Akira (1988)

Voor de diehard fans, ik heb hem wel in de engelse taal gezien omdat ik helaas geen nederlands ondertiteling had. Eb ik had m nog wel op blueray:( Het verhaal was boeiend en orgineel. Eerst snap je er helemaal niets vab maar daarna komen de stukjes bij elkaar. De tekenstijl vond ik erg mooi alleen de gezichten niet zo. Maar was al blij dat ze geen/ nauwelijks japanse humor hebben gebruikt. Het einde vond ik spannend maar wel wazig. Het was mij niet helemaal duidelijk hoe het afliep. Zijn ze nu de enige die over zijn of is alleen de stad verwoest? En waar zijn ze nu allemaal naartoe? Ik heb de manga niet gelezen maar als het verhaal daardoor duidelijker word, laat me dan even weten. Overal vind ik het een dikke 4!

"I... am Tetsuo."

Akira, de film die anime op de kaart zette in het westen. Eentje die je als animatie-freak toch echt gezien moet hebben. Van te voren schrokken het geweld en het wierdness-level me een beetje af maar ik ben heel blij dat ik hem nu toch bekeken heb!

Ik heb de Engelse-dub gekeken, helpt ook om het verhaal beter te begrijpen leek mij. Ik vind de stemmen goed, passen bij de personages en het loopt redelijk synchroon. Ook grappig dat er een paar Aziatisch klinkende stemmen in zaten.

Akira werd als eerste anime gemaakt volgens het westerse proces: Eerst muziek gevolgd door de stemmen en dan pas de animatie. Normaal maken ze in Japan eerst de hele film en dan pas stemmen en muziek (vandaar vaak de "hap-monden").

Ook probeerde de regisseur de film meer op live-action te laten lijken en alles zo realistisch mogelijk te maken. Dat is heel goed gelukt naar mijn mening, echt schitterend. Hoe de achtergrond of voorgrond soms vervaagd of de lampen van motoren nog even op het scherm staan als de motor al doorgereden is. De tekenstijl vind ik erg mooi. Niet cartoonisch, geen overdreven manga-stijl maar gewoon realistisch. Ook vind ik de achtergronden soms hyper-realistisch, echt prachtig. Dat is hoe animatie hoort te zijn, animatie is een medium om film te maken en geen genre. Er moeten veel meer films zoals Akira komen.

De animatie is goed en vloeiend, je ziet soms verschil in kwaliteit maar dat is met Japanse animatie meestal wel zo. De cellen zien er schitterend uit. Ik ben sowieso dol op Cel-animatie.

De soundtrack vond ik erg mooi en atmosferisch. Gemaakt door een wetenschapper die rare frequenties aan het uit testen was in de Japanse-mix. De minimale muziek in de opening en in de skyline-stukjes vond ik vooral erg mooi. Verder is er veel vocale soundtrack in onderandere actiescènes. Ik vind dat ze best wel wat elektronische muziek hadden mogen gebruiken.

Net als bij Dune zeggen mensen dat ze het verhaal ingewikkeld vinden en net als bij Dune begrijp ik het toch heel goed (denk ik). Dat komt misschien omdat Akira en Dune een echt complex verhaal hebben met diepgang en dat zie je niet zo vaak. In Akira is geen duidelijk goed en kwaad. Er zien niet maar twee kampen (de goed en de slechte) maar een heleboel. Buiten de bovennatuurlijke gaven vind ik het hele verhaal aardig realistisch, het klopt zelfs dat de olympische spelen in Japan word gehouden. Een van de beste verhalen die ik ooit in een film heb gezien toch wel. Ik ga de manga ook maar eens lezen.

