The Devil's Advocate (1997)

Na jaren weer bekeken en de 5 sterren blijven 5 sterren. Gewoon, voor elke zin die Pacino uitspreekt.

Are we negotiating? Always.

Deze film heb ik opnieuw bekeken na 17 jaar. Keanu Reeves en Al Pacino spelen geweldig, de overige rollen zijn erg complementair. Charlize Theron irriteert me regelmatig, hoewel ik haar dramatische deel in het verhaal wel begrijp. De film bouwt mooi naar een hoogtepunt op het einde, een einde dat schreeuwt om een nieuw begin.

Wat ik mis zijn meer ontwikkelingen, wat doet het kantoor van Milton precies allemaal, wie zijn die twee andere partners? Het wordt lichtjes aan getipt, ik wil graag meer weten over hun dubieuze handelen.

De film draait vooral om Pacino en Reeves. Vooral Pacino is heerlijk op dreef met zijn ongeneerde lach. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft wanneer hij er zin in heeft zoals die pijpbeurt in het restaurant. Daarnaast kan hij geweldig oreren zoals in zijn verhandeling over God "he gives men instincts and then set the rules opposite: you may taste but not swallow".

De jaren '90 Al Pacino gaat weer helemaal los zeg. Toen Kevin trachtte hem neer te schieten, zag ik zowaar weer de Scarface- Al Pacino.

Het spel in de film is ontzettend sterk van alle 3 de hoofdpersonages. Zelfs Reeves, waar ik geen fan van ben, speelde sterk. Alle bijrolletjes mochten er ook zijn. Wel jammer van de vrouw met de opgepompte tieten, dat zag er werkelijk niet uit.

De film heeft verder gewoon alles te bieden wat je graag wilt zien. Sterke regie, een fijne score, lekkere sfeer en een goed verhaal. Maarr, dan kom ik toch bij het nogal vage einde uit. Wat mij niet helemaal zinde. Had de film niet gewoon afgelopen kunnen zijn nadat Kevin zichzelf door zn hoofd schiet. Want ineens staat ie weer vrolijk in de wc, alsof er niks is gebeurd.

Daarna volgt natuurlijk wel weer een sterke scene met de duivel dienog niet verslagen lijkt. Maargoed, had het eerder laten eindigen, was mijn beoordeling misschien wel hoger geweest.

Alsnog heel sterk. Dikke 4*.

Niet echt mijn soort film op papier, maar best aardig op zich.

Vooral leuk om Pacino eens te zien in een rol als deze. Al een stuk beter dan wat hij laat zien in al die maffiafilmpjes, al ben ik er nog niet helemaal kapot van. Reeves doet het ook wel goed, maar zijn rol zelf is nou niet bepaald memorabel.

Verder kent de film zeker een aantal sterke scenes, al is het algemene verloop van de film me een beetje te klassiek en te conventioneel, waardoor het nergens echt verrassend of indrukwekkend wordt. Ook is het allemaal net wat te langdradig, en kent de film wat teveel onnodige filler. Heeft misschien ook te maken met dat dat hele kantoorsfeertje, inclusief saaie personages, me nou niet echt trekt.

Aardig filmpje. Leuk om eens gezien te hebben, maar echt bijzonder vond ik hem nou ook niet. Door een best sterke Pacino, een aantal leuke scenes, en een goed einde kom ik nog uit op 3,0* sterretjes.

Niet slecht. Ergens is één van de uitgangspunten, je geweten opzij zetten om criminelen te verdedigen, iets dat tot de verbeelding spreekt, maar ook een beetje naïef. Als we van advocaten al verwachten dat ze hun cliënten veroordelen, is het rechtssysteem mank.

Maar het geeft wel een mooie kapstok voor een verhaal waarin dat ambitie en ijdelheid ervoor zorgen dat iemand zichzelf verliest. Waar het naar toe gaat, is eigenlijk al duidelijk vanwege de titel, en er wordt mooi opgebouwd naar een geweldige climax. Onderweg worden veel leitmotieven afkomstig geplaatst, zoals de naam van het karakter van Pacino, en veel christelijke symboliek.

