Tau Ban No Hoi (1982)

Een van de eerste films van Ann Hui en tevens van Andy Lau (in een klein rolletje). Ann Hui is toch een van de weinige bekende 'serieuze' filmmakers uit Hongkong, waaruit we doorgaands alleen maar martial arts-geknok te zien krijgen en deze film vind ik tot nu toe de beste die ik van haar heb gezien.

Raar dat ook deze prent in de vergetelheid is verdwenen, want naast een goed verhaal is deze film visueel en qua special effects opvallend goed te noemen. Hui laat zien waarom toendertijd zoveel Vietnamezen ervoor kozen om met bootje het land te ontvluchten en doet dat op een klinische wijze die vrij is van teveel sentiment en propaganda zoals je dat van soortgelijke Amerikaanse producties had kunnen verwachten. Ze gebuikt wel de special effects sterk om de toeschouwer af en toe bij de les te houden. Meest memorabel en schokkend vond ik de scène waarbij een naar oud ijzer zoekend jongetje nietsvermoedend een handgranaat oppakt en wordt opgeblazen.

Ook het einde had ik niet helemaal zo zien aankomen!

Een sterke film en erg miskend hier!

Meh.

Ik heb het echt niet met die oude Ann Hui films. Ook deze viel me weer sterk tegen. Inderdaad kent Hong Kong weinig drama films, als je naar een film als dit kijkt vind ik het ook niet zo moeilijk te begrijpen waarom.

Achteraf kon ik me enkel bedenken dat dit waarschijnlijk een "belangrijke" film was, om welke reden dan ook. Want volgens mij heeft de film wel aardig wat aanzien (al is dat op MM zelden te merken bij HK films). Vond het erg lelijk, pover geacteerd en ook het verhaaltje liet me helemaal koud.

Hui wordt voor mij pas wat interessanter als ze haar drama gaat mengen met typischer HK genrewerk. Dit puur drama werkt gewoon voor geen meter en viel amper uit te zitten. Benieuwd of ze mij ooit écht zal overtuigen.

1.0*

Aangrijpend tot schokkend wanneer de Japanse wereldfotograaf langzamerhand ontdekt dat de Vietnamese naoorlogse maatschappij lang deze niet is zoals ze door de propogandistische overheid aan de wereld wordt getoond of, hoe het land in genummerde economische sectoren wordt opgedeeld waarvan de ergste niets anders kennen dan armoede, geweld en repressieve en een bittere strijd om te overleven.
Ontroerend het beeld van het jonge meisje waarbij de film de verdienste heeft niet in papperige sentimentaliteit te vervallen.
Anderzijds vond ik dat het accent af en toe te simpel en al te nadrukkelijk op de wantoestanden werd gelegd, zodat het verhaal wat naar een avonturenfilm overhelde. De zelfmoord van de moeder, bijvoorbeeld. Gaf een minder aanvaardbaar gevoel.

Het kan aan mij liggen, maar de film bracht niet wat ik er vooraf van verwachtte. Hij schetst weliswaar de verschrikkingen waaraan de Vietnamese bevolking na het einde van de oorlog werd blootgesteld, maar ik werd er slechts af en toe door geraakt. Kan ook een vorm van afstomping zijn natuurlijk. Jammer voor mij dan.