The Man from Laramie (1955)

Leuke western maar zoals hier boven al vermeld minder dan Winchester '73 maar vermakelijk is het zeker. Al is het alleen al door de wederom uitstekende Stewart, durf nu wel te zeggen dat het mijn favoriete acteur is, zijn aanwezigheid tilt het niveau toch vaak een stukje omhoog.

Ook erg genoten van die oude trailers die als extra's op de DVD staan. Ze duren vaak minuten lang , ze gooiden de meest bizarre leuzen er doorheen en schromen niet om het einde van de film (gedeeltelijk) prijs te geven. Erg leuk om naar te kijken (als je de film al gezien hebt dan ).

3,5*

De tweede film die ik zie uit de samenwerking van Mann/Stewart. Dit is dan ook weer gewoon een uitstekende western hoor. Misschien zelfs wel beter dan Winchester '73, in ieder geval zijn het gelijkwaardige films. Stewart is weer briljant in deze film. Vooral het moment dat hij in zijn hand wordt geschoten (wat trouwens een erg indrukwekkende scene is) is een knap staaltje acteerwerk. Sowieso vind ik het ook een erg prettige westernacteur, en dat kan ik al zeggen terwijl ik pas twee westerns met hem erin heb gezien.

Arthur Kennedy overtuigt ook erg goed als badguy. Hij speelde blijkbaar ook in High Sierra, herkende hem niet. Verder kende deze sterke western een aantal erg mooie beelden en ook prima muziek. Viel iemand het trouwens ook op dat bij het gevecht tussen Vic, Dave en Lockhart dat Stewart zijn broek schurde. Ook de regie van Mann is erg verzorgt. Dit is zeker niet de laatste film die ik van deze regisseur kijk. Volgens mij maakt hij in totaal vijf western met James Stewart. Heb er nog drie te gaan dus. In ieder geval was dit een erg sterke, vermakelijke film.

3,5*, dikverdient!

Hmm wat lijkt het uitgangspunt van deze film op dat van Get Carter. Apart zeg. En deze film is minstens zo goed. Die Man(n) heeft echt de ene na de andere geweldige western gemaakt. Ook deze film ziet er weer fantastisch uit, ook deze heeft weer een bovengemiddeld sterk plot en Stewart is weer op dreef. Wat (ook) deze film (weer) zo sterk maakt. Zijn eenvoudigweg het grote aantal sterke scenes. Op deze momenten zijn z'n films om je vingers bij af te likken. Zo amusant en zo goed gemaakt dat je bijna zit te juichen voor het scherm. Man from Laramie heeft ook zeker 5/6 momenten die hier onder vallen (o.a. het in de brand steken van de wagens van Stewart, de lange knockpartij die daar op volgt (de aanloop!), de schietpartij waar beide mannen uiteindelijk in de hand worden geschoten, het slotakoord op de berg, de scenes waar Stewart wordt besprongen met een mes). Ook deze verdient weer 4 dikke sterren.

Mooi gemaakte western en een zeer goed acteerwerk van James en de rest van de cast.

Mooi gefilmd en aantal goede scenes.

3,5 ster

Geweldige western dit van Antony Mann!

Een paar weken geleden zag ik met Winchester ’73 mijn eerste film van deze regisseur en dat smaakte naar meer. The Man from Laramie beviel zelfs nog beter en mag wat mij betreft een klein meesterwerk genoemd worden.

De acteurs zijn in ieder geval allemaal geweldig in vorm. James Stewart speelt overtuigend Lockhart,de man die op zoek gaat naar de man/mensen die de wapens leverden, waardoor zijn broer vermoord werd. Donald Crisp is minstens zo goed als de rijke veebaron Alec, die zowat een hele stad bezit. Arthur Kennedy is prima als zijn rechterhand Vic, en dan is er nog Alex Nicol die een degelijke rol speelt als de psychopatische en zeer verwende rijkeluiszoon Dave.