Reeves is zoals gebruikelijk erg houterig; Pacino daarentegen speelt één van zijn beste rollen, met als één van de hoogtepunten zijn redevoering tijdens de genoemde climax. Maar ook de scène met het doopvont mag er wezen.

Visueel een aantal keer mooie versnelde opnamen van de stad. Is heel makkelijk, maar ik vind het altijd leuk. De special effects zagen er wat minder uit, maar soit. Soundtrack zal nooit tot mijn favorieten behoren, maar was wel erg effectief. Jammer alleen dat men niet voor Sympathy for the Devil heeft gekozen als lied tijdens de aftiteling, als men dan toch de Rolling Stones wil gebruiken.

3*.

Goeie film.... maar inderdaad kun je je aan het eind bestolen kunnen voelen. Geen surprise ending (waarop artistiek gemikt zal zijn) van het formaat als bijv. in een Sixth Sense, maar eentje waarbij je kunt denken: had zo'n film niet een betere finish verdiend? Pacino op z'n best in dit soort rollen. Keanu Reeves inderdaad een houten klaas, die meer als eye candy zal zijn bedoeld voor de vrouwelijke kijkers. De film had een betere hoofdrolspeler verdiend ook.

Het eerste uur was matig, maar daarna volgden de spannende gebeurtenissen zich steeds meer op. Door het uiteindelijke ongeloofwaardige einde voelde ik me dan toch weer bestolen, want die paste totaal niet bij de rest van de film. Krappe 3,5*

“Lawyers are the devil's ministry.”

Al Pacino als satan/advocaat, wat kan er misgaan? Zelfs Keanu Reeves kan niet verhinderen dat The Devil's Advocate een ontzettend sterke film is. De film heeft even de tijd nodig om op gang te komen, maar zodra het verhaal zich verplaatst naar New York en Pacino ten tonele verschijnt stijgt het niveau.

De gekte slaat toe en Pacino schmiert er lustig op los. Vooral zijn "god monoloog" op het laatst mag er wezen. Mooie rollen ook voor Theron en Nielsen. Zodra Reeves emotie moet tonen gaat het mis, maar het stoort niet heel erg in deze sfeervolle film vol ijzingwekkende spanning, drama en zelfs wat humor.

Leuke thriller met Reaves als letterlijke advocaat van de duivel waarbij elke vorm van geweten ontbreekt en die voor geld, macht en roem over lijken gaat, zelfs als het slachtoffer een minderjarig misbruikt kind is. Al gauw komen ze in het web terecht van Milton (Al Pacino). Voorts zien we een geweldig samenspel tussen Mary Ann-Lomax-Milton. Er dienen keuzes gemaakt te worden en de verleiding is groot om te kiezen voor het geld (materiële) en niet voor het persoonlijke geluk (kinderwens, de eigen relatie).

De film kent ook een aantal erg mooie shots zoals het dak op de wolkenkrabber waarbij Lomax zich echt overgeeft aan Milton, de duivel. Ook de locatie op het einde van de film is goed gekozen. Al Pacino steekt er bovenuit en is geweldig, zeker in de eindscène.

Toch wel weer een sterke film met een onderliggende moraal. Tot hoever kan je gaan met rijk en populair te worden als advocaat vooraleer je last krijgt van je geweten en last met je vrouw? Als je weet dat iemand schuldig is, ga je hem dan verdedigen?

Ik ken vrij weinig van rechten aangezien ik nog jong en lichtelijk onbezonnen ben en bovendien wetenschappelijk ben aangelegd. Toch vond ik het aantal echte rechtbankscènes nogal beperkt. Ik wou Reeves echt zien winnen. Je ziet een bepaald fragment van de zaak om hem in een volgende scène te feliciteren met zijn overwinning. Ok dan? Dat getuigt van een matige uitwerking zeker voor deze speelduur. Het had gerust nog wat langer mogen duren dan want de rechtbankstukken vond ik vaak de interessantste.

Ondanks dat waren er voor mij weinig andere minpunten. Buiten het einde misschien. Het is een beetje een anticlimax en toch ook weer niet. Ik vind het een moeilijke. Nu goed voor de rest heb ik geboeid gekeken naar Al Pacino en Reeves. Het duurde even voordat ik doorhad dat Charlize Theron de vrouw van Reeves was, maar goed. Dat ligt aan mij en niet aan de film. Intrigerende film dus met interessante dialogen en wederom sterke acteerprestaties.

