Goodfellas (1990)

Zit een foutje in de film. Ergens in het begin zie ik een Boeing 747. Terwijl het speelt in 1963. De 747 had zijn 1e vlucht in 1969.

Dat vind ik dus echt niet kunnen, ik heb gelijk m'n stem verlaagd!

Mee eens, ik ook. Schandalige fout.

Hahaha. Bij 20 seconden zie ik een 747. Die typische cockpit. En even later Idlewild Airport 1963.

GoodFellas Full "The Beginning" Scene - YouTube

En in de reacties bij deze video zijn er meer die het opvielen. Zelfs 2 keer een 747. En nog meer. De Chevy uit 1965.

Ja het is ergens wel slordig... maar ik kan er niet echt mee zitten.

Het doet aan de film helemaal niks af inderdaad. Maar het viel me ineens op. Terwijl het me eerder nooit was opgevallen.

Een nipte vier en daarmee toch een beetje een tegenvaller. Het plusminus eerste uur is - zoals zo vaak bij films - het sterkst. Daarna is het plot een tijdje zoekende en blijft de 'spanning' er slechts in door de rare fratsen van Tommy, die voorspelbaar en eigenlijk niet zo boeiend zijn. Na de gevangenis gaat het allemaal erg snel opeens. De karakterontwikkeling houdt op; het gaat alleen nog om het plot. En dat plot is helaas voorspelbaar voor een typische maffiafilm. Tsja, Scorsese kon natuurlijk niet veel anders met een waargebeurd verhaal, maar het feit blijft dat je het gevoel krijgt het allemaal al eens gezien te hebben. Tot slot ben ik geen ontzettende fan van Liotta. Hij doet het prima hoor, maar is wat mij betreft geen meerwaarde.
Dit klinkt allemaal wellicht wat te negatief. Het blijft een Scorsese en DeNiro is als altijd weer smullen. Er had voor mijn gevoel echter meer in gezeten.

Weer een heerlijke film van Martin Scorsese. Net als The Irishman in mafia-stijl, met Robert de Niro en Joe Pesci. Maar dan nu als jonge kerels.

En wat is het een genot om naar hen te kijken. Vooral van Joe Pesci kan ik genieten, met zijn irritante, doordringende stem, waar je als tegenspeler helemaal gek van zou worden.

Maar ook Ray Liota zet een goede rol neer, zodat het tot het einde genieten blijft van de verfilming van dit waargebeurde verhaal. Er wordt namelijk een lekker relaxt sfeertje neergezet en telkens gebeurt er wel wat. Het einde vond ik wat snel gaan. Al hoeft het voor mij ook geen rechtbankfilm te worden of zo.

Heerlijke film!!!

Wat een volslagen bezopen woke recensie in NRC zeg: De stereotypen storen nu in ‘Goodfellas’ - NRC

Iets over stereotypen dat anno niet meer kan ofzo, Trump moet ook weer eens genoemd worden (Trump wordt eigenlijk in elke recensie van een Amerikaanse film genoemd in die krant, ze hebben er fetisj op hem denk ik) en blijkbaar geldt kwaliteit niet meer.

Die zijn helemaal wappie geworden daar. Nou ik zit morgen lekker in de bios hiervoor.

Mijn hemel zeg, wat een aanfluiting.

Zeker in de film- en tv-rubriek van NRC hebben ze een aardig handje gekregen van dergelijke kritiek.

Net op groot scherm gezien, wat een goddelijke film blijft dit toch.

Ik zie dat ik ook nog geen stukje heb geschreven, deze week dan maar even doen. Maar man, wat is dit goed. Met stip mijn top 10 ingekomen. Dat vandaag al.

Gisteren gaan bekijken in de bioscoop. Heerlijke film om weer te zien. Geweldige gangsterfilm die je beleefd moet hebben, verhaal wordt erg leuk verteld, geacteerd en in beeld gebracht. Geweldige types die in de film voorkomen. Film waar je lang over kan napraten of een review over schrijven, maar dat is eigenlijk zonde. Je moet hem gewoon keer op keer zien en alle details in je opnemen.

De beste film ooit gezien.

Eigenlijk alles is goed aan deze film.

