Phantom (1922)

Een beetje een teleurstellende eerste kennismaking met het werk van Murnau. Een aantal scenes en beelden bevielen mij zeker, maar over het algemeen genomen was het verhaal niet interessant genoeg om mij 2 uur lang volledig te boeien. Hopelijk bevallen andere films van hem mij meer.

Beetje tegengevallen deze film van Murnau, die toch een paar meesterwerken op zijn naam heeft staan. Hoofdrolspeler Alfred Abel is te oud voor de rol van naïeve dromer, en loopt de hele film als een geslagen hond rond. De plot is nogal simpel en rechtvaardigt de behoorlijk lange speelduur niet bepaald. Wel een aantal mooie surrealistische scenes.

Degelijke, rechttoe-rechtaan verfilming van een uitzichtloze en noodlottige passie, bijna als een naturalistische roman van onze eigenste J. van Oudshoorn of Frans Coenen. Misschien wordt de ergste ellende weggenomen doordat we in de openingsscène al zien dat Lorenz uiteindelijk toch nog op z'n fragiele pootjes terecht zal gaan komen (inclusief een liefhebbende eega), maar verder is het allemaal kommer en kwel. De voornaamste kwaliteiten zijn de aandoenlijke Alfred Abel (hier in het echt al 43 jaar), de redelijk sobere vertolkingen van de overige acteurs en actrices (hoewel Frieda Richard als moeder Lubota helaas van Murnau wel alle ruimte krijgt om te lijden en lijden en lijden), de fraaie fotografie, en diverse mooie en soms surrealistische dagdroomsekwensen, waarvoor alle lof. En ja, Murnau houdt de teugels strak in handen en wikkelt de plot zorgvuldig af, maar al met al is dit toch wel een lange zit waarvoor ik eerder bewondering dan sympathie of kijkplezier kan opbrengen.