Purple Rain (1984)

De film is een drama, waarbij clichés elkaar in hoog tempo opvolgen. Ook het acteerwerk en de dialogen zijn van zeer laag niveau. Toch weet de film een tweetal sterren te verdienen dankzij de aanwezigheid van Prince. Het is niet dat het een geweldige acteur is, maar zijn aanwezigheid heeft toch wel iets. Dat in combinatie met de muziek zorgen ervoor dat ik de film heb uitgekeken.

De muziek van Prince kon ik allemaal wel; de film echter nog nooit gezien, dus was wel benieuwd. En ja, de muziek maakt deze Purple Rain inderdaad de moeite waard...

... want wat een heerlijke nummers natuulijk; ge-wel-dig! Echt genieten geblazen om Prince zo tekeer te zien gaan op dat podium. In het begin, met 'Let's Go Crazy', maar op het einde natuurlijk ook, bijv. wanneer hij helemaal los gaat op 'I Would Die For You'.

De film zelf, met dit belachelijk uitgewerkte verhaaltje, is dieptriest natuurlijk. Maar de muziek, het sfeertje én de (in deze film) mooie Apollonia maken veel goed.

Deze film is één van de eerste "grote mensenfilms" die ik heb gekeken toen ik kind was. Ik was er toen danig van onder de indruk. Daarna heb ik de film nog heel vaak bekeken en pas geleden ook weer maar toch blijf ik nog wel onder de indruk.

Het acteerwerk vind ik wel wat minder. Prince heeft af en toe een uitspringer waarbij het lijkt alsof hij zijn eigen pijn verwerkt in het acteren. Bijvoorbeeld de manier waarop zijn geweldadige vader overlijdt daar vond ik het wel opvallen.

Maar de gehele sfeer en de muziek in de film blijft heel indrukwekkend voor mij. Ik ben hierna ook eigenlijk altijd een liefhebber gebleven van de muziek van Prince.

Filmtechnisch en qua acteerwerk misschien geen hoogvlieger maar qua sfeer en muziek vind ik het een hele goede film.

Aangezien de afgelopen week de week was van de jaren 80 op Radio 2 vond ik het wel gepast om deze film weer eens te bekijken (nooit helemaal gezien) omdat Prince toch min of meer de jaren 80 muziek domineerde met leuke en goede muziek. Ook had hij best een aantal aardige nevenprojecten zoals Apollonia 6 en Sheila E. De laatste had ook echt talent en mocht er ook wezen qua uiterlijk. De entourage bij de muziek en shows van Prince was natuurlijk ook altijd geweldig en hij pakte ook altijd groots uit.

Het verhaal stelt opzicht weinig voor maar de muziek (zeker de opening en de laatste 15 minuten) is weer een genot om te horen en ook is het weer leuk om jaren 80 stijl en sfeer op te snuiven. Gelukkig heeft Prince het hierna alleen bij de muziek gehouden want acteren kan hij niet echt (het zag er best regelmatig gênant uit). Hij had ook niet echt een sympathieke rol vond ik. Apollonia Kotero (voorzien van twee fraaie jongens) zag er overigens heerlijk uit en haar enig hitje "Sex Shooter" met Apollonia 6 was een genot om te zien en te horen. Al met al een leuke trip terug naar de jaren 80.

Een behoorlijke film.

Het onderliggend verhaal is erg goed en daarnaast ook nog eens op een goede manier verteld. Ik weet niet hoeveel er uiteindelijk waar van is of echt is gebeurd maar toch een geslaagde soort van biopic.

Naast het verhaal hebben we natuurlijk de vele muziekstukken. Je kunt het wel aan Prince overlaten om in zowel de muziek en de performance vuurwerk af te leveren. En dat is zeker gelukt. Zeker met de titelsong die uiteindelijk nog steeds in de hoogste regionen van menig toplijst staat. Maar ook andere acts zijn erg goed. Ik had al eens een keer van Morris Day and the Time gehoord in Jay & Silent Bob. Maar weet nu waar het vandaan komt.

