Stella Dallas (1937)

Een echt oud Hollywoodmelodrama, nogal typisch voor zijn tijd. Niet mijn favoriete genre van het tijdperk, want ik trek drama vaak niet zo goed als het al te dik aangezet wordt. Dit is eigenlijk al een volbloed soap, met personages die nogal gemakkelijk karaktereigenschappen krijgen en verliezen. Ook steunt de breuk tussen meneer en mevrouw Dallas er heel erg op dat meneer telkens precies langskomt op het moment dat Stella iets verkeerds lijkt te doen (wat ze niet doet). Je moet van dat soort dingen houden. Helemaal mijn smaak zal het nooit worden, al lijkt het op basis van wat ik van hem zag wel echt de smaak van King Vidor te zijn.

Tussen alle typische soap-onhebbelijkheden en momenten die enorm om je tranen lijken te bedelen zit echter nog genoeg moois. Als film over klassenverschillen heeft dit nog altijd enige bijt. Hoe gemakkelijk het ook is, de eindscènes zijn effectief en een tikkeltje ontroerend. Een bijkomend pluspunt wat dat betreft is ook nog dat geen van de personages veroordeelt wordt. Stella, haar man en zelfs de lompe Ed Munn worden toch allemaal sympathiek belicht, zelfs al maken ze onsympathieke keuzes.

Stanwyck is ook wel onmisbaar voor een rol als deze. Net als Davis of Crawford heeft ze het voordeel dat ze niet bang is om zich compleet te storten op wat veel andere actrices wellicht als een "lelijke" rol gezien zouden hebben. Hoe meer Stella zich voor schudt zet hoe meer Stanwyck zich uitleeft en dat past bij het personage. Alan Hale, zo'n acteur die in de jaren '30 in iedere film leek te zitten, is ook erg goed als de potentiële minnaar van Stella.

Ach, ik keek dit vooral voor Stanwyck (en ook wel omdat hij nog wel eens in lijstjes op wil duiken) en zij stelde niet teleur. Zeker geen slecht melodrama, maar ook geen uitschieter voor mij.
3*

Ik heb een paar jaar geleden de remake uit 1990 gezien en dat is een nadeel, want nu kende ik jammer genoeg het verhaal. De beide films lijken sprekend op elkaar. Deze versie teert vooral op het niet geringe talent van Barbara Stanwyck als de altruïstische moeder. De andere personages worden nogal vlak ingevuld, met uitzondering van Alan Hale die op zijn eigen vertrouwde wijze invulling geeft aan de rol van vulgaire huisvriend.

Als verhaal in het begin best sterk , vrouw wil graag hoger op de sociale ladder komen en denkt dat ook voor mekaar te hebben met in haar ogen de juiste man , waar ze echter geen gevoelens voor koestert

Dat valt echter nogal tegen , bovendien wil ze haar losbandige leventje niet opgeven na de geboorte van haar kind .

Dat drijft al snel een wig tussen haar en haar man , ze weigerd hem te volgen in een nieuwe baan in new york en zo groeien ze uit elkaar .

Haar onzelfzuchtigheid komt pas als het feitelijk al te laat is voor haar , Stanwyck speelt de rol weer vol overtuiging

Haar dochter speelt goed maar is als personage net wat te zoetsappig om geloofwaardig over te komen .

Boeiend drama waarin het happy end onvermijdelijk is maar niet al te realistisch natuurlijk