La La Land (2016)

Ik heb er lang naar uitgekeken om deze film te zien. De verwachtingen lagen bijgevolg ook vrij hoog. Ik moet zeggen dat deze helemaal zijn ingelost. Prachtige film! Ik ben allesbehalve een musicalman, maar I love this film!
De openingsscene en de eerste 20 minuten vond ik het minste van de film. Ik vond die scene tijdens de file niet zo fantastisch en met de song met de 4 vriendinnen dacht ik even dat het helemaal fout ging lopen, maar gelukkig herstelde zich dit.

Eenvoudig verhaal, maar erg goed gebracht. Aan de andere kant een eenvoudig verhaal met een achterliggende betekenis. Het leven is niet altijd wat je ervan verwacht, niet in slechte tijden, maar ook niet in de betere tijden. Eénieder streeft zijn ultieme droom na (American Dreamprincipe), maar eerst moet je jezelf verloochenen vooraleer je kunt zijn wie je bent. Het einde van de film was schitterend. Ik vreesde (of ik verwachtte) een klef einde (ik nam daar dan ook al vrede mee), maar die parallelle scene was erg goed uitgewerkt (idem tijdens andere delen van de film).

Emma Stone doet het fantastisch! Erg goed geacteerd. Niets zo moeilijk om te acteren dat je aan het acteren bent. Goede stem ook. Gosling ook met een goede performance. Zang iets minder, maar zeker goed.
Goede muziek, uitstekende choreografie en camerawerk. Alles mooi in beeld gebracht, uitmuntende sfeerschepping. Ook een pluim dus voor Chazelle!

Qua verhaallijn niet zo erg bijzonder, maar de manier waarop het narratief cinematografisch in elkaar gestoken werd was fenomenaal. Ik dacht achteraf ook: "Wellicht is dit de 'Grease' of 'Dirty Dancing' van onze generatie" maar daarmee doe ik de film wat te kort. Het blijft over de gehele linie vrij subtiel, nergens al te cheesy, en het einde was perfect en wederom prachtig in beeld gebracht. Ga ik zeker eens herzien.

Een inkijk in film via film. (Ah, verrukking!)

Waar vorm en inhoud elkaar raken: laat cinema zijn zoals jazz – vindingrijk, tragisch, komisch, verrassend, in het moment, in het hier en het nu. (Ah, ah, verrukking!)

‘La La Land’ als frisse wind, als de keerzijde van Hollywood – dat oord waar zovele jonge meisjes het nooit maken, dat oord waarover gezegd wordt “they worship everything and they value nothing”, dat oord waar het echter ook anders kan, want ja hoor, ook dit is Hollywood, net zoals Baz Luhrmann in Hollywood rondloopt. (Ah, ah, ah...en de rest kent u inmiddels.)

Via film over film allesbehalve film: het magisch-realisme van de musical, een alternatieve levensloop uit de pen van een scenarist, jazz die geen jazz meer is en uiteindelijk de vraag of een kunstenaar een publiek nodig heeft of vooral trouw moet blijven aan zichzelf, hetgeen het brein achter deze creatie ook probeert te zijn door iets genre-overstijgend in elkaar te flansen. (Of anders gezegd: het is hoe het medium zichzelf overstijgt. Of niet soms?)

Echter botst Damien Chazelle op de idyllische verheerlijking van de bohemien en van de succesvolle actrice. Zijn Emma Stone en Ryan Gosling – verdorie, wat een duo! – niet op hun best en mooist en gelukkigst wanneer ze verzaken aan het leven, helemaal niets zijn, nog dromen hebben die ze niet verwezenlijken omdat de werkelijkheid in de weg zit? Is dàt niet het leven om te omarmen – het incorporeren van de onmogelijkheid van de droom en desondanks blijven dromen, het koesteren van ambities zonder nog te geloven in de potentie van hun verwezenlijking, het kunstenaarschap enkel en alleen voor het ‘ik’? (Ja hoor, het galmt weer eens ‘Paterson’ door mijn hoofd.)