Wat vooral opvalt in deze film, is dat alle personages vooral heel menselijk zijn. Iedereen heeft zo zijn goede en slechte eigenschappen. Daarnaast worden de personages allemaal behoorlijk goed uitgediept, waardoor een sterke fundering wordt gecreëerd voor deze western. Daarnaast zit het verhaal gewoon erg goed in elkaar en verloopt het verhaal ook totaal niet voorspelbaar. Integendeel zelfs, want ik vond de film zelfs zeer verrassend. Ik had namelijk verwacht dat Dave de persoon was waar het hier om ging en zag totaal niet aankomen dat het om Vic ging. Mede daardoor vond ik de film ook behoorlijk spannend.

Er mag dan niet zoveel actie in deze film zitten, maar de actie die er in zit is erg goed en functioneel. Vooral het einde, vanaf het moment waarbij Lockhart en Vic vechten en Vic uiteindelijk wordt gedood door de Apachen, zag er allemaal ontzettend goed uit. Daarnaast is dat het beste einde dat ik me maar voor kon stellen bij deze film. Ook de overige actie wordt fraai in beeld gebracht. Daarnaast is het camerawerk sowieso erg goed en verzorgd in deze film, want ook de momenten waarbij er geen actie is zien er prima uit.

Ja een echte topper deze western, geen twijfel mogelijk.

4,5*

Sterke film die ook technisch mij kan overtuigen. Deze western hoort tot de eerste westerns gefilmd in Cinemascope, een techniek om brede shots te maken. En dat komt in westerns zeker tot z'n recht. Bovendien krijgen we de warme beelden van Technicolor en nog eens één van mijn favoriete acteurs: James Stewart. Ik zag de man al eerder in een western: The man who shot Liberty Valance en in een minder prominente rol: How the west was won.

De westerns van James Stewart zoals deze, zijn anders dan we die gewoon zijn met John Wayne of Clint Eastwood. Stewart is eerder een good guy, een Lucky Luke zonder scherpschutter te zijn. Die aanpak past mooi bij hem en geeft het genre een andere wending met een wat meer romantische trek. En toch is er evengoed het 'wilde westen' sfeertje met mooie grote landschappen, galopperende paarden, gunfights en knockpartijen, ...

The man from Laramie is een goed gemaakte western geworden. Het mist het iconische om een echte topper te worden, maar heeft verder wel de nodige kwaliteiten in huis. Naast Stewart zien we ook nog Donald Crisp, Cathy O'Donnell en vooral Arthur Kennedy, die mij soms even deed denken aan een jonge Jack Nicholson.

Anthony Mann en James Stewart hebben, zoals bekend, meerdere malen samen gewerkt aan een aantal westerns. The Man from Laramie is daar een goed voorbeeld van en is mijns inziens ook een van de betere films die er uit die samenwerking is voortgekomen. Manns westerns staan bekend om de rauwe, harde natuur die hij erbij betrekt en hoewel dat op deze film geen doorslaggevende invloed had, is het ook hier geen onbelangrijk onderdeel van de film. Naast een mooi vormgegeven dorpje zijn het onder andere de lange uitgestrekte vlakten en steile rotswanden die voor mooie plaatjes zorgen.

Daarnaast is Stewart (als Will Lockhart) weer eens in een interessante situatie beland waarin zowel hemzelf als de kijker een hoop te wachten staat. Al in het begin blijkt dat hij niet in romantisch, leuk en gezellig dorpje terecht is gekomen met zijn goederen, maar dat er nogal de nodige onrust in de lucht hangt. Familiedrama's, nachtmerries, duistere figuren, er komt van alles voorbij. Vooral Arthur Kennedy is erg sterk als vreemde, goedlachse arbeider die kans ziet een familiebedrijf naar zijn hand te zetten, terwijl hij zich eigenlijk (nog) geen familie mag noemen.

Ook de vrouwen spelen een belangrijke rol, zoals dat in de Mann-westerns die ik gezien heb doorgaans eigenlijk altijd wel het geval was. Ditmaal is het vooral de buurvrouw die naast de familieranch woont, die een belangrijke rol heeft. Aline MacMahon moet het dan misschien niet zo veel van haar schoonheid hebben als Cathy O'Donnell, maar de manier waarop ze dat hier compenseert is geweldig.

