The Basketball Diaries (1995)

Inderdaad een erg sterke film, met een verpletterende acteerprestatie van DiCaprio. Opvallend goede regie ook, met veel lange scènes die het uitstekende acteerwerk nog eens extra in de verf zetten.

4 sterren.

Maar eens herzien.

Er zijn een paar films van toen ik op de basisschool zat die me altijd gedeeltelijk zijn bijgebleven en ik nooit meer heb gezien daarna. Dit is daar 1 van. Het schieten in het klaslokaal en het springen van een rots in het water stond na zo'n 10 jaar nog best goed in het geheugen. Ik was wel benieuwd wat ik er nu van zou vinden. Maar helaas bleek er weinig van over te zijn. Het begon nog wel leuk, beetje zoals het begin van sleepers, alleen waar die zo een heerlijk warme gloed over zich had en een lekker fijn tempo. Was het hier flets en zat er geen lekker tempo in. Dicaprio en zijn vrienden doen een beetje bad ass en soft drugs. Maar al snel zijn ze die hard verslaafdes die alles doen voor een fix. Weinig aan heb het allemaal VEEL beter gezien. En Dicaprio als bad boy is redelijk lachwekkend, helemaal als die zijn shirt niet aan heeft.

2 sterren, vroeger was alles inderdaad leuker

Goede film maar barst helaas van de clichés. Zeker het eerste half uur vond ik erg boeiend maar nadat de drugs in het spel kwamen was het allemaal te voorspellen. Het drugsverhaaltje heb ik nu al zo vaak gezien. Geen verrassingen dus, maar het bleef toch interessant mede door het goede acteerwerk van DiCaprio.

Drama met excellente cast. Met name Wahlberg en DiCaprio zijn goed op dreef en blijven je bij het verhaal betrekken. Goed.

Rauwe film over één van de grootste problemen van onze samenleving.

Mag niemand onverschillig laten.

Uitstekend acteerwerk.

skysouthpark schreef:

op titanic, romeo and juliet en total eclipse na de beste film van leonardo,

Daar ben ik het helemaal mee eens.

geweldige film!!!

The basketball diaries begint een beetje als een feelgood-filmpje, waarbij Jim de "Bart simpson"-achtige rol aanneemt op school en samen met zijn klasgenoten op rebelse wijze de maatschappij onder vuur neemt.

Naarmate Jim's situatie verergert, krijgt de film een hele snelle wending en de neerwaartse spiraal waarin hij raakt begint wel erg vroeg naar mijn mening. Ook is het jammer dat het schrijftalent van Dicaprio in het dagelijkse leven (dus naast de voice-over) niet echt aan het licht komt.

Opvallend in dit verhaal vind ik de rol van Reggie, die halverwege de film Jim op het goeie spoor lijkt te brengen. Jammer dat daar niet genoeg krediet voor gegeven word door de regisseur/Carrol.

The basketball diaries draagt een heel aardig verhaal, alleen is het jammer dat het verhaal na een uur verteld is, en daarna iets teveel uitgemolken word en steeds meer op een film begint te lijken die je op school tijdens anti-drugs lessen verplicht moet gaan kijken.

"Drugs are bad.......hmmkay"

Dit vind ik erg jammer. Desondanks, heb ik me prima vermaakt en acteert met name Dicaprio erg goed. De rest van de cast is trouwens ook prima!

3,5 sterren

Sterk drugsdrama.

De film kent een redelijk soft eerste half uur. DiCaprio en co zijn geen engeltjes, maar daar blijft het bij. Er komt echter een wending wanneer ze cocaïne ontdekken. Dan gaat het inderdaad nogal snel neerwaarts. Eigenlijk kun je dan al raden dat de film een happy end kent. Dat vind ik op zich een beetje spijtig en komt te veel als moraallesje over.
Het schrijftalent van Jim Carroll komt voorts weinig tot niet tot z'n recht.

Het acteerwerk is erg goed. Leonardo DiCaprio zat toen in z'n beste periode en da's er duidelijk aan te zien. Ook Mark Wahlberg heeft een amusant rolletje. Ernie Hudson als Reggie had wat meer screentime verdient.

Goed in beeld gebracht. Requiem for a Dream heeft hier duidelijk naar gekeken, maar is uiteindelijk 100x minder soft.

Nipte 4

Goeie film over een viertal schoolvrienden die langzaam ten onder gaan aan drugs. Een weinig hoopvol portret van het junkie-bestaan. Grimmig, zoals het hoort. Een goeie cast waarvan de jonge Leonarde DiCaprio meer dan overtuigend is. Ondanks het uitstekende acteerwerk weet de film niet echt indruk te maken. Een nipte 3.5 sterren.

Interessant, en behoorlijk goed dit.

Leonardo DiCaprio laat hier toch wel zien dat hij de potentie heeft een erg goede acteur te zijn. Lang niet elke film waarin hij speelt, acteert hij goed, maar hier wel. Zelfs zeer goed en de manier waarop hij een neerwaartse spiraal inzet is indrukwekkend en geloofwaardig. De rest van de cast is ook niet onaardig en Mark Wahlberg valt ook nog op met een redelijk bijrolletje.