Kijk, wat ik bedoel is: heeft het einde niet iets vreselijk? De relativering van hun amoureuze affaire, het “ah ja, we zijn tevreden geweest met elkaar, maar uiteindelijk bleken we inwisselbaar”, terwijl de film net het tegendeel lijkt te illustreren: dat sommige verstandhoudingen te uniek zijn om zomaar weg te gooien, dat geen zinnebeeld van succes of bekendheid of talent zoiets in de weg zou mogen zitten? (Dat idee wringt toch met de laatste glimlach die Stone en Gosling elkaar cadeau doen, “nou ja, wat we gehad hebben hebben we gehad” – dit menen ze toch niet?)

En verder: soms slepen de liedjes wat lang aan, zeker aan het slot. Niettemin zijn het enthousiasme, de virtuositeit, de sfeer, de humor, de creativiteit en nog zoveel meer gewoonweg hartverwarmend. Tot de ijskoude douche die het einde is. (Ik moest er bijna van huilen – om de verkeerde redenen welteverstaan.)

3,5*

as Terrible as the name..............

Heb deze film gisteren, en zaterdag, voor de zesde en vijfde keer mogen zien.

Een verhaal met achterliggende gedachte.

Mooie kleuren.

Er wordt verwezen naar het universum, cult liedjes. De dialogen zijn fenomenaal.

De dans vind ik voortreffelijk.

5*****

Een recordaantal Oscarnominaties zeggen me weinig, maar een nieuwe film van Chazelle, man achter de beste film van 2014, deed me erg uitkijken naar La La Land. De vele positieve reacties maken de nieuwsgierigheid uiteraard groter, hoewel er inmiddels - zoals gebruikelijk met films die hoog worden aangeschreven - weer een tegengeluid is door mensen die de film juist de grond in willen trappen, vaak om zogenaamd hip tegendraads te zijn. Nu ik La La Land gezien heb, snap ik beide partijen niet. La La Land is zeker geen slechte film, maar waarom men zo lyrisch is ontgaat mij ook volkomen.

Chazelle heeft een duidelijke lijn in zijn speelfilms; twee personages en muziek. Leverde dat bij zijn tweede speelfilm Whiplash nog een spannende film op met intrigerende personages en scènes waarbij je op het puntje van je stoel zit, daar plofte ik bij La La Land onderuit en zakte steeds iets dieper weg. Met als voornaamste reden dat deze twee hoofdpersonages me echt 0,0 interesseerden. En dat is lastig als de film echt enkel over deze twee figuren gaat, alle andere acteurs zijn enkel decoratie. J.K. Simmons moet het doen met een nietszeggende cameo. Het spel van Stone en Gosling mag dan nog prima zijn (Oscarwaardig is anders, vond Gosling in The Nice Guys vele malen beter), maar de personages zelf zijn geen boeiende wezens. Twee vreemdelingen die elkaar ontmoeten en hun dromen najagen, dat is allemaal leuk en aardig als opzet, maar Chazelle heeft op dat gegeven na schijnbaar verder niets anders te vertellen. Hij speelt met vorm - lange takes, creatieve belichting hier en daar - maar inhoudelijk voelt de film leeg.

Paar leuke scènes en vormtechnisch een aardig experiment, maar ik zou niet weten waarom ik me deze film over een aantal maanden - laat staan een paar jaar - nog kan herinneren.

3 sterren.

La La Land.

Het is het allemaal net niet. Het geheel kent mooie shots, kleuren en een charmante Ryan en een nog charmantere Emma. Toch is het behoorlijk flets allemaal. Dat komt vooral door het flinterdunne verhaal waarin meer ruimte is voor cliché's dan karakter uitdieping.

De film moet het vooral hebben van de style en het gevoel dus. Een frisse homage aan de musicals van weleer. Dat leek het idee. Maar helaas. Ook daarin slaagt de film niet. De film voelt eerder aan als een geforceerde copycat die allemaal genre cliché's uit de kast haalt (dansende mensjes, dat 'getwirl', jazz muziek op de achtergrond). Het voelde een beetje nep allemaal. Helaas geen frisse wind die het had kunnen zijn.