De ruzie en onenigheid zoals die in de film voorkomt, is niet zo simpel als het klinkt. Er is al sprake van een onprettige verstandshouding tussen de burenranches, maar ook binnen de genoemde partijen is niet alles koek en ei. Het interessante daarvan is dat bijna niemand te vertrouwen is en het onduidelijk is of iemand goed is of kwaad in de zin heeft. Uiteindelijk blijkt het antwoord op Lockharts onopgeloste raadsel ook nog eens in de omgeving te vinden en als er dan vervolgens, tegen het einde van de film, nog een aantal (Apache-)indianen ten tonele verschijnen is deze western helemaal compleet.

Het is heel goed mogelijk dat de filmkijker die eind jaren 30 Jimmy Stewart vooral kende uit luchtige romantische komedies zich niet kon voorstellen hoe hij ooit zwaarder werk aan zou kunnen, maar anno nu zou ik me niet meer een andere acteur dan James Stewart in de rol van de wraakzuchtige, onvermurwbare en gedreven Will Lockhart kunnen voorstellen. Zijn presence in de scène waarin hij het hotel uitkomt en in één lange take in medium-close-up op de terugwijkende camera afloopt richting kwelgeest Alex Nicol om die eens flink zijn vet te geven is nog altijd intimiderend.

        Andere hoogtepunten zijn voor mij de zoals altijd intense Arthur Kennedy, die zijn zijn rol weer met de van hem bekende getormenteerde ambiguïteit speelt, en de onverwacht ontroerende scène waarbij Aline McMahon aan het bed van Donald Crisp komt zitten. Sommige gebruikers hier noemen het gebrek aan tempo als een belangrijk minpunt van de film, maar dat is voor mij juist een kwaliteit, het zorgt voor een aangenaam meanderend ritme dat ik vaak wel bij westerns vind passen: de ontspannen sfeer kan daardoor de ontlading van de gewelddadige scènes des te heviger laten overkomen. Prima DVD-transfer, maar zoals DieGo op 2-1-2007 al opmerkte moet je niet van tevoren de trailer al gaan bekijken aangezien daar de climactische scène tussen Stewart en de hoofdschurk bovenop de heuvel al pontificaal in beeld komt.

        De jaren vijftig zijn toch wel mijn favoriete decennium wat westerns betreft, en James Stewart is en blijft één van de allergrootsten, binnen en buiten het genre.

Jimmy Stewart doet het (weer) goed, dit keer als de man uit Laramie. Vermakelijke film, sfeervol en met een paar prima spannende scenes. Echter vond ik de bijrollen en dan met name de rol van Dave minder. Beetje vervelend, dom personage. De film verrast een paar keer met wat harde, sterke scenes, zoals het moment dat de ezels worden afgeschoten, of het moment dat Stewart het moet ontgelden en een kogel door z'n hand krijgt. De wending op het einde is verrassend en verder is dit gewoon een erg vermakelijke prent.

Uitstekende film waarin een man goederen komt afleveren in een klein stadje. Simpelweg een goeie, ouderwetse western met een goed verhaal. Vooral de onderlinge verhoudingen tussen de verschillende personages zijn uitstekend uitgewerkt. De zoveelste en tevens laatste samenwerking van James Stewart en Anthony Mann is misschien wel hun beste.

De man die niet wilde weggaan.

Had deze al in oktober vorig jaar opgenomen. Atypische western, veel psychologischer dan andere soortgenoten in die periode, en met enkele onverwachte wendingen. Lockhart is een legerkapitein die wraak wil nemen op de blanke wapenleveranciers van de Apaches, die zijn broer gedood hebben in een hinderlaag. Hij krijgt het in het stadje waar hij neerstrijkt aan de stok met de zoon van de Waggoman familie. De kaarten zijn enigszins anders geschud : zo is de grootgrondbezitter een aimabele blind wordende man en is de rechterhand Vic ook niet echt een de typische bad guy die men zou verwachten in zo'n film. Ondanks het hoge gemiddelde zeker niet de sterkste western, maar wel één die zijn karakters menselijkheid meegeeft. Ik peuter er een kleine 3,5* uit.

