Shut In (2016)

Een of twee leuke ideetjes waarmee je een goede film had kunnen maken.

Maar de jump scares mislukken stuk voor stuk en de uitvoering speelde gewoon veel te veel op veilig.

Shut In gaat van RTL4- woensdagavonddrama naar oervervelende thriller en eindigt als een knullige rip-off van The Shining.

De titel, poster en trailer van Shut In doen geloven dat we te maken hebben met een spannende en bovennatuurlijke thriller, maar de film is geen van beide. Vooral spanning is ver te zoeken, het eerste half uur van de film biedt niet meer dan zoutloos drama met Naomi Watts die haar man verloren heeft en in een afgelegen huis woont met haar verlamde zoon. Ze woont in de middle of nowhere, maar haar praktijk loopt schijnbaar nog wel goed. Na een slaapverwekkende introductie van alle personages komt Blackburn met zijn eerste ‘spannende’ scène, waarin Mary na een ellenlange opbouw schrikt van een wasbeer.

En zo gaat deze 'thriller' nog even door. Mary krijgt vreemde dromen en visioenen en hoort voortdurend geluiden in huis. Dit resulteert in een tweede akte die gevuld is met shots van Naomi Watts die iets hoort kraken, gevolgd door lange inrijdende shots op deuren die op een kier staan. Af en toe verschijnt er een goedkoop schrikmoment waarbij enkel even flink aan de volumeknop wordt gedraaid, en de boel wordt meestal afgesloten met Watts die wakker schrikt. Een vermoeiend tafereel dat zich blijft herhalen. Ondertussen belt Watts zo nu en dan met de clichematige psycholoog Oliver Platt, die beweert dat Watts in de war is. Blackburn wil dat je als kijker gaat twijfelen of Watts nu aan het doordraaien is. Het kan je als kijker echter aan je reet roesten wat er gebeurd.

In de laatste akte verandert Shut In weer van toon en komt Blackburn met een bespottelijke twist. Hiervoor haalt hij een setje nieuwe genreclichés van stal en toont sequenties die rechtstreeks uit The Shining komen. Het einde wordt enorm gerekt en bepaalde subplots blijken totaal overbodig te zijn geweest. Kennelijk had men moeite om Shut In te rekken tot speelfilmlengte. De kijker heeft vooral moeite om die anderhalf uur door te komen zonder in slaap te vallen.

Recensie: Shut In - schokkendnieuws.nl

1 ster.

Gister op het werk was een plek van de collega versierd. Zij wordt vijftig, dus net iets uitgebreider dan normaal met ook ballonnen ditmaal. Een uur later plofte er zomaar één, halve kantoor schrikt op behalve één persoon dan. Het gekke is, zit ik eenmaal een film te kijken en ik weet (verwacht) dat er van die schrikmomenten komen, dan zit ik toch niet lekker. Dan vind ik de film niet spannend, maar eerder een bepaalde angst tot weer tot hard geluidseffect. Ik houd daar gewoon niet van. Nou, en deze film zat vol met die goedkope manier om schrik aan te jagen. De film was nergens spannend, behalve dat ik met spanning weer wacht op iets dat toch een wasbeertje bleek te zijn en dat met veel lawaai in beeld komt. Ik kan verder ook weinig goeds noemen. Niks fris of origineels, saaie decors, vreselijke traag tempo (dit voelde eerder als dik twee uur) en een belachelijk einde. Plus dat ik me ga storen als mensen ineens weer allerlei stommiteiten begaan op zo'n moment. Het dinsdagavonddrama in het eerste kwartier was eigenlijk nog het beste aan deze film. 1,0*.

