The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007)

Ik kan me voorstellen dat mensen de film saai vonden. Hij is wel wat traag, maar vond het juist heerlijk. Het rustige tempo werkt heel goed en past uitstekend bij het verhaal. Heb me dan ook echt niet verveeld. Enkele geniale scenes, geheel is fantastisch in beeld gebracht en de film heeft iets waar ik mijn vinger niet op kan leggen. Iets verfrissends, origineels, poetisch en intelligents.

Belangrijkste is dat ik heel relaxt (maar wel geboeid!) hebben zitten kijken. Gewoon een heel fijne filmervaring gehad. Ik ben er overigens van overtuigd dat als de film korter was, dat het echt ten koste van die ervaring had gegaan. 4 dikke sterren.

Heel mooi psychologisch drama over het verhaal van Bob(Robert) Ford en Jesse James.

Nergens hoef je veel actie te verwachten, het is zoals CdeJ al zegt een karakterstudie over Robert Ford, die toch centraal staat in de film.
Zijn rol wordt erg goed neergezet door Affleck, die wat mij betreft terecht een Oscar nominatie kreeg voor deze rol. Beetje voor beetje wordt het verhaal duidelijk over de moordenaar van de beruchte Jesse James, gespeeld door alweer een fantastische Brad Pitt. De neerwaartse spiraal wordt erg duidelijk weergegeven, mede dankzij de erg lange speelduur van de film.
Maar dankzij de speelduur krijgen de personages wel meer diepgang en kan je zelfs begrijpen waarom alles is gebeurd zoals het is gebeurd.

De rustige film wordt ondersteund door zeer sfeervolle muziek, wat nergens te overheersend aanvoelt, maar toch altijd bij de prachtig geschoten beelden van het oude Amerika past.

De aanslag op Jesse James lijkt me door deze film zo klaar als een klontje, Robert Ford is wat mij betreft helemaal niet laf door Jesse James in de rug te schieten, Jesse James liet zich dan ook vermoorden.Hierna neemt de film helaas nergens meer de tijd voor, voelt het iets te gehaast aan en proppen ze teveel in een kwartier tijd. Gelukkig wel weer gevolgd door het extreem sfeervolle en tegelijkertijd ook tragische einde voor Robert Ford.
4*

Deze film heeft naar mijn mening misschien wel de mooiste filmmuziek. Je hoort ook regelmatig samples van de soundtrack in tv-programma's. Enorm sfeervol.

Het is zelfs erg chill om gewoon thuis naar de muziek te luisteren. Dit in tegenstelling tot de meeste andere goede soundtracks die meer bij de film zelf horen.

Overweldigend en direct naar mijn top 10. Niet een echte western maar een psychologisch drama. Zal binnenkort een uitgebreide recensie geven.

Prima film. Het camerawerk en de decors zijn uitstekend, evenals de soundtrack. Vaak mooie beelden van de omgeving, en ook de overval op de trein was mooi in beeld gebracht. Het acteerwerk is ook sterk, vooral van Brad Pitt en Casey Affleck. De film duurt lang, misschien net iets te lang, al heb ik mij geen moment verveeld. Vooral Robert Ford was een zeer interessant personage. Wat er na de dood van James gebeurde vind ik iets minder interessant. Vooral zijn karakterontwikkeling voorafgaand aan de moord was zeer goed uitgewerkt.

Meestal ben 'k niet zo voor dit soort films, maar me er toch eens aan gewaagd. Blijkbaar is die Jesse James erg bekend, maar 'k had er nog nooit van gehoord.

De film zag er goed uit en er werd sterk in geacteerd. De film had soms iets dromerigs.

Toch zal het bij een kijkbeurt blijven. De film is me toch iets te lang, vooral in het begin moest 'k er toch wat inkomen. Het laatste uur vond 'k wel beter. Al bij al ben 'k eens blij dat 'k de film heb gezien.