Nergens ook ronduit slecht maar de enthousiasme snap ik niet (misschien zijn musicals gewoon niks voor mij, kan ook).

Neen, geef dat beeldje a.u.b. aan het veel betere Moonlight of Manchester-by-the-sea.

Nette film. Mooi in beeld gebracht en het verhaal mocht er ook wel zijn.

Echter nooit echt een super gevoel gehad of aan overgehouden over de hele film. In dat opzicht nergens een climax en eigenlijk meer richting een anti-climax hoe dichter je bij het einde van de film komt.

Een 'net niet' gevoel als je het kan omschrijven.

Kan echter wel begrijpen waarom deze film genomineerd is. Is weer eens iets anders dan al die superhelden en actiefilms. Het acteerwerk is prima, maar het zijn dan ook niet de minsten die de hoofdrollen vertolken.

I'm letting life hit me until it gets tired. Then I'll hit back. It's a classic rope-a-dope

La La Land, naar het schijnt één van de leukste feelgood films van de laatste jaren en bovendien een film die gedurende de laatste maanden al met een hele hoop prijzen naar huis is gegaan. De Oscars zijn weliswaar nog niet uitgereikt, maar dit hersenspinsel van Damien Chazelle kwam al met een historisch aantal nominaties (14 stuks, een eer die enkel nog maar voor Titanic en All About Eve is weggelegd) thuis en dan heb je toch wel mijn interesse gewekt. Niet dat een film valt of staat met het aantal prijzen dat hij krijgt (ik heb al in beide richtingen lelijke tegenvallers of mooie meevallers gehad) maar ik had sowieso wel zin in wat nostalgische cinema en dan leek dit daar perfect aan te voldoen.

Een goede keuze in ieder geval, want La La Land is een heerlijke film geworden. Te beginnen met het leuke visuele mopje rond Cinemascope dat wordt gevolgd door een grootschalige choreografie die meteen de toon zet tot aan de mooie droomsequentie rond hoe het allemaal had kunnen eindigen. Het moet geleden zijn van Les Demoiselles de Rochefort van Jacques Demy dat ik nog zo heb genoten van al deze kleurrijke pracht. Ondertussen krijgen we nog veel knipogen en referenties naar de klassiekers in het genre (Gosling die à la Singing in the Rain rond een lantaarnpaal draait of Stone die onder de Arc de Triomphe staat met een hoop ballonnen zoals in Funny Face!) en wordt er ook nog een erg fijne jazzy soundtrack afgeleverd. Toch is niet alles altijd even goed te noemen. Zeker naar het einde toe begint de film ietwat te slepen en het is eigenlijk vooral die getormenteerde blik van Seb wanneer hij Mia in zijn club ziet (en dan vooral de heerlijke sequentie die daarop volgt) die de film ineens terug de schop geeft die hij nodig had.

Het is alweer de derde keer dat Ryan Gosling en Emma Stone het scherm deelden (ze waren al eerder samen te zien in Crazy, Stupid Love en Gangster Squad) maar dit zou wel eens met erg veel gemak hun hoogtepunt kunnen zijn. Had het op voorhand niet verwacht dat ze zo'n chemie gingen hebben en zo vreselijk onweerstaanbaar gingen zijn. Is het de hand van regisseur Chazelle die ervoor zorgt dat hun performance zo bruist? Ik weet het niet, maar gezegd kan worden dat Gosling de wederopstanding van Fred Astaire en Cary Grant gecombineerd is en hij doet dat verdomd goed. Het schijnbaar uiterste gemak waarmee hij die piano beroert.. Toch mag ook Stone niet vergeten worden. Die vormt het perfecte klankbord voor Gosling en weet regelmatig zelf de show te stelen. Leuke bijrol ook nog van J.K. Simmons die van een Jazz enthousiast in Whiplash (de vorige film van Chazelle) geëvolueerd is naar een Jazz hater.

