Desperation (2006)

Desperation lijdt aan hetzelfde euvel als sommige andere King miniseries en films; belangrijke delen uit de boeken komen niet terug in de verfilming waardoor het geheel nogal gehaast is en de bedoeling niet meer duidelijk. Vooral het stuk met de telefoon die David wél aan de praat krijgt is er om onbegrijpelijke redenen uit gelaten. Ook jammer dat er geen Audrey was, dat had nog spannende scenes kunnen opleveren. Ook komt God er nog goed vanaf, in het boek is Hij veel meer een voor ons onbegrijpelijke klootzak, dat komt hier niet echt naar voren.

Genoeg op aan te merken dus maar het is verder wel goed kijkbaar. Het eerste uur is goed, vooral dankzij Perlman, die perfect is als Collie. Het gaat pas mis als te ver van het boek afgeweken wordt, daardoor boeit het allemaal niet meer zo halverwege.

3*

Eerste uur is inderdaad aardig.

Die politievent is een aardig grappig figuur, het filmpje heeft zelfs een redelijke visuele flair. De aanloop is wat traag maar eens in het dorpje aangekomen kijkt het allemaal erg lekker weg.

Net als de rest vind ik het tweede deel van de film redelijk wegzakken. Reden daarvoor is de demon die in de vrouw kruipt. Jammer dat hij plots lomp begint te praten, nogal goedkoop. Ook het jongetje dat steeds meer over God begint te blèren is redelijk irritant, het zorgt er ook voor dat alles een beetje erg makkelijk loopt. "We moeten daarheen want God heeft het gezegd". Eh, ja ...

Einde is jammer genoeg niet veel soeps maar het goede begin blijft wel staan. Die politievent is in ieder geval een figuurtje dat wel zal bijblijven.

2.5*

Film die alleen in de eerste 30-40 minuten weet te boeien door Ron Perlman die een gestoorde politieman speelt. Geldig zijn de scenes waarbij Ron Perlman een motorrijder aanhoudt en hem begint af te zeiken (heerlijk om te lachten) en de scene waarbij hij zijn hele voorruit onder niest met bloed en zich dan afvraagt waarom er niemand "gesundheit" zei (hoe verzin je het). Zijn tak tik is ook best grappig.

Pas als Ron Perlman uit de film verdwijnt en een jongetje de hoofdrol gaat opeisen zakt de film totaal in elkaar. Zeker als dat jongetje steeds begint te zeiken over god is de film eigenlijk niet meer aan te zien. Dat laatste is mij overkomen waardoor ik het einde niet gezien heb. Best wel jammer dat deze film naar zo'n bedenkelijk niveau zakt terwijl het begin nog zo goed was.

Vanwege het sterke optreden van Ron Perlman in het eerste gedeelte van deze film beloon ik hem met een 2,5, de rest van de film is helaas geen punt waard.

Teleurstellende King. Als velen deel ik de mening dat de film sterk begint met een uitstekende Perlman. Heerlijke schoft, deed me soms wat denken aan R. Lee Ermey in de TCM remake. Verder zijn de standaard King elementen weer aanwezig; een klein Amerikaans stadje, een groep onbekenden bij elkaar en een bizarre situatie. Maar zodra de plot zich gaat ontwikkelen, gaat de film alle kanten op. Behalve de goede.

Garris heeft een aantal prima acteurs bij elkaar weten te rapen (Weber, Skerrit, Frewer), maar hun personages worden maar matig uitgewerkt. Ze weten totaal niet te boeien en het blijven slechts eendimensionale karakters. Maar het gaat niet enkel om de personages, het hele script is ronduit zwak. Met dat oeverloze gezeur van dat verschrikkelijke ventje dat maar rond liep te blaten als een gereformeerde zwarte-kous, voorop. Tel daar het verschrikkelijke einde en de belabberde computereffecten bij op en je zou het begin bijna vergeten. En dat gun je Perlman niet.

2 kleine sterren voor het begin.

Erg leuk eerste uur, erg dramatisch tweede uur. Het begint allemaal erg leuk. De sfeer is uitstekend op de lange wegen in de woestijn. Brengt een lekker beklemmend gevoel met zich mee. Ron Perlman is erg leuk als psycho agent en ik was tot dan toe toch positief verrast, want ik had minder verwacht...

... jammergenoeg kwam dat mindere dan toch. De prettige sfeer is weg, de zandvlakten worden ingeruild voor een verlaten stadje. De ommekeer komt wanneer iedereen ontsnapt uit de gevangenis en ze zich aansluiten bij ''de andere twee''. Tot dat moment was het leuk. Allergrootste minpunt vanaf dan is dat vreselijke ventje met z'n irritante preken steeds. ''Wat moeten we doen? - We moeten doen wat God wil''... tsjah, allemaal wel leuk en aardig, maar het gaat echt helemaal nergens meer over. Erg jammer.

