TerrorVision (1986)

Bedankt brucecampbell om me kennis te laten maken met een van de grootste onzinfilms die ik ooit gezien heb . Dit is een B-horrorfilm van de allerbovenste plank, zoals ze in de jaren '80 schaamteloos gemaakt werden!

Eigenlijk zijn alleen de laatste 20 minuten een domper, want al de rest is van uitzonderlijk hoog niveau onder de noemer "hilarische flauwekul". De knotsgekke personages zorgen minuut na minuut voor fantastische dialogen en oneliners. Het neurotische zoontje dat constant met handgranaten en een machinegeweer zit te zwaaien, de MTV-verslaafde dochter, haar metalvriendje dat om de haverklap en zonder aanleiding luchtgitaar zit te spelen, de losbandige ouders die aan partnerruil doen waar hun kinderen bij zijn en de paranoïde opa die alleen maar in oorlog en monsters gelooft. Mja, de rest van de film bespreken lijkt me overbodig want met zulke personages weet je natuurlijk wat je te wachten staat. Iets meer smeerlapperij was wenselijk geweest, maar de veeg uit de pan naar E.T. was dan weer een leuke compensatie. Net zoals de uiterst wansmakelijke maar o zo aanstekelijke theme song trouwens. Tum tum, tidum tidum ... TerrorVision .

Oh ja, ik heb deze film op VHS gezien met Nederlandse ondertitels en die waren voor één keertje een echte meerwaarde in het prikkelen van de lachspieren. Termen als "snotverdorie", "potverdriedubbeltjes", "krijg nou de pip" en "gele rakker" (verwijzend naar een biertje) zijn maar enkele van de waanzinnig foute vertalingen van de Engelstalige audio. Kortom: hersenloze pulp met een flinke dosis onzinnige humor. Zo moet dat zijn.

Niet geweldig, maar wel vermakelijk. Iets onder gemiddeld. 5/10*

Uit de stal van Charles Band komen nu niet bepaald de meest subtiele en kwalitatieve horrorfilms, maar TerrorVision van regisseur Ted Nicolaou is wel het toppunt van foute cinema. En is vooral daarom ook één van de leukste van zijn soort. Geen moment poogt men om een serieuze horror te maken, het is één grote, melige bende ongein bij elkaar. En het werkt erg aanstekelijk.

Voor de credits, met aanstekelijke theme en kitscherige opening credits, krijgen we een mooie blik van een minatuurplaneetje, waar een of andere Star Trek reject schijnbaar per ongeluk een monster de ruimte in stuurt. Om vervolgens kennis te maken met onze hoofdkarakters, bestaande uit een idioot en alles behalve subtiel swingers- echtpaar in foute pakjes, hun kleurrijke punk- dochter met nog idiotere metal- vriendje, een oorlog-, horror- en vrouwenfanaat als opa en een jochie dat tevens graag soldaatje speelt. Leuk clubje bij elkaar. En dan heb je het andere, compleet over-the-top swingers- echtpaar nog niet gehad. Een grote berg blubber met tanden als het monster maakt het feestje helemaal compleet.

Deze karakters zijn, in combinatie met de foute en kleurrijke sets, outfits en kapsels al genoeg om een hele speelduur te vermaken. Maar er is meer. Zo is het acteerwerk zo bespottelijk, dat elke scène hilarisch zonder enige moeite wordt. En dan krijgt de kleine Chad Allen ook nog eens een nominatie voor een Young Arist Award. Maar in principe verdient de hele cast een award, want zelden zie je zulk uniek acteerwerk als men in TerrorVision laat zien. Het meest geloofwaardige acteerwerk komt nog wel van die uit de kluiten gewassen klodder snot, die van stem wordt voorzien door de bekende stemacteur Frank Welker. Maar niet alleen het acteerwerk is hilarisch bespottelijk; de kills, de dialogen, het camerawerk; stuk voor stuk maken ze van TerrorVision een belachelijke achtbaanrit. Het bekende fenomeen "zo slecht dat het leuk is" kwam zelden zo goed tot zijn recht als hier.

3,5 sterren.