The Assassination Of Jesse James By The Coward Robert Ford

Prachtige Western die het vooral moet hebben van de diepgaande karakters met een bijzondere geschiedenis. Hoewel iedereen Brad in de hemel prijst moet ik echt buigen voor Casey, want voor mij is hij de man die deze film draagt. Een enorme prestatie om zo'n gecompliceerd personage via dubbele lagen goed over te laten komen. Je ziet hem dingen doen, die hij anders bedoelt en zijn lichaamshouding vertelt de personage's emoties. Zoals het ook gaat in het echte leven, laat Casey een echt mens zien. Misschien omdat je bijna niks anders dan van Pitt gewend bent, is dat hij bij mij iets minder opviel. Ik vond zijn personage ook niet zo heel interessant, misschien daarom.

Naast de geweldige cast (en script) blijft er een prettige montage over die voice over, muziek en prachtige natuur en portretten natuurlijk combineert waardoor de 160 minuten aangenaam en snel voorbij vliegen en je, zoals hieronder al eerder vermeld is, je de karakters en het verhaal tot je toe neemt. Je zit snel in het verhaal, waardoor de film zonder achterstand begint. Een goed begin zorgt voor veel goeds verder.

Prettige film ervaring, een klein pareltje.

4,5 ster

Boeiende karakterstudie.

Opent redelijk sloom, soms op het saaie af. Gelukkig zitten er enkele hele mooie shots in(die aankomende trein!) die de aandacht weten vast te houden. Vanaf die ijzige scène aan tafel, wanneer Jesse op bezoek komt om Charley Ford te komen halen, schakelde de film een vitesse hoger. (Gelukkig) niet in tempo, wel in een constante, niet-uitgesproken spanning die je op het puntje van je stoel houdt, dan al opbouwend naar dé scène. Het stukje daarna vond ik nuttig, omdat de film niet draait om Jesse James maar om Robert Ford.

Acteersgewijs valt er ook weinig te klagen. Brad Pitt is sterk maar wordt desondanks toch nog van het scherm gespeeld door een briljante Casey Affleck. Leuke cameo's van Nick Cave en de wondermooie Zooey Deschanel.

Erg stijlvolle, sfeervolle, spannende karakterstudie. Voorlopig 4*, maar heb het gevoel dat er na een herziening nog wel eens een halfje zou kunnen bijkomen.

jeetje wat een enorm aantal positieve berichtenb over de film.

hij kon mij totaal niet boeien duurde veeel te lang er gebeurde weinig.

mischien moet ik hem nog een zien(had toen ff geen ondertt)

Herzien en verhoogd naar 5 sterren,

Deze film is voor mij gewoon echt prachtig en intens, Pitt speelt Jesse James geweldig en Affleck past de rol van Ford ook precies. aan de film heb ik echt niets op te merken, voor mij werkte het allemaal. de voice-over, score die geweldig is, het acteerwerk, de geweldige fotografie van Roger Deakins en ook de persoon Jesse James bleef mij boeien. Het script is goed geschreven met intressante dialoog, daarnaast is het production design steengoed te noemen. Het tempo van de film is goed gedoseerd, het is een lange film maar ik zou hem zeker niet erg langzaam noemen, ik zag de film 3 jaar geleden voor het eerst en toen was dit het enige minpuntje wat ik had, maar nu vind ik het tempo juist een sterk punt.

Andrew Dominik heeft een geweldige film afgeleverd met Jesse James, top 10 waardig.

Niet zo goed als ik gehoopt had.

Cinematografisch is het in ieder geval een verademing. Erg mooi geschoten, sterke mise-en-scene en toch aantal magnifieke scenes. Toch wringt de schoen. Veel scenes worden te vroeg afgekapt waardoor de flow van de film niet lekker aanvoelt maar ook mist de film narratieve focus. Narratief focused ben ik niet maar als Dominik daar wel de nadruk op legt moet het wel dik in orde zijn.

Dominik neemt iets teveel hooi op zijn vork. Hij twijfelt tussen vorm en inhoud, beide lijkt ie nog niet aan te kunnen. De wat humane benadering inzake de mythe Jesse James is dan zeer welkom, al slaagt dat concept maar zeer zelden. Inconsistensie nekt de film behoorlijk. Cast is top, vind Renner een held, Pitt vind ik altijd zeer aangenaam qua presence maar het acteerwerk vaak te klinisch en hoe goed Affleck ook is, er is iets aan hem wat me toch niet echt bevalt.

