The Departed (2006)

Nog eens gezien. IJzersterke misdaadfilm. Spannend. Verrassende plot.

De cast is er een van wereldformaat en dat maakt de film. DiCaprio, Nicholson, Damon, Sheen, Baldwin, Farmiga waren prima in vorm.

Jammer dat soms heel snel gewisseld werd met fragmenten. Dat maakt het rommelig. Ook klopten bepaalde beeldwisselingen niet. De plot kwam wel heel snel.

Al met al een prima film.

Film opnieuw bekeken en wederom 2 1/2 uur geboeid aan de TV gekluisterd. Topfilm met topcast uiteraard en allemaal (Leonardo DiCaprio, Matt Damon, Jack Nicholson, Mark Wahlberg, Martin Sheen en kleinere rol voor Alec Baldwin) in zeer goede doen. Het absolute einde van de film is toch verrassend en voelt ook goed aan.

Nooit eerder gezien omdat ik al vrij snel het origineel "Infernal Affairs" te pakken had. Die is misschien over de linie ook nog net iets sterker. Op zich zal dit ook niet mijn favoriete Scorsese-film worden. Maar goed anderzijds fantastisch plot natuurlijk waarin de rat en de mol op elkaar jagen. En dan Jack Nicholson in de typische kijk-daar-hebben-we-Jack-Nicholson-weer-rol. Zeker het laatste uur is een groot shit-hits-the-fan-festijn.

En toch 3,5 * ..wij begrijpen het ...

Het is geen troep. Enkel niet t niveau van t origineel welke super was. Deze is behoorlijk maar snap de verheerlijking niet.

Dan moet ik het origineel eens zien. Infernal affairs toch??? Zeker met acteerkanonnen.? Ik vond het een oervervelende "'ouwehoerfilm..Komt bij ik heb niks met Damon , Wahlberg, Baldwin. Nobody's.

Yup origineel is Aziatisch. Veel indringender. En inderdaad is deze met hoop gelul. Maar dan nog had ie genoeg om een 3.5 te krijgen van me. Maar meer ook niet.

Ik ga m kijken.

Opletten boy , Alec Baldwin : Ellerby!!!!!

P.s. en laat dat minachtende 'boy' of zulks maar weg, want anders reageer ik gewoon niet (meer).

"Boy" is een koosnaam...

Net weer opnieuw gekeken en ik blijf het een echte goeie film vinden. Nicholson acteert heel goed en DiCaprio en Damon ook goeie rollen. Trouwens de hele cast was goed. En Vera Farmiga die zag er echt super goed uit rond die leeftijd.

I smell a rat...

Ik had wel even zin in een herkijk van The Departed, een film die ik al talloze keren zag en steeds beter ga vinden en wilde voorzien van een betere comment. Toch was het zeker geen liefde op het eerste gezicht toen ik deze Oscarwinnaar voor het eerst zag. Sterker nog, ik was uitermate verbaasd dat deze film oscar voor beste film gewonnen had, want wat ik in eerste instantie meende te zien was een overhypte wirwar van lijntjes en karakters in zo'n snelheid door elkaar gemonteerd dat het amper bij te houden was. Oppervlakkig, te snel, veel gebrei en weinig wol, nee, ik was niet enthousiast over deze film...

Maar wat zie ik daar 15 jaar later toch anders tegenaan en zoals reeds gezegd zag ik de film inmiddels al meerdere keren en zag ik inmiddels ook het origineel Infernal Affairs, en daarmee een film die totaal niet te vergelijken valt met deze Hollywood versie maar niet minder goed en stijlvol is, toch is deze Hollywood versie een klasse apart beginnend met de quote van Costello die zoveel zegt als 'het recht van de sterkste' en 'dat je moet pakken wat je toekomt'. Het is de opmaat voor de installatie van beide klikspanen, iets dat in het geval van Colin al jong begint en in het geval van Billy niet minder indrukwekkend is met een Wahlberg in topvorm. Kenmerkend in beide gevallen toch zonder enige twijfel het milieu van Boston, de Ierse inslag, armoede, criminaliteit, afkomst, de ons kent ons mentaliteit en de reputaties van families. Het is een sterk verweven beeld waarin de lijntjes kort zijn, iedereen elkaar kent en er altijd rekeningen openstaan met veel achterdocht en omgekeerde psychologie en logica tot gevolg in een briljant plot van bedrog en wantrouwen.