Kleurrijk, aanstekelijk, meeslepend, ... Het zijn maar een handvol woorden waar je La La Land mee kunt omschrijven, maar het zijn wel correcte trefwoorden. De film is één gigantische ode aan de musicals van weleer en slaagt er tegelijkertijd toch in om zich in onze huidige tijdsgeest staande te houden. Beetje jammer dat de film uiteindelijk wat inzakt, ik zie dit echter met een herziening wel helemaal goed komen.

Dikke 4*

Saaie film, ben halverwege weggegaan.

Oef, waar ik bang voor was. Lang uitgesteld om deze te gaan kijken, maar uiteindelijk toch maar even meegepakt zo op een saaie maandagmiddag. En het viel niet mee kan ik wel zeggen. Erg langdradig en gezapig allemaal met als dieptepunt dat tenenkrommende optreden met John Legend. Getverdemme. En was het nu de bedoeling dat iedereen zo slecht playbackte of niet? Enig positief punt vond ik sommige mooie nachtshots van LA, maar dat houdt het dan ook wel mee op. En mensen die zeggen dat dit een "heerlijke film" is ook voor mensen die normaal een hekel hebben aan musicals, lullen gewoon uit hun nek. Nee, dit vergeten we maar snel weer.

La La Land’s inevitable Oscars win is a disaster for Hollywood – and for us | Film | The Guardian - theguardian.com

Heerlijk artikel, spot on wat mij betreft.

"Most of the films referenced are romances. They celebrate love and life. La La Land does the opposite. Its principals don’t find meaning in each other."

Precies, een verademing.

The Guardian hé, die mikken toch op 'hun' Manchester by the Sea

Het enige wat ik uit dit artikel haal, is dat alle films de mens op zijn best zouden moeten laten zien. De hoofdpersonages uit Hacksaw Ridge, Moonlight, Hidden Figures, Manchester by the Sea en Arrival zijn nobele mensen, dus die films verdienen het meer om de Oscar te krijgen. Sebastian en Mia zijn narcisten en hun liefde heeft wat kunstmatigs, dus dan kan de film nooit goed zijn? Er moet altijd een happy end zijn? Wat een onzin.

En La La Land probeert iets te zeggen over hoe wij mensen tegenwoordig met elkaar omgaan. Dat is volgens deze man iets slechts. Wat een tendentieus stuk.

Waarom zou je een musical zo sterk openen met veruit het beste nummer van de hele film, gezongen door mensen die ook echt kunnen zingen, om het dan de rest van de film te doen met middelmatige en nogal vergetelijke liedjes (ik snap niets van die Oscarnominaties. Ook nog eens de verkeerde nummers genomineerd. Het had Another Day of Sun moeten zijn als je er zo nodig een moest nomineren) gezongen door bekende acteurs die maar middelmatig kunnen zingen? Een musical zonder goede nummers kan natuurlijk eigenlijk niet. Ik had met Chazelle als regisseur en schrijver ook wel gehoopt op wat meer jazzinvloeden.

Vooral Gosling kan echt niet zingen en moet het in zijn spel ook vooral van momentjes hebben, een enkele krachtige blik. Chemie met Stone is er ook totaal niet eigenlijk. Stone is dan wel weer echt heel goed in haar meest volwassen rol. Ze zapt door emoties en vooral in het krachtige laatste half uur of zo laat ze zich echt zien. Vanaf die auditiescène eigenlijk. Dan herpakt de film zich weer na flink ingekakt te zijn en gek genoeg zelfs niet meer echt een zang- en dansnummer te bieden. We horen nog de commerciële verkrachting van de muziek waar Sebastian van houdt, maar waarom zou je dat nog zo uitgebreid moeten laten horen als het punt is dat het zo lelijk is? Ik vond het ook wel wat makkelijk hoe Sebastian zijn droom opgeeft en in die band gaat spelen.