Een zeer solide basis, Dominik is toch wel een filmmaker om in de gaten te houden (zolang ie gebruik blijft maken van Deakins of een andere cinematograaf van formaat). Qua vorm erg creatief al moet ie nog wel handiger worden in het aanbrengen van structuur, keuzes maken en vooral veel stijlvaster worden. Aan cinematograaf Deakins ligt het niet, wat een geweldenaar blijft het toch. Al met al een lichtpuntje in de donkere tunnel dat Hollywood heet.

Uitstekende film die begint als de beruchte Jesse James zijn laatste overval pleegt. De film is aan de trage kant en het verhaal kent ook aardig wat zij-paadjes en concentreert zich zeker niet alleen op de twee titelpersonages. De film ziet er prachtig uit vooral vanwege het mooie camerawerk. Een sterk eerste half uur, een sterk laatste half uur en een sterke cast.

Bij een tweede kijkbeurt wist ik deze film toch een stuk beter te waarderen en gaat mn stem dan ook omhoog naar 4.0 sterren.

Sterk.

Volgens de triviapagina op IMDB is er minstens één keer een versie van vier uur vertoond. Die versie zou wel eens écht meesterlijk kunnen zijn. Deze verkorte - nu ja, kort - versie mankeert iets. Met name het eerste uur lijkt er iets te wringen. Er worden wat zijplotjes bijgehaald die niet interessant zijn en de relatie tussen Robert Ford en Jesse James wordt op een gegeven moment naar de achtergrond verdreven.
Eenmaal dat punt voorbij komt de focus wél op de titelpersonages te liggen en stijgt het niveau zienderogen. De traagheid is heerlijk. Ik heb niet zo voor gekwebbel in westerns, maar dit is genieten. Jesse is zo intrigerend door zijn onvoorspelbaarheid, maar hetzelfde kan gezegd van Robert. Niet dat de moord op Jesse er niet lijkt aan te komen, maar zijn karakteruitdieping is fantastisch.
De film eindigt ook goed. In plaats van direct te stoppen met de moord op Jesse, handelt het het verdere levensverloop van de broers Ford op een degelijke manier af. Vooral Robert's ontgoocheling wat betreft de erkenning die hij niet krijgt (en wel Jesse) is fantastisch afgehandeld.

Brad Pitt zet een uitstekende rol neer, waarbij hij dreigende onvoorspelbaarheid en menselijke zieligheid subtiel met elkaar vermengd. Ik vind het niet zijn beste rol tot op heden, maar wel één van.
Hoe goed hij echter ook is, Casey Affleck is beter. Ik kan mij best voorstellen dat sommigen hem ellendig vinden, maar dat hoort er net bij. Het is spijtig dat de titel er zo nodig 'The Coward Robert Ford' van moest maken, want de Robert Ford die hij neerzet (of op z'n minst diegene die ik gezien heb) is vooral misbegrepen en naïef.
De bijrollen zijn wat wisselend. Sam Rockwell en Garrett Dillahunt zijn sterk; Jeremy Renner en Paul Schneider zijn strontvervelend. Verder is het spijtig dat Sam Shepard geen grotere rol heeft.

Ik zou kunnen zeggen dat Andrew Dominik het eerste uur beter had kunnen aanpakken, maar ik ga ervan uit dat de studio wellicht een blok aan zijn been was. Op dat matige deel na, heeft hij op alle vlakken het onderste uit de kan gehaald: de score is erg goed, het script bevat een hoog aantal geweldige dialogen, de personages zijn uitmuntend geschreven en ook visueel is dit een plaatje (behalve dat trucje als de verteller aan het woord komt).
Alleen de voice-over vind ik onnodig. De onvoorspelbaarheid van Jesse dreigt soms de nek omgewrongen te worden doordat de verteller uitlegt wat er gaande is. Had dit gewoon aan de kijker overgelaten, denk ik dan.
Soit, ik ben aan mijn trekken gekomen maar een uitgebreide versie zou uiterst welkom zijn.

