College Swing (1938)

Een flinterdun verhaaltje over een niet al te snuggere jonge vrouw [Gracie Allen] die een universiteit mag overnemen als ze weet te slagen voor haar examen. Daarbij krijgt ze hulp van een opportunistische leraar [Bob Hope] die, tegen een bescheiden vergoeding natuurlijk. geen enkel middel schuwt om dit voor elkaar te krijgen. Edward Everett Horton is een professor die haar gaat examineren en George Burns, Helen Kaye en Betty Grable zijn er louter om de boel een beetje op te leuken. Het 'verhaal' stelt nauwelijks iets voor en is slechts een kapstok voor een aantal (ongebruikelijke) sketches en een hoop muzikale intermezzo's. Dat zou niet zo'n probleem geweest zijn als de kwaliteit van het materiaal wat beter was geweest. Gracie Allen is gelukkig bij vlagen grappig als de domoor die steeds haar eigen glazen ingooit en Martha Kaye steelt de film met haar energieke, komische vertolking. Hope en Horton vallen hier wat tegen en Burns en Grable hebben nauwelijks iets te doen. Een curieuze film, maar een film met zo'n sterke cast zou ik toch niet zomaar links laten liggen. Zo vervelend is dit nou ook weer niet...

Wat mrklm hierboven negen jaar geleden schreef slaat wel zo'n beetje de spijker op de kop: een verhaaltje van niks waarin diverse aanstormende talenten mogen laten zien wat ze kunnen. Sommige contemporaine komieken (Jerry Bergen, Ben Blue, de acrobatische Slate Brothers) zijn voor de huidige generatie filmkijkers grotendeels of geheel onbekend gebleven, anderen (Bob Hope, de hilarische Martha Raye, Burns & Allen) zaten nog te wachten op hun echte doorbraak, en volgens mij was alleen de onsterfelijke Edward Everett Horton echt al een gevestigde naam met een carrière van 16 jaar en tientallen films inclusief Top hat en Lost horizon. Sommige sketches zullen het publiek van 1938 ongetwijfeld vermaakt hebben maar komen 90 jaar later enigszins belegen over, en bovendien zit er tussen alle comedy ook nog een suf liefdesverhaaltje dat zo mogelijk nog minder om het lijf heeft dan Betty Grable op haar WWII-pinup-poster. Ach, ik kan er wel om lachen, Gracie Allen is inderdaad vermakelijk als ultiem warhoofd, Everett Horton is altijd om te smullen ondanks zijn eeuwige repertoire van second-takes, en de ontmoeting van Bob met Martha is zó geslaagd dat ze het jaar daarop samen de "headliners" van Never say die mochten zijn. Het stelt allemaal niet veel voor, maar ik heb nou eenmaal een zwak voor dit soort ongebreidelde meligheid die de anarchie van de Marx Brothers een beetje in de geijkte Hollywood-paden probeerde te leiden. En dat dan geregisseerd door een man die ik voornamelijk associeer met gangsterfilms, thrillers en westerns, maar kennelijk voelde Raould Walsh zich ook in het genre van de muzikale komedie op z'n gemak, want met de vormgeving is niks mis.