Fantastisch is bijvoorbeeld de scène waarin Billy voor het karretje gespannen wordt door Dignam en Queenan, hij wordt met de kennis van zijn familie verleden perfect binnengehengeld en opgelijnd, 'do you wanna be a cop, or do you want to play to be a cop?' Het is 'down the rabbit hole' voor Billy Costigan, een perfecte rol overigens van Leonardo DiCaprio die het Pretty Boy imago andermaal van zich afschud, die zich weldra in een bijzonder onveilige wereld bevindt. Wordt hier een lans gebroken voor undercover werk? Het zou zomaar kunnen, want zelden zien we echt de keerzijde zoals je die nu ziet met de gesprekken met een psychiater en het beeld van Billy die ten ondergaat aan angsten en depressies en meerdere malen op het punt van vluchten staat. Paradoxaal en schrijnend is daarentegen het goede leven dat Colin leeft, en het moet gezegd dat Matt Damon zowaar charismatisch overkomt. Zowel prachtig als beklijfend zijn de korte momenten van Billy die sterk lijken op PTSS en onverwerkte rouw rond zijn moeder, prachtig is ook de scène rond zijn kwetsbaarheid in combinatie met Madolyn op prachtige wijze begeleid door Pink Floyd.

En zo snelt The Departed voort in een tempo en montage waar de aandacht eigenlijk geen moment mag en kan verslappen om in de sfeer en stijl van deze uitermate gelikte film te blijven waar geen moment of scène over en te veel is. De cast is werkelijk uitstekend met een biologerende DiCaprio als lijdend voorwerp maar tevens ontzettend sterke acteurs en prestaties in bijrollen zoals een geweldige Ray Winstone als French, of David O'Hara als 'hired muscle' en natuurlijk Wahlberg met een Oscar nominatie als de grofgebekte sergeant Dignam. Niet te vergeten de strakke soundtrack met Pink Floyd, Rolling Stones en het ontzettend aanstekelijke Shipping Up To Boston van The Dropkick Murphy's. Om te eindigen met de memorabele scène waar de telefoon gaat terwijl het contactpersoon Queenan dat niet meer kan zijn. Het omlijst de film als uiterst uitgebalanceerd geheel waar de spanning op geweldige wijze wordt opgevoerd en vooraldeze scène een moment is om ademloos te kijken.

Cui Bono is en blijft de vraag, waarschijnlijk niemand, en hoewel ik er verder geen minuut minder om zal slapen is het lot van een undercover agent toch wel iets dat even de aandacht mag hebben en daarmee is The Departed niet alleen een vlotte misdaadfilm maar ook zekere een psychologische evaluatie te noemen waarin veel fases van het leven voorbij komen en veel onbegrijpelijke dingen des mens voorbij komen. Want waarom steekt Billy zich in zo'n wespennest? Waarom is Frank met drugsdeals bezig terwijl hij allang binnen is? Waarom is Madolyn bij een man waar ze overduidelijk niet van houdt? En waarom smeert Colin hem niet gewoon om los van alles te zijn? Het is uit het leven gegrepen zullen we maar zeggen en daarmee een absolute topfilm. Een opwaardering naar 5 sterren wat mij betreft.

Redelijke film

Weer een redelijke film van Scorsese. Ik heb nooit Infernal Affairs gezien maar hij staat op mijn lijst. Scorsese regisseert goed hoor en heeft het materiaal goed verwerkt in zijn stijl weer. Acteerwerk is sterk behalve voor Mark Wahlberg. Verschrikkelijk acteerwerk van die gast en ik begreep ook niet wat hij in deze film doet. Het kon gemakkelijk iemand anders zijn en was het veel beter geweest. De muziek is niet echt mijn favoriete aspect van de film en is best forgettable. De drama van de film is soms een beetje cliche/melodramatisch maar ik heb gehoord dat Infernal Affairs dit ook een beetje is. Het zal vast wel weer aan mij liggen. Uiteindelijk is de film ook niet echt subtiel. Die shot op het eind met de rat is gewoon te belachelijk voor woorden. Kom op Scorsese, je bent veel beter dan dat. Wat het camerawerk betreft is het best goed, vooral in de scènes met wat meer spanning. In zijn geheel is het sterk voor een crime film zoals dit. Het is toch een mindere Scorsese maar dat maakt niet uit. De man heeft veel films gemaakt die vast wel beter zijn dan Departed.

Dat einde!

Leuk verhaal, maar een beetje over de top allemaal qua verhaal en acteren, valt van de ene onwaarschijnlijkheid in de andere.

De aftitelsong was het beste van de film, "Sweet Dreams - Roy Buchanan"

Daardoor nog net 3 sterretjes.

