Meng Ying Tong Nian (2004)

Best aardig. Lekkere lichte afsluiter van de filmfestival dag.

Aha, meer MMers in de zaal dus. Een film over de liefde voor film als afsluiter van een fijn filmfestival, wat wil je nog meer?

Een Chinese variant op Cinema Paradiso. Vrijwel hetzelfde thema en dezelfde setting. Mierzoet, dik aangezette muziek en behoorlijk sentimenteel. Erg toegankelijk ook. Als er een IFFR-film zou zijn waar je je oma wellicht nog naar mee zou kunnen nemen zou deze het zijn.

Maar het werkte wel. De setting was heel verzorgd en erg mooi. De kinderen waren aandoenlijk en het verhaal was erg leuk. Oude beelden van Chinese (en Albanese) propagandacinema met onder andere een wel erg jong soldaatje als held maakten het af.

Ruim 3.5*

In tegenstelling tot vele berichten hier vond ik dit met name in het begin ' geen schattige film '. Daarvoor veel te veel ergernis richting ' kleine Mao Dabing ' die een van de meest onuitstaanbare kinderen ever neerzet met zijn hysterische stem en constante geblèr. Ik kon hem wel zijn nek omdraaien.

Eenmaal de kinderen verwijderd raakten van elkaar werd het allemaal wat boeiender. Ling Ling en haar kleine ( schattige! ) broertje konden mij wel bekoren. De manier waarop de kinderen hun filmhobby achterna joegen; door filmfragmenten te imiteren, door toegang proberen te krijgen tot de cinema en door veel films te kijken door hun kijker vond ik wel charmant weergeven.

Al was het jammer dat ik dan weer weinig weet heb van de Chinese filmgeschiedenis, waardoor niet alles altijd even goed overkwam en waardoor ik niet dat heerlijke nostalgische gevoel overhield na het bekijken van Cinema Paradiso. Het drama - gedeelte werkte vaak wel vooral het leed van Ling Ling en haar ouders werd treffend in beeld gebracht. De soundtrack vond ik teleurstellend. Ik had wel wat meer frisse oprispingen op muzikaal gebied verwacht. Anonieme 3,5*

Mooie, oprecht lieve film.

Iedereen hier op MM zou deze film toch moeten waarderen, omdat hij gemaakt is door personen met een oprechte liefde voor cinema. Tenminste, zo kwam dat op mij over!

Redelijk mooie film met een paar prachtige intermezzo-shots, ondersteund door erg fijne muziek. Verder een paar erg aandoenlijke momenten, helaas soms ook wat irritante ergernis stukjes. Dat had vooral te maken met die irritante kinders, waar zo te zien maxcom ook wat moeite mee had. De muziek was overigens niet altijd even sterk, maar gecombineerd met de mooie stukjes, blijft een middelmatige score staan.

Overigens heb ik echt een hekel aan gezang in het manderijn, wat klinkt dat afschuwelijk zeg. Is overigens maar één momentje in het begin, maar ik ben het nog niet vergeten.

Toch een beetje jammer, want hier had meer ingezeten.

3*

Had echt moeite om in de film te komen, maar op een gegeven moment betovert de film je en neemt het je mee op een zoet avontuur met ups and downs om het gevarieerd te houden. Daarnaast is het einde van de film ook nog is ontroerend. Ook erg fijn dat de cinema zelf centraal staat in deze film.

Iets anders dan dat ik gewend ben van Oosterse films, maar zeker goed te pruimen. Mooi filmnachtje op Nederland 2!

3,5*

Hartverwarmend cliché.

Meng Ying Tong Nian is een ongeloofwaardig maar betoverend melodrama. Segregatie en hereniging, een verhaal over een vriendschap tussen Mao Xiaobing en Ling Ling dat als een liefdesbrief wordt gepresenteerd. Een brief met veel mooie momenten, stuurloos.

Een film die drijft op het voorgespiegelde verleden van Mao en Ling, Mao is als kind strontvervelend, met die belachelijk misselijkmakende grijns van hem. Ling is daarentegen erg schattig, en naar wie die bijbehorende credits gaan weet ik niet, maar een sterke kinderrol is het wel. Cinema speelt overigens ook een belangrijke rol in deze elektrische schaduw, beide hoofdpersonen kijken al van kinds af aan naar films, in het plaatselijke theater.

Wel vervelend is dat er ergens gezegd wordt: "Er is meer in leven dan cinema" , met dit als de 15de film van deze week kreeg ik een behoorlijk schuldgevoel. Al met al een erg clichématig verhaal dat erg avontuurlijk in elkaar steekt.

Neen, dit is het dus niet.

Het begon goed. Ling Ling die "Great Soldier" Mao met een steen op de kop sloeg. Het beste zou geweest zijn dat die Mao Dabing daarna niet meer "wakker" geworden was want ik vond hem een vreselijk irritant persoontje, zowel als kind en als volwassene. Het beste van de film was dan ook het gedeelte toen hij van het toneel verdwenen was. Ling Ling daarentegen kon wel op mijn sympathie rekenen. De kleine Ling Ling acteerde uitstekend.

Dan over het verhaal; daar was ik nu niet bepaald enthousiast over. Dat komt ook omdat het zich voor een groot gedeelte afspeelde in het China van Mao, waar iedereen zogenaamd gelijk was en ook bijna iedereen die groene Mao kleding droeg en dat typische groene Mao petje op had. Ik zie toch liever die beelden van het moderne China zoals ik dat te zien kreeg in de film Spring Subway die overigens in de verste verte niet met deze film te vergelijken was maar die ik wel tig keer beter vond.

Kort samengevat; deze Chinese arthouse film is dus duidelijk niet mijn ding die ik vooral vanwege die irritant overkomende Mao Dabing helaas geen voldoende kan geven.

2,0*

Fijne herziening.

Er gaat wel een halfje af, waarschijnlijk omdat ik ondertussen toch al wel wat meer Chinees werk gezien heb en deze daarmee in vergelijking toch net iets minder is. Maar de film staat nog steeds als een huis, terwijl ik vooraf toch wel enige vrees had.

Visueel blijven vooral de flashbacks erg mooi. De scenes in de originele tijdlijn zien er iets minder gelikt uit, maar ook zeker niet slecht. Qua soundtrack vond ik het deze keer ook wel meevallen, vond het zelfs weinig opvallend. Maar dat heb ik wel vaker bij Chinese films. Acteerwerk wél op niveau, al moet je inderdaad wel een beetje rekening houden met overacting.

Het draagt allemaal bij tot een erg lief en schattig filmpje dat weinig verkeerd doet en op de juiste punten weet te scoren. Het is iets minder apart dan de eerste keer, maar nog wel steeds en leuke en solide film.

4.0* en een uitgebreide review

Een uitermate boeiende raamvertelling met centraal een prachtig verhaal over de tegenspoed van eenvoudige mensen en hun kinderen ten tijde van de Culturele Revolutie. De enige vorm van vertier die zij hebben, is de openluchtbioscoop, waar Chinese klassiekers worden gedraaid, zo’n beetje vergelijkbaar met Nuovo Cinema Paradiso.

Het knap geconstrueerde script is een van de sterke punten van deze film, die verder opvalt door zijn verzorgde acteerwerk. Vooral de kleine kinderen zijn op dreef, in het bijzonder de schattige Xiaotong Guan als de jonge versie van het meisje Ling Ling. Een aandoenlijke film, die mij trouwens nieuwsgierig heeft gemaakt naar die klassiekers van de Chinese cinema. Met name Street Angel uit 1937 lijkt mij heel erg de moeite waard.