Naomi Watts degradeert zichzelf in Shut In, een ontstellend zwakke thriller vol goedkope schrikmomenten. Het plot getuigt vooral van een schokkend gebrek aan ideeën. Daarnaast herbergt de film een karrenvracht aan irritatiemomentjes, opgeroepen door domme foutjes (Watts die haar dove zoontje roept) en vervelend acteerwerk (zoon Stephen, maar vooral die inwisselbare psychiater met z'n clichématige 'spoken bestaan niet'-leuzen). Ik heb hier werkelijk geen goed woord voor over. Je zou hopen dat een setting als deze (winterlandschap, statig landhuis) sfeerbepalend zou zijn, maar zelfs daarvan was in dit niemendalletje geen sprake. 0,5*

Tot dusverre erg lage waardering alhier en op IMDB, dus kan aan mij liggen maar ik vond het goed te doen. Een thriller hoeft voor mij niet per se origineel te zijn(het wiel is al een aantal keren uitgevonden, nietwaar?), maar moet bovenal griezelig/ beetje eng zijn, suggestieve spanning bezitten, een gedoseerd aantal schrikmomenten hebben en een nog enigszins plaatsbaar verhaal tonen . Daaraan voldoet Shut In in redelijke mate, dus ik heb hier een leuke avond mee gehad.
Concept liet me beetje denken aan het kwalitatief natuurlijk betere The Shining. Man(hier een vrouw) woont eenzaam met gezin in een te groot hotel(hier een te groot landhuis) en word langzaam gek door een al dan niet reële dreiging. Platt speelt bovendien hier min of meer de rol van Scatman Crothers uit de Kubrick klassieker, terwijl de man met de bijl van toen hier vervangen word door de jongen met de hamer.
Het verschil tussen beide films zit hem er vooral in dat The Shining tot het einde zaken overlaat aan de interpretatie van de kijker, terwijl Shut In een klein half uurtje voor tijd een plausibele verklaring gaat weggeven, die niet door iedereen geaccepteerd zal worden, en ook bij wel wat vraagtekens achterliet aangaande de geloofwaardigheid(het zal je zoon maar wezen! . ) Enfin, niet te veel over doordenken maar gewoon ondergaan, dit amusante werkje.

Inderdaad vrij standaard en voorspelbaar...maar verre van slecht.

Een gemiddeld filmpje dat fijn wegkijkt en gedragen wordt door een goede actrice. Misschien is dat wel het geluk van de film 6/10

Vreemde film.

Wat vooral gek is, is dat de opbouw echt totaal random is. Nergens heb je het gevoel dat er echt iets vreemds aan de hand is in het huis. Hooguit dat Watts niet zo lekker slaapt. De reveal voelt dan ook vrij plots aan en dat dat jongetje de gehele tijd in het huis zit is ook hopeloos geschreven. De finale is ook vreselijk slecht. Als de jongen nou nog een geest was ofzo. Maar hij is gewoon van vlees en bloed. Telkens als hij neergeslagen wordt rent mevrouw weg. Op het einde wordt het wel erg bont als ze ook nog eens de hamer laat liggen die de jongen daarna pakt. Je moet wel heel welwillend zijn omdat dan nog spannend te vinden.

Gelukkig geflopt. Je merkt aan alles dat hier geen enkel talent te bespeuren is.

1.5 sterren.

Als ik een top 5 zou moeten maken van de 5 slechtste films die ik heb gezien in mijn leven staat deze er zeker in.

Een goede drama/horror/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Naomi Watts speelt goed...

Ook een bekende acteur Oliver Platt...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Spannend laatste slot...

Degelijk.

Maar wel een érg standaard thrillertje natuurlijk. Geen film die erg z'n best doet om met iets nieuws te komen, allicht dat daarom de cast de film meer slecht dan goed gedaan heeft. Niet dat ze het slecht doen, maar op de één of andere manier liggen de verwachtingen dan toch vaak wat hoger.

Shut In is een basic thrillertje. Vrouw met gehandicapte zoon alleen in een huis, storm op komst, mogelijke killer in de geburen. Wie na 10 minuten nog iets origineels verwacht heeft wellicht nog niet zoveel films gekeken. Maar dat hoeft verder niet zo erg te zijn, uitvoering is het codewoord.

