C.R.A.Z.Y. (2005)

Ze verschijnen maar eens per jaar, films die onopgemerkt de zalen in sluipen en waarvan de weinige kritieken lovend klinken, terecht dan nog. Dit jaar komt die verrassing uit Canada. De jaren 60, 70 én 80 worden niet nagebootst, ze worden opnieuw tot leven gebracht in deze boeiende familiekroniek. Uitmundende acteerprestaties van -vooral- Michel Coté als de met vijf zonen belaste vader, maar tevens Marc-André Grondin in de rol van worstelende tiener en Danielle Proulx als overbezorgde/christelijke moeder. Elk overstijgen ze hun karikaturen en brengen ze mensen van vlees en bloed. Een ongeziene 'flow' en een een geweldige soundtrack. De kerkscène op de tonen van the Rolling Stones is onvergetelijk. Niet alleen levert dit een bijzonder dynamische en onweerstaanbaar sympathieke kijkervaring op, Vallée slaagt er eveneens in een innemend verhaal te brengen. B.R.A.V.O.

4 *

Het klinkt anders enorm suf.

Sinds wanneer scheppen de door iemand geschreven samenvattingen van het verhaal het juiste beeld van een film? Als ik deze synopsis lees, zou ik er ook niet naar de bioscoop voor afzakken.

Wat een geweldige film: verhaal, muziek, beelden, acteurs; GENIETEN!

De muziek, de sfeer, het verhaal, het acteerwerk. Alles klopt gewoon in deze film.

Het enige minpunt dat ik kan bedenken is dat de regisseur aan het einde iets te enthousiast is geweest en dat die woestijnscene er best uit had gekund, maar niettemin zijn dit inderdaad de pareltjes waar film (en muziek) liefhebbers op zitten te wachten.

Groot pluspunt vind ik naast de al genoemde punten is dat er nu eindelijk niet eens alle vooroordelen uit de kast worden getrokken over het onderwerp homofilie, op filmgebied dan

geweldig!!

De muziek (hartje David Bowie) , de sfeer ALLES klopt.

ik had nog 2 uur kunnen kijken..

Officiële Filmsite

De sfeer uit deze film is fantastisch, goede film over een jongen die zoekt naar zijn indentiteit, en zijn vader die dat niet kan accepteren.

Deze week eindelijk de DVD ontvangen en de film is me nog meer bevallen dan voorheen. 'k Geloof dat dit een dikke kanshebber is voor mijn persoonlijke top 3 van 2006.

Fantastische film. Goed acteerwerk door Michel Côté, die goed een vader neerzet die de identiteit van zijn zoon niet kan accepteren; en door Marc-André Grondin, als worstelende tiener (en later ook twintiger). Het verhaal was ook erg goed, gelukkig geen cliché, herkenbare personages
Mooi monteerwerk. De slowmotion-scènes zijn erg mooi gedaan. De val van de scooter, de vechtpartij tijdens de verjaardag.
En natuurlijk de geweldige soundtrack. David Bowie, Rolling Stones en Pink Floyd: wat wil je meer? Een van de mooiste scènes is zeker Zac die Bowie imiteert op Space Oddity, inclusief lichtflits op zijn gezicht.
4,5*, een film die dus echt wel indruk op mij gemaakt heeft.

Mooie film met veel muziek.

Rolling stones, Charles Aznavour, Pink floyd en natuurlijk Bowie. Ook echt jaren 80 met kapsels en een leegstromende dansvloer met The cure met 10:15 Saturday night.

Wow

4*

Erg mooi vertelde Quebec Franse film, die visueel en inhoudelijk imponeert. De vader in de film noemde zijn kinderen naar het nummer Crazy van Patsy Kline;

Christian.Raymond.Antoine.Zacharie.Yvan.

4 sterren

Aangenaam sixties en seventies sfeertje en een mooie hoofdrol van Marc-André Grondin.

De film begint leuk en het verhaal kent een leuke opbouw, met veel inspiratie uit Toto le Héroes.