Het is soms wel een beetje gewelddadig, honden die worden doodgeschoten, extreem veel bloed, stormtroepen, vuistslagen, bendegevechten en ga zo maar even door. Het is echter geen zinloos geweld en gezien te situatie past het toch redelijk. Misschien lijkt het daarom wel veel, omdat het in tegenstelling tot wat we gewend zijn realistisch is. De enige scéne die van mij weg mocht is de aanranding, al is het vrij realistisch dat een motorbende een meisje aanrand. Gelukkig zien we niet veel, is het maar heel kort en valt het allemaal wel mee. De kijkwijzerbeoordeling is ook veel te overdreven.

Het einde vind ik erg mooi, het maakte me ook best emotioneel eigenlijk en dat is vaak een goed teken. Alle films in mijn top 10 hebben mij emotioneel gemaakt, sommige meer dan andere.

Echt een film om meerdere keren te kijken om hem (nog) beter te kunnen analyseren.

Conclusie: Een van de beste animaties en beste films ooit. Aanrader!

-Animatie: 9/10

-Achtergronden: 10/10

-Verhaal: 9/10

-Muziek: 8/10

-Cinematografie: 10/10

-Stemmen: 7/10

Leeftijds--advies: 12+. Bevat geweld en zeer (korte) milde naaktheid.

Mijn eerste animefilm die niet uit de stal van Ghibli komt. De cyberpunkachtige metropool wordt schitterend neergezet, versterkt door de uitstekende muziek. De vaart zit er goed in en ondanks de lange speelduur verveelt de film geen moment. Toch ben ik er niet van ondersteboven. Ik kon het verhaal niet goed volgen waardoor ik er niet echt 'in' kwam. Over een paar maanden eens herzien, kijken of het dan beter gaat.

De Nederlandse ondertiteling was trouwens erg oubollig. Welk bendelid spreekt er nou van 'jongelui' en een 'knul' of vloekt met 'jezusmina'?

Laat ik eens wat bij Akira schrijven.

Alles bij elkaar beschouwd misschien wel de meest belangrijke anime film ooit gemaakt. Daarom niet de beste, maar het is een mijlpaal binnen het genre die ervoor gezorgd heeft dat vele mensen Japanse animatie plots als iets gingen beschouwen waar ook volwassenen wat mee konden.

En de film staat nog steeds als een huis, zo'n 30 jaar na datum. De 80s look verraadt de ouderdom van de film, maar de animatie is nog steeds van erg hoog niveau, de soundtrack heerlijk uniek en de geweldig mix van steampunk en scifi draagt Otomo's handtekening.

Otomo bouwt een intrigerend universum en de eerste 90 minuten zijn sterk genoeg om van deze film een klassieker te maken. Het is de grotesque finale die ervoor zorgt dat de film boven zichzelf uit is gegroeid. Dat blijft toch wel een fantastisch stukje cinema, vraag me af wat ze daarmee gaan doen in de remake, maar ik vrees er een beetje voor.

Halfje erbij want heb deze toch net wat te laag gewaardeerd. Allicht toen gedaan omdat ik de film in vergelijking met andere bekende animes toch net iets minder vond, maar waar een Ghost in the Shell aan het plafond van de 4.5* spectrum zit, mag deze zich toch knusjes nestelen in de buik van die groep, want zo groot is het verschil nu ook weer niet.

4.5* en een uitgebreide review

Leuk eens gezien te hebben. Een heel behoorlijk duister sfeertje en stadsdesign is soms ook erg fraai, al heb ik al wel veel mooiere animatie gezien, detailrijker ook. Het verhaal is aardig, allicht met diepere betekenissen die voor een Japanner beter te begrijpen zijn, maar de plot zelf is in ieder geval goed te volgen. Wel is het tweede uur voor mij meer van hetzelfde en iets dat in de helft van de tijd had gemogen - de film begon echt te slepen. Zeker geen meesterwerk, en nu jaren later ook een wat onopvallende film, maar allicht in de jaren 80 was dat anders. 3,0*.