De film kent zeker nog z'n vermakelijke momenten, maar echt spannend wordt het nooit. Ik vraag me ook af hoe die schrijver wist dat dat (prekende) jochie die kogel in z'n zak had. Die zat daar al, voordat hij in de cel kwam. Het einde is sowieso erg slecht. Maar... het was toch wel aardig voor een keertje, vooral dankzij het leuke eerste uur. Tak!

TAK! Best een spannende tv thriller was dit, vond hem wel goed te doen.

Deed me op momenten denken aan Pet Sematary - ook eentje van Stephen King - met al die agressieve dieren.

De rol van Ron Perlman (de sherrif) vond ik het leukst, z'n grote kinnebak maakte hem weer lekker angstaanjagend. TAK!

Tom Skerrit (Marinville de schrijver) paste ook goed in de groep als een beetje arrogant type die allemaal niet zo in dat gelul over God gelooft en het op zijn manier wel zal doen, m.a.w. ... niet leuteren maar wegwezen uit dit gat!

Een heel leuke scene vond ik die tussen Steven en Cynthia. Door het aanraken van een oud relikwie raken ze spontaan erg opgewonden van elkaar. Dan raakt de betovering uitgewerkt en zegt Cynthia: oh ik denk dat ik... ehh laat maar

Een rode draad door het verhaal was inderdaad het geloof en God, iets wat misschien teveel aan bod kwam met die jongen, maar ik vond hem wel heel goed acteren voor z'n leeftijd.

Desperation is zeker eens leuk om te zien omdat het een horror is met een aardig verhaal.

3,5 sterren TAK!

Desperation was in mijn herinnering een hele goede film, maar nu ik hem laatst zag, bleek het toch een vrij langdradig filmpje te zijn die op een paar leuke vondsten na niet echt meer weet te overtuigen, Tak.
De bezeten agent deed het prima, ook tof om te zien hoe hij naarmate de film vordert zelf qua uiterlijk behoorlijk veranderd. Zijn opvolger is ook niet slecht.
Maar de film bevat ook wel wat valkuilen, denk aan het gelovige jochie die iedereen ervan moet en zal overtuigen dat god bestaat. En dat is volgens mij ook de bedoeling van de film, daar sta ik nu niet echt achter, en ik heb me hier ook af en toe wel aan moeten ergeren. Het jochie acteert aardig hoor, maar zijn rol...

Het eerste uur keek prima weg, de mensen die worden opgepakt, het ventje dat de schrijver achterna rijdt en zijn lifter doen het ook prima. Het keek lekker weg en dat uur was zo om. De sfeer zat er daarbij prima in zo aan een oneindige snelweg in de woestijn, en ook in het politiebureau blijft het spannend genoeg.
Het tweede uur stort Desperation in en zoals ik al zei het vervelende jochie komt steeds meer aan bod, ook de antwoorden die we krijgen vielen me wat tegen.

Al met al is Desperation op zich geen hele slechte film, maar de tweede helft valt dusdanig tegen dat ik het niet meer dan 2 sterren kan geven. Leuk om is gezien te hebben, maar niet meer dan dat.

Matig.

S_Deze King-verfilming is erg saai. Special effects zijn ook best slecht en er komt maar geen eind aan die demoon. Acteerwerk is ook niet zo goed en de personages nemzen echt de domste beslissingen. Ik vond het wel af en toe wat spannend. 2,5*

Het begint leuk, de setting is aardig en Perlman is leuk. Toch komt al snel de klad erin; het ziet er goedkoop uit en de cast is zeer matig. Al snel beginnen de karakters te irriteren, zeker het jongetje, en de spanning is ver te zoeken. De lange speelduur is totaal niet gerechtvaardigd en met moeite haalde ik het einde van de film.

I see you're an organ donor. Are you sure that's wise?

Ik vraag me af wat er meer is: het aantal boeken dat Stephen King heeft geschreven of het aantal films dat gebaseerd is op één van zijn verzinsels. Het zijn er in ieder geval veel en in beide categorieën zijn klassiekers te vinden maar evengoed een aantal miskleunen tot en met. King zelf is redelijk vaak ook niet echt te spreken over de verfilmingen en heeft dan ook een aantal keer geprobeerd om meer invloed te hebben op wat voor een verfilming het uiteindelijk werd. Desperation is er daar één van.