Holy fuck, wat een achtbaan.

Ik vind het een pittig onderwerp. Niet zozeer de morele kant van het advocatenwereldje, maar vooral de religieuze onderlaag.

Ik vond het angstaanjagend realistisch en dichtbij komen.

De film is niet foutloos en hoewel Reeves boven zijn niveau speelt is het nog niet goed genoeg.

Het is vooral Pacino die meesterlijk is, geweldige monologen neerzet en zijn ongekende klasse ten toon spreidt.

Voor nu vier sterren. *4.0

Prima Hackford.

Parker vond ik niet al te best, maar omdat Hackford wel betere producties op z'n naam heeft staan heb ik deze film maar eens opgenomen toen hij op Canvas kwam. Inderdaad, dit is een stuk beter dan Parker, maar perfect is het nog niet.

Het eerste uur is eigenlijk gewoon een lange inleiding, wat nergens spannend is maar wel boeiend gebracht is. Een normaal drama eigenlijk, in het tweede deel gaat de film echter meer over in het paranormale met een grotere inslag van Pacino, die het behoorlijk goed doet.

Reeves bewijst ook wel te kunnen acteren, maar alleen Pacino en Reeves doen het ook echt opvallend goed. De rest vond ik een beetje tegenvallen. Het verhaal zelf is boeiend gebracht, maar om dit 144 minuten te laten duren? Sommige scenes voelen ook onnodig aan.

Hier en daar best beklemmend met een lekker sfeertje, maar daarnaast vond ik dit voor de climax nog best gewoontjes eigenlijk. De twist wordt eigenlijk al met de titel weggegeven, waarmee deze dus niet echt meer schokkend aankomt. Maar het wist allemaal wel te boeien.

Echt heel realistisch vond ik dit nergens, er zitten wat maatschappelijke problemen in maar daarmee werd het niet altijd even geloofwaardiger. Pacino had eigenlijk vaker van dit soort rollen moeten spelen waarmee hij soms lekker los kan gaan.

Een goede rechtbankfilm nag er wel wezen, maar deze sloeg voor mij toch echt de plank mis. De rechtzaken dienen uiteindelijk ook slechts als achtergrond, de zaken zelf waren niet spannend en slap uitgewerkt. Het gaat meer om het bovennatuurlijke verhaal, wat me ook niet aan wist te grijpen. Theron was de enigste die echt goed speelde, Reeves speelt zoals meestal weer een stijve hark en Pacino vond ik net wat te overdrijven in deze film. En zelfs voor een film van 22 jaar oud vond ik de special effects erg matig. Ik lees hier een hoop positieve reacties, maar helaas is deze film niet voor mij. Geen film die me irriteerde, maar in mijn mening gewoon saai.

Slecht acteerwerk en een saai verhaal wisten me niet te boeien, zelfs tegen het einde aan uitgezet, wat ik niet vaak doe, 1,5!

Er zit meer achter deze film dan je zou denken. Is ook geen rechtbankfilm in de strikte zin van het woord. In Devil's Advocate bepalen morele vraagstukken en keuzes de loop van het verhaal tot het einde en dat levert heerlijke dialogen op. Een jonge ijdele advocaat wordt ingehuurd voor groot geld door één van 's werelds rijkste advocatenbureaus geleid door ene John Milton. Hij trekt met zijn vrouw naar New York maar zijn leven neemt niet de wending aan die hij voor ogen had. Als kijker word je meegesleept in een somber verhaal met een weinig hoopgevende kijk op de mensheid. Wie de film voor het eerst ziet verwacht niet dat hier plots fantasy elementen in komen. Het is niet de duivel die aan de touwtjes trekt.. iedereen maakt zijn eigen lot... Free will, it is a bitch! Reeves mocht er best wezen, al steekt hij maar bleekjes af tegen Al Pacino's charisma. Theron nog vrij bescheiden in één van haar vroegste rollen; Blijft evenwel een leuke film om te herzien.

