The Exorcism of Emily Rose (2005)

Flauw.

Een mix tussen courtroom en exorcisme zou ervoor kunnen zorgen dat het exorcisme gedeelte wat extra power zou kunnen meekrijgen. Ondertussen zijn er zoveel exorcisme films die allemaal exact hetzelfde pogen te doen dat het effect van het hele exorcisme gebeuren al een tijdje is uitgeblust, maar deze mix in deze uitvoering helpt het genre toch ook niet vooruit.

De exorcisme scenes zijn best tam, maar ook het courtroom drama is redelijk dik aangezet en weinig subtiel. Helpt ook niet dat het visueel allemaal erg droef overkomt, waardoor de film op belangrijke momenten sfeer tekort komt.

Pover acteerwerk is de finale nagel in de doodskist van dit filmpje. Het is allemaal erg TV-film achtig, daar waar een regisseur als Derrickson toch tot meer in staat is. Niet dat het mijn favoriete regisseur is, maar dit is toch één van de mindere dingen die ik hem zien doen heb.

Op zich is de mix als idee niet zo'n slecht idee, maar dan moeten de twee afzonderlinge genres wel goed uitgewerkt worden. Dat was hier absoluut niet het geval, derhalve een flauwe film (die ook nog eens veel te lang duurt).

1.5*

De film was precies wat we verwacht hadden. Het griezelige in het verhaal had regisseur Scott Derrickson zal voor veel kijkers meer aan kunnen dikken maar volgens ons is het verhaal in de juiste proporties verwerkt in de film. Het grootste deel wordt besteed aan de rechtszaak waarin Advocate Erin Bruner het opneemt tegen de openbare aanklager Ethan Thomas die Father Moore het liefst jaren lang de gevangenis van binnen laat bewonderen.

Voor toekomstige kijkers: van de uitdrijving laat de film niet veel zien, het draait veelal om de vraag of de pastoor schuldig is of niet.

Onze waardering: 7+.

“We are the ones who dwell within. I am the one who dwelt within CAIN! I am the one who dwelt within NERO! I once dwelt within JUDAS! I was with Legion! I am Belial! And I am Lucifer, the devil in the flesh.”

Erg onderhouden en best vermakelijke exorcisme film in mijn ogen, de films weten vaak geen spanning op te bouwen in mijn mening maar dit keer vond ik het vrij interessant om te volgen. Toch was voor mij de rechtbankdrama een soort tegenvaller, hoewel dit het verhaal wel wist te vertellen, en het verhaal interessant was vond ik zeker in het begin vele scenes in de rechtbank erg saai. Toch wanneer we wat meer van de exorcist ‘Emily’ zien is de interesse ook meer aanwezig.

Ik zelf geloof nooit in het verhaal ‘waargebeurd’. Hoewel ik erg argwanend ben over het feit dat ik wel geloof dat er zekere entiteiten met ons samen kunnen leven waar je liever niet mee in aanmerking wilt komen (dit komt misschien ook mede door de geloofsovertuiging die ik hanteer en mijn muziek smaak vaak over die genre gaat). Afijn, het gaat nu natuurlijk niet om wat je wel en niet gelooft, de film vertelt een verhaal die ik altijd wel zie zitten. Ik vind zelf films met demonen best spannend en ook misschien nog wel een tikkeltje ‘eng’ misschien.

De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van het Duitse meisje ‘Anneliese Michel’ die in e jaren zeventig overleed nadat ze bezeten leek te zijn. Men denkt dat dit een psychische aandoening geweest zou zijn, anderen denken de duivel. Ik weet niet wat het was, beiden opties zijn natuurlijk altijd mogelijk.

Toch vond ik het switchten van rechtbank naar de plek van gebeurtenis niet altijd even geslaagd en weet ook de film die niet altijd even pakkend en boeiend over te brengen. De uitkomst is eigenlijk best te raden in het begin en was eigenlijk niet echt een verassing.

Ik vond de film qua exorcisme eigenlijk erg geslaagd maar daar blijft het wel bij. Het verhaal was wel interessant alleen zoals ik al zei vond ik het rechtbankdrama niet altijd gepast bij de film. De cast deed het uitstekend en de film ziet er erg verzorgd uit.

3.5*

The Exorcism of Emily Rose heeft in de eerste plaats een naargeestig en onderhuids eng sfeertje over zich heen hangen. Het is allemaal niet zozeer in your face (hoewel er niettemin wat standaard schrikmomentjes in zitten); Scott Derrickson creëert vooral een beklemmend gevoel dat je als kijker moeilijk loslaat. Het creëren en vasthouden van dat sinistere en lugubere sfeertje is absoluut waar zijn sterkte als regisseur ligt. De combinatie tussen het rechtbankgedeelte en de horrorelementen ligt niet altijd even goed in evenwicht (de balans helt wat over naar het eerstgenoemde, en had wat mij betreft wat meer naar de horrorkant mogen neigen), maar over het algemeen is het wel een interessant gegeven en verhaal, en weet Derrickson er een geheel van te maken dat geslaagd in elkaar steekt. Enkel in het laatste kwartier wordt het wat zoetsappiger om het zo te zeggen, maar het blijft binnen de lijntjes. Visueel verder een hele aardige film (vooral het shot waar de poster op gebaseerd is); de sfeerschepping is daardoor prima.