Het is boeiend om te zien hoe de ontwikkeling, die DiCaprio hier meemaakt uitpakt. De regie is vrij sober, wat bijdraagt aan de sterke sfeer. Uiteindelijk loopt het allemaal vrij goed af. Ook dat vond ik hier wel goed bij passen. In zijn geheel is het niet zo indrukwekkend als enkele andere films in het genre, zoals Christian F. en Requiem for a Dream. Maar desondanks is het verder behoorlijk goed, dankzij vooral het erg sterke acteerwerk van DiCaprio.

3,5*

Script uitgewerkt volgens de autobiografie van Jim Carroll (tevens hoofdpersonage). Ik vond het een mooie en sterke film (met voor mij 'jaren 90' sentiment). In het begin kwam de film op mij over als een 'Feel good movie'; een vriendenclub die wat lol trapt op school en op straat, die zich uitleeft in hun basketballteam en het geheel als één grote grap ervaart om vervolgens te ontdekken dat het leven ook drama's met zich meebrengt. De maatschappelijke teloorgang zet zich misschien snel in bij Jim en twee van zijn vrienden, maar ik vind dit wel heel realistisch weergegeven. Ik kan dit onderbouwen vanwege mijn werk in de hulpverlening waarin ik bijna dagelijks geconfronteerd word met cliënten waarbij het geen uitzondering is dat de drugsverslaving al is begonnen op 14,15-jarige leeftijd (en die ook binnen enkele weken cq. maanden niet meer zonder konden).

Mooie rollen voor een nog jonge topcast; Leonardo diCaprio (inderdaad in zijn sterkste en meest authentieke acteerperiode), Mark Wahlberg, Patrick mcGaw (sinds 2008 van het witte doek verdwenen; where have you been?) en een kleine bijrol voor de bijna altijd excentrieke Juliette Lewis (uitstekende actrice!). De film heeft mij van het begin tot het einde geboeid. Het enige minpuntje vind ik de snelle omslag naar het einde van de film. Dat had iets meer uitgewerkt mogen worden. Mijn beoordeling: 3,5 sterren.

The Basketball Diaries

De berichten op MM wisten mij te enthousiasmeren. Ik had dan ook hoge verwachtingen van DiCaprio in dit werk. Voor mij pakt The Basketball Diaries uit als een doorsnee drugsdrama, met wel degelijk een sterke DiCaprio.

Het begin van de film is lekker luchtig. Zoals bij iedereen begint het onschuldig met af en toe en stickie en wat drank. De herkenbaarheid is groot in dit gedeelte. Vervolgens wordt natuurlijk een pad in geslagen die vele niet nemen. Ondanks dat is het verloop van de film organisch en vloeiend. Een stickie wordt een pilletje, pilletjes worden snuiven en snuiven wordt spuiten. Eenmaal in de goot stijgt met name DiCaprio tot grote hoogtes. Het einde wordt iets te ver doorgetrokken naar mijn smaak en doet afbreuk aan een tot dan toe goede film.

DiCaprio is in het begin vrij matig. Pas als het met zijn personage slecht gaat lijkt hij op te leven. Vooral de scène dat hij bij zijn moeder aanklopt is bijzonder sterk. Zowel hij en zijn moeder, Lorraine Bracco, spelen hier fantastisch op elkaar in. Een erg indrukwekkende scène.

DiCaprio's vrienden zijn heel wat minder. Madio, McGaw en Wahlberg spelen vrij matig naar mijn smaak. Zij missen de overtuiging in hun spel.

De film is lekker grimmig gefilmd. Heerlijke achterbuurten, goten en ongure kelders geven de film een extra lugubere nasmaak. In combinatie met het onderwerp geeft de film toch wel heel duidelijk aan hoe het niet moet. Die morele nadruk is in mijn ogen dan ook niet nodig. Laat mensen zelf hun conclusies trekken. Ach ja, dat is wat persoonlijks.

The Basketball Diaries is een aardige film om eens gezien te hebben. Sterke DiCaprio, aardig verhaal, redelijke overige cast.

3*

Geen absolute topper, daarvoor komt The Basketball Diaries teveel over als een moraalles en zitten er teveel clichés in, al moet ik toegeven dat de moraalles wel werkt. Het werkt zo goed dat ik na afloop Requiem for a Dream uit mijn top 10 heb moeten zetten, omdat TBD gewoonweg op dat vlak evenveel zo niet meer indruk had gemaakt op mij. Verder vond ik de film het eerste uur vooral nog zeer realistisch, up-to-date (net zoals Kids (uit hetzelfde jaar) dat ook is). Misschien daardoor dat het 2de deel van de film zoveel indruk heeft gemaakt.

de heftigste en meest gewaagde film van di caprio die ik ooit heb gezien,.'

de man durft blijkbaar risico 's te nemen.

behoorlijk controversieel ook.'

en soms pijnlijk om naar te kijken.

zelfs mark W is hier op dreef.

Jim Carroll - Wikipedia - en.wikipedia.org

U-MV112 - Jim Carroll - People Who Died - YouTube

En zo werd Jim Carroll net 60 jaar, 1 maand en 10 dagen oud.

