The Business (2005)

aardige Britse misdaadfilm, die aan alle verwachte benodigdheden voldoet; het taaltje, de karakters, de humor. het eerste deel is het een Ritchie-achtige insteek (dus niet nieuw, maar wel vermakelijk), daarna verzuipt het zichzelf een beetje in standaard misdaadverhaal, met een matig einde.

in het eerste half uur is al zeker de helft van 'greatest hits of the 80's' voorbijgekomen, in het vervolg komt de rest nog langs. allemaal fijne plaatjes, maar iets te geforceerd in de film gebruikt. die enge korte broekjes voor de invulling van de tijdsetting zijn dan wel weer hilarisch.

leuke wegkijker, maar niet bijzonder.

Ik heb stiekem een flinke crush op Danny Dyer, door zijn flair, accent en het jongensachtige dat hij heeft.
Met zijn jongensachtige charme kan hij deze film prima dragen en dat heeft het ook nodig. De film zit lekker in elkaar, al begint het bij de twist waarin Frankie en Charlie alles kwijtraken een beetje te haperen.

Een prima film met een lekkere jaren-80 soundtrack (Blondie, The Buggles, The Knack, Simple Minds waren fijn om voorbij te horen komen).
Toch jammer dat de film me voor de rest verder vrij weinig doet.

*3

Aardige film waarin een Engelse jongen naar Spanje vertrekt om daar carriere te maken binnen het criminele circuit. Een vrij standaard verhaaltje, maar wel onderhoudend gebracht. Het vlotte tempo, de hele jaren '80 look (inclusief bijpassende soundtrack vol bekende hits) en het zonnige Spanje maakt het een fris geheel. Net geen 3.5 sterren.

Kijk je naar de poster dan dan denk je te maken hebben met een soort van "Sexy Beast (2000)" film en dat klopt ook wel een beetje. Ook in deze film draait het om Britse criminelen die vertoeven in Spanje. Dat levert wederom een lekker zwoel zomers sfeertje op en ook een aantal fraaie beelden van de omgeving. Wie overigens ook voor een aantal mooie beelden zorgde was de fraaie Georgina Chapman.

Qua verhaal (drugs en opkomst/ondergang) valt het eigenlijk wat tegen omdat het geheel niet echt boeiend of spannend is, maar de uitvoering is wel aardig en dat komt o.a. door de cast maar vooral door de continue aanwezige fraaie jaren 80 muziek (de Britse hits van destijds, zoals het heerlijke "Maid of Orleans" van OMD of "Wild Flower" van The Cult) op de achtergrond. De film speelt zich dan ook af ergens in de jaren 80 wat goed te zien is aan de vele kleurrijke kleding welke gedragen wordt. Van de cast deed met name Tamer Hassan het goed en hij zag er ook geweldig uit als een gladjanus. Ook de rol van Geoff Bell als de geflipte en keiharde Sammy was wel aardig. Ik vond hem wel wat weghebben van de oud FC Den Bosch keeper "Jan van Grinsven" Het einde was overigens best aardig en ook wetende dat de Spanjaarden gewoon hun uitwerpselen rechtstreeks lozen in de zee.

Opzicht is deze film best aardig om een gezien te hebben, maar kan hij zeker niet tippen aan het niveau van "Sexy Beast". Ik wilde deze film eigenlijk een 2,5 geven, maar vanwege de muziek (jeugdsentiment) rond ik het toch af naar een 3,0.

Wie zin heeft in de grootste hits van de tachtiger jaren, kan in plaats van een of andere verzamelaar ook gerust deze film opzetten. Love laat er om de haverklap eentje horen. Jammer dat hij er verder niet veel van bakt. Hij probeert er een soort Guy Ritchie light snok aan te geven, maar dat effect is snel weer weg en al gauw verzandt z'n film in puberaal geschreeuw, gescheld en ander beperkt gedoe.

Met het soort criminelen waarvan je je afvraagt hoe ze überhaupt enig succes hebben kunnen behalen. En de voice over van Dyer die net zo stoer probeert te doen als in zijn hooligan docs. Ook dat werkt voor geen meter. De eerste helft van de film gaat dan nog enigszins, maar als de verhoudingen op scherp komen te staan en tegenslag volgt, zakt het onmiddellijk door z'n wankele, zwakke hoeven.

Prachtige vertelling over een paar gangsters uit de stormvloed van Engelse (en Nederlandse) penoze die in de jaren 80 rond de zuid Spaanse kust vertoefden. De film heeft een geweldig Engels volks-misdaad tintje en een prettige ondertoon van humor gebracht door wat mij betreft twee/drie overtuigende hoofdrolspelers die niet alles te serieus nemen. Muziek en kleding geven een flashback naar de eighties waarbij de mouwen oprollen van je colbert niet zonde van je goede pak was.

Topper.