Helaas, het beeld dat geschoten is voor Sign 'o' the Times was vrijwel compleet onbruikbaar en in de uiteindelijke film zitten nauwelijks opnames van de concerten; 99% zijn beelden van Prince en band die playbacken (opgenomen in Paisley Park, met een klein publiek van lokale fans). Ook met het geluid waren er problemen, maar daarvan is het onduidelijk hoeveel er opnieuw is opgenomen. En dat is te horen, ik was in Rotterdam en daar klonk het rauwer, beter.

Eigenlijk is Purple Rain een draak van een film maar de muziek maakt alles goed. Dat vond ik toen al.

Mijn vijf sterren stonden hier al en dat laat ik zo uit liefde voor de man en alle plezier die hij zijn muziek me heeft gegeven. Ik hoop dat m'n tranen morgen gedroogd zijn.....af en toe moet ik m'n hoofd van de tv afwenden....57 is te jong om te sterven....:(

Nobody digs your music but yourself!

Maar ik herinner het me nog, dat ze in m'n armen lag. Zonder twijfel het mooiste meisje van het feest, en dat ze in m'n oor fluisterde dat ze nooit gedacht had dat ik die woorden wist. De woorden van Prince, wie anders. Eventjes dansen dachten we misschien allebei, maar ik weet het nog, en zij ook - geen twijfel over mogelijk, en elke keer dat ik haar weer zie, al is het ondertussen twintig jaar later, het is nog in haar ogen.

En ja daar kan ik dan verder nog een verhaal over de muziek en de film aan toevoegen, maar dat gaat natuurlijk nooit meer objectief kunnen zijn. Hoe knullig de film hier en daar ook is, en hoe puberaal het verhaal ook is, het is op de een of andere manier ook mijn verhaal, ons verhaal, het verhaal van de wereld. Misschien daarom vooral dat Prince zo'n held is geworden - van zijn muziek heb ik tenminste nooit veel begrepen. Al weet ik nog steeds de woorden.

Ik heb wel een waardering voor Prince als artiest. Een groot talent, alhoewel ik met zijn muziek niet altijd veel moet. Het album Purple Rain is best wel de moeite met leuke funky danshits. Dus toch maar eens de bijhorende film opgezet. Daar is toch wel duidelijk dat Prince een genie is in de muziek, maar knullig overkomt in film. Het is niet zo slecht, maar doet soms denken aan de Elvis-films. Van Prince zou je trouwens ook meer creativiteit verwachten. Mooi is de film niet en zowel qua verhaal als acteerwerk is het soms ver zoeken.

De nummers maken gelukkig veel goed en je kan de artiest aan het werk zien op het podium. Fans zullen hier dan ook wild van zijn. Maar als film is dit zeker geen topper.

Het was 1984. Ik was zestien, woonde uiteraard nog thuis en we hadden een pornohark op het dak. Dit vond ik natuurlijk geweldig, want in die tijd had je nog maar twee Nederlandse televisiezenders en nu konden we ineens de Engelse, Belgische en Duitse televisie ontvangen. En, ook fijn, je had in de buurt een etherpiraat, ik geloof dat de naam Populair TV was en dat ze vanuit Medemblik uitzonden, en die konden we ook spatzuiver op de buis ontvangen. Elke zaterdag- en zondagmiddag werden er films uitgezonden die net in de bioscoop gedraaid hadden, en zo zag ik in die periode films als Ciske de Rat, Once upon a Time in America en The Never Ending Story langskomen. Maar ook klassiekers als The Deer Hunter en Spetters (uiteraard in de ongecensureerde versie) zag ik voor het eerst op Populair TV. Zaterdagavond keken we altijd Rockpalast op de WDR, en als mijn ouders niet thuis waren, en dat gebeurde regelmatig, dan werd er zaterdagavond laat geschakeld naar Populair TV, want die zonden dan films uit die eigenlijk niet voor de jonge ogen van mijn zusje en ik bedoeld waren. Maar goed, dat even terzijde.

Uiteraard kwam op een gegeven moment ook de Prince-blockbuster Purple Rain op de piratenzender voorbij. Ik was in die periode totaal niet met de muziek van Prince bezig, ik vond het maar een onuitstaanbare poseur die niet al te interessante muziek maakte, maar uiteraard was ik als 16-jarige muziekliefhebber wel benieuwd naar de film. Veel kan ik me niet van de film herinneren en dat zegt eigenlijk al veel, want de films die ik hierboven genoemd heb kan ik me nog erg goed voor de geest halen, en die hebben dan ook veel meer indruk op me gemaakt.

