Hard Candy (2005)

Na Juno kun je mij een redelijk grote fan van Ellen Page noemen. Een kort speurtochtje wees echter uit dat ze op Hard Candy na verder niet veel boeiends had gedaan. Wat voor mij in ieder geval de noodzaak werd om Hard Candy nog eens te zien.

En vanaf de eerste minuten Hard Candy word je je weer bewust van Page's uitmuntende talent. Ze speelt hier een heel ander soort meisje, met haar korte haar bijna jongensachtig, en op het eerste gezicht verlegen en nogal labiel. Opvallend subtiel en tegelijkertijd verrassend groots. Wederom een hulde aan haar. Die subtiliteit wordt zó volledig benut dat ze compleet lijkt te verdwijnen achter haar personage en ik Juno totaal niet meer terugherkende. En die film heb ik zo onderhand wel 6 keer gezien, en ik zou geen andere acteur kunnen noemen die ik zo zag verdwijnen in zijn rol. En ze staat samen met een al even goed acterende Patrick Wilson vooral goed op haar plaats in deze bijzondere en onder de huid kruipende thriller, waaraan je het kleine budget maar moeilijk kunt afzien. Ik vond de film spannend, niet tergend, wel erg boeiend en ook zeker fascinerend. Het onderwerp is natuurlijk van zichzelf al gruwelijk, maar het wordt ook prachtig uitgebuit en aangevuld. De voor het plot nodige informatie wordt mondjesmaat doorgelekt en zonder dat je het echt beseft krijg je aan het einde antwoord op véél vragen, waardoor de film je absoluut met een tevreden gevoel achterlaat. Zelfs al geeft het einde de gehele film een compleet nieuwe twist.

De film speelt op ingenieuze wijze met je verwachtingspatroon, met spanning en vooral met sympathie. Dan weer ligt die dichter bij Hayley, dan weer dichter bij Jeff, dan weer lig je te gruwelen van beide. En zelfs de thema's lijken listig langs elkaar heen te schuiven. Is het een aanklacht tegen internet-ontmoetingen, chatten, pedofilie, getroubleerde pubers, haat, krankzinnigheid, afgewezen liefde, of gewoon een haarscherp psychopatisch spelletje? Erg bijzonder en het houdt de film continue boeiend. Wel gruwelijk, maar boeiend. Wat ik ook wel leuk vond was dat je bijna letterlijk ín de ziel van een man duikt door zijn huis te verkennen. Hayley's opmerkingen dat je in ieder huis wel een donker vakje met persoonlijke geheimen kan vinden deed mij ook nadenken over hoe dat bij mij zit

Dankzij het frisse script en de uitstekende vertolkingen die soms bijna komisch werden (dat heerlijk ironische toontje van Hayley als ze zegt dat ze Jeff gaat castreren) is dit, in combinatie met een strakke regie en evenzo camerawerk een thriller van formaat die een relatief onbekend onderwerp knap verkent. Zeker geen duf jaren-90 thrillertje die eigenlijk nergens om draait. De film durft vragen te stellen en is bovendien filmisch uitzonderlijk opgebouwd, waardoor je niet zozeer met de personages mee gaat leven, maar wel een hoop andere dingen te verwerken krijgt. Erg gaaf, en als de makers zo doorgaan kunnen ze nog interessante filmmakers worden.

Prachtig iconische poster ook trouwens.

4*

Vond het een goede thriller, maar ook niet meer dan dat. Vond vooral het begin van de film erg traag... Laatste half uur werd dat weer ingehaald. Vond inderdaad ook de acteerprestaties uitstekend.

Had er eerlijk gezegd door alle reacties iets meer van verwacht.

Had meer verwacht van deze film. Uiteindelijk een magere thriller, waarin het me op een bepaald moment zelfs niet meer kon boeien of hij al dan niet eraan ging gaan. Sterke acteursprestaties, goede regie, maar een te dun verhaal.

Vond het een goeie film

Ik had een heel ander beeld van de film toen ik ging lezen waar het verhaal een beetje over ging

geweldige film! Spannend, meeslepend en een geweldig einde. Echt een film die beklijft.

Herkeken en zelfs de neiging om mijn 3 sterren omlaag te halen.. Erg raar dat een meisje van 14 zo slim is en hoe kan zo'n meisje een volwassen man zo makkelijk op een stoel vastbinden etc.. Neemt niet weg dat ze een ontzettend goede actrice is, dus vandaar dat ik mn stem niet omlaag haal.

