Hands of the Ripper (1971)

Deze Hammer-film werd begin de jaren zeventig in onze contreien uitgebracht als "De Dochter van Jack de Wurger".

De dochter van Jack the Ripper ziet haar vader voor haar eigen ogen haar moeder vermoorden. Voor hij wegvlucht geeft hij haar een kus. Het meisje is getraumatiseerd en groeit op met de vrees de ziekelijke moordzucht van haar vader te hebben overgeërfd. Later in haar leven brengt ze iedereen die haar probeert te omhelzen om het leven. Een psychiater wil zich over haar ontfermen maar ook hij kan haar niet genezen.

Knappe vertolkingen en een geslaagde sfeerschepping. Een Victoriaanse terreurfilm die de liefhebbers van het genre beslist zal aanspreken.

Teleurstellende ripper.

Een sfeervolle, maar zwak aandoende griezelfilm uit de beroemde kluizen van filmstudio Hammer. Voorzien van overdreven acteerwerk en een zeer mager verhaaltje, dat spanning ontbeert en ook qua kills nogal teleurstelt. De vreemde romantische ondertoon vervreemd de kijker nog meer van het scherm en de Jack the Ripper-link slaat helemaal nergens op. De film kent een aantal momenten die allesbehalve komisch zijn bedoeld, maar hilarisch overkomen.

Matig.

Eric Porter speelt op overtuigende wijze een Freudiaanse dokter die hoopt de psychopathische Anna (Angharad Rees) te kunnen genezen met zijn psychoanalyse.

Een tof "nieuw" concept dat ik tot op heden nog maar zelden in een horrorfilm verwerkt zag. Ook het idee dat het meisje de dochter zou zijn van de enige echte Jack the Ripper is best origineel verzonnen. De uitwerking had nog iets beter kunnen zijn, zo zijn de scenes waarin hij tot zijn dochter spreekt nou weer niet de meest geweldige van de film, maar er valt verder nog genoeg te genieten om het hierdoor te laten bederven.

Zo is de cast, ondanks dat het niet echt bekende Hammer gezichten bevat, behoorlijk sterk. Ook de soundtrack is erg sfeervol en past prima in de setting. Men had er bij Hammer weer prima voor gezorgd om de film visueel gezien tot een plaatje te maken. De kostuums, de straten, de koetsen. De sets zien er werkelijk weer geweldig uit.

Daarnaast is deze Hammer film bijzonder bloederig voor zijn tijd. De liefhebbers van de ouderwetse gore effecten kunnen hier en daar nog wat moois zien in deze film. Volgens mij was dit zo'n beetje één van de meest gewelddadige en bloederige Hammer films die ik tot dusver gezien heb.

Wederom een fijne film voor de liefhebbers van de ouderwetse Britse horrorfilms. Wederom een knap staaltje werk van regisseur Paul Sasdy.

De zieke geest van Jack the Ripper leeft voor in zijn getraumatiseerde dochter [Angharad Rees], een op het oog volstrekt onschuldige, aantrekkelijke jonge vrouw die echter een Jeckyll & Hyde doet wanneer iemand haar kust. Eric Porter speelt Pritchard, een dokter die haar onder zijn hoede neemt en tracht haar te genezen met Freudiaanse middelen en ondertussen probeert haar misdaden toe te dekken.

Ondanks het vergezochte (en ietwat bizarre) basisgegeven is dit een bovengemiddelde Hammer-film. Rees en Porter zijn prima in de hoofdrol en hoewel de moordscènes weinig van elkaar verschillen maakt de aandacht voor de sfeer van het tijdperk waarin de film zich afspeelt veel goed.

Misschien wel een vergezocht verhaal over de dochter van The Ripper, maar het verhaal weet dankzij de setting, de aankleding, de kills en de sfeer je best te vermaken. De kills zijn toch redelijk bloederig voor zijn tijd. Goed acteerwerk overigens met name Angharad Rees als Anna en Eric Porter als psychiater Pritchard die zich om haar bekommert. 6/10

Geen typische vintage Hammer-horror maar wel zo dichtbij als je kunt komen. De film heeft veel van de horrorstijlen die Hammer zo leuk maken. Dit doen ze door een fascinerend centraal idee: combineren van de dochter van Jack de Ripper met de Victoriaanse freudiaanse psychologie en wetenschap.

