The Miracle of Morgan's Creek (1944)

Mmm, wat mij betreft wel een sympathiek filmpje, maar af en toe wel een beetje schreeuwerig en het plot liep m.i. niet helemaal lekker. Dan vond ik "Hail the Conquering Hero" uit hetzelfde jaar toch wel een stuk beter. Maar toch wel 3* waard.

Voor een film van Preston Sturges viel het me een klein beetje tegen, aangezien ik zijn andere drie films allemaal grappiger vond. Dat neemt verder niet weg dat dit best een aardige screwball komedie is, die vooral in een ontzettend hoog tempo aan de kijker voorbij raast.

Dit soort films moeten het vooral van de cast en de dialogen hebben. Beiden zijn wat aan de wisselende kant. Van de cast overtuigd vooral Betty Hutton. Ze heeft veel charme, is grappig en heeft een hele hoge aaibaarheidsfactor. Eddie Bracken vond ik wat minder sterk en heeft vooral een wat mindere komische timing. Hierdoor vond ik de dialogen soms ook wat minder overtuigend overkomen.

Maar ondanks mijn negatieve punten is het verder wel een fijne wegkijker. Het verveelt geen seconde is door het hoge tempo continu vermakelijk en Hutton is gewoon erg leuk. Misschien is het niet de beste Sturges, maar nog altijd een gemakkelijke voldoende.

3,0*

Preston Sturges is op zijn best met deze voor die tijd stoutmoedige satire over de dubbele moraal van het Amerikaanse thuisfront in oorlogstijd. In weerwil van de gevorderde leeftijd van de film, die qua plot balanceert op het randje van de Hays Code, is het smullen bij het kijken naar de strapatsen van Eddy Bracken en William Demarest, alsmede naar de kromme logica van de “stoute” Betty Hutton. Ze vormen een cast in topvorm, aangevuld met Diana Lynn als de bijdehante jongere zus Emmy. Emmy's ontnuchterende scènes met haar vader (Demarest) zijn hilarisch. Maar dat laatste geldt in feite voor heel de film, een klucht die in razende vaart voorbijkomt en de kijker geen moment rust gunt.

”Hitler demands recount” Kostelijk!

Gevonden in een kerstlijstje op IMDB maar een echte kerstfilm is het niet(op een paar scenes na) Wel een vermakelijk en luchtig filmpje met een fijne ouderwetse sfeer! Vooral de uitgaan scenes geven een mooi tijdsbeeld.

3*

Sturges maakte in 1941 Sullivan's Travels en The Lady Eve. Geen geringe prestatie. The Palm Beach Story (1942) zag ik afgelopen maand, en daar was ik iets minder enthousiast over. Ik vond het jammer dat Diana Lynn niet de hoofdrol speelde, want dat vond ik een veel interessanter karakter en een leukere actrice dan Betty Hutton (die het overigens niet slecht deed).

Qua genieten zat hij voor mij een beetje tussen die twee kampen in. Demarest als norse overbeschermende vader Kockenlocker deed het ook niet voor mij, helemaal niet in slapstickmomentjes waarin hij zijn dochter probeert te schoppen, mist en uitglijdt. Dat kunnen ze beter, en zou ook moeten. Persoonlijk heb ik liever altijd wat minder grappen, dan teveel ongeslaagde ertussen. Destijds was The Miracle of Morgan's Creek een succes, en ik heb me niet verveeld, maar ik zal hem evenmin snel nog een keer opzetten, terwijl ik dat met The Lady Even al heb gedaan en met ST ook zeker zal doen.

3,5*

Nadat meteen in het begin het titulaire (maar niet nader verklaarde) mirakel voor opschudding en hysterie zorgt, blijft de kijker bijna 90 minuten lang in het ongewisse. Pas aan het einde onthult regisseur en schrijver Preston Sturges wat het mirakel nu eigenlijk is. Tot die tijd kijken we naar een opwindende, humoristische en turbulente film die je bijna doet vergeten dat je op de onthulling van het mirakel zit te wachten.

De uitgangsituatie is simpel. Vanuit die situatie zet Sturges een kettingreactie van rampzalige gebeurtenissen in gang. Een escalatie met nachtmerrieachtige consequenties voor de beide protagonisten (gespeeld door Eddie Bracken en Betty Hutton) die juist alles in het werk stellen om van de vervelende situatie los te komen. Het komische drama dat zich ontvouwt, wordt versterkt door de hoofdrol van Eddie Bracken die met zijn jongensachtige gezicht, zijn onhandige manoeuvres en zijn goedgelovigheid uitgroeit tot de tragische heldenfiguur van de film. Een gewillig slachtoffer waarop het scenario zich met leedvermaak uitleeft.

Een scenario dat bestaat uit chaos en verwarring. Tevens een scenario dat heel nauwgezet is geconstrueerd. Steeds als je denkt dat het ergste leed nu toch wel achter de rug is, tovert Sturges weer een nieuwe genadeslag uit de hoge hoed. De film die valse moraal en hypocrisie op een humoristische manier aan de kaak stelt, wordt tegelijkertijd een steeds slapstickachtiger spektakel. De film laat een realistisch scenario totaal ontsporen. De stappen die naar de ontsporing leiden zijn echter zo gewiekst gezet dat je gemakkelijk in de ontsporing meegaat. Er zelfs de logica van inziet. Knap.

Kostelijk en satirisch zeker , maar in de kern laat het een aantal zorgelijke kernwaarden uit amerika maar ook in de westerse wereld zien , de obsessieve behoefte om vrouwen verantwoordelijkheid te laten ontlopen , iets wat anno nu volledig uit de hand is gelopen , en al hun slechte beslissingen af te schuiven op mannen , (op Norval in dit geval ) .

Sterker nog het komt geen moment op in de hoofden van de inwoners dat trudy mischien wel eens hele stomme dingen heeft gedaan .

Dat deze naieve jongen nu de rest van zijn leven 6 kinderen moet opvoeden die niet eens biologisch van hem zijn word dan maar als een soort vanzelfsprekendheid aangenomen aan het einde van de film , ja satirisch gebracht , ik snap het, maar de nare moraal ervan staat als een huis, deze satire staat niet op zich maar heeft wel degelijk een fundamentele waarheid over deze tijd in zich .

Dit was dus de tijd waarin vrouwen zogenaamd werden onderdrukt?? jaja .