Het is dan ook de zesde samenwerking tussen regisseur Mick Garris en de schrijver (de anderen zijn Sleepwalkers, The Stand, The Shining, Quicksilver Highway en Riding the Bullet) waardoor je kunt verwachten dat dit een film is die voldoet aan de vereisten van een Stephen King verhaal. Vreemd genoeg kiest blijkbaar King er zelf voor om zijn boek halverwege los te laten en een aantal zaken weg te laten of anders te vertellen. Een jammerlijke keuze als je het mij vraagt, vooral omdat de film in het eerste deel wel erg geslaagd is. Collie is een heerlijk gestoord figuur maar eenmaal de demon verhuist naar het lichaam van Ellen is de pret er wel af. Vanaf dan neemt David dan ook meer en meer het voortouw en dat continue gezeik dat ze moeten doen wat God wilt nekt de film over de gehele lijn. De climax met de ontploffing van de mijn is teleurstellend maar ziet er bovenal erg lelijk uit. Het verbaast me eerlijk gezegd dan ook dat dit alweer uit 2006 stamt, zelfs het einde van De Palma's Carrie zag er nog beter uit.

Geweldige rol voor Ron Perlman. Die draagt echt het gehele eerste deel van de film en heeft overduidelijk plezier in zijn rol. Het is dan ook echt ontzettend jammer dat hij nogal vrij snel verdwijnt want hiermee verdwijnt ook de enige echte goede acteur in het geheel. De rest van de cast doet nog een vrij waardige poging, vond vooral Tom Skerritt als Marinville nog wel geslaagd, maar het is Shane Haboucha als David die te irriterend is voor woorden. De laatste tijd had ik het gevoel dat het terug de goede weg was aan het opgaan met kinderen in een film maar Haboucha doet dat weer allemaal teniet.

Neen, er zijn betere verfilmingen van het werk van Stephen King te vinden. Desperation start goed met een uitstekende Ron Perlman maar verliest zichzelf daarna compleet in oeverloos God gewauwel en geen al te degelijke visuele effecten. Had hier toch meer van verwacht, temeer omdat King hier zelf aan meewerkte.

2.5*

Desperation is een typisch Stephen King verhaal en is qua idee zeker niet slecht. Helaas lukt de vertaling naar het grote doek niet altijd. Ook al is dit een tv-film, het is best wel gedateerd voor een film van 2006. Je zou het ergens begin jaren '90 schatten als je de kwaliteit ziet van de beelden. Het geheel is nogal soft. En die cast... Enkel Ron Perlman viel nog best mee moet ik zeggen. Annabeth Gish was altijd de minste uit de X-Files, maar misschien nog één van de weinigen die zich wat thuis voelt. Tom Skeritt heeft maar één goeie film en dat is Alien. Hier valt hij nog net mee, maar deed hij me wat denken aan een goedkope versie van Kris Kristofferson. Verder nogal kleurloze figuren. En dat gedoe weer rond religie is toch iets dat in Amerika beter zal werken dan hier.

Goed advies: lees het boek en laat zoals bij de meeste Kings, de verfilming links liggen. Ik moest wel even glimlachen trouwens als hij verwijst naar z'n grote schrijversconcurrent Dean Koontz. Maar meer dan een glimlach werd het niet in deze film. Jammer.

Alweer een paar jaartjes geleden dat ik deze voor het eerst met grote interesse probeerde, een echt succes werd dat niet, net als het boek dat bij mij eerder al niet aansloeg met zijn 'ak' en 'tak'. Tja, zelfs bij een King fan kan het droog blijven of regenen. De vraag was toch vooral wat er ook alweer mis was met deze Desperation en daarom toch maar weer eens meegepikt, want zelfs een slechte King valt soms best nog wel goed...

Het begin is zeker niet slecht met Collie Entragian die lukraak mensen oppakt en meeneemt naar het plekje Desperation waar het niet pluis is. Perlman is aardig op dreef en het sfeertje is aardig te noemen tot karakter Collie uit beeld geraakt. Het is daarna vooral het geloofszieke en veel te wijze jongetje David die de focus krijgt en het hoofdkarakter wordt, iets wat geen goede ontwikkeling is aangezien het jochie niet interessant is en de film/serie daarna iets heel braaf krijgt. Nu is het geloof en God wel vaker onderdeel van King films/series en boeken zoals in The Stand, toch is hier alle balans zoek.

Kelly Overton, de liftster, is een leuke verschijning die veel goed maakt maar haar schrikachtige karakter doet dat weer niet. Skerritt en Weber proberen er nog het beste van te maken in dit product waarvan de muziek steeds sentimenteler wordt en het tempo met de minuut wisselvalliger. Nee, het mag duidelijk zijn dat dit niet veel soeps is, en daar is het cijfer ook naar.