Basic Instinct 2 (2006)

Gisteren eindelijk eens uit het plastic gehaald en bekeken. Wat een saaie, langdradige film. Veel gemauw en zeer weinig spanning. Er komt maar geen eind aan!

Valt onder de vele b- en straight to video films, die destijds uitgebracht werden om een slaatje te slaan uit het succes van de originele BS, want deze film is echt geen haar beter dan al die vele naapers.

Stone ziet er lekker uit, maar dan heb je ook wel meteen het enige possitieve aan de film gehad, bovendien komt ze relatief wel erg weinig in beeld.

Ik snap niet dat er hier mensen zijn die kunnen beweren dat dit een goede film is, of zelfs net zo goed als deel 1!

Deze kan niet in de schaduw staan van het origineel!

1 ster voor Sharon.

Erg slap zeg. Verhaal van niets, te voorspelbaar en flauw. Daarnaast veel te weinig sex, geen spanning en Stone ziet er verlept uit.

1,5*

Man, wat een slechte film! Nog slechter als ik had verwacht. De dialogen trekken op niks, iedereen staat verschrikkelijk te acteren, en dan nog vooral de twee hoofdrolacteurs, wat het des te dramatischer maakt. David Morrissey is denk ik de slechtste acteur die ik in tijden aan het werk heb gezien, en ja, van Sharon wist ik wel al dat ze slecht was. Voor de rest is het nergens spannend, eerder lachwekkend, en is het einde belachelijk.

0.5*

Het is al te makkelijk om Basic Instinct 2 te 'bashen'. Ten eerste, was het natuurlijk compleet onnodig om 15 jaar na Verhoevens film een vervolg te draaien. Ten tweede, wie zit er nog te wachten op het oude vel van Stone, we hebben alles van haar al gezien.

Toch is het Sharon Stone die deze film geheel naar haar toe trekt. Ook al moet ze daarvoor een aantal keren uit de kleren, de mysterieuze erotische femme fatale weet ze toch weer goed neer te zetten, m.u.v. de belachelijke openings-scene.

De twee grootste problemen van Basic Instinct 2 zijn 1) David Morrissey. On-charismatisch, stijf en geheel incompetent als het aankomt op uiten van geloofwaardige emoties. 2) Het scenario, dat aan het eind geheel in duigen valt qua geloofwaardigheid. Yeah right.

Twee kleine sterren die voornamelijk te danken zijn aan Stone. Oud vel, plastische chirurgie, of body doubles. Wat maakt het uit.

De film zelf gaat eigenlijk nergens over vind ik. Het is duidelijk dat deze film enkel gebracht is om wat sex te laten zien, wat dan wel ook geslaagd is. Soit met Sharon Stone zijn zo film wel leuk maar meer is het niet

**

Onbedoeld lachwekkende herhalingsoefening met de knappe Stone. Het ontbreken van Verhoeven en Douglas geeft al aan dat het script niet door iedereen werd vertrouwd. Terecht, zo bleek. Matig.

Zwak vervolg op het zeer vermakelijk Basic instinct.

Alles is gewoon een klasse minder aan deze film. Het plot, het acteerwerk, het einde.

Het is het allemaal net niet, de setting in Engeland kon me ook veel minder bekoren dan deel 1.

Het einde is ook een stuk saaier da het 1e deel, het laat niks open en is alles behalve mysterieus!

Te makkelijk in mijn gedachten.

Jammer dat ze dit deel ooit hebben gemaakt, doet echt afbraak aan het originele 1e deel.

2*

p.s. Sharon Stone ziet er nog wel zeer goed uit!

Basic Instinct werd bekend door enkele scènes met Sharon Stone waaronder natuurlijk de beenwissel. Maar bij het maken werd er ook aandacht besteed aan het script en kreeg je een zwoele thriller met de nodige intriges. Stone mocht de erotiek uitbeelden met als tegenpool Michael Douglas. Erotiek op je eentje is ook maar zielig. En dat merk je wel in deze sequel.

Sharon Stone is er iets ouder op geworden, wat op zich niet erg is natuurlijk. In tegendeel, ze ziet er nog altijd heel goed uit. Maar ze mist een deftige tegenspeler zodat er gewoon geen magie is. ze is ook braaf geworden tegenover het eerste deel zodat er minder erotiek hangt. En met het povere verhaal heb je niet veel meer over. Raar dat Stone hier wou aan meewerken, haar loon zal er wel wat mee te maken hebben. Ze hadden het geld beter in een betere scriptschrijver gestoken.

Toch maar eens meegepikt nu hij op tv was, maar 't was gene vetten. Het eerste deel was nog goed, maar dit deel was toch maar matig.

Misschien kwam het door de cast. Sharon Stone was wel nog goed op dreef, het was toch eerder de mannelijk cast die een beetje tegenviel. Vooral het hoofdpersonage was toch maar wat pover.

Het verhaal was niet super slecht, maar 'k werd ook niet echt van m'n sokken geblazen.