4

Mixed feelings... vind de film fascinerend en vervelend ineen. Fascinerend omdat het er geregeld fraai uitziet (bijvoorbeeld de aankomende trein), vanwege de relatie tussen Ford en James, het geweldige einde met de onderlinge spanning en de niet geheel duidelijke situatie (is het een test van loyaliteit, een indirecte zelfmoord, onwaakzaamheid, of is het wat opgedirkt allemaal). Aan de andere kant vervelend omdat het geforceerd overkomt zoals de lang uitgesponnen scènes, de úiterst verzorgde aankleding van de locaties, de theme-muziek die op zich mooi is maar om de haverklap wordt ingezet, de soms overdreven uitgebeelde angst van de bendeleden voor Jesse James.

Daarbij is er een geleidelijke overgang: hoe verder in de film hoe poëtischer het wordt, beeld en voice over (met als kers op de taart het gedicht van z'n dochter dat je te opzichtig week maakt vlak voor de langverwachte finale). Vind het niet goed in het 'realistische' geheel passen.

Door die gekunstelde aanpak draagt de film bij aan een soort verheerlijking of een instandhouding van een mythe (de aloude fascinatie voor moordenaars - de mensen van toen vergaapten zich aan zijn tentoongestelde lijk zoals de kijker het nu ook voorgeschoteld krijgt), terwijl het tegelijkertijd een mythe lijkt te willen ontkrachten. Vreemde ervaring. Uiteindelijk heb ik alleen genoten van de sterk spelende Casey (Pitt in veel mindere mate), de fotografie en het einde.

Erg sterk. Een geweldige, maar eigenzinnige western met een vreselijk scherpe spanningsboog. Hoewel het even inkomen was, begon de lol pas echt na zo'n 60 minuten. Hoewel ik Brad Pitt juist niet zo erg kon waarderen in de rol van de onvoorspelbare bruut (ik bedoel, kom op mensen hoe vaak hebben we hem wel niet dit spelletje zien spelen), vond ik Casey Affleck verrassend goed spelen. Hij zette zijn rol erg geloofwaardig neer en liet elk interessant aspect van zijn personage zien. Mooie beelden, fijne muziek (met een bekende snorreman aan het einde) en een geweldig verhaal. Bijna briljant.

De aanvang (eerste uur) was voor mij reden bijna reden om af te haken. Ik vond het geheel niet lopen en ontdekte nergens het beoogde meesleep effect van de film. Bepaalde rollen waren op zijn zachts gezegd vreemd ingevuld, met name Casey Affleck vond ik een bizarre verschijning met zijn nietszeggende en vreemde grijns. Moet bekennen dat door het constante doorvoeren van dit karakter de overtuiging wel kwamen op het laatst vond ik zijn rol zelfs sterk.

Een vol punt extra voor de sterke muziek van Nick Cave die op het laatst nog een kleine rol vervult!

Kan me hier erg in vinden, mooi geschreven.

Dit is een andere western dan wat ik gewend was, geen fluitende kogels, maar meer tijd en ruimte voor andere aspecten. Schitterende shots, personages die ruimte krijgen, en de grootste kracht van de film is voor mij het tempo. De film neemt de tijd, en dat is gewoon heel fijn.

Elke keer als Pitt in beeld komt, gebeurd er iets bijzonders. Het is dan gewoon de moeite waard om naar te kijken. Hij speelt het echt erg goed. Maar ook Affleck niet te vergeten natuurlijk. Wat een intressant personage is hij. Ook hij zet het erg goed neer.

De voice-over, de muziek, de heerlijke shots, geweldige scenes (de echte moord op James bijv. wat een meesterlijke scene). En de aanstormende trein. Deze aspecten maken deze film tot een meesterwerkje.

Zit heel dicht tegen mijn top 10 aan, maar ik verkies de Leone westerns toch net wat hoger, wat natuurlijk helemaal geen schande is.