Prima vertolkingen en een spannend verhaal maken Hard Candy de moeite waard. Wat als een bijzonder pareltje begint, ontaard al snel in Hollywood-cinema met een over-the-top einde. Maar toch is dit werkje redelijk origineel en erg vermakelijk te noemen. Goed.

Page balanceert altijd op het randje van naturel acteren en begeeft zich hierdoor in gevaarlijk water. Haar spel is of onovertroffen, of compleet misplaatst. In Juno viel het dubbeltje nog net de goede kant op, in Hard Candy oogt haar spel echter te gestileerd, wat de geloofwaardigheid niet ten goede komt. Jammer, want de film zit op elk ander niveau prima in elkaar.

De prent is groot geworden door 'eenvoudig' te blijven: 3.50
Wat twee personages in een huis al niet teweeg kunnen brengen. Men keert met Hard Candy volledig terug naar de basis, en misschien nog wel verder. Een film die volledig word gedragen door het psychologische spel tussen de twee hoofdrolspelers. Zo zijn ze vaker gemaakt, maar nog nooit in de eenvoud zoals Hard Candy dat tentoonstelt. Om dat te laten slagen heb je twee acteurs nodig die tot het uiterste worden gedwongen, en dat is nou juist het geval in Hard Candy wat deze prent tot een ongekende hoogte doet stijgen. Maar tegelijkertijd blijft er nogal een dubbel gevoel aan de film kleven.

Verhaal: 3.50
Inhoud, originaliteit, fouten/blunders, verhaallijnen, diversiteit, etc.
De film word volledig opgebouwd rondom de talloze dialogen tussen Jeff en Hayley, een gegeven waar je mee om moet leren gaan om deze prent op de juiste waarde te schatten. Een van de weinige films ook waarin slechts vier verschillende personages iets zeggen. Na 212 films heb ik dat nog niet eerder gezien (zelfs in I Am Legend waren er meer mensen aan het woord). Maar dat is tegelijkertijd ook de kracht van de film. Jeff en Hayley dwingen elkaar tot het uiterste in de gedachten wat goed en slecht is. De film laat je hier goed over nadenken, en weet je na het einde nog steeds niet bij wie je nou de sympathie moet voelen. Dit word ongelofelijk krachtig vormgegeven. De vergelijking valt te trekken met Gone Baby Gone (dat weliswaar een ander onderwerp aansnijdt) dat je ook met een soortgelijk dubbel gevoel achterlaat, maar in deze film word dat toch een stukje sterker neergezet naar mijn mening. Daarnaast is de film redelijk overtuigend in de dadendrang van Hayley (alhoewel niet realistisch, maar daar kom ik zo op terug), een absolute must om een film als dit van de grond te krijgen.

Acteerwerk: 4.50
Hoofdrollen, bijrollen, dialogen
Het acteerwerk is belangrijk in films, maar in een film als Hard Candy nog net even belangrijker. Vooral omdat je het met slechts twee personages moet doen, en als één van de twee verzaakt kan er een streep door 50% van de acteerprestaties, om nog maar te zwijgen van de (negatieve) uitwerking dat dat op de ander kan hebben. Gelukkig weten Wilson en Page dondersgoed waar ze aan begonnen zijn, en hebben voor een groot gedeelte bijgedragen aan het slagen van deze film. Wilson is de hele film van een constant hoog niveau en laat hij je helemaal meevoelen ondanks het feit dat hij pedofiel is. Als je erover nadenkt is het eigenlijk niet zo heel bijzonder om het publiek voor zijn personage te winnen, men is handig geweest door de daden van Jeff uiterst subtiel en in de juiste proporties te brengen zodat de afgunst naar hem nooit een hoogtepunt zou bereiken (maar hier zit hem nu net dat dubbele gevoel, je weet niet goed wat je bij beide personages moet voelen). Page laat zich eveneens van haar beste kant zien, maar lijkt wat moeizaam op gang te komen. Het eerste kwartier is ze een beetje zoekende naar haar karakter, maar eenmaal in het huis van Jeff weet ze de juiste snaar te raken. De dialogen zijn verder van een geweldig niveau en waar de film het ook voornamelijk van moet hebben.