Eindelijk voor het eerst sinds lange tijd weer eens gezien, en nu ben ik toch een stuk meer overtuigd dan toen de film uitkwam. Het meeste indruk maakt het soms super theatrale plot over identiteit, waarbij prachtig een ingewikkeld web wordt gesponnen rondom de politie en de gangsters.

De manier waarop we tegelijk Costigan en Sullivan is zo knap gedaan. De editing is echt van een hoog niveau in deze film. Je moet er ook nog een goedlopende film van maken, en deze wordt eigenlijk alleen maar beter en beter. Het laatste uur of zo schotelt je de ene naar de andere geweldige scène voor. De cast is ook bepaald niet misselijk. Het enige dat ik minder vond aan de film waren de soms wat over de top dialogen voor Wahlberg.

Alles klopt in deze film over de Ierse maffia in Boston.

Goed script dat ook goed is uitgewerkt. Fantastische casting met Leo en Matt in de hoofdrollen.

Ik ben blij dat Alec Baldwin de rol van Ellerby speelt i.p.v. Mel Gibson wat eerst de bedoeling was.

De film wordt gestolen door Marky Mark.

Veel valt er niet over The departed te schrijven. Een onderhoudende tempovolle crime thriller met verschillende verhaallijnen waarin verraad en loyaliteit de hoofdrol spelen. Toch een kanttekening : dit is standaard Hollywood werk door Scorsese met veel vakmanschap vorm gegeven en verteld. Geen studie zoals een Taxi driver of Casino. En de love story tussen Farmiga en zowel Di Caprio als Damon is iets te geforceerd in het scenario geplant. Maar voor het overige : graag gezien. Meer valt er niet over The departed te schrijven.

Herzien en vier dikke sterren blijven staan. Opnieuw verrast door het sublieme eind en idem opnieuw genoten van de acteerprestaties.

4,0*

Toen ik deze film indertijd bij de huurvideo-release zag was ik eigenlijk wel teleurgesteld: een rechttoe-rechtaan-gangsterdrama, goed gemaakt maar niet spectaculair, en dan ook nog eens een remake, had ik eigenlijk niet méér mogen verwachten van deze filmmaker? In al die jaren heb ik hem nooit herzien, maar nu ik hem goedkoop op DVD ben tegengekomen ben ik toch wel van mening veranderd. The departed is niet zo zeer goed alswel uitstékend gemaakt, met voorop het geweldige contrast tussen de personages van Damon (keurig gekleed en zeer gedisciplineerd, maar een schurk) en DiCaprio (sjofel en agressief, maar rechtschapen) en daarachter de strakke organisaties van Nicholson en Sheen en al hun kleurrijke ondergeschikten, en de spanning hoe het net rondom de twee mollen steeds strakker wordt aangetrokken is prachtig uitgewerkt (om nog maar te zwijgen van de lange maar perfecte climax vanaf het dak tot de eindcredits).

        Toch ontbreekt er volgens mij nog steeds iets waardoor deze film voor mij niet de klassieke status heeft die GoodFellas meteen bij uitkomst had: "Nou, beter dan dít gaat een film uit dit genre onmogelijk worden." Ook z'n hoge noteringen in de top-250-lijsten van MovieMeter (#55) en IMDb (#39) verbazen me wel – het enige wat er ècht uitspringt is voor mij de bloednerveuze vertolking van DiCaprio door wiens lichaam constant een elektrische draad lijkt te lopen. Jack Nicholson daarentegen wordt nooit zo eng of intimiderend als ik had gehoopt, van het opgefokte personage van Mark Wahlberg had ik al bij zijn eerste verschijning genoeg, en alleen Matt Damon is verder uitstekend zonder meer. Misschien moet ik deze film nog vaker zien om echt van zijn grootsheid doordrongen te worden, het heeft me bij bijvoorbeeld Heat ook een aantal kijkbeurten gekost.

        Overigens vond ik deze film in een 2-DVD-versie met op de tweede schijf documentaires over Whitey Bulger en over de invloed van Martin Scorsese's jeugd in Little Italy en de vroegere Warner Brothers-gangsterfilms op films als Mean streets en GoodFellas, plus een negental deleted-scenes met korte inleidende commentaren van Scorsese zelf. Misschien geen exceptionele bonus-features, maar op de één of andere manier trokken ze me wel extra de film in en deden ze me nóg meer beseffen dat ik toch wel naar iets bijzonders had zitten kijken, dus de derde kijkbeurt moet ik misschien maar niet ál te lang uitstellen. (Overigens is GoodFellas bij MovieMeter #15 en bij IMDb #17, en Heat #26 resp. #103.)