Tja ideaal om eens mee te pikken via tv als er eens niets te zien is op tv, maar niet direct eentje om op dvd te kopen.

Blijft dit na het herbekijken nog steeds een goede film vinden.

En blijf ook bij mijn eerste commentaar een goede Stone en Thewlis, een wat mindere Morrissey.

Zwaar overbodige deel, die eigenlijk niks (nieuws) toevoegd. Het is een slappe, saaie en vooral niet spannende thriller. Het verhaal is vergezocht en het is eigenlijk gewoon weer een herhaling. Is Cathrine Tramell wel een moordenares of niet?

Sharon Stone acteert aardig, maar voegt ook niks toe. Haar (standaard) verleidingen hebben we genoeg gezien in het eerste deel. Het is allemaal mij wat te geforceerd. Zo goed als het eerste deel was, zo bar slecht is deze. 2 *

Het eerste deel was misschien geen hele goede film maar had flair, stijl, goede cast en enerverende scenes. Een vervolg is eigenlijk vragen om problemen, vooral als die elementen missen. Stone ziet er een beetje eng uit (vooral naakt) en Morrissey is geen Douglas. Groter probleem is het script, dat gewoon slap is en overeind gehouden moet worden door twists. De dialogen zijn bovendien matig en de climax is misschien verrassend, maar na zoveel twists vooral slecht.

Meer hoeft niet gezegd te worden over deze film.

Veel commentaren en kritieken slaan nergens op:
-David Moryssey (die schitterde in de Walking Dead) speelt prima. Ja, hij is een Brit, maar de emoties zijn toch subtiel heel zichtbaar.
-Stone speelt ook goed. Ze ziet er behoorlijk anders uit, vooral rond de ogen en heeft duidelijk een facelift gehad. Maar nog steeds lekker geil en ik had geen probleem met haar net iets grotere tetten. En zoals ze wijdbeens op die stoel gaat zitten...heerlijk.
-Het verhaal is niet een kopie van deel 1. Op zijn minst zitten er een aantal interessante twists in.
-De dialogen zijn lang niet zo vulgair als wordt beweerd.

Al met al heeft het een heel andere stijl, is het wat Britser (gelijk de setting) en heeft het niet de hectische, razendsnelle stijl die Verhoeven in deel 1 hanteerde. Maar saai is het niet. Natuurlijk is het nodige aan te merken.

Graag had ik veel meer gezien van zowel topacteur Hugh Dancy (die een ster werd door Hannibal) als de op-en-top-Britse Charlotte Rampling (die o.a. een fijne rol had in Dexter).

Er wordt teveel gerookt, zodanig dat het echt een storend maniertje wordt.

Het einde bevredigt niet genoeg, de twist ging net iets te ver gevoelsmatig: dat Glass die agent zo snel doodschoot was wel erg wild.

Kritiek die ik ook nog wel heb is dat deel 1 verkeerd wordt uitgelegd. In die film is Douglas uiteindelijk (naar alle verwachting) vermoord door Stone terwijl Tripplehorn al dood was. Die hadden ze dus nooit de dood van Douglas in de schoenen kunnen schuiven, terwijl in dit deel wordt gedaan alsof daarmee de zaak afgesloten was, totaal onlogisch.

Veertien jaar na Basic Instinct kroop Sharon Stone weer in de huid van thrillerschrijfster Catherine Tramell, deze keer in Londen. Haar voornaamste opponent is een psychiater, te weten Michael Glass

(David Morrissey), die zwakke knieën krijgt bij het zien van Tramells doorzichtige, tot de navel losgeknoopte bloesjes.

Tot veel erotische spanning leidt dat niet, het script mist de opgewekte ranzigheid van het eerste deel, en in tegenstelling tot Paul Verhoeven houdt Michael Caton-Jones het vooral netjes. Alleen de destijds 48-jarige Sharon Stone laat iets van het oude vuur oplaaien en dat min of meer gelijk bij de opening waar ze achter het stuur van een peperdure auto zit, terwijl ze wordt bevredigd door haar passagier. Ze komt klaar, de auto raakt te water en de passagier verdrinkt. Althans: daar lijkt het op.

Deze sequel speelt zich af in Londen i.p.v. in San Francisco, en de mooie fotografie van de Britse hoofdstad is buiten Sharon Stone eigenlijk het enige pluspunt. We missen de gedurfde aanpak van Paul Verhoeven en ook wel een beetje de aanwezigheid van Michael Douglas, vergeleken met hem is David Morrissey een koorknaap. De destijds 48-jarige Sharon Stone heeft nog steeds een welgevormd onderstel en de facelift en borstimplantaten hebben haar niet veel schade opgeleverd (ze zag er nog steeds fraai uit in de verschillende outfits en meestal ook met een ander kapsel).