Lang geleden gezien, overigens niet bij uitkomst maar enkele jaren later via de videotheek. Weliswaar vielen destijds de vreemde momenten wel op maar was ik totaal overrompeld door de afloop en kon deze twist mij verre van bekoren. Nu enkele jaren later met de wetenschap dat het allemaal wat anders in elkaar zit dan een doorsnee thriller, en de kennis dat de film toch erg goed beoordeeld wordt, maar weer eens geprobeerd en het beviel me al beter.

Topadvocaat in wording wordt binnen gehengeld door een van de grootste firma's in New York. Subtiel wordt de jonge hond, die niet schijnt te kunnen verliezen en er alles voor doet niet te hoeven verliezen, gepamperd en in de watten gelegd. Toch lijkt niet alles pluis wanneer vrouwlief zich steeds minder op het gemak voelt en rare dingen begint te zien. Trouble in paradise of simpelweg depressief door de eenzaamheid en lange uren van haar man?

Wat natuurlijk opvalt is het uitstekende sfeertje die voor het eerst naar voren komt tijdens de timelapse momenten. Een gegeven dat steeds verder uitgebreid wordt met mysterieuze dingen. Dingen die ik waarschijnlijk de eerste keer niet begreep voor wat ze waren. Nu zie ik toch overal een bepaald detail in die onverklaarbaar of merkwaardig is. Het lachje in de spiegel voor de eerste zaak, de bijna stikkende aanklager in de hygiëne zaak, het verhaal van Milton buiten op straat die eigenlijk een voorzet geeft op de grootste truc van de duivel, namelijk dat hij niet bestaat. En dan zijn er de merkwaardige hallucinaties van Mary Ann. En natuurlijk een fantastische Al Pacino. Wat een uitstraling, wat een charisma, en daarnaast meester mindfuck.

Is het alleen de zon die schijnt? Nee, Reeves maakt zich vooral in het begin weer schuldig aan zijn typerende overacting. En het karakter Mary Ann is in het begin een verschrikking te noemen. Ik snap dat ze een 'boertje van buiten' moet voorstellen maar dat overdreven zuidelijke accent is werkelijk verschrikkelijk. Sowieso is ze nogal overaanwezig en overdreven in de beginfase. Bijzonder is trouwens dat naarmate de film vordert en de problemen en emoties toenemen ze steeds accentlozer gaat praten. Een hele verbetering wat mij betreft, had dat vanaf het begin maar gedaan.

Discussievoer is mogelijk hoe diep gelaagd deze film eigenlijk is. Namelijk zo'n beetje alle hoofdzonden komen in zekere mate voorbij. Daarnaast is er een interpretatie los te laten op Kevin's woorden tijdens de laatste scènes met John waar uit af te leiden is dat iets 'slechts', de duivel, in ieder van ons zit. Hoewel een betere indruk van de film ben ik nog steeds niet super overtuigd van TDA. Een topfilm is het niet, maar wel een genietbaar product die zich niet gemakkelijk laat raden.

Masterclass overacting.

Pacino, bedoel ik vanzelf. In de meeste films is dat al zo, maar hier gaan wel echt alle remmen los. Gelukkig past dat redelijk in het plot en irriteert het daarom niet echt - en waar al toch, dan is er daarnaast nog de fraaie toespraak die Pacino mag uitspreken. En ook nog wat minder bekende maar wel erg aardige citaten doorheen de film.

Daar tegenover dan Reeves. Het contrast kon haast niet groter zijn, aan de andere kant, de rol die hij speelt vraagt ook om een stuntelende stoethaspel. Met een behoorlijke acteur had het niet zo goed gewerkt als nu. Toch irriteert hij wel, zoals eigenlijk altijd. Dan zijn de vele bijrollen leuker - die van Theron wel voorop vanzelf, mooi gedaan.

Wat wel wat jammer is is dat als je de clou al weet er toch wel een deel van de kracht wegvalt. En wellicht ook, wat me al wel vaker opgevallen is met klassiekers uit deze periode, dat ik toch wat kritischer naar films ben gaan kijken. Een meesterwerk kan ik dit nu echt niet meer vinden. Maar wel een leuk filmpje.

Vanity is definitely my favorite sin

Ze hadden niemand beter kunnen casten voor deze rol dan Pacino uiteraard. Zie er een mix in van verschillende rollen die hij al gespeeld had, gewoonweg steengoed. Keanu Reeves haalt dat niveau helemaal niet, is ook een veel minder acteur, maar stoort ook niet.