Vandaag zag ik de film voor de tweede keer in zijn geheel, en hij viel me wederom tegen. Het album Purple Rain is gewoon niet zo'n beste plaat van Prince; er wordt veel te veel gebruik gemaakt van lelijke synthesizers en veel te harde drums, maar ja, dat had je nu eenmaal in 1984. Wat dat betreft gaat mijn voorkeur meer uit naar het veel betere album Sign ‘O’ the Times, dat hij een paar jaar later maakte.

Er wordt ook niet al te best geacteerd in de film. De acteerprestatie van Prince zelf, die in de film overigens geen enkele keer bij naam genoemd wordt, is nog wel aardig. Maar Apollonia Kotero en vooral Morris Day zetten echt een wanprestatie van jewelste neer. En het verhaaltje is ook niet echt boeiend: je ziet optredens van Morris Day & The Time, Apollonia 6 en uiteraard van Prince zelf, en tussendoor zie je losse scènes van Prince die meisjes versiert, Prince die ruziet met zijn gewelddadige vader en Prince die het uitmaakt met zijn vriendinnetje. Dat soort dingen. Nee, geen geweldige film dus, en het is hooguit vanwege een soort jeugdsentiment dat ik film niet een nóg lagere waardering geef.

Die pornohark heeft het overigens niet lang uitgehouden. In 1987 kregen we overal in West-Friesland kabeltelevisie, en dat was tevens het einde van Populair TV. Omdat mijn ouders inmiddels wel doorhadden dat mijn zus en ik regelmatig naar films keken die eigenlijk niet voor onze leeftijdscategorie bedoeld waren, werd dat ding na een jaar of drie trouwe dienst vakkundig weggehaald door mijn vader. 2*

Sinds enkele jaren (vooral sinds ik Spotify gebruik) ga ik door hele oeuvres van artiesten, liefst chronologisch. Nu is dus onder meer Prince aan de beurt en ik dacht: dan ook maar deze film. M'n vader heeft hem toch nog ergens staan.

Nu wel, het 80s sfeertje wordt wel aardig in beeld gebracht, maar eigenlijk is dit een hele slecht film. Clichématig en flinterdun, en vooral barslecht geacteerd. Van de 111 minuten zijn er ongeveer 60 gevuld met muziek, vooral optredens. Opzich is dat nog prima ook, want die muziek is goed, erg goed zelfs en maakt de film nog wel kijkbaar. Maar als film zelf heel snel vergeten. 2,5*.

Als jonge tiener had ik een VHS met daarop videoclips die ik van tv had opgenomen. Metallica, Bon Jovi, Guns n’ Roses, Aerosmith en ook de video van Purple Rain van Prince. Fantastische song.

Gisteravond zag ik de totale film, en dat was flink doorbijten. De hoogtepunten zijn de liveshows. Prince/the Kid was een enorm getalenteerde muzikant en dat komt duidelijk naar voren op het podium. Hoewel de shows geënsceneerd zijn, komen ze geloofwaardig en energiek over. Het absolute hoogtepunt is natuurlijk Purple Rain, ook omdat daarin de verwerking van de persoonlijke problemen van the Kid verwerkt zitten (de liefde, band met zijn vader, en de vrouwen in zijn band)

Helaas worden de liveshows afgewisseld met een bijzonder rommelig en cheesy coming of age verhaal. Er is vrij veel gaande (de concurrentie met Morris, de zoektocht naar muzikaal succes, zijn moeizame relatie met zijn ouders, de problemen in de band, en zijn vreemde houding naar Apollonia), maar vreemd genoeg komt het drama nauwelijks van de grond.
Naast het rommelige script is het slechte acteerwerk is daar zeker debet aan. Vrijwel iedereen staat telkens op standje overacteren waardoor de film vaak kolderiek aandoet. Met name Morris kan er wat van met zijn knullige sidekick. Ook het aangezette melodrama (Apallonia die meerdere keren huilt bij de liveshows bijvoorbeeld) komt geforceerd over en haalt de geloofwaardigheid onderuit.