Speelduur: 3.00
Balans in de film, strekking van het verhaal, speelduur, etc.
Daar had Slade duidelijk wat meer moeite mee, het vinden van de juiste balans. Sommige scenes worden net iets teveel uitgedragen waardoor de zojuist opgebouwde spanning een klein beetje verloren gaat, en belangrijker nog, de vaart er zo nu en dan ietwat uit raakt. Vooral voor het moment supreme van de (getruukte) castratie is Slade opzichtig bezig om de aanloop zo ver mogelijk uit te rekken, wat na verloop van tijd helaas een averechts effect opleverd. Echter raakt de film nooit in het slop, wat andermaal als een knap staaltje regie kan worden gezien, want je moet het maar doen, een film die enkel en alleen op de dialoog tussen twee personages leunt.

Realisme: 2.00
Realisme van gebeurtenissen in de breedste zin van het woord.
Dan komen we bij de achilleshiel van deze prent, het feit dat een 14-jarig meisje ongelofelijk veel kennis heeft, nog meer dan een doorsnee persoon van 40 jaar met een lading aan levenservaring. Dit kan toch niet helemaal juist zijn. Je zou kunnen denken aan hoogbegaafdheid, maar aan de andere kant stel ik mezelf dan de vraag of een hoogbegaafd iemand zichzelf tot moord zou kunnen aanzetten (en dan laat ik alle vergezochte taferelen nog buiten beschouwing). Die vraag kan ik enkel met een nee beantwoorden, anders dus dan in de film word getoond. Door hoogbegaafd zet ik dus een streep, en dus vind ik dat men een 'kind' van 14 jaar in deze prent (veel) te volwassen afschildert. Redelijk diepgaande gesprekken weet ze zelf aan te knopen alswel terug te counteren naar Jeff en heeft ze op veel vlakken buitensporig veel kennis voor een 14-jarig iemand. Buiten het psychologische om kloppen er een aantal zaken niet. Zoals sporen die een 14-jarig meisje achterlaat (het wegpoetsen van vingerafdrukken was in 1960 nog voldoende, nu echt niet meer). Denk aan haren, kledingvezels en weet ik het wat nog meer voor ongein. Verder is het nogal discutabel dat de 'hangende' Jeff het voor elkaar krijgt om op het aanrecht te komen gezien de hoogte daarvan.

Cinematografie: 4.00
Special Effects, Camerawerk, belichting, montage, stunts, coordinatie, etc.
Bovenal is het een erg stylistische prent geworden. Slade weet doormiddel van het camerawerk tal van dialogen net even iets speciaals te geven waardoor je je telkens met het verhaal verbonden voelt en zijn de effecten die hij daarbij meegeeft zeker ook goed geslaagd. Hij verandert vaak van positie, legt indringende close-ups gevoelig vast en betrekt de omgeving (al dan niet onbewust) op een uitgekiende wijze bij de film. Daarnaast is de montage van een hoog niveau, zijn de actiemomenten (in de breedste zin van het woord) goed verzorgt en bovenal in de juiste contouren weergegeven en dragen de decors bij aan de sfeer van de film. Dat alles bij elkaar opgetelt zorgt voor een hoop fraaie scenes. Minpunt is de wat simplistische muziek, maar dat was allesbehalve het hoofddoel.

Verdict:
Hard Candy moet het puur en alleen van het samenspel tussen Wilson en Page, iets dat deze film tegenwoordig welhaast uniek maakt, want dat zie je toch niet gek veel meer. Het komt juist zo goed uit de verf omdat er naast Jeff en Hayley geen andere personages aan te pas komen die de aandacht van het hoofdthema kunnen afleiden. Op het eerste gezicht lijkt het een saai gegeven, twee spelers die de film voor 99 procent opvullen, maar niets is minder waar. Slade weet hoe hij het heeft moet aanpakken en is daar buitengewoon goed in geslaagd. De dialogen zijn telkens weer even krachtig als doortastend en van een doorgaand hoog niveau. Daarnaast maakt het verhaal je onmogelijk een kant te kiezen voor één van de personages, iets dat ongelofelijk sterk word neergezet in Hard Candy en naar mijn mening nog nooit eerder is vertoont in een film (al heb ik er meer niet gezien dan wel!). Helaas dat men nogal eenvoudig aan het feit voorbij gaat dat we 'pas' met een veertienjarig meisje te maken hebben, dat in deze film een heus 'wonderkind' blijkt te zijn. Daar is echter het enige minpunt mee genoemd, want verder is Hard Candy een bovengemiddelde film die cinematografisch ook nog eens sterk, en vooral stylistisch in elkaar zit: 3.50 (3.40).

hele goeie film had alleen verwacht dat het iets anders in het huis zou gaan met de man en het meisje heel verassend en heel boeiend en geweldig geacteerd

gewoon superfilm

4****

na mijn smaak een beetje aparte film,

maar zeker niet slecht...

apart maar wel boeiend!

zeker de moeite waard om de film te zien!