Bij het eerste shot van Pacino voel je meteen de dreiging, die dreiging blijft de hele film ook aanwezig. Intens einde, met een straf monoloog.

The Devil's Advocate is een film van uitersten. Aan de ene kant een sublieme Pacino en aan de andere kant een zeer matige Reeves. Theron weet met haar goede prestatie nog wat te verbloemen van het zeer matige optreden van Reeves. Het platform is echter geweldig, wat een goede film is dit....zowel verhaaltechnisch als de regie ervan.

Zijn wij niet allemaal Roodkapje? Waardoor we het kwaad niet kunnen (willen) zien, waardoor we de façade achter het vertrouwde voor lief nemen en ons (laf) verschuilen achter regels en wetten? Tot zover vond ik de film wel aardig, maar de ontknoping (spiegeltje, spiegeltje aan de wand ...) was een brug te ver. En, Reeves kan sowieso niet (nauwelijks) acteren.

Ik heb me hier best wel hard mee geamuseerd, al is het om verschillende redenen geen absolute topper voor mij. De grootste daarvan is dat de film niet echt weet wat het wil zijn, en daar lijdt het geheel een beetje onder. Op sommige momenten is het pure '90's camp (niet eens slecht bedoeld), op andere momenten lijkt regisseur Hackford een soort Rosemary's Baby te willen maken, met een veel serieuzere en donkerdere insteek. Dat zijn echter twee totaal verschillende richtingen die je je film kan uitsturen. Voor beide tegelijkertijd kiezen creëert een beetje het vlees noch vis-effect, maar goed. Het is geen grote dealbreaker, wel gewoon iets dat me opviel. Het is verder ook echt vooral een product van z'n tijd; zowel de casting als visuele effecten en stijlkeuzes zijn hier perfecte voorbeelden van. De computereffecten hebben de tand des tijds niet geweldig goed doorstaan, maar het heeft ergens wel een bepaald charme. Zeker dat einde is echt heel erg fout eigenlijk, maar op een charmante manier.

De beste scènes zijn wanneer Pacino de ruimte krijgt om te schmieren zoals hij dat het beste kan. En die krijgt hij, ruim voldoende. Het zijn zeker ook wel zijn iets meer 'ingetogen' scènes die ik goed kon smaken, zoals wanneer hij met Mary-Ann praat op het galafeest, of zijn introductie en de wandeling bovenop de wolkenkrabber. Fantastische acteur die deze film eigenhandig een stukje omhoog tilt. Niemand kan overacten zoals Pacino. Zeker Keanu Reeves niet. Ik mag hem wel - hij lijkt op het eerste gezicht één van de meer sympathieke kerels die er rondloopt in Hollywood - maar acteren in een 'serieuze' film (dus niet Speed of John Wick, waar hij wél heel geschikt voor is) gaat hem niet af. Iedereen speelt hem naar huis, en zijn zuiderse accent helpt zeker niet. Hij verpest de film niet - het past wel bij dat foute sfeertje -, maar opnieuw; opvallend.

Blijft over; de eindscène natuurlijk. The Devils Advocate heeft zijn sterkste troeven dan al uitgespeeld wat mij betreft, maar het is wel een heel genietbare scène nog, vooral dankzij Pacino, maar ook door de complete over-de-top absurditeit. Het echte einde deed me even fronsen, maar het is niet het soort film dat je uitnodigt om hier uren over te gaan nadenken. Dat ga ik dan ook niet doen. Liever geniet ik nog even na van Pacino's overdreven portrettering van de duivel. Amper een spoiler lijkt me, maar voor alle zekerheid. 3.5*.

Pacino, Reeves en Theron overtuigen in deze semi bovennatuurlijke thriller. De kracht van de vrije wil gekoppeld aan beïnvloeding van buitenaf. Het aansturen van mensen in een rechtbank wordt goed gekoppeld aan de aansturing van mensen in de maatschappij, dit gekoppeld aan ego en de 7 zonden geeft deze film een bijzondere impact. Treffende quote: "Zij zijn schapen gestuurd onder de wolven" Film doet mij ook denken aan een andere quote... van Charles Baudelaire...'De beste truc van de duivel is dat hij de mensheid ervan overtuigt dat hij niet bestaat'.