Nee, deze Akira beviel mij echt helemaal niet. De animatiestijl is niet mijn smaak, maar kan er wel mee door. Met het verhaal kon ik al snel helemaal niets. Het is niet altijd makkelijk om te volgen, maar dat kan hier en daar ook aan de vertaling liggen. De hoofdlijn is op zich wel duidelijk. Gaandeweg werd het echter steeds minder interessant om te volgen. Naar het einde toe mondt de film steeds meer uit in een moeilijk te volgen en ook behoorlijk overdreven en onzinnig verhaal. De animatie gaat daarin mee en dat vond ik niet echt om aan te zien. Met het verhaal kon ik uiteindelijk niets en het lijkt er met name op gericht om zoveel mogelijk geweld te kunnen tonen, dat ging mij al snel tegenstaan. Niet voor herhaling vatbaar dit, de Ghibli films bevallen mij qua Japanse animatiefilms beduidend beter.

Mooi.

Akira is een gewelddadige Japanse animatiefilm. Ik ben helemaal geen fan van Japanse tekenstijl maar ik besloot toch deze Akira een kans te geven. En tot mijn verbazing vond ik hem erg goed ook. Een moeilijk verhaal is zeker aan de ode.

De animatie is echt heel goed en lekker over de top, vooral in de finale. Wat ik ook schitterend vond waren de toekomstige blikken op de samenleving. Een gewelddadige en corrupte samenleving.

Wat ik vreemd vind is de kijkwijzer, het seks symbool hoeft er niet te staan, en geweld op 6 jaar en ouder? van mij mag geweld wel naar 12-16. Maarja, dat kan aan mij liggen. Leuke film, zeker een aanrader voor mensen die van Japanse tekenfilms houden.

Nee nee nee, hier ben ik niet voor in de wieg gelegd. Het verhaal is vrij complex. Japanse tekenstijl daarentegen was wel heel mooi, enkel de gezichten vielen tegen. De film bevat wel wat gewelddadige momenten, dat nog wel te pruimen was. Helaas was het bij deze film klokkijken voor mij...

Heerlijk om in de bioscoop te mogen aanschouwen.

Een langzaam ontrafelend verhaal en de wat lange speelduur zorgden thuis nog voor wat afdwalende aandacht; op groot scherm met goed geluid weet de film met vrijwel onophoudelijke actie je aandacht compleet af te dwingen.

Moeilijk om aan te wijzen wat deze film niet goed doet. Op haast alle vlakken is het moeilijk te geloven dat ie alweer 30 jaar oud is. Het wat fletse kleurenpalet is een aanwijzing, maar verder kan deze met gemak de strijd aan met zowat alles wat ik de afgelopen jaren aan animatie heb gezien.

Een futuristische setting die doordacht en met ontzagwekkend gevoel voor detail is vormgegeven. Van de MRI-scan machinerie, bovengrondse snelwegen en skylines tot de cryo-tombes, het is allemaal geweldig tastbaar in beeld gebracht.

Met een constant tempo en weinig aflatende actie dendert deze film door. Rustpunten zijn er weinig, al geeft een bescheiden dosering humor de film doorheen de speelduur wat lucht. Meer zou de sfeer en dreiging van de film teniet doen, dus ook daar zijn goede keuzes gemaakt.

De animatie wordt bijgezet door gevarieerde camerastandpunten en -bewegingen, met name tijdens achtervolgingsscènes; de veelal analoge soundtrack contrasteert bijtijds mooi met het futurisme en weet altijd op de goede momenten een monumentale dreiging neer te zetten; het verhaal is al even doordacht als de setting en weet zowel op het juiste moment nog een tandje bij te zetten, als op het einde genoeg mysterie vast te houden: het laatste half uur tilt de film ongetwijfeld boven zichzelf uit met groteske beelden en existentiële vraagtekens.

In alle opzichten is deze gewoon 5* waard. Exemplarisch revolutionaire cinema.