Daarna verwacht je dat de film een bepaalde richting kiest, en wat meer duidelijk maakt over de wereld waarin de hoofdrolspeler leeft. Jammergenoeg blijft het vooral bij uiterlijk vertoon.

Ik kreeg weinig hoogte van de personages. Het hoofdpersonage worstelt met van alles, dat zie je wel aan z'n gezicht, maar in de dialogen en acties laat 'ie weinig van zichzelf zien. Ik voelde erg weinig binding met de personages.

Wat een fantastische film! De sfeer, muziek, acteurs, verhaal alles klopte! Ik heb het niet droog gehouden. Aanradertje voor iedereen! 4.5 *

Heerlijke film,

Blij verrast dat de film een nogal Frans accentje met zich meedroeg. Niet zo gek als je je bedenkt dat in de Canadese provincie Quebec de Franse voertaal geldt. Het geheel wordt vaak door een voice over aaneengepraat. Centraal staat Zac, een jongen die worstelt met zijn identiteit. Niet echt origineel, ook zijn broers zijn weliswaar niet meer dan karikaturen die je ook in de gemiddelde tienerfilm tegenkomt. Je kent het wel: de sportman, de nerd, de losbandige en de Benjamin.

De film weet echter een bepaalde warmte te creëren. Niet toevallig wordt er gestart met het vieren van kerstmis en krijgt iedereen volop de kans om zich te ontplooien gedurende deze film. Thuis geldt hier als een veilige omgeving waar je altijd terecht kunt en waar de godganse dag activiteiten worden bedreven. Op veel vlakken een film die vooral zeer herkenbaar zal blijken voor velen. Veel onderling geruzie tussen de broers, jaloezie maar ook veel intense momenten. Al dan niet gecreëerd uit eigenbelang.

Daarnaast deed deze film mij wat denken aan Almost Famous. Daar waar die film een jongensdroom beschrijft door het hoofdpersonage kennis te laten maken met de wereld van de rock and roll, is deze film bijna constant van wat jaren `70 en jaren `80 muziek voorzien. En ook hier een jongen wiens leven nog volledig open ligt. De muziek helpt goed mee aan het versterken van de sfeer die de film uit wil stralen. Sommige scènes zijn letterlijk voorzien van bepaalde nummers die niet altijd even neutraal zijn maar vooral gekentekend worden doordat zij onlosmakelijk met homoseksualiteit zijn verbonden. Wel goede muziek over het algemeen. Vooral de reeds genoemde scène in de kerk onder begeleiding van Rolling Stones muziek was gaaf.

Gelukkig leunt de film niet teveel op drama elementen. Alleen als de film na een uur wat inzoomt op Zac en de andere prersonages wat vergeten worden, wordt het een en ander er wat te dik bovenop gelegd. Maar verder nergens sentimenteel drama, eerder een opgewekte komedie opgefleurd door aardige visuele vondsten waarin gespeeld wordt met elementen als inzoomen en uitzoomen. De vele uiteenlopende onderwerpen des levens die behandeld worden missen soms wel wat diepgang. Bovendien wordt het onderwerp drugs net vanuit een te moralistische hoek bekeken.

Een warme feel good film dus. Vooral die moeder was een schatje. Niet altijd zoetsappig, want vader zorgt met zijn norse gedrag voor veel ongemakkelijke maar humorvolle situaties. Eigenlijk ook meer een komedie voor mij. Typisch zo `n film waar je nog uren naar kan blijven kijken. Ik leefde in ieder geval helemaal mee. Dikke 4*

Al weer een tijdje geleden gezien.

Maar daarom kan ik nu ook zeggen dat dit voor mij een van de betere films van het jaar was.

En als ik de film nog niet gezien had,was ik hem wel gaan kijken door de recensie van mijn voorganger...erg trefend.

4 sterren

Lekkere film hoor.

4!