Vond het zo'n rare film, en zeker niet leuk om te kijken. Had verwacht dat deze een rating van hooguit 2.5 zou hebben, raar..

1*

Want?....

Smaken verschillen? Heb me geen minuut vermaakt.. En vond het over het algemeen erg matig, had meer verwacht.

Ik vond deze film net iets te lang duren. Zoals al eerder gezegd, maakt het einde veel goed. Ik vind het acteerwerk ook zeker sterk. 3,5/5.

Goede film.

In het begin vond ik het allemaal wat wennen, maar op naar het einde toe werd het beter en beter

Zeer goede film. Ik denk de film met de jongste "Femme fatale" in de geschiedenis van de cinema. Geweldig die Ellen Page. Ze was ook al zo goed op dreef in de film "Juno". Zij gaat een hele grote worden, let maar eens op.
Deze film is spannend tot het einde. Het plot dwingt je op een gegeven moment om te kiezen. Krijg je op een gegeven moment medelijden met de "pedofiel", gespeeld door Patrick Wilson, terwijl je toch weet dat hij fout was of kies je partij voor de sadistische Hayley (Ellen Paige), die deze pedofiel even een lesje wil leren? Ik heb altijd de neiging partij te kiezen voor de "femmes fatales". Het geeft me altijd een waar genoegen hoe het "zwakke geslacht" de kerels te grazen neemt. Daarom heb ik ook zo genoten van een film als "The last seduction" waar Linda Fiorentina de kerels ook zo genadeloos te grazen nam.
Ook het einde van deze film - de scene op het dak - vond ik zeer goed.
Dit soort films mogen van mij best meer gemaakt worden.

4,0*

Topfilm! Boeiend, spannend en om het nog maar eens te zeggen: beide acteurs acteren hier geweldig, heb qua acteerwerk niet veel vaker zo'n goede film gezien! Ook al is het verhaal eigenlijk simpel is het geweldig uitgewerkt! Fascinerend!

4*

Wow, wat een acteertalent die Ellen Page.

Hard Candy, wat moet ik ermee?

Het plot boeit me enorm: Een film over pedofilie, ietsje wat nog niet veel vertoond geweest is. Achter een tijd kwam ik echter bedrogen uit, het blijkt niks meer te zien dan een martelfilm.

Er komen ook veel te veel dingen langs die niet kloppen:


1) Een meisje zonder medische kennis (behalve die boek dan) die een man zonder ernstige gevolgen castreert ?

2) De fotograaf probeert heel de tijd los te komen van die tafel, het lukt hem niet maar 30 seconden na zijn castratie lukt het hem opeens wel. Kwam veel te geforceerd over.

3) Als ze zogezegd een douche gaat nemen bleek dit een valstrik te zijn. Hoe kon zij nu weten dat hij binnen enkele ogenblikken zichzelf ging loskrijgen?

4) Op het einde ligt ze nog boven hem op dat dak. Waarom overmeesterd hij haar niet ipv zelfmoord te plegen? Totaal onrealistisch.




Verder blijf ik me ook vooral afvragen wie dat meisje nu eigenlijk was?

Goede punten verder nog voor de acteerprestaties en het camerawerk vooral bij de zelfmoordscene al is die laatste relatief omdat het totaal onlogisch is.

1,5*

Zou goed kunnen. Zo aan het tijdstip van plaatsing van jouw berichtje te zien heb jij deze film in de nachtelijke uurtjes bekeken.

Ochja nie kunnen slapen hé, tis erg

Maar als ik die foutjes eruit kan halen was ik toch blijkbaar nog wakker

Foutjes die jij eruit halen waren helemaal niet fout.

Je hebt de film precies maar half begrepen.

Dan eerder een nachtmerrie. Ik ben het niet met je eens, ik heb het idee dat de makers het wel heel serieus hebben bedoeld. En als het niet serieus bedoeld is, tja, laat me dan wat leuks zien. Geef me dan maar een wraakfilm als Kill Bill of één van Chan-wook Park, die volledig over-the-top gaan.