Geroemde cultfilm. Ik voel me niet snel oud bij het kijken van animaties, en ik kan echt genieten van een Ghibli of een Disney, maar voor deze voelde ik me echt véél te oud. Veel brommertjes, veel explosies, veel geweld, en soms zelfs blote borsten!! Dé ideale tekenfilm voor stoere jongetjes van 13, maar helaas niks voor mij. 1,5*

Akira

Dit was volgens mij de eerste Japanse animatiefilm die ik toen der tijd heb gezien. Vaag en verwarrend, en ik was niet gelijk fan van de film. Dat kwam denk ik door de leeftijd, want nu ik hem opnieuw heb gezien kan ik alles een stuk beter plaatsen. Akira is nog steeds een film die je niet helmaal moet gaan ontleden, en ik heb nu vooral genoten van de animatie en de fantasie en inspiratie van de makers. Ik heb alles maar over me heen laten komen, en dat is waarschijnlijk de beste manier om Akira te bekijken.

De introductie tot cyberpunk voor het Westen

Een paar dagen geleden was ik eens een lijstje aan het maken van films die ik had gezien, maar waar nog geen recensie bij staat. Jammer genoeg nog altijd een grote lijst (zo'n +700 titels) maar het had wel als resultaat dat ik een aantal films terugzag in mijn collectie waarvan ik dacht "dat is inderdaad wel erg lang geleden". Zo zag ik deze Akira het laatst als 16-jarige, zo'n 12 jaar geleden dus, en wist ik nog dat die toen wel een serieuze indruk had gemaakt. Het zette in ieder geval de deur open naar films zoals Ghost in the Shell en daar zal ik Akira altijd dankbaar voor zijn.

Ik was dan ook verheugd om te zien dat dit eigenlijk nog altijd als een huis overeind blijft staan. Meer zelfs, de film krijgt er een halfje bij omdat dit op een aantal vlakken toch zo enorm indrukwekkend is. De animatiestijl blijft meer dan 30 jaar later nog altijd fabelachtig mooi (die moto-achtervolgingen, gewoon heel die vibe in Neo Tokyo, die grootschalige climax, ...) en het is dan ook van de eerste tot de laatste seconde genieten. Ik kan me eerlijk gezegd ook niet voorstellen dat ik indertijd alles heb begrepen (met uitzondering van die klassieke Akira pose met de moto kon ik me ook echt niets meer van de film herinneren) maar ook qua plot is dit de moeite. Naar het schijnt niet helemaal gelijk met de originele manga - wat op zich ook niet verrassend is aangezien die nog in volle publicatie was toen deze film uitkwam - maar het deert niet. Tetsuo die langzaamaan doordraait, de opoffering van Kiyoko, Takashi en Masaru, die vibe tussen Kaneda en Kai, ... De manga staat ondertussen op het verlanglijstje maar die mooie 35th Anniversary Box Set is jammer genoeg vrij prijzig te noemen.

Zeker omdat ik ergens met het gevoel zit dat je een groot stuk van de sfeer kwijt geraakt wanneer je het enkel met de tekeningen moet doen. Katsuhiro Ôtomo maakt er namelijk een erg goed geheel van. Die cyberpunk sfeer spat van het scherm, die soundtrack is geweldig in combinatie met de beelden en zoals eerder gezegd is dit qua animatie nog altijd één van de mooiste films die ik heb gezien. Zoveel details in de achtergronden.. Zelfs zo'n stomme dingen als Cream, Led Zeppelin en The Doors op de jukebox aan het begin van de film. Qua voice-cast ook gewoon degelijk. Beetje teleurstellend dat er zo geen extra's op de DVD van A-Film staat maar ze hebben gelukkig wel gewoon de originele audio behouden. Het schijnt dat in één de oude Engelse dub (er zijn er 2 als ik me niet vergis) de stem van Masaru naar een soort van monsterstem hebben gewijzigd. Indien mogelijk: altijd voor de originele audio gaan!

Zeker omdat naar het schijnt die Engelse dub soms redelijk simplistisch zou zijn waardoor de diepgang van een aantal scènes de mist ingaat. In ieder geval is het erg fijn dat dit nog altijd zo de moeite is. Ik krijg meteen zin om me eens terug onder te dompelen in wat andere cyberpunk dingen die ik indertijd keek zoals Appleseed. Die heeft ook geen review, maar die heb ik jammer genoeg zelf niet in bezit.