Sinister vind ik Derricksons beste tot nu toe, maar ook met dit eerdere werkje van hem heb ik weer best goed 'gegriezeld'. Fijne horrorregisseur. 3.5* voor Emily Rose.

Prima horror film die erin slaagt om een geslaagde combi te maken tussen een rechtbankfilm en exorcisme. Fijne opbouw en uitstekende montage ook waardoor geregeld afgewisseld wordt tussen het rechtbankgebeuren en het vermeende misdrijf via flashbacks.

Sterk is eveneens de creepy ongemakkelijke sfeer die over de film hangt. Al heb ik dat wel meer bij exorcisme. De scènes met de door mist omhulde boom bijvoorbeeld deed me op het punt van de zetel kruipen. Ik kan me inbeelden dat de rechtbank sommigen uit de film haalden, maar ik vond het een mooi geheel. En een origineel uitgangspunt.

Sterk acteerwerk ook met een Wilkinson die steeds gedegen rollen opneemt en de knappe Carpenter. Het waargebeurde in het verhaal zal men wellicht met een korreltje zout moeten nemen. Leuk!

Donderdagavond tijdens en na het sporten deze Exorcisme of Emily Rose er even in gehad en daarmee toch wel een genre waarover ik mij nog altijd verbaasd dat ik dit tegenwoordig kijk, want dit had ik 20 tot 30 jaar geleden niet van mijzelf verwacht. In dit geval is het ook deels ingegeven omdat ik The Exorcist van Friedkin zo goed vind, maar daarmee is ook meteen de twijfel gezaaid of een dergelijke film als deze überhaupt in de buurt van dat niveau kan komen. Het antwoord daarop is natuurlijk nee, maar dat betekent niet in dat dit niet een acceptabele film kan zijn.

De teerling is geworpen gedurende het begin van de film, de vraag is wat er nu eigenlijk plaatsgevonden heeft, een onderzoek dat Erin Brunner mag gaan uitzoeken als verdediger van de priester. En in die beginfase lijkt de film eigenlijk ver weg van een horrorfilm te blijven, maar lijkt de film zich juist als rechtbank drama te manifesteren. Niet dat dit perse een slechte ontwikkeling is, maar de titel dekken of brengen wat je in eerste instantie verwacht lijkt de film niet te doen. Maar eenmaal in de flashbacks, aan de hand van ooggetuigen en het verhaal van priester Moore ontwikkeld de film zich daarna toch redelijk als horrorfilm. En het moet gezegd dat de momenten rond Emily in de kerk, en thuis met het eten van de insecten, of de schuur, toch best wel heftig en indrukwekkend zijn en goed geacteerd natuurlijk.

Naast het rechtbank gebeuren wordt het zelfs nog iets breder getrokken met duistere krachten waar Pater Moore mejuffrouw Erin voor waarschuwt. En ach, het geeft de film op zich wel iets extra's, daarnaast mag de prima cast nog wel even benoemd worden met Linney, Wilkinson en Carpenter, is de sfeer bij tijd en wijlen erg sterk net als de soundtrack. En dan schijnt dit ook nog allemaal tot op zekere hoogte waargebeurd te zijn, hoewel er wel de nodige verschillen zijn begrijp ik. Maar met de echte Exorcist kan deze film zich natuurlijk niet meten, die blijft qua sfeer en statuur onaantastbaar. Tevens is deze vorm van horror met duivels en uitdrijvingen niet helemaal mijn genre en heb ik het liever iets cultachtig, minder serieus. Maar goed, een prima film is dit of zeker wel en daar is het cijfer ook naar.

Snel herzien. Het blijft absoluut één van de betere werkjes vanuit regisseur Scott Derrickson, die ondertussen al een aardige hoeveelheid horrorfilms heeft gemaakt. Het acteerwerk van met name Jennifer Carpenter, Laura Linney en Tom Wilkinson is uitstekend. Het drietal slaagt erin de urgentie evenals de spanning te verhogen, bovendien gaat de combinatie tussen exorcisme en rechtbank ideaal samen. Leuk hoe Derrickson twee totaal verschillende invalshoeken gebalanceerd afwisselt en daardoor een uiterst vermakelijk geheel op tafel presenteert. De vormgeving van de horror had af en toe wat minder lomp gemogen, maar het staat een doordenderend en spannend avondje griezelvermaak amper in de weg.