Deze film herzien en het was nodig. Ik denk echt dat ik letterlijk alles was vergeten. Ook een veel beter gevoel aan overgehouden dan de laatste keer. Mooie film eigenlijk, halfje erbij en een flinke sprong voorwaarts in mijn toplijst!

Er zijn zo van die mensen die naar elke fout in een film op zoek gaan. Bij sommige films zitten ze over de 500 fouten. Zolang het de ervaring niet stoort en de feiten niet te veel fictionaliseert (ahum Apocalypto) zie ik daar niet veel mis mee.

Weer eens herkeken en dit is toch wel één van de ultieme herkijk films. Werkelijk alles is goed hieraan. De voice over, het tempo, de muziek, de editing, de humor, de performances.. Ik ben normaal gesproken geen groot van fan van rise and fall verhalen, maar dit moet toch wel de uitzondering zijn. De gehele helicopter/coke sequence is één van de best stukjes film die ik ooit gezien heb. Die kop van Liotta, het maniakele tempo, de verschillende liedjes die in elkaar ge-edit zijn. Geweldig.

Op geen één moment wordt het tempo uit de film gehaald, er zit niet 1 scene in waar ik op mijn telefoon wil kijken. Het is een fantastisch geregisseerde rollercoaster.

Leuk om een keer gezien te hebben.

Acteurs van de bovenste plank brengen natuurlijk goed acteerwerk. Zo ook in deze film ! Goed acteerwerk van goede acteurs met een heel mager verhaal wel....

Je moet echt wel even de tijd moet nemen .. het verhaal is langdradig en met oneindig veel gepraat. Ook gebeurde er gewoon niet veel. Er kwam bijvoorbeeld bijna geen actie in voor, wat ik overigens wel verwachtte .. het voelde meer aan als een biografische drama film. Ik zou deze film ook niet snel nog een keer bekijken.

Toch , ondanks de lange filmduur is het natuurlijk wel een prima film met meesterlijke acteurs , maar te langdradig voor mij. Ook omdat er eigenlijk vrij weinig gebeurde dat mij wist te boeien, behalve de acteurs zelf.

Een hele lange zit , waarin niet veel gebeurd en ik hem persoonlijk vrij saai vond . Toch door de acteurs en de sfeer teen 3.0

dit dus.. 10/10

Eigenlijk nu pas echt helemaal gezien,ik was er toen die tijd mee begonnen na het zien van the godfather trilogie,(deel 1 beste film ooit)

Maar ik vind deze toch lang niet zo boeiend

natuurlijk de rollen waren uitstekend neergezet,

Begin ook maar eens sterren te gooien hier,deze ondertussen een x of 6/7 gekeken,beter word het niet,beste film ooit

Als je het dan toch de beste film ooit vind, dan had ik op z'n minst 5 sterren verwacht ipv 4,5. Toch?

Hier in Apeldoorn hebben we alleen een Vue-bioscoop als grote bioscoop en die keten heeft wel één heel groot nadeel (en ook wat kleinere nadelen trouwens) ten opzichte van Pathé en andere exploitanten en dat is dat Vue een pauze inlast in de film. Standaard. Voor uitgaanspubliek dat in groepen komt op vrijdag- of zaterdagavond kan ik dat nog enigszins begrijpen (hoewel, je kan toch best twee uur even lekker film kijken en daarna weer doorgaan met praten?) maar op andere tijdstippen eigenlijk niet. Als iets je steeds uit een film haalt dan is het wel een pauze, ondingen waar je als liefhebber van film verre van moet blijven. Eigenlijk zegt dat alles over dit bedrijf. En dan wel al 2,5 jaar lang zo’n vreselijk filmpje vooraf draaien over je helemaal verliezen in de bioscoop bij Vue terwijl nu zij dus steeds die pauze erin jassen om je helemaal uit de film te halen. Ik vraag me af of ze de ironie ervan zien.