Opvallend heb ik deze film nooit eerder gezien. Sowieso wel een fan van Al Pacino dus dat heeft voor mij dan vaak wel een meerwaarde. Hij is ook perfect gecast voor deze film. The Devil's Advocate duurt wel wat te lang. Had makkelijk een kwartiertje minder gekund. Het heeft een hele lange aanloop en begint pas goed in het tweede uur. Ook de einddialoog van Al Pacino duurt wel erg lang. Prettige verschijning is Charlize Theron. Prachtvrouw om te zien. De film krijgt toch een soort van happy end, al kun je daar ook anders naar kijken. Technisch was het eind niet al te best, maar goed dat zag ik in Ghost laatst ook. Deze film is ook alweer 27 jaar oud en de techniek is sindsdien behoorlijk verbeterd. Ook grappig dat de naam van Donald Trump hier ook weer naar voren kwam. Had 'm wel willen zien op dit feestje.

Beeld vond ik iets tegenvallen. Jammer dat hij nog niet is verschenen op 4k, maar wellicht gaat dit nog een keer gebeuren. Hij is wel schoon van vlekjes, maar lang niet altijd even mooie scherp. Zeker niet slecht, maar kon beter voor een bd transfer.

Film 4,0

Beeld 3.5

Geluid 4,0

"Better to reign in Hell than serve in Heaven", is that it?
"Why not? I'm here on the ground with my nose in it since the whole thing began. I've nurtured every sensation man's been inspired to have. I cared about what he wanted and I never judged him. Why? Because I never rejected him. In spite of all his imperfections, I'm a fan of man! I'm a humanist. Maybe the last humanist."

Heerlijke rechtbankdrama met wel een andere twist dan ik ze gewend ben. En toch blijf ik ze ook kijken, terwijl ik van mezelf weet dit echt een maak of kraak thema is, want het bevalt me de ene keer een stuk meer dan de andere. Toch voor de horrorfilm challenge die gaande is viel wederom mijn ogen op deze titel, die in die zelfde opvatting ook wel een beetje te lang leek. 144 minuten is een groots tijdsbestek om te vullen, en het was voor mij een enorme afweging om dat te kijken.

Is het niet dat deze film natuurlijk gewoon gevuld is met acteertalenten, waardoor het kijken van de film nog een stukje aangenamer wordt! Dit is echt een hele goede film, alleen waar ik al wel een beetje bang voor was; het duurt soms misschien wat lang. Toch vond ik het heel interessant om Kevin Lomax te volgen binnen zijn werk als advocaat, en de daarbij behorende en best wel heftige achtergrond verhalen, of casussen misschien. Wanneer Al Pacino verschijnt in de film gaat alles eigenlijk wel op een lopende band door, en hoewel hij helemaal niet zo veel in de film voor komt is zijn personage echt steen goed, al komt dat waarschijnlijk ook meer door het acteerniveau. Richting het einde krijgt de film toch een stuk meer diepgang, en was het best wel verontrustend om nog te volgen, er gebeurt binnen de korste keren een heleboel, en daar moet je wel voorbereid op zijn.

Qua bloed was de film best sterk, het kent enkele best gorey scenes die je eigenlijk niet snel zult verwachten. Het idee omtrent John Milton de duivel mocht misschien soms wat diepgaander zijn, meer als je dan kijkt op momenten dat hij zijn vinger in het heilige water steekt, wat dan begint te verwarmen. Dat zijn momenten die een personage nog sterker doen laten overkomen, en dat mocht in mijn ogen wel een tikkeltje harder.

Toch een hele vermakelijke en met vlagen wel echt een verontrustende film die me na een tijdje echt goed te pakken had. Acteerniveau uiteraard van het hoogste niveau wat je ook mocht verwachten, en dat maakt de film wel echt een stukje sterker. Qua verhaal was het prima, toch minder spannend dan ik misschien had gehoopt. En uiteraard altijd leuk om te zien waar John Milton zijn alter-ego vandaan heeft, ik wist wel dat er iets duivels in hem was!