4.5*

Visueel imponerende klassieker, een showcase waarin Japanse animatie met een tot dan toe ongekend budget naar een zeer hoog nivo werd getild en die (in ieder geval in de loop der jaren) ontvangen werd met welverdiende lof. Ongeveer een half decennium later begon anime het westen meer te veroveren, hoewel het altijd een niche lijkt te zijn gebleven. Veel films werden gedistribueerd door Manga video's waardoor ze ten onrechte manga films genoemd werd. Manga betekent eigenlijk niet bewegend beeld, strip. Nu was Akira ook gebaseerd op een enorme manga reeks.

Akira was mijn eerste kennismaking met anime en voor mij een wat hobbelige rit die niet altijd beviel. Dat was op een kleine tv, met Japanse stemmen en het werd me op het einde allemaal iets te bizar. Nu bij herziening op een wat groter scherm kwam het al beter tot zjjn recht. Akira is een bijzonder ambitieus project geweest dat echt voor het grote scherm bedoeld was. Erg gedetailleerde en kleurrijke tekeningen en heel wat meer frames dan normaal bij vaak veel goedkoper gemaakte Japanse animatiefilms. Wie een veel nieuwere anime met dit detailnivo wil zien zal iets als Paprika moeten bekijken. Natuurlijk zijn er moderne technieken bijgekomen maar Akira voelde voor mij geenszins gedateerd.

Het buitenissige van de film stond me nog goed bij maar ik zie het nu ook wel als een kracht van de film en datgene wat een live action film modaal zal doen afsteken. Die drang naar het gewone, waar we bij de recente live action versie van Ghost in the Shell al een voorproefje van kregen, zal de bewerking weinig goeds doen.

Akira is maar deels cyberpunk. Subtiel zijn de stukjes invloed van Blade Runner. Bijv de korte percussie voordat we een mooi shot van futuristisch Tokyo zien. Bende oorlogen, onrust en chaos in de stad en zijn uiteindelijk niet meer dan decorum voor de veel grotere ramp die gaat gebeuren. En het is moeilijk die los te zien van een obsessie met de verwoesting van grote steden in WO II.

Verder gaat het vooral om mutanten met superkrachten. Een dankbaar thema sinds decennia, voor superhelden bijvoorbeeld, vooral de film Chronicle kwam voor de geest: jongelui die emotioneel onbeheerst zijn om goed om te kunnen gaan met een enorme hoeveelheid macht, voorzover volwassen mensen dat al kunnen. Wel zit er de nodige bloederigheid in.

Het is op het einde dus ook een soort rampenfilm, zeer spectaculair daarin ook. Tussen al het geweld raken de personages helaas wel teveel ondergesneeuwd, zelfs van het centrale karakter Tetsuo leren we te weinig. Nu de film al weinig echt sympathieke karakters heeft helpt dat niet. En de Engelse dub is inhoudelijk zweer twijfelachtig. Altijd zo vreemd om een totaal andere ondertiteling te lezen ten opzichte van wat gezegd wordt.

Het verhaal wordt vooral intrigerender naarmate de mutant kinderen een grotere rol gaan spelen. Wat minder uit de verf kwam was het verzet, waar de vader van Kei in zit. Dat volgde ik niet helemaal.

Dan de muziek, ik vond deze goed. In plaats van futuristisch klinkende synth klanken is er vooral gekozen voor traditionele instrumenten, zij het met soms wat vreemd klinkende vocalen. Vind ik typisch Japans, het combineren van modern met traditioneel. Zij hoeven niet te vloeken met elkaar. Later horen we ook stukjes rockgitaar. Korte klanken die een bepaalde sfeer oproepen. Het is allemaal spaarzaam maar effectief gedoseerd.