James Stewart is een man met een missie en hij is afkomstig uit Laramie. Zoveel is van bij het begin zeker, en gaandeweg krijgen we als kijker meer en meer stukjes van de puzzel te verwerken. Daarbij wordt de actie verweven met geloofwaardige psychologie van de karakters.
Naast James Stewart vind ik vooral een interessante rol terug voor Arthur Kennedy, die niet is wat hij op het eerste zicht lijkt te zijn. In de finale had hij er sowieso beter niet aan gedaan om de wagen met wapens in de afgrond te helpen duwen, maar misschien had hij last van de adrenaline (en wilden de filmmakers een bevredigend eind aan de film breien).

Prachtig geschoten door Mann & co in de wijdse landschappen van New Mexico; liefhebbers van long shots komen hier volop aan hun trekken.
Ook nog een pluim voor de smaakvolle score van George Dunning. Tweede score die ik hoor van hem en hij lijkt iemand die er treffelijk in slaagt om een film te ondersteunen zonder dat de muziek per se de aandacht moet trekken.

Zoals wel vaker gebeurt in een western van Anthony Mann wordt de held in het verhaal geen enkele keus gelaten om de conflictueuze situatie waarin hij verzeild raakt met bedachtzaamheid aan te gaan. Nog amper bekomen van de lange reis naar het stadje Coronado, wordt de man uit Laramie (James Stewart) zonder enige gegronde aanleiding met diverse gewelddadige uitingen van vijandigheid geconfronteerd.

The Man from Laramie is sterk in de tekening van de personages. De film voorziet zijn karakters van ondeugden als verraad, hebzucht en jaloezie en duwt de film op die manier stevig de weg van de tragedie op. Uiteraard is de film in de eerste plaats een western maar de cocktail van intermenselijke spanningen die prominent in de film aanwezig is, maken er een psychologische western van.

De film is een tragische parabel over een vicieuze geweldscirkel die in leven wordt gehouden door ambivalente karakters. De personages zijn interessant. Hun présence is indringend. Ze worden afwisselend gedreven door drift en verstand. James Stewart in de hoofdrol presteert goed als kwetsbare antiheld die ongewild de cirkel in gang zet in deze wat sombere western.

The Man from Laramie is de vijfde western waarin Anthony Mann en James Stewart samenwerken. Opnieuw een pakkende western met intrigerende karakters en sfeervolle landschappen. De film blinkt niet uit in actiescènes. Die leggen het ruimschoots af tegen het psychologische element. Iets meer actie had best gemogen. De beste samenwerking blijft voor mij Winchester '73.

Een western begint vaak met een vreemdeling die een stadje in het Wilde Westen binnen rijdt. James Stewart, getooid in een gedeukte cowboyhoed en een rode halsdoek, speelt zo’n buitenstaander. Vanuit Laramie, Wyoming is hij zuidwaarts getrokken, omdat hij een rekening te vereffenen heeft.

De plaatselijke landeigenaar Alec kun je respecteren, omdat hij eigenhandig iets opgebouwd heeft. Z’n zoon Dave daarentegen is een lompe vechtersbaas. Vic is sluwer, maar blijkt een minstens even grote hufter. Will Lockhart beseft dat heldendom geen kwestie is van stoerdoenerij en geweld, maar van nadenken en opkomen voor zachte waarden. Een wapen gebruikt hij uitsluitend als zelfverdediging, en hij doodt niemand.

Er zijn verschillende knappe nevenrollen, maar de opmerkelijkste is die van John War Eagle. Volgens imdb werd hij geboren in Leicestershire, maar aannemelijker is dat hij een Sioux uit South Dakota was. De indianen worden niet voorgesteld als primitieve wilden. Er wordt een onderscheid gemaakt tussen de vreedzame Pueblo’s en de krijgshaftige Apachen. Een interessante stellingname is dat het leveren van wapens een grotere misdaad kan zijn dan het overhalen van de trekker. Het repeteergeweer, waarmee een snellere opeenvolging van schoten mogelijk werd, raakte verspreid tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog.

Het brede beeldformaat van CinemaScope en het gebruik van panshots maakte een wijdse, panoramische blik mogelijk op de rotsformaties en droge vegetatie van New Mexico. In andere scènes valt de knappe belichting op, met gebruik van schaduwen, rook en vuur. Vogel- of kikkerperspectief doet iemand kleiner of groter lijken, naargelang z’n dominatie. De symfonische muziek van George Duning kent een rijke variatie aan klankkleuren.