Het lukte het tanende Hammer zelfs om een film uitbrengen voordat dit onderwerp in verschillende andere films van rond die tijd werd gebruikt. De film is van de Hongaarse regisseur Peter Sasdy. Deze maakte het in hetzelfde jaar uitgekomen Countess Dracula (over gravin Elizabeth Bathory) Wat dus eveneens een pseudo-historische verhaal bezat. Met dat verschil dat die film voor menig kijker één van de slechtste Hammers was.

Het plot draait om dat niemand gelooft dat een jong meisje zulke gruwelen kan plegen. Daardoor kan je de film misschien als een psychologische thriller zien maar het bevat ook voor Hammer zijn doen enkele bijzonder fijne bloederige moorden. De uitstekende climax die zich afspeelt in St Paul's Cathedral is een memorabele! Wel minder naaktheid dan het publiek in het begin van de jaren 70 gewend was.

De successen van voorgaande jaren bleef voor Hammer-studio's in 1971 al een tijdje uit. De budgetten werden steeds krapper en de sets duidelijk goedkoper, echter zijn de productiewaarden en de historische sfeer hier een stuk hoger. Men had namelijk het geluk dat in Pinewood de sets van Billy Wilders weelderige The Private Life of Sherlock Holmes (1970) nog overeind stonden en mochten gebruiken. Ook werd er slim gebruik gemaakt van buitenkanten van huizen.

Het bevat alles wat je zou willen van een befaamde horror-huis Hammer film; een goed plot rond een psychologisch mysterie. prima acteerwerk en slasher elementen met goede gore!

Aan het einde van de jaren 60 begonnen de zware tijden voor Hammer Films. Het publiek toonde nog weinig interesse in klassieke horror. Het had genoeg van oude kastelen, kunstmatige mistflarden en rubberen monsters. Daarom probeerde Hammer Films het met andere creatieve ingevingen. Zonder veel succes. Ook met films als Hands of the Ripper keerde het succes niet terug en aan het einde van jaren 70 viel het filmdoek voor Hammer.

De verhaallijn van Hands of the Ripper klinkt op zich nog interessant. De uitwerking is dat niet. Nu staat Hammer ook niet bekend om zijn originele verhaallijnen. Hammer vertegenwoordigt een filmstijl. Een concept waarin een verhaal wordt ondergebracht. Met regisseurs als Terence Fisher en Freddie Francis en de inbreng van de grote sterren uit de stal werkte dat concept uitstekend.

In Hands of the Ripper werkt dat niet. Zonder vakbekwaam personeel is de typische stijl achter het verhaal niet onderscheidend en zelfs nauwelijks waarneembaar, zodat de nadruk erg op het verhaal ligt. En dat verhaal is gewoon niet goed uitgewerkt, slaat belachelijke richtingen in en schiet maar niet op.

De film is een slap aftreksel van andere Hammer producties. Van een stijlbreuk zoals die in de strijd om het publiek werd aangekondigd, is geen sprake. De regie is veilig en permitteert zich geen creatieve experimenten. Een sinistere sfeer is niet aanwezig. De schaarse scènes die gore bevatten, ogen erg gedateerd. Ik denk dat ze dat zelfs in 1971 al waren. Een terloopse blik op een vrouwentepel, breekt ook al geen potten. Concurrerende giallo films gingen met gore en naaktheid in die tijd al veel verder.

Van de aangename sfeer waar de Hammerfilms uit de jaren 50 en 60 zo van vervuld zijn, is in Hands of the Ripper nog nauwelijks iets overgebleven. De film heeft geen charme. Het verhaal is onnozel. De personages maken geen indruk. Het ontbreekt de film op elk vlak aan spanning.

niet ondersteboven van deze latere hammer productie , er word geen spanning opgebouwd en van sfeer die we vanuit eerdere producties kennen is hier ook geen sprake .

De kills zijn teveel geknipt en met het basis vehaal en plot word te weinig gedaan om het echt onderhoudend te maken .