Eindelijk gezien, en best een fraaie western, ware het niet dat het onnodig uitgerekt wordt waardoor het halverwege behoorlijk inzakt. Drie kwartier minder had best gekund, en had ook een betere film opgeleverd, op den duur leek het alsof er geen eind aan kwam. Maar de insteek mag er wezen, de voice-over klinkt voor de verandering behoorlijk fris en voegt ook daadwerkelijk iets toe. Het verhaal wordt boeiend gebracht, verloopt traag zoals zovaak bij westerns, maar verveelt niet, met uitzondering van het middenstuk en het lange einde. 3*, een goed geknipte versie had bij mij hoger gescoord.

“Can't figure it out: do you want to be like me or do you want to be me?" zegt de beruchte bendeleider Jesse James op een gegeven moment tegen z’n idolate volger Robert Ford. Dat is zo’n beetje de kern van deze grandioze western. Robert is een jongen die door niemand wordt gezien of gerespecteerd en smachtend naar aandacht en succes probeert hij bij de beruchte misdaadbende van zijn idool Jesse aan te sluiten. Maar bewondert hij Jesse werkelijk of wil hij zelf een idool zijn: wil hij eigenlijk Jesse’s plaats innemen?

De film duurt 160 minuten en reeds de titel geeft weg waartoe de film uiteindelijk leidt. Dat is ontypisch voor een modern verhaal, want kenmerkend voor het moderne denken is dat we geloven dat we ons eigen lot kunnen bepalen zodat in een modern verhaal we vaak zien dat de hoofdpersoon tegen alle verwachtingen in een moeilijke situatie ontsnapt door een ingenieuze inval of door een gelukkig toeval zodat het verrassingselement wezenlijk is. Maar Robert heeft, zoals hij zelf aan het eind concludeert, “geen geluk”, ongeacht wat hij doet: zijn leven is – zoals dat van zijn antagonist Jesse – een tragedie. De tragedie is een klassieke kunstvorm die ons leert dat we ons lot niet kunnen ontlopen: hoe harder we spartelen en vluchten, hoe strakker het net sluit als een spinnenweb. De tragedie geeft ons geen onverwachte wendingen maar juist de beklemming van de wetenschap of het gevoel dat het slecht gaat aflopen en dat we daar niets aan kunnen doen. Deze film slaagt er in om zo 160 minuten beklemmend te blijven, ook al weten we vanaf de eerste minuut hoe het afloopt. In feite wordt een goede tragedie als deze elke keer dat je ‘m opnieuw ziet of leest nog beklemmender en ontroerender omdat je steeds meer de innerlijke dynamiek ontdekt waardoor je gaat inziet dat er geen andere uitkomst dan het fatale einde kan zijn.

Er blijft genoeg te raden over voor de kijker, maar het lijkt erop dat Robert inderdaad Jesse wil zijn: als ook Jesse hem niet serieus neemt en de bende uit elkaar valt zodat iedereen paranoïde wordt, transformeert Robert van bewonderaar tot verrader. Maar het helpt hem niet: hij wordt niet vereerd als de held die hij hoopte te worden maar veracht als de verrader die Jesse laf in de rug schoot. En waarom liet Jesse zich doodschieten door Robert? Dacht hij dat Robert te laf was om hem te vermoorden? Te idolaat? Te onbeduidend? Of gunde hij het Robert? Of was het een gevaarlijk spel dat hij met Robert wilde spelen en kwam hij te dicht bij het vuur? Of zag Jesse in dat hij zijn einde niet meer kon ontlopen? Telkens moeten we ons afvragen bij de tobbende gezichten in de film: wat speelt zich daar af, welke innerlijke worsteling vindt daar plaats? Wat weten ze van de ander, wat denken ze van de ander? En zoals in de film de moord vervolgens eindeloos wordt nagespeeld door de Ford-broers welk fataal einde daardoor een ander karakter krijgt, zo kan men wellicht ook deze film elke keer anders interpreteren: een goede tragedie verrast de kijker niet door het verhaal als zodanig maar door wat de kijker zelf van dat verhaal maakt.