En die is best oké. De setting is sfeervol, de scares zijn aardig uitgevoerd en de spanning wordt degelijk opgevoerd. Niks uitzonderlijks, maar gewoon een leuk fillertje. Het duurt ook maar een kleine 90 minuutjes en het schiet nergens echt tekort. Leuk voor een keertje, meer niet natuurlijk, maar de lage score vind ik toch ook aardig overdreven.

3.0*

Shut In zit zo vol met cliche's dat het een parodie op het genre is geworden. In plaats van een thriller is het dan ook vooral een film die op de lachspieren werkt.

Haha wauw, wat een ellendig lange discussies en reviews over zo'n flut film. Zo cliché, zo standaard, zo voorspelbaar. Hoe kun je hier nou zoveel woorden aan vuil maken? ? Zoals in elke cliché thriller overlijdt elk persoon die te redding komt, komt de politie niet opdagen of te laat, staat de "neergeslagen" slechterik gewoon weer op, niet 1 keer maar meerdere keren zelfs ? , heeft het hoofdpersonage onlogisch domme handelingen en is het verhaal nog dunner dan m'n panty.
Het enige dat ik niet voorspelbaar vond, was het plot. Ik dacht serieus al die tijd dat het kleine jongetje de boosdoener was. Ik dacht dat hij zich had opgesloten in haar huis en daar woonde, terwijl iedereen dacht dat hij vermist was. Ik begreep echter zijn motief niet, want waarom zou hij haar dan laten schrikken en kwaad willen doen? Maar het was in elk geval nooit in me opgekomen dat die zoon het allemaal fakete. Dat is het enige wat ik niet had zien aankomen.

Komt langzaam op gang, een beetje taai zelfs. Dan komt eindelijk de twist, maar die is dan ook best aardig. Maar dan, wat een ellende...

De zogenaamd verlamde jongen (vrij bijzonder dat het ziekenhuis niet weet dat hij faked, maar goed) ligt welgeteld drie keer half bewusteloos op de grond! En onze Naomi maar weglopen. Ik weet dat het een film is, maar een beetje realiteit kan geen kwaad. Het einde trek ik echt niet...

Niet best. Plotje is zo stompzinnig dat het bijna lijkt alsof de film zijn eigen genre probeert te parodiëren. Dat jongetje dat ook echt de hele tijd al in dat huis zat, haha. Ook op het gebied van spanning, sfeer of simpelweg mindless genre-pret weet de film absoluut niet te scoren. Het doet eigenlijk niks wat een film als deze zou moeten doen, enkel Watts zorgt ervoor dat het nog een beetje te behappen blijft allemaal. 1*.

Deze eens geprobeerd en het was niet mis. De film heeft was niet zo'n bijzonder verhaal, maar desondanks bleef je toch wel kijken hoe de film ging eindigen. De cast deed het niet slecht en verder zag het er prima uit.

Geen wereldschokkende cinema, maar leuk om eens gezien te hebben.

Wat heeft Naomi Watts te zoeken in deze dwaze, clichématige B-thriller? Zij speelt Mary Portman, een kinderpsychologe wiens echtgenoot is omgekomen bij een auto-ongeluk dat – getuige de proloog – door zoon Stephen [Charlie Heaton] die daarbij zelf verlamd is geraakt en volledig afhankelijk is van de zorg van zijn getormenteerde moeder. Op een avond verschijnt Tom [Jacob Tremblay], één van haar jonge patiënten, bij haar voor de deur, maar even later is hij spoorloos verdwenen. De zoektocht naar Tom loopt op niets uit vanwege een sneeuwstorm maar dat begint Mary vreemde dingen te zien. Is Tom teruggekomen? En wat komt hij doen? Of zin het waanbeelden die voortkomen uit haar schuldgevoel? We hebben het allemaal al eens eerder gezien in films die meestal overigens niet veel beter zijn. Oliver Platt heeft een ondankbare rol als een collega die Mary via Skype van raad voorziet en de finale is zo over-the-top dat dit totaal niet serieus valt te nemen.