Wat een enorm leuke verrassing was dit! Wanneer een foute (horror)film al zijn eigen themesong heeft weet je wat je kan verwachten. Een hele hoop onzin! Het begint al met het intro waarin we een alien een andere alien de ruimte in zien schieten. Het hoopje ruimteverdriet weerkaatst tussen diverse planeten en komt zomaar terecht op Aarde, in de satelietontvanger van de familie Putterman.

M'n mond viel bijna open van de geweldig kleurrijke setting. Het huis, de kamers, de muren tot aan de outfits en meubels; alles is in regenboogkleuren. Het binnenzwembad en de diverse SM-art aan de muur verraade al een beetje dat de twee ouders swingers zijn. Een geweldige rol van Graham, maar ook de moeder doet het leuk. Eigenlijk is de hele cast goed met de brutale dochter met extreem kapsel, het broertje dat vergroeid lijkt aan zijn geweer en de heavy metal boyfriend. TV-host Medusa verdiend ook nog een vermelding. Aan hilarisch slechte dialogen en one-liners geen gebrek. Dikke feelgood!

Het monster ziet er erg goed uit. Goed design en overtuigend in beeld gebracht, Nicolaou had duidelijk niks te verbergen. Klein puntje van kritiek is dat het monster zelf niet op en top evil is. Op een gegeven moment zit hij als een gemuteerde E.T. televisie te kijken. Goedmakertje is dan weer de uitleg dat het een afgeschreven huisdier is op zijn thuisplaneet. Wat een leuke onzin toch weer. Van mij mochten de paar moorden die er in zaten wel wat gruwelijker, en vooral wat bloederiger. Want dat is er niet te zien, in plaats daarvan wordt er gebruik gemaakt van massa's groen slijm. Lijkt daardoor zich meteen op een wat jonger publiek te willen richten.

Maar verder niks op aan te merken. Perfecte speelduur ook en het hele thema heeft een geweldig sfeertje gemengd met alles wat fout is. Aanrader!

Hoe zeer ik ook mijn best doe, ik vond het allemaal amper leuk. Met Charles Band als producent weet je natuurlijk dat je je aan goedkope B-film pulp mag verwachten maar het hele komische gedoe viel niet mee : de ouders die aan partnerruil doen, de militaristische opa en een wezen dat op een horrorversie van het Koekjesmonster uit Sesamstraat gelijkt. Het enige leuke waren dan nog misschien de jaren '80 clichés zoals de zus die als Cindy Lauper lookalike rondloopt en haar metal dude plus Medusa, de gastvrouw van horrorshows zoals men ze nu niet meer ziet (Tales of the Crypt e.d.) Je vindt het ofwel leuk omwille van de "SF-jaren-50-stijl" ofwel nonsens en ik behoor tot de laatste categorie. Fout is niet altijd goed.

Waaaaanzinnige kaas! Swinging oudjes, rocking pubers en een strontvervelend blond kind. Krijg het nu bij het typen alweer warm. Een alles verslindende berg stront (of alien-huisdier) vind z'n weg door betoverende jaren 80 technologie met die foute grijstinten en bliepende lichtjes for no fucking reason. Té foute soundtrack erbij, kleurige lasers uit je tv-toestel en wat emmertjes slijm. Briljant

Wat is er in godsnaam aan de hand?!

Die gedachte had ik meerdere malen terwijl ik Terrorvision bekeek. Vooral de ouders Putterman zijn helemaal gestoord. Niemand in de film, en zelfs het joch is echt sympathiek, maar excentriek zijn ze stuk voor stuk. De acteurs spelen alles super campy, om over hun kleding maar niet te spreken. Het huis is ook echt een personage op zichzelf. Af en toe vergat ik zelfs om naar de acteurs en het monster te kijken omdat ik gefascineerd was door alle sculpturen en schilderijen die aan de muur hingen.

Het monster ziet er best wel gruwelijk uit. Eng, maar tegelijkertijd erg dom ogend, en allemaal lekker slijmerig. Hoe hij "eet" is ook lekker goor. En eten doet 'ie! Ik was erg verrast door sommige moorden, maar in feite overleeft niemand het, wat ik totaal niet had verwacht. Op het laatst, als de goede alien ten tonele verschijnt, denk je dat alles toch nog goed komt, maar dan komt de film lekker onverwacht uit de hoek.