Robert Ford verafgood de beroemde outlaw Jesse James al sinds hij pulpromannetjes over hem las in zijn jeugd. Op zijn negentiende probeert hij zich bij de James-bende aan te sluiten, uiteindelijk met succes. Ford ontdekt echter dat Jesse anders is als het populaire beeld dat men van hem heeft.

Brad Pitt vind ik over het algemeen een overgewaardeerde acteur. In deze film vond ik hem echter wel erg sterk als de beroemde outlaw. Ook Casey Affleck wist te overtuigen als Robert Ford. De film begint met de "infiltratie" van Ford en gaat daarna over wat we vaak in misdaad-films zien, onenigheid tussen de bende-leden en onderlinge verdachtmakingen. De film gaat er vanuit dat de kijker veel van de dood van James weet, het is iets onvermijdelijks.

De film is mooi opgenomen en heeft een erg realistische setting van het Wilde Westen. Geen bekende cowboy hoedden, want die hadden ze toen helemaal niet en alle wapens komen overeen met de periode. De beelden worden gekenmerkt door een erg aanwezig vignette-effect, dat vreemd genoeg wel passend is omdat je het in foto's uit die tijd ook vaak ziet. De muziek van Nick Cave & Warren Ellis zou je niet snel in een western-setting verwachten, maar paste wel bij de toon en sfeer.

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford is zonder twijfel de langste Engelstalige filmtitel die ik tot nog toe ben tegengekomen. Al met al vond ik het een geslaagd portret, al duurt het mischien even voor het opgang komt. De film is boeiend en sterk geschoten.

De film ziet er mooi uit, is goed geacteerd en kent enkele losse sterke scènes. Buiten dat is vooral de sfeer erg goed met een mooie aankleding en volledig geloofwaardig wordt dat tijdsbeeld neergezet. Ondersteund door Deakin's schitterende fotografie en de bevreemdende maar mooie soundtrack maakt dit een redelijk unieke ervaring. Maar als geheel ook behoorlijk saai en de film duurt me veel te lang. Aan het eind gaat dit ding ook nog eens 20 minuten onnodig door en het eerste uur mist de film elke vorm van Focus en gaat overal en nergens heen. Soms kan ik dat hebben (films van een Hou, om iemand te noemen), maar bij deze niet. En een week later kan ik er ook weinig meer over zeggen. 2,5*.

Uitstekende western met schitterende acteurs (naast Brad Pitt en een in zijn rol gegoten Casey Affleck, onthoud ik ook een steengoede Sam Rockwell) en prachtige beeldvorming. Misschien af en toe wat traag, maar anderzijds is dat juist de opzet en de kracht van deze film. Knappe karakterontleding. Iets apart in het westerngenre.

Opnieuw bekeken, en eigenlijk niets toe te voegen aan mijn eerdere commentaar.

Behalve dat de houten box dus geen trend is geworden.

Ik keek omwille van de fijne recensies uit naar The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford, maar jammer genoeg werden de verwachtingen niet geheel ingelost. Ik ben nooit echt in de film geraakt, voelde me nooit echt betrokken. Dat had niet zozeer met de titel te maken die aangeeft waarop aangestuurd zal worden. Het kabbelde gewoon in zijn geheel wat voort.

Het begon echter allemaal uitstekend met die mooie scène met de trein. Ook de cast is erg sterk met Brad Pitt, die het uitstekend doet als Jesse James, Caesy Affleck en Sam Rockwell. Jesse James wordt steeds meer en meer paranoïde, bang voor de vrees van het verraad van zijn eigen manschappen. Zijn dood is op den duur een self fulfilling prophecy. Die scènes waren schitterend om volgen. Zijn status als held was vervolgens tegelijk een zegen en een vloek.

Qua verhaal is het echter maar pover en vooral lang uitgerekt zonder noemenswaardige meerwaarde. Visueel uitstekend, maar dat is niet genoeg om een boeiende film te hebben. Ik kon er alvast de focus niet bijhouden, jammer.