Maar ja, dat laatste half uur. Dat is zo erg meeslepend en ontroerend. Heel knap hoe een fantasie happy end wordt vermeden en vervangen door letterlijk een fantasie van het droomeinde voor Sebastian en Mia samen. Het gaat net wat te lang door, maar ik vond dat zo'n krachtige scène, vooral met die kus die ik pas aan zag komen toen ik de herhaling van het eerdere moment herkende. Best door weggeblazen, waardoor de film voor mij nog een behoorlijke comeback wist te maken. Het is zo mooi bitterzoet en een prachtig besluit van een film die een ode is aan het volgen van je passies en dromen, en escapisme. Desondanks hoop ik op geen Oscars, tegen beter weten in. 3.5*.

Grappig, ik was dus na het openingsnummer bang dat het de hele film zo door zou gaan.

Of de soundtrack nu buiten de film om zo sterk is of perfect gezongen interesseert me eigenlijk niet, de zang van Gosling en Stone werkt binnen de film voor mij. Ik denk zelfs dat een deel van de positieve kritiek hierdoor komt: La la land krijgt voor een musical een vrij intieme sfeer dankzij de kleinschalige, ongepolijste en niet-gladgestreken muziekscenes.

meest overgewaarde film van de laatste jaren. Hopelijk wint deze hele slechte film geen Oscar voor de beste film !

Doorgaan op welke manier? Hetzelfde soort vrolijke liedjes met redelijk grootschalige choreografie? Dat zou ik niet willen. Ik vind dit nummer alleen veruit het beste en het meest aanstekelijk. Op zich is de mindere zang niet zo'n probleem voor mij, dat kan zo'n film kunstmatig maken. Maar de liedjes zelf maken gewoon weinig indruk op me.

Bijna jammer dat La La Land zóveel Oscarnominaties heeft gekregen; daardoor word je als kijker haast gedwongen een tikkeltje cynisch naar deze (zoveelste) ode aan de Arts in het algemeen en Hollywood in het bijzonder te kijken; de Oscarbait was zelden zo groot.

Wat me verder tegenstond aan de film is dat het (mede door het musicalgenre) allemaal zó afstandelijk is dat de emotionele slotkwartier (5 jaar later) me niet zoveel deed. Toch heb ik me er wel mee vermaakt, dat is het verder niet, maar over een jaar ben ik deze film echt wel vergeten.

Stone is overigens duidelijk de ster van La La Land; haar frisse en naturelle uitstraling doet weer volop dienst en elk jurkje staat haar even ravissant. Gosling speelt eigenlijk meer in dienst van haar, is haast vlak te noemen. Al met al best een fijne film, maar speciaal, nee dat niet.

Helemaal mee eens. We zijn m ook in de pauze gesmeerd. (Wat me ook stoort aan vele opmerkingen hier is dat gejatte scènes nu op eens worden betiteld als 'ode aan de ...'. Maar ja, beter goed gejat dan slecht verzonnen. Dit geheel ter zijde)

Ik vond de "matige" zang en dans juist de charme van deze film. Het is geen klassieke musical, het is meer een film over gewone mensen die graag dansen en muziek maken.

Ik vrees dat Damien Chazelle vroeg of laat van zijn voetstuk gaat vallen en dit soort charme niet meer getolereerd wordt (net als de instrumentale playback in Whiplash).

Vanmiddag voor de derde keer gezien, deze keer in IMAX (wat vooral qua geluid echt wel toegevoegde waarde had) en ik ga toch maar een halfje omhoog. Grootste probleem blijft dat het stuk vanaf dat John Legend zijn intrede doet tot Mia die na haar one-womanshow terugkeert naar Boulder City een beetje langdradig is, maar alles daar omheen is toch wel van een fantastisch niveau. Met als kers op de taart een van de mooiste eindes die ik de laatste tijd in een film gezien heb. Ik had best vrede met de winst van Moonlight, maar nu begint het toch weer een beetje te wringen.

Hoewel ik de muziek over het algemeen niet zo fantastisch vind in de film moet ik zeggen dat bij de instrumentale solo in Someone in the Crowd je hart wel echt een sprongetje maakt. Prachtig.

Tja toch nog 6 oscars he ?

Zelden zo'n bagger gezien. De oscars gaan het songfestival achterna.

Leuke en vermakelijke film maar mij moet je toch eens uitleggen waar ze hun Oscars vandaan halen