Next of Kin (1982)

Deze horrorthriller won de eerste prijs op het festival van Avoriaz, kreeg nog de Mysfest Award en won ook de prijs op het festival van Sitges. Het is geen slasherfilm, de regisseur zorgde voor een zorgvuldig opgebouwde sfeerschepping. De muziek van Klaus Schulze gelijkt op een mix van Tangerine Dream en John Carpenter. De vertolkingen zijn sober maar degelijk. Ongewone camera-hoeken en slow-motion bewegingen dragen bij tot een stijlvolle cinematografie. Het einde is verrassend. Jammer dat de prent niet op DVD verkrijgbaar is.

Film komt moeizaam op gang, maar in pakweg het laatste half uur komt er echt schot in en doet

de regisseur ook visueel leuke dingen. Niet onaardige vondst ook met die suikerklontjespiramide.

Tegenvallende horrorprent die zeer langzaam op gang komt en pas na een uur wat interessant wordt.

Toegegeven er zitten een paar knappe visuele shots in zoals de slow-motion bewegingen, de suikerklontjes, oog voor de mimiek van de hoofdrolspeelster... Ook de muziek en setting dragen bij tot een sfeervol filmpje. Echter het verhaal stelt weinig voor en mist de nodige spanning. Het kabbelt allemaal wat voort waardoor de film een saaie zit wordt. 4/10

Tijdens de hoogtijdagen van de Australische genrefilm kreeg Tony Williams het script voor een zwarte komedie in handen. Na flink wat sleutelwerk veranderde hij het komische script echter in een ijzingwekkende psychologische thriller. Williams wilde ver wegblijven van de typische exploitatiefilms die in de jaren 70 en 80 bij bosjes werden geproduceerd in Australië, zoals het werk van Brian Trenchard Smith. Hij wilde iets artistieks maken en liet zich juist inspireren door Europese films als Blood and Roses (1960) en Last Tango in Paris (1972). Zijn film Next of Kin kreeg niet heel veel bekendheid, maar het feit dat Tarantino liet weten dat dit zijn favoriete Australische genrefilm is, deed de film wel goed. Tarantino vergelijkt de film met The Shining en dat is niet vreemd, want daar is de film qua sfeer wellicht nog het beste mee te vergelijken. Niet in de laatste plaats vanwege het naargeestige beeld van een dode bejaarde in een badkuip.

Ik durf zelfs te beweren dat regisseur Williams hier samen met cameraman Gary Hansen shots neerzet die nog angstaanjagender werken dan die in Kubrick’s The Shining. Scènes zijn vooral effectief omdat er totale stilte is. We zien Linda een donkere kamer in lopen en kijkt ineens recht in de ogen van een lijk. Linda zelf schrikt er niet van, maar als kijker hang je in de kroonluchter. Williams gebruikt geen harde knal of cue om je te laten schrikken, zijn film is op de engste momenten juist doodstil. Desondanks is de film ook aangenaam als er wél geluid is; die is afkomstig van Klaus Schulze, voormalig drummer van Tangerine Dream. De cinematografie in combinatie met de muziek geven Next of Kin een sfeer van jewelste. Dat het script niet beresterk is of de personages niet al te interessant, maakt daarom een stuk minder uit. De ster van de show is cameraman Hansen, die fantastische shots creëert. De film wordt naast The Shining ook wel vergeleken met films als Don’t Look Now, Rosemary’s Baby en het werk van Argento - de film heeft ‘Suspiria down under’ als koosnaam. En kwalitatief gezien mag Next of Kin met opgeheven hoofd tussen die titels staan.

3,5 sterren.