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

Neem de tijd om echt even voor deze film te gaan zitten, en je wordt beloont met een bijzondere filmervaring. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford is een film waar ik wel even in moest komen, maar na een tijdje was ik echt helemaal ingepakt door het verhaal, het lome tempo en het briljante acteerwerk. Van Pitt en Casey Affleck zeker, maar eigenlijk zijn alle acteurs uitstekend op dreef.

Robert Ford is een zielige lafaard, maar toch weet Affleck er wel voor te zorgen dat je begrijpt waarom hij uiteindelijk Jesse James doodschiet. Dat moment is trouwens echt pure klasse. De manier waarop het gefilmd is, het acteerwerk, de manier waarop James door een reflectie in de spiegel ziet dat Ford langzaam een pistool op hem richt…. Magistraal. Pitt straalt charisma en charme uit, en James doet veel gruwelijke en verwerpelijke dingen, maar toch vergeef je het hem. Misschien wel het beste acteerwerk van Pitt ooit, in een film met een lange naam en speelduur, maar het is het allemaal waard.

De soms prachtige oogstrelende beelden, het prima acteerwerk en de muziek van Nick Cave en Warren Ellis kunnen niet voorkomen dat ik mij stierlijk heb zitten vervelen bij deze film. De western als meditatieve zen-film. Nee, dat is niet bepaald het soort film dat ik graag zie. De beelden op het scherm vertellen ook niet veel van het verhaal, dat wordt gedaan door voice-overs. De beelden dienen dus feitelijk slechts alleen als ondersteuning. De nadruk wordt gelegd op het artistieke. Wat nog eens benadrukt werd door het tempo dat behoorlijk laag ligt (de filmduur van bijna drie uur is ook veel te lang) Dit is dan ook weer typische zo'n karakterfilm waar filmrecensenten mee lopen te dwepen maar waar ik maar heel weinig mee kan!

Niet slecht, voor een Western.

Het is absoluut mijn genre niet, maar deze leek me toch wat sfeervoller dan de gemiddelde Western te zijn. Dat bleek ook, waardoor het, ondanks de stevige speelduur, toch bleef boeien tot het einde. Mijn favoriet genre zal het nooit worden, maar dit was toch een positieve ontdekking.

Een blik aan fijne acteurs helpt uiteraard mee. Pitt, maar vooral ook Affleck, doen het erg goed. Als je dan nog mensen als Rockwell in back-up hebt, dan heb je gewoon een bekwame cast. Maar het is vooral het visuele, in combinatie met een aardige soundtrack, die deze film iets extras geeft.

Toch weten de setting en de personages mij nooit echt aan te spreken, waardoor het nooit echt gaat beklijven. Visueel is het nu ook weer niet op dat niveau dat het van de film meteen een meesterwerk maakt. Ver boven de middelmaat dus, zeker voor een Western, maar daar blijft het dan ook bij.

3.0*

“By his own approximation, Bob assassinated Jesse James over 800 times. He suspected no one in history had ever so often or so publicly recapitulated an act of betrayal.”

De film is eigenlijk nogal onverwachts op mijn pad gevallen nadat ik mijn eigen lijsjte na keek voor kijk tips. De film trok me al snel aan door zijn lange zin en nadat ik de beschrijving eens doorgelezen had wou ik hem vrij wel direct op zetten. Het enige wat me tegen zat was de lange speelduur, waar ik erg bang was voor langdradige scenes. Dit was niet altijd zo, we zitten eigenlijk elke keer wel in een andere omgeving maar ik vond het verhaal soms erg verwarrend overkomen op veel punten, snapte er af en toe niet veel van maar werd op het eind allemaal goed duidelijk.

Het is voornamelijk Pitt met zijn psychologische rol die echt een heerlijke staaltje acteerwerk naar voren wist te brengen en waar ik met veel plezier van kon genieten, geweldige acteur en dat merkte ik ook al gauw in deze film. Ook al is het misschien niet zijn beste film ooit, hij zat er heerlijk in. Hij vertolkte de rol van Jesse James die elke dag dieper in een depressie raakte met veel psycho gedachtes. Robert Ford werd leuk vertolkt door Casey Affleck, is dat familie van Ben? Zal vast wel want ik kon wat trekjes eruit halen die Ben ook heeft. Prima cast al vond ik het zelf.