Aardige film die me wat deed denken aan de films van Tulio Giordana, qua sfeer en neerzetten tijdsbeeld.
Fijne muziek, hoewel een beetje binnen de bekende paden, en goed geacteerd.

Verhaaltechnisch kon het me echter niet heel veel boeien. Het hele homoseksualiteitgebeuren is me aan het einde nog steeds niet helemaal duidelijk en de film blijft wel erg herhalen binnen de verhaallijntjes.

Prima film, volgt door de jaren heen een familie met 5 zoons.

Veel geluk, ruzies, ellende en lastige relaties.

Zat te kijken en dacht "wat hebben ze in Frankrijk veel amerikaanse auto's" maar later zag ik dat het een Canadese film was.

4*

Geweldige film waar alles inzit, incl. goede muziek.

Positieve verrassing.

Ik heb deze film ook begluurd en moest toch menig traantje wegpinken.meeslepend verhaal.ik heb er geen spijt van.

geen bioscoopfilm maar een nederland 3 film.

leuk filmpje, kijkt vlot weg, goede muziek en verveeld geen moment!

Een aanrader dus!

zeer mooie, ontroerende film, goed gespeeld ook.

sentimentele gevoelens uit de jaren 70 en 80 kwamen weer terug door de muziek in deze film...

een 4,5

Teleurstellend als ik zo terugkijk op deze film. Het eerste halfuur is echt komische en je merkt dat de regisseur veel geld heeft gekost voor de muziek onder de film en het uiterlijk van de film. Denk aan de prachtige slow-motion shots, en de muziek van Pink Floyd, David Bowie en anderen in deze film. Toen vervolgens het dramatische aspect de boventoon begon te vieren verloor de regisseur mij als kijker. Vooral de hoofdpersoon lijkt onder van alles te lijden maar wat dan allemaal? Vervolgens kon me geen enkele scène me nog interesseren en was ik iedere vijf minuten op mijn horloge aan het kijken hoe lang dit nog ging duren. De personages leken meer stereotypes dan echte mensen van vlees en bloed en dus kon ik er niet veel mee. Toch wil ik niet helemaal negatief eindigen en kon ik het jaren 60, 70 en 80 sfeertje heel erg waarderen met de daarbij behorende muziek.

Goede film met een van de beste soundtracks die ik in een film heb moeten horen. Toch raar dat dit een Canadeze film is, ondanks dat ik het wist dacht ik toch dat het een Franse film is. In ieder geval de 'kindertijd' was geweldig ondanks de standaard typetjes die je in zoveel films tegenkomt. Toch is dit een gewelidige sfeerfilm a la Amelie die het ook niet van de goed uitgewerkte realistische personages moet hebben.

Vooral vader en moeder waren zeer leuk, mooie komedie die de orginaliteit en uitgewerkte personages mist om meer dat te zijn. Vandaar dat de dramamomenten onintressant zijn en meer tijdverdrijf dan iets anders.

p.s. Wat was dat nummer dat vader 'op algemeen verzoek' de hele film zat te zingen?

Sinds lange tijd zo'n goede film gezien. Humor, drama, goede muziek en geweldige acteerprestaties.

In de basis is het een gebruikelijk verhaal van een jongeman die in het reine moet komen met zijn homoseksualiteit. Maar daarmee heb je maar een fractie ervan te pakken, want er zijn zoveel andere thema's die gaandeweg aangeslagen worden. Van religieuze hypocrisie, verslaving, seksuele losbandigheid tot broederliefde, een getroebleerde vader-zoon-relatie en zoveel meer. De verhaallijnen zijn naadloos ingebed in de decennia die het bestrijkt: de kinderlijke braafheid van de jaren '60; de groei van seksuele identiteit in de jaren '70 en het bittere van de jaren '80.

De film inmiddels vijfmaal gezien en het blijft een juweeltje. De film kent een bijzonder knappe opbouw en via popmuziek kom je in verschillende decennia terecht. De confrontaties tussen vader en zoon Zac zijn onwisbare hoogtepunten