierna geconfronteerd met een haast tastbaar gevoel van onbehagen en rampspoed. Er is iets gaande met Anna, maar niemand weet precies wat er in haar omgaat. Terwijl Mark zich probeert te verdiepen in zijn voormalige wederhelft, valt hij net als de kijker ten prooi aan verwarring. Ieder antwoord roept talloze nieuwe vragen op.

Zulawski construeert geleidelijk een onzekere en paranoïde atmosfeer, terwijl schijnbaar alledaagse gebeurtenissen samenvloeien tot een surrealistische nachtmerrie, waardoor het imaginaire geloofwaardiger wordt dan het gangbare. West-Berlijn is hier de ideale locatie voor. De Berlijnse muur torent te allen tijde boven alles en iedereen uit. In de schaduwen die deze opwerpt, nemen we de meest troosteloze contreien waar. Zulawski lijkt zijn karakters vooral van elkaar te willen isoleren. Donkere metro hallen, smalle gangenstelsels, smoezelige cafés, "Possession" heeft een buitengewone grimmige sfeer. De karakters wentelen zich halsstarrig in deze trieste omgeving.

De meest verontrustende scène in de film speelt zich af in de metro hal, waar Anna een miskraam beschrijft die ze had meegemaakt toen Mark weg was voor zijn werk. Haar razernij van pijn en paniek wordt geportretteerd op een manier die misschien overdreven lijkt in de context van een andere film. Als kijker kijk je getraumatiseerd mee, terwijl Anna stuiptrekt en draait in de metro hal. Uiteindelijk valt Anna op de grond en vloeien er rode en witte vloeistoffen uit elke opening van haar lichaam. Overigens mocht de scène waarbij Isabelle Adjani vlees aan het bewerken is met een elektrisch mes er ook wezen, want op een gegeven doorsnijdt ze namelijk met dat elektrisch mes haar nek en begint ze te schreeuwen. Ook de scène waarbij ze iemand doodsteekt met een kapotte wijnfles in de hals is noemenswaardig. Hoewel er niet echt veel horror scènes te zien zijn, krijg je wel o.a. een erg nat wezen bedekt met bloed en slijm te zien welke op een matras ligt, wat doet denken aan een vis of octopus. Over dat wezen zegt Isabelle Adjani op een gegeven moment ook:

"Hij is heel moe. We hebben de hele nacht gevreeën."

Naderhand zie je ze ook met elkaar vrijen in missionarishouding op het matras en mijn gedachten daarbij waren:

"Lucky wezen"

Sam Neill en Isabelle Adjani (waarvan ook wat naaktheid te zien is) spelen beide magistraal . Hun samenspel is expressief en meeslepend en draagt voor een groot deel de film. Sam Neill, hij was in 1981 nog vrij onbekend, is heerlijk onuitstaanbaar als Mark. Hij is uitermate wreed in zijn pogingen iets te weten te komen over Anna. Wanneer Mark wordt geconfronteerd met haar overspel, dreigt hij bijvoorbeeld onmiddellijk om het contact met hun zoontje Bob (Michael Hogben) te verbreken. Het welzijn van zijn bloedeigen kind laat hem volkomen koud. Mark is enkel geïnteresseerd in Anna. Het is niet moeilijk om op te maken waarom zij hem voor een ander in de steek heeft gelaten.

Maar lag de schuld omtrent hun ontspoorde huwelijk nou echt alleen bij Mark? Zo simpel kan het niet zijn. Ook Anna treft in zekere mate blaam, aangezien zij zo’n beetje elke vorm van communicatie uit de weg gaat. Er wordt vermeld dat zij vroeger gelukkig was, maar haar welstand lijkt ergens plaats te hebben gemaakt voor een monsterlijke gemoedstoestand. Anna, de vleesgeworden wanhoop, is iemand die voortdurend in conflict is met zichzelf. Haar onzekerheid neemt in de loop van de film weerzinwekkende vormen aan. De beeldschone Isabelle Adjani, die in deze film ook een dubbelrol speelt, werd op het filmfestival van Cannes uitgeroepen tot beste actrice voor haar onvergetelijke rol.

Verder zijn er ook nog verdienstelijk bijrollen van ondersteunende spelers zoals Margit Carstensen als Margit Gluckmeister die een familielid is, Heinz Bennent als de aparte Heinrich waar Anna vreemd mee gaat en die op een geweldige manier wordt vermoordt door Mark op een toilet in een cafés en Michael Hogben als zoontje Bob die goed is in het inhouden van zijn adem in bad, of heb ik gewoon een kind zelfmoord zien plegen?

Al met al is "‘Possession" best een aardige, aparte, verwarrende en bizarre (o.a. het einde) Drama / Horror film, die volledig wordt gedragen door de uitstekende acteerprestaties van Sam Neill en Isabelle Adjani. Voor wie houdt van een obscure arthousefilm is dit zeker een aanrader en ook voor fans van Isabelle Adjani.

Shocktober #26

Dit echtscheidingsdrama dat overgaat in een psychotische nachtmerrie. Nummer 26 in de reeks bevestigd mij dat horror het meest veelzijdige en fantasierijkste genre is. Wat een onnavolgbaar goede film. Ik heb echt al zoveel moois gezien deze maand. En weer een uniek kunstwerk dat zijn gelijke niet kent. Al is het wel een duidelijk inspiratiebron voor Angst en het werk van Noe. Rauwe en onontkoombare cinema.

Soms is het lastig er een touw aan vast te knopen, maar op audiovisueel gebied hamert het met groteske groothoekbeelden een beeldsculptuur bijeen die je als kijker haast fysiek betrokken maakt bij de bizarre nachtmerrie waar hoofdpersonen Neil en Adjani in verzanden. Het is dan ook geen makkelijke of plezierige zit. Had de film dan ook pas een keer eerder gezien. Zo’n 10 jaar terug.

De rol van die Adjani is ook een absolute tour de force. Ze moest er maanden, zo niet jaren van herstellen.

Een afdaling in de hel. Gaat dit zien!

Meesterwerk 5*