Het duurde alleen wel erg lang, en was vooral vaak niet een film zoals ik dat voor mij had. Ik had een stevige western voor me met daarin veel actie en overvallen zoals Jesse op mij overkwam. Helaas was dit alleen echt in het begin van de film aan orde, en toen dit was, was dit wel van een zekere klasse. Geniaal hoe Jesse ging dansen in de trein, en die masker waren best eng zo in het bos, hele vette shots. Maar daarna is de film rustig, word er nog nauwelijks geschoten en haal je daar niet zoveel spanning uit. De meeste spanning kwam van Jesse af: wat ging die doen in sommige gevallen en draait hij weer door? Je weet het nooit.

Ik heb me zeker vermaakt, twee en een half uur lang maar ik had zoals gezegd wel wat meer spektakel verwacht, de film liet mij daar wel mooi mee zitten helaas.

3.5*

Pfoe, dit was ondanks best fraaie beelden, goed acteerwerk, fraaie muziek en een behoorlijke westernsfeer echt vreselijk saai. En uiteindelijk bepaalt het gevoel wel mijn cijfers. Deze ''Assassination'' (lijkt me lang zat, wat een forse titel) pakt me gewoon totaal niet. De speelduur is met 160 minuten ook erg lang en dat vind ik normaal niet erg, zeker niet bij echt goede westerns als The Good, The Bad and The Ugly of Once upon a time in the west, maar ik kwam er hier niet doorheen. Heb het ook in twee dagen bekeken, wat ik eigenlijk zelden doe. Geen idee wat ze wilden bereiken met deze film, die bij wat meer arthouse-achtige kijkers vast beter in de smaak zou vallen met het hele lome tempo, maar mij verveelde dit alleen maar.

2*

De teloorgang van Jesse James. Met de titel alleen al weet je waar de film naar toe werkt. Dat is op zich ook niet het belangrijkste, wel de weg er naar toe en wat er na komt. Volgens de nazaten van Jesse James zou dit de meest accurate verfilming zijn. Uiteraard zijn er nog historische fouten en is het geromantiseerd, maar het blijft een film. De makers hadden gelukt wat slagkracht in huis met zowel Brad Pitt als Ridley Scott als producer. Vooral Brad Pitt stelde enkele eisen, zoals de titel, ging tegen de wil van de studio in om er meer actie in te steken ipv karakterontwikkeling en hij haalde Casey Affleck persoonlijk binnen. Veel van de cast & crew vinden deze film één van de beste van hun palmares. Meester cinematograaf Richard Deakins werd opnieuw niet gekroond, al was hij zelfs 2 x genomineerd voor een Oscar samen met No country for old man. En met respect voor winnaar There will be blood, had hij voor de film van Jesse James een beeldje moeten krijgen.

Verder nog toptalent met Nick Cave voor de soundtrack, acteurs Brad Pitt, Casey Affleck, Sam Rockwell en Jeremy Renner in topvorm en een sterk script. De film slaagt er in om de spanning op te bouwen naar een event dat je weet dat gaat plaats vinden. Het is geen standaard western met de nodige schietpartijen, het is een drama dat het einde van Jesse James als mens in beeld brengt. Hij beseft dat zijn einde er aan komt en dat reflecteert ook in de mensen rond hem. Dat wordt sfeervol gebracht met de muziek, de passende vertelstem tussendoor en prachtige beelden. De duistere wolken die voorbij waaien, de warme kleuren die aanvoelen als een avondzon, de tijd die genomen wordt om scènes in beeld weer te geven, …

Na de 'assassination' zakt het heel even in, maar dat wordt vrij snel recht getrokken om passend te eindigen. Ik had in het begin mijn twijfels over Casey Affleck, als een irritante fan van Jesse James. Dat zorgt er wel voor dat je wat meeleeft met Jesse James. Gaandeweg zie je mooi de personages ontwikkelen. Een heerlijke film!