Deze film gaat over een deel van zijn leven, humor, sarcasme en drama wisselen elkaar af in deze prima film.

DiCaprio zet echt zijn beste beentje voor in dit verhaal, zoals bijvoorbeeld het punt dat hij verslaafd is geraakt en zijn moeder probeert over te halen om toch maar 5,....10,.....of nog beter $20,- aan hem te lenen omdat hij "die echt nodig heeft om de stad te ontvluchten".

Ja, ja, kent u er nog een paar?

Ook aangrijpend zijn de scènes met zijn grote vriend Bobby, een jongen van 16 jaar die aan leukemie kapot gaat. Aangrijpend voor hem, nog een puber, en voor de kijker(s).

Onze waardering is toegenomen voor al deze acteurs die echt goed spelen!

Een 8!

The basketball diaries

Wat had die film indruk op me gemaakt toen ik hem voor het eerst zag.

Natuurlijk draait het om Jim (DiCaprio) en zijn de andere karakters onderbelicht.

Maar pfoeh wat acteert DiCaprio hier al ijzersterk op zo een jonge leeftijd.

Nog steeds vind ik dit een krachtige film met een aantal ijzersterke scenes.

Toch zit er ook, zoals velen al hebben aangehaald, dat morele vingertje in en dat zorgt voor een aantal minpunten.

Ik herinner me flarden van de film The basketball diaries, maar in zijn geheel was het toch nieuw. Alvast een sterke film over ontspoord druggebruik van een groepje jongeren. Hoewel voor Leonardo DiCaprio de echte doorbraak en bekendheid pas kwam na Titanic acteerde hij voordien ook al in een aantal sterke films. What’s eating Gilbert Grape is er zo eentje, maar deze The basketball diaries is dat evenzeer. De film is gebaseerd op het leven van ene Jim Carroll.

De film begint vrij luchtig en zorgeloos. Een groepje tieners zijn een veelbelovend schoolbasketbalteam. Ze groeien op in een buitenwijk van New York en hebben het naar hun zin ondanks de conservatieve op regel beluste schoolstructuur. In hun vrije tijd halen ze vooral kattenkwaad uit. Het keerpunt is de dood van één van hun vrienden. De groep valt wat uit elkaar en het geëxperimenteer met verdovende middelen is nogal makkelijk wel.

De film kent ook één nietszeggende, maar weliswaar korte gewelddadige scène, een droom dan nog. Naar verluidt werden de vergelijkingen met Columbine High gelegd. Jammer eigenlijk, want beide zaken hebben niets met elkaar te maken. Aan de andere kant ook een vrij overbodige scène. The basketball diaries is vooral een uitstekende prent over wat drugs met je lichaam, omgeving en toekomst kan doen. Ijzersterke prestatie van een jonge DiCaprio wanneer hij huilend en smekend verlangt naar een shot of een beetje geld. Het contrast tussen een beloftevolle jongen naar een afgetakelde junk is groot en knap weergegeven. Fijn ook om een jonge Wahlberg te zien verschijnen. The basketball diaries is een ontroerende tragische film, eentje om even bij stil te staan. Gebeurtenissen waarvoor elke ouder bevreesd is...

“Just my own naked self and the stars breathing down, it's beautiful.”

Leonardo DiCaprio laat hier al zijn talent en klasse zien. Het is sowieso leuk om een jonge DiCaprio en Wahlberg hier bezig te zien, en The Basketball Diaries is voor de rest ook een sterke film. Tegen het einde gaat Jim’s drugsverslaving, en de manier waarop hij er weer bovenop komt, wel heel erg snel (er worden wat stappen overgeslagen volgens mij), maar het begin en middengedeelte zijn uitstekend. Juliette Lewis heeft ook een sterke rol, en haar paar scènes met DiCaprio zijn goud.

The Basketball Diaries de film van Jim Carroll en eigenlijk ook LDC. Knap staaltje verfilming zou ik zeggen. Meer qua woorden heb je niet nodig. Indrukwekkende film.

Eén van de heftiger drugsfilms. Er zaten enkele harde scènes in naar het einde toe waar ik even stil van werd.

Wat bijzonder is aan DiCaprio's carrière is dat ook zijn vroegere films erg goed zijn. De scène waarin Jim smeekt aan de deur van zijn moeder met de typische junkie-taal (ze zijn altijd het slachtoffer van anderen) is er één die me bij de strot greep. Natuurtalent!

Het begin is dan nog gezellig met het vriendengroepje. Van zodra Jim's beste vriend overlijdt aan leukemie begint het drugsgebruik en worden alle toekomstmogelijkheden overboord gegooid. De manier waarop de aftakeling gebracht wordt is erg schrijnend en pijnlijk om te zien. Ook wel driest dat die basktbal coach Swifty dan nog eens Jim seksueel benaderde. Dit heeft zeker niet geholpen.

Gebaseerd op de ervaringen van Jim Carroll en wanneer je foto's van de man ziet, dan besef je dat zware drugs een mens echt fysiek slopen en sporen nalaat. Hij is ook in de film eventjes te zien in een klein rolletje