Uiteindelijk bleef ik achter met een gevoel dat er meer in had gezeten. Een magere film. Een dikke halve punt bonus voor de Purple Rain scene.

2,5*

Tijdens mijn tienerjaren gezien en nu eindelijk de tijd eens genomen om deze muziekfilm opnieuw te bekijken.

De intro is onmiddellijk weggelegd voor Prince and the Revolution ( samen met Wendy en Lisa ) die beginnen met Let's go Crazy. Het verhaaltje rond Prince heeft dramatiek, beetje humor, erotiek en natuurlijk heel wat goede songs zoals When Doves Cry en I Would die 4 you. Het muziekmoment is Purple Rain, een song waar Wendy en Lisa al een tijdje aan gewerkt hadden wat melodie betreft. Maar Prince heeft er weinig oren naar. Apollonia Kotero schittert als een sexy vamp die ook naakt te bewonderen valt. Buiten de dramatiek heeft het verhaaltje weinig te bieden, maar kan je wel genieten van de muziek en het optreden van Prince op het podium. Eenmaal van het podium af weet hij heel wat minder te imponeren gezien zijn matige acteertalenten. Qua opbouw is de film redelijk chaotisch en gaat het soms van de hak op de tak. Toch leuk om eens terug te zien na al die jaren 6/10

Ik heb op zich nooit veel met Prince gehad, maar het moet gezegd dat daar de laatste jaren wel langzaam verandering is ingekomen en ik het nummer Purple Rain wel steeds meer waardeer. Geboren in '79 was mijn eerste kennismaking met Prince niet gemakkelijk, ik weet nog goed dat ik de poster van het album Lovesexy in een soort van stoepbord zag staan en me afvroeg wat voor aandachtszieke naakte viespeuk dat nu weer was, een rare vent op zijn minst, en zo'n eerste herinnering blijft altijd bij. Desondanks ontdekte ik door de jaren heen best leuke nummers en heb ik inmiddels compilaties in de collectie.

Maar goed, de film, die kwam ik dus tegen bij de kringloop en dat kon ik toch niet laten hoewel ik meteen al wist dat het niet bepaald hoogdravend was vanwege het lage cijfergemiddelde, maar het is zoals ze zeggen, eerst kijken dan beoordelen. En poeh....dat viel nog niet mee met Prince overigens hier nog op de rand van zijn echte doorbraak en laten we zeggen dat er met hem geen groot acteur verloren is gegaan. Buiten dat is dit toch wel een uitermate belabberde film, slechte acteerprestaties, bordkartonnen karakters, lachwekkende dialogen en ontzettend irritante personages in de vorm van Morris en Jerome. Aardig te vernoemen is nog dat Vanity 6 ook een rol zou krijgen maar de sfeer tussen de leading lady en Prince dusdanig bekoeld was dat men snel een doorstart maakte me Apollonia 6. Maar goed dat is wellicht echt interessant voor de echte kenner of Princegek.

De film kan verder het best omschreven worden als een grote lege hap, een standaard uitgekauwd en voorspelbaar verhaaltje over de strijd van het doorbreken, moeizame relaties met de ouders, tegenwerking, en on the side nog een romance. Het is cliché, voorspelbaar, nul diepgang en de andere minpunten waren al benoemd. Toch is het Prince de artiest die op het podium nog enigszins de meubelen redt, want waar ik al steeds meer oog voor de man en zijn muziek begon te krijgen geld dat nu nog meer voor deze multi-instrumentalist die op zijn eerste album/plaat ieder instrument zelf inspeelde. Uiteraard wordt de man omringd door een uitstekende band met onderandere Wendy and Lisa, overigens ook een kwaliteit het aantrekken van goede bandleden, is de man natuurlijk een weergaloze artiest en showman en staat hij toch wel buiten iedere discussie als jaren '80 icoon met een geheel eigen geluid dat een tijdsbeeld opzich is.

En zo roept Purple Rain de film dus een dubbel gevoel en dubbele beoordeling op. Het film en acteer gedeelte is beneden alle peil, de muziek en optredens zijn daartegen meer dan goed. Als geheel schiet Purple Rain dan ook best wel te kort, daarom recht door het midden een 2,5 voor de moeite.