Te zien krijgen we één woeste, bijna pornografische seksscène met David Morrissey en Flora Montgomery (in de rol van Michelle Broadwin), een korte voyeuristische scène met Sharon Stone die deelneemt aan een orgie (dan is één borst van haar te zien) in een seksclub, een SM-achtige (vanwege de riem) seksscène met Sharon Stone (dan is wederom één van haar borsten te zien) en David Morrissey en een hottub scène met Sharon Stone (daarbij zijn haar borsten goed te zien), maar dat is het dan. Het is vooral veel gelul wat je te horen krijgt.

Sommige scènes lijken zelfs letterlijk gekopieerd uit het origineel. Zo is er de beroemde ondervragingsscène, waarin Sharon Stone haar benen spreidt voor de camera. Zo ver gaat ze in deel twee helaas niet, maar de rest van de scène blijft overeind en daarin ondervraagt psychiater Michael Glass (David Morrissey) haar naar aanleiding van een "ongeluk" waarbij een beroemde voetballer, te weten Kevin Franks (Stan Collymore), is omgekomen, terwijl de schrijfster bij hem in de auto zat. Ze steekt een sigaret op en Glass maakt duidelijk dat roken verboden is in het gebouw. Alsof ze het niet heeft gehoord blaast Tramell de rook langzaam uit, de welbekende sexy blik blijft rusten op Michael Glass. Er bestaat geen twijfel over wie de touwtjes in handen heeft tijdens het gesprek.

Ondanks de afwezigheid van Michael Douglas, is de cast van "Basic Instinct 2" best indrukwekkend met o.a. David Thewlis (als detective Roy Washburn, die maar al te graag Catherine Tramell wilt arresteren) en Charlotte Rampling. Maar dat leverde de film geen windeieren op, want bij de "Golden Raspberry Awards" won de film de prijs voor slechtste film, slechtste vervolg, slechtste script en slechtste actrice (Sharon Stone). Daarbij werd ook regisseur Michael Caton-Jones genomineerd voor slechtste regisseur en David Thewlis voor slechtste mannelijke bijrol.

"Basic Instinct 2" is echt een deel twee welke meestal minder zijn. Waarom deze film nu precies is gemaakt, is niet helemaal duidelijk. "Basic Instinct 2" voegt niets toe aan het eerste deel, er is slechts met dezelfde bouwstenen een variant gemaakt van het origineel en dat is jammer. Gezien het einde kan er eventueel nog een vervolg komen, maar dat zal waarschijnlijk niet meer gebeuren omdat Sharon Stone inmiddels in de 60 is.

Een kansloze poging om het succes van deel 1 op te rekken - of was dat eigenlijk wel de bedoeling, vraag je je haast af. Hebben de makers van dit broddelwerkje er dan zo weinig van begrepen, wat Basic Instinct tot een succes maakte, of hebben ze er bewust voor gekozen om al die elementen uit dit vervolg weg te laten. Schromelijk mislukt, dat is de enige conclusie.

Terwijl er toch wel een erg fraaie cast aanwezig was. Ligt het dan aan de regie? deels vanzelf wel, want het had toch allemaal echt wel een stuk stakker in de hand gehouden moeten worden. Waar bijvoorbeeld Stone eigenlijk gewoon veel te oud is voor de rol die ze te spelen krijgt, ze heeft beslist wel die femme fatale uitstraling waardoor je dat eventjes vergeet - maar dat komt er in deze film echt geen moment uit. Daar laat Caton-Jones gewoon steek na steek vallen. Maar ook de acteurs waar je beter van verwachten zou, een Thewlis of Rampling, het komt er allemaal niet uit.

In de onvermijdelijke vergelijking is het met de cinematografie ook maar heel triest gesteld. Geen enkel beeld dat een beetje aanspreekt, het ziet er allemaal even flauw en oninteressant uit. Net als de soundtrack.

Wellicht over de hele linie opgeteld het slechtste tweede deel ooit.

Regisseur Michael Caton-Jones krijgt de opdracht om een totaal overbodig vervolg op de klassieker van Paul Verhoeven te dirigeren, maar kan weinig aanvangen met het scenario waar serieus drie mensen aan hebben gewerkt. De opening belooft niettemin een meer dan vermakelijke mysteriefilm, maar eenmaal de hoofdpersonages hun centrale intrede doen loopt het gebeuren al snel op de klippen. Sharon Stone verheft haar personage tot een ware parodievertolking en het gebrek aan charisma van David Morrissey weegt daarnaast erg zwaar. De seksuele spanning begint zowat direct en zonder gegronde reden, maar notabene een psychiater valt daarbij nagenoeg meteen voor de charmes van zijn client. Het tempo is best aardig en de verhoudingen niet oninteressant, maar tegen het einde aan is het aardig duidelijk dat de schrijvers geen raad meer wisten met de uiteindelijke afloop en dat resulteert in een verschrikkelijk melige eindmonoloog. Op filmisch vlak is het allemaal best netjes, maar inhoudelijk slaat het als een tang op een varken.