Next of Kin (1982)

Deze horrorthriller won de eerste prijs op het festival van Avoriaz, kreeg nog de Mysfest Award en won ook de prijs op het festival van Sitges. Het is geen slasherfilm, de regisseur zorgde voor een zorgvuldig opgebouwde sfeerschepping. De muziek van Klaus Schulze gelijkt op een mix van Tangerine Dream en John Carpenter. De vertolkingen zijn sober maar degelijk. Ongewone camera-hoeken en slow-motion bewegingen dragen bij tot een stijlvolle cinematografie. Het einde is verrassend. Jammer dat de prent niet op DVD verkrijgbaar is.

Sobere en sfeervolle film waar erg weinig in gebeurd, maar daardoor komt het einde des te beter over (de kerel in de van die z'n kop eraf geschoten krijgt)

Een pluim voor de muziek die de film veel helpt.

Weet iemand of deze muziek te koop is? Film was voor zover ik me herinner heel sinister & mooi gefilmd en de muziek was briljant: een beetje zoals Dario Argento ook filmmuziek gebruikt, maar iets minder discrepant met wat je ziet.

Verre van perfect, met name door het scenario en de trage eerste helft, maar toch wel zoveel interessante scenes dat ik best gul 3,5 ster geef.

Andere cover:

Next of Kin

Ik heb de grotere officiële poster geplaatst.

Stond reeds lange tijd op mijn lijst, vorige week eindelijk gezien. Drama met een snufje Horror. Heel sfeervol met aardig camerawerk en prima acteurs. Mooi filmpje!

Film komt moeizaam op gang, maar in pakweg het laatste half uur komt er echt schot in en doet

de regisseur ook visueel leuke dingen. Niet onaardige vondst ook met die suikerklontjespiramide.

Na ruim 10 jaar heb ik antwoord op jou vraag : Klaus Schulze - Next of Kin (2019) - MusicMeter.nl

De soundtrack wordt na al die jaren eindelijk in zijn originele, oorspronkelijke versie zoals in de film gebruikt, uitgebracht.

Hier nog wat meer info: Next of Kin (Music From the Motion Picture Soundtrack) [VINYL]: Amazon.co.uk: Music

Leuke TV achtige flick (qua looks en concept) zoals die uit de J70 van ABC. Een mysterieus spookhuis drijft een jonge vrouw tot waanzin. Opgezet omdat Tarantino bijzonder enthousiast is en de film vergelijkt, qua sfeer, met de Shining 'similar tone of dread'. Quentin Tarantino’s Top Australian Films - YouTube Dat is wel wat overdreven. Toch is de film kwalitatief puik en best spannend.

Tegenvallende horrorprent die zeer langzaam op gang komt en pas na een uur wat interessant wordt.

Toegegeven er zitten een paar knappe visuele shots in zoals de slow-motion bewegingen, de suikerklontjes, oog voor de mimiek van de hoofdrolspeelster... Ook de muziek en setting dragen bij tot een sfeervol filmpje. Echter het verhaal stelt weinig voor en mist de nodige spanning. Het kabbelt allemaal wat voort waardoor de film een saaie zit wordt. 4/10

Tijdens de hoogtijdagen van de Australische genrefilm kreeg Tony Williams het script voor een zwarte komedie in handen. Na flink wat sleutelwerk veranderde hij het komische script echter in een ijzingwekkende psychologische thriller. Williams wilde ver wegblijven van de typische exploitatiefilms die in de jaren 70 en 80 bij bosjes werden geproduceerd in Australië, zoals het werk van Brian Trenchard Smith. Hij wilde iets artistieks maken en liet zich juist inspireren door Europese films als Blood and Roses (1960) en Last Tango in Paris (1972). Zijn film Next of Kin kreeg niet heel veel bekendheid, maar het feit dat Tarantino liet weten dat dit zijn favoriete Australische genrefilm is, deed de film wel goed. Tarantino vergelijkt de film met The Shining en dat is niet vreemd, want daar is de film qua sfeer wellicht nog het beste mee te vergelijken. Niet in de laatste plaats vanwege het naargeestige beeld van een dode bejaarde in een badkuip.

Ik durf zelfs te beweren dat regisseur Williams hier samen met cameraman Gary Hansen shots neerzet die nog angstaanjagender werken dan die in Kubrick’s The Shining. Scènes zijn vooral effectief omdat er totale stilte is. We zien Linda een donkere kamer in lopen en kijkt ineens recht in de ogen van een lijk. Linda zelf schrikt er niet van, maar als kijker hang je in de kroonluchter. Williams gebruikt geen harde knal of cue om je te laten schrikken, zijn film is op de engste momenten juist doodstil. Desondanks is de film ook aangenaam als er wél geluid is; die is afkomstig van Klaus Schulze, voormalig drummer van Tangerine Dream. De cinematografie in combinatie met de muziek geven Next of Kin een sfeer van jewelste. Dat het script niet beresterk is of de personages niet al te interessant, maakt daarom een stuk minder uit. De ster van de show is cameraman Hansen, die fantastische shots creëert. De film wordt naast The Shining ook wel vergeleken met films als Don’t Look Now, Rosemary’s Baby en het werk van Argento - de film heeft ‘Suspiria down under’ als koosnaam. En kwalitatief gezien mag Next of Kin met opgeheven hoofd tussen die titels staan.

3,5 sterren.

Sfeervolle horror! Mooie cinematografie en een sterke score. Jammer genoeg wat saai in de opbouw, maar het einde maakt dat gelukkig weer goed. Dikke 3,5*

Ik lees nu ook dat dit een favouriet van Tarantino schijnt te zijn, wat ik me helemaal kan voorstellen.

Eigenlijk volledig eens met Noodless standaard slow burner met weinig spanning en een flauwe climax.

Die paar creepy momenten, de soundtrack van Klaus en het einde tillen deze verder aardige mystery met gemak een paar treetjes hoger.

knock knock.

who's there?

blue.

blue who?

blu-ray.