Niettemin, twee jaar terug draaide Goodfellas vanwege het 30-jarig bestaan opnieuw in de bioscopen (en sindsdien wacht deze site geduldig op mijn stukje, dus nu eindelijk maar eens de tijd ervoor genomen). Even twijfelde ik of ik deze niet in pakweg Amersfoort of Zwolle moest gaan kijken maar het gemak, de tijd en het geld (toch een tientje uitsparen door m’n movie pass) deden mij besluiten toch maar naar de bioscoop op fietsafstand te gaan. En al ruim 1,5 uur onderweg in de film begon ik toch wel te denken: zou die pauze hier niet komen? Dan eindelijk eens niet? En dat was zo, er zat geen pauze in de film. Zalig. Want als er één film nu is die geen pauze kan gebruiken is dat deze Goodfellas. Zelden zijn er films gemaakt met zoveel flow erin als deze. Hij begint, dendert door in een goddelijk ritme om na 150 minuten je pas weer los te laten. Ruim 2,5 uur die geen moment verveelt, waar geen moment in zit waar de spanningsboog even iets wordt los gelaten.

Hoe komt dat zo? Allereerst door de voice-over. Hier wordt niet een makkelijke manier gebruikt om het verhaal op gang te helpen. Nee, de voice-over is onderdeel van de film. Eigenlijk vertelt die voice-over de film en de beelden en losse scènes ondersteunen dat. Dan helpt het enorm dat er ook meerdere stemmen worden gebruikt waardoor die voice-over enorm levendig wordt. En het helpt om 20 jaar van iemands leven toch niet oppervlakkig te laten voelen. We krijgen steeds net genoeg van Hill te zien en pas richting het einde komt zijn psyche meer naar de voorgrond en mag Liotta laten zien wat hij kan in zijn veruit beste rol uit zijn carrière. Maar ondertussen heeft de film zo een enorm tempo en aan het eind nog diepgang om de film af te sluiten.

Daarnaast ligt dat een de visuele stijl met een camera die nooit stil staat (PTA zou zoiets – en zelfs sterker nog- later ook doen bij Magnolia, ook zo’n film met een enorme flow) en vooral vol zit met allerlei losse geweldige cameramomenten. Het beroemde trackingshot, dat trage Vertigo-shot in dat café, et cetera. Wat helpt is ook het tempo en vooral de montage. Denk maar eens aan dat beroemde trackingshot. Die scène begint direct na de vorige met direct muziek (en wordt geen tijd verloren), eindigt met wat grappen van een comedian en terwijl je dan verwacht nog wat in die club te zien gaat Scorsese alweer door naar een geheel volgend moment met beelden van een vliegveld en de stem van de comedian en het geluid van het publiek dat nog hoorbaar is maar langzaamaan wegebt. Zo krijg je flow in een film, door simpelweg nergens stil te vallen zonder je te moeten overschreeuwen. En dat gaat de hele film door. Tussendoor nog veel legendarische momenten zoals de uitval (“Funny how?”) van een excellerende Pesci (en eigenlijk elk moment met Pesci), dat koken in de gevangenis, DeNiro die een telefooncel sloopt en een heerlijke soundtrack.

Dit is voor mij Scorseses absolute meesterwerk. Een zeldzaam goed gemaakte film die ook gewoonweg heel plezierig is om te zien, keer op keer op keer. 5,0*.

The Godfathers(s) blijft de moeder van alle gangsterfilms, maar ik heb deze altijd beter gevonden. Omdat The Godfather een soms iets té romantische en heroïsche kijk op het milieu schetst (na de zoveelste herziening kom ik hier wel een beetje op terug). De ironie van 'Goodfellas' is dat het hoofdpersonage, ook die in real life het boek geschreven heeft, zelf een heel nostalgische kijk op zijn gangsterperiode heeft. Desondanks blijkt het allemaal verre van glamoureus, doordrongen van paranoia, een wereld waar je voor niemand veilig bent. Niks glamour maar een steeds verder afglijden naar het moment dat je ofwel in de bak belandt, onder de zoden of een has-been bent. Verteld met heel veel branie en humor weliswaar.

Goodfellas is een heerlijke Scorsese gangsterfilm. Het verhaal wordt met een voice over heerlijk uiteen gezet en er zijn interessante typetjes in de hoofdrol. Zelfs zijn moeder zie je voorbij komen. De dialogen zijn nergens langdradig of saai en vaak met enige humor. Dit soort films bevallen mij wel.