Een klassieker, daarom maar eens de moeite genomen om te kijken. Maar ondanks het visueel imponeert en de vibe echt goed is, heb ik er niet erg van genoten. Daarvoor boeide het verhaal te weinig en het belangrijkste, het duurde gewoon te lang. Dik twee, waar ik een minuut of 80-90 wel meer dan voldoende had gevonden. De kijk op de toekomst is boeiend, het geweld lekker rauw en de kwaliteit is zichtbaar, maar ik denk dat het ook allemaal wel niche is en daardoor niet geschikt voor iedereen.

3*

Zo visueel verbluffend ziet het er na 35 jaar niet meer uit, maar degelijk blijft het allicht nog wel een tijdje. De film begint als een soort mangaversie van Fast & the Furious met wilde achtervolgingen doorheen Tokio. De vaart zit er meteen goed in. Wanneer het nodeloos gecompliceerd verhaal zich vervolgens verder ontvouwt, blijft het voor de kijker worstelen om grip te krijgen op de gebeurtenissen en personages. Niet echt iets voor mij want als er in een film meer dan vijf personages opdraven, raak ik de draad al kwijt. Dat het allemaal zo lang duurt, hielp natuurlijk ook niet.

Bijzonder. Ik heb weinig met Japanse cinema (of eigenlijk Aziatische cinema in het algemeen, maar dat ik deze in Engelse dub keek scheelde denk ik wel), maar om bepaalde reden kwam deze toch op mijn pad.
Een scifi uit een lang verleden kijken is altijd wel apart. Extra grappig als die dan in de huidige tijd speelt. Dat het animatie is, maar het natuurlijk vatbaarder voor 'uit de band springen'. Prachtige tekenstijl en hoewel het even doorbijten is bij de Japanse aanpak, kijkt het prima weg. Dystopische setting zijn altijd interessant en de eigenzinnigheid van de film is een grote pre.
Het scifi-verhaal doet zich langzaam uit de doeken en eigenlijk is dat iets wat zich wel vaker voordoet in de hoek waar ik normaal weinig kijk: één of ander al dat niet militair-wetenschappelijk experiment dat niet in de hand wordt gehouden. De daarbij behorende fantasykrachten heb ik niks mee. Naar het einde toe vliegt de boel behoorlijk uit de bocht, maar op een gekke manier beklijft het ook wel, kan mijn vinger er niet goed op leggen. Ondanks dat het niet mijn ding is, kon het mijn aandacht prima vasthouden. Voor de liefhebber zal het daarmee zeker een meesterwerkje zijn.

Een film die terug te vinden is in de MM top 1000, al dan niet de recente versie. Een klassieker uit het Japanse anime genre. Visueel sowieso sterk met veel details en hoog kleurgebruik. Een vrij rauwe prent ook waarbij het bloed in het rond spettert en er ook geen rem staat om het vele bloed bij de minste schram tot uiting te laten komen. Inhoudelijk deed het me denken aan een kruising tussen Blade runner en X-men.

Dystopieën zijn steeds een dankbare context om een film over te maken. Qua sfeerschepping en karaktervorming kan je vervolgens alle kanten uit. Voeg daarbij het vleugje mysterie en complottheorieën en je komt al gauw bij deze film uit. Best onderhoudend en boeiend allemaal al vond ik twee uur toch wat aan de lange kant.

Alles verklarend is het niet, hier en daar bleef ik met vragen achter, maar een rollercoaster was het wel. Vervelen doe je je niet met Akira. Fijn!

Die openingsscène met de motors die door Neo Tokyo rijden was pure perfectie.

Akira werkte maar gedeeltelijk voor mij. De animatie is adembenemend en de soundtrack is bijna perfect. Het verhaal is vrij origineel maar evolueert helaas naar superheld/villain gedoe waar ik niet zo van hield. Het ziet er zeker cool uit, maar het is helemaal niet mijn ding.

En de film is trouwens enorm luid.

3,5*