Alles in de film schreeuwt 80's. De intro-muziek en synth-score zijn fantastisch, en de kostuums waren s zó fout dat ik soms erg moest lachen. Wat de film in typische 80's traditie wel miste was was onfunctioneel naakt, maar gelukkig zorgen Medusa's enorme decolleté en de andere fraaie dame voor wat eye candy. Als je ten minste hun vervelende gekakel kan negeren

Ik ken bijna geen 80's horrorfilm die ik niet leuk vind, en waarom zou Terrorvision die traditie verbreken? Soms zou ik willen dat ik in de jaren '80 tiener was geweest, maar het is vandaag de dag nog steeds leuk om pareltjes als deze film te ontdekken!

Je moet er van houden en er voor in de stemming zijn, denk ik. In dat geval heeft TerrorVision wel wat lekkere onzin te bieden. De Puttermans bijvoorbeeld. Een bont en deels swingend gezelschap dat zich heeft gehuisvest in een kleurrijk onderkomen. Alleen vanwege het interieur al goud waard. Ze hebben een Pleasure Dome. Grampa's kamertje is een militair verblijf. Met elk lid van het gezin is wel iets mis. Idiote personages die er idioot op los lullen en uiteindelijk ook een idioot monster tegenkomen. En dat is nog best lollig, al raakt het gaandeweg steeds meer jeu kwijt. De betere grappen en ideeën zitten duidelijk in de eerste helft van de film, maar al met al zo gek nog niet.

Al bij de generiek wist ik dat ik mij aan die film zou ergeren. De titelsong was gewoon afgrijselijk. Wat volgde is een slordige 85 minuten compleet foutlopende pelicule opgevuld met lelijke decors, kitscherig uitgedoste acteurs die er niets van bakken en een monster dat er zeer goedkoop uitziet. "TerrorVision" zou een horrorkomedie moeten zijn maar is noch griezelig nog komisch. Slecht is slecht, sorry, so bad it is good werkt voor mij niet. Dit is bagger in mijn ogen. Geef mij maar een bloedernstige griezelklassieker. Maar blijkbaar vinden velen deze prent wel leuk vermaak. Daar is uiteraard niets mis mee.

Geweldige Creature Feature Comedy Horror met een Bruut maar grappig monster!

De gehele film voelt aan als een kinder film maar dat geeft de film juist haar charme. Het acteerwerk van Chad Allen (Sherman) is goed maar van de rest van de acteurs valt dat niet te zeggen alhoewel dit niet storend is.

Heerlijk typisch jaren 80 filmpje!

Er is niet veel gore maar gelukkig bied de film wel genoeg bizarre momenten om naar uit te kijken!

Het valt wel op dat ze echt hun best hebben gedaan in betrekking tot het monster want wat een piece of disgusting art is dat beest!

Vermakelijk filmpje!

☆3,0

Van television naar terrorvision blijkt een kleine stap in deze film, en tegelijk een grote stap voor de mensheid. Anyway je hebt goeie films, slechte films, en al wat daar tussen zit. Dan heb je ook nog films die (niet intentioneel) zo slecht zijn dat het weer leuk wordt. En daarnaast zijn er de films die intentioneel met lage standaarden gemaakt zijn om goed/cult te worden bevonden. Terrorvision valt in die laatste categorie. De boordkartonnen personages, het gekke scenario, de gekke toestanden (twee koppels swingers worden opgepeuzeld door een buitenaards monster) … het druipt ervan af. Toch valt er in Terrorvision genoeg te entertainen. Af en toe is het grappig, en als het niet echt grappig is, dan toch steeds zodanig over the top dat het amuseert. Terrorvision is duidelijk ook opgezet als comedy omdat de spanning werkelijk 0 is. Alle scenes spelen zich af in vol licht, ook de nachtscenes. Toch wel weer een bijzonder filmpje.

De film is gemaakt door Full Moon Entertainment dat wel wat weg had van een familiebedrijf toen in de jaren ‘80. Naast producer Charles band zijn ook zijn vader Albert Band (producer) en broer Richard Band (componist) aan boord. De score van Richard Band is knap. Het is een mix van orkestrale en electronische muziek met hints naar jaren ‘60 sci fi. Die man heeft heel wat knappe muziek geschreven die niemand kent omdat hij al decennialang vastzit aan horror- en genrefilms.