Pusher II (2004)

Rauw en grimmig misdaadverhaal, net als het eerste deel zeer onderhoudend maar niet bijster diepgravend of interessant. Mikkelsen speelt op magistrale wijze een extreme sukkel, iemand die met een strak gezicht alles fout doet in zijn leven. Opvallend weinig geweld gezien het onderwerp en met genoeg onderkoelde humor om de ranzige aspecten van het verhaal tegengas te kunnen geven.

Helemaal in de lijn van het eerste deel is dit ook weer een erg sterk staaltje Deense cinema. Hoewel de protagonist minder een aanwezigheid is als de hoofdrolspeler in Pusher weet ook deze ons weer mee te voeren in een mooi belichte, sterk cinematografische onderwereld van een stel posers en vooral losers. Klasse en op naar deel drie.

4*

Een teleurstellend vervolg op het sterke eerste deel.

Bij vlagen boeiend en onderhoudend, maar er is niets wat echt boven het gemiddelde uitsteekt. Het mist dat rauwe, realistische sfeertje welke jammergenoeg is vervangen voor geliktheid. Het verhaal is wat slapjes met matige verhaallijnen (met bijv. slaapverwekkend climax richting het einde) en scènes die te lang doorgaan en ook de personages kunnen geen potten breken. Allemaal wat aan de neppe en ongeloofwaardige kant.

Maar wat vooral teleurstelt aan Pusher II is de cast. Niemand is in staat de film ook maar een klein beetje te dragen of toont überhaupt de wil. Wat wel aardig is, is de muziek maar verder blijft de film in een cirkeltje rondlopen.

'Vervolg' op het eerste deel. Na Frank staat nu Tonny centraal, en laat ik nu net hem het minst interessante personage vinden. Mikkelsen zet zijn personage wel uitermate sterk neer, maar het personage op zich is gewoon niet interessant. De belachelijke tatouages zitten er misschien ook voor iets tussen.

Toch is hij bij momenten innemend. Zijn frustraties worden haast voelbaar vastgelegd. Vooral op het feest zorgt de zeer dicht op de huid camera voor een meerwaarde. Knap hoe Refn onderhuidse gevoelens zijn film bij momenten volledig laat dragen.

Einde wederom teleurstellend. Het is te plots, te ongemotiveerd. Eerbetoon aan Hubert Selby Jr. slaat ook kant noch wal, of ik moet iets gemist hebben.

3,5*

Iets beter nog dan het eerste deel, met name omdat Mikkelsen nu de hoofdrol mag vertolken. Een van de beste acteurs van deze tijd wat mij betreft, ook hier weer ronduit fantastisch.

De regie van Refn is altijd fantastisch, een van mijn favoriete hedendaagse regisseurs, humoristisch, uitermate strak, en lijkt in vrijwel elke film zijn acteurs zo te beinvloeden dat ze geweldig werk leveren. Hij weet ook elke keer bijzondere bij-rollen te creeeren, in deel één was dat Tonny, nu is dat Kusse Kurt.

Het verhaal is niet zo belangrijk, het voornaamste is dat je Mikkelsen en zijn frustraties voelt en deelt. Zoals s0062423 ook al zei, onderhuidse gevoelens zijn erg sprekend.

4*

Zo hoort het, gewoon Mikkelsen de hoofdrol geven en wat een geweldig acteur is het toch. Ook de beste Pusher van de drie, zonder twijfel. Wat erg fijn is aan het Pusher universum zijn de recurring cast en ook de side characters zijn gewoon van een zeer hoog niveau. Tonny is een sympathieke kerel maar het zit 'm gewoonweg niet mee, krijgt niet de waardering die hij verdient en dat maakt de teloorgang van hem zo ook sterk. Visueel ook beter dan de eerste Pusher eigenlijk en het vervelende camerawerk is ook verdwenen .

Vooral dep ogingen om zijn vader trots te maken en hoe zijn vader over hem denkt maken het zo innemend en ontroerend. Ook erg sterk tot uiting gebracht door de mimiek van Mikkelsen. De humor ook erg fijn, die geen negatief effect heeft op de naargeestige toon van de film. Ook aangenaam verrast met de casting voor Linse Christiansen, erg leuk om haar weer eens te zien. Stunning.

Stijgende lijn

Dit 2e deel van de trilogie is net even dat stukje sterker dan zijn voorganger door de verhaallijn die net wat verrassender uit weet te pakken. De hoofdrol in dit vervolg wordt vertolkt door de acteur die in het voorgaande deel slecht een summiere bijrol had. Dat hij in dit deel eens op de voorgrond treedt is verfrissend.

Tonny is ouder, maar nog steeds niet bepaald wijzer geworden wat komische situaties oplevert die tegelijkertijd wel realistisch blijven en uitstekend bij het personage passen. Overmatig drugs gebruik kan je roekeloos, ondoordacht, en niet bepaald scherpzinnig maken en Tonny handelt hier dan ook naar met alle gevolgen van dien. Wat ik jammer vond was dat Frank in dit deel niet meer naar voren kwam. Het was leuk geweest als zijn hoofdrol uit het vorige deel was omgezet in een bijrol. Wel is het leuk dat we Milo hier nog even terug te zien krijgen.

De film eindigt abrupt wat anderen misschien al snel als een anti-climax kunnen zien, maar ik vond het echter een mooie afronding van het geheel. Tonny komt door zijn overmatige drugsgebruik in een neerwaartse spiraal terecht en het is wel overduidelijk geworden dat zijn hele leven volledig naar de klote is. Anderzijds is er niks sterker dan de liefde van een ouder voor zijn kind.Een cliche misschien, maar wel een die op waarheid berust en die hier mooi wordt ingepast.

Rest alleen deel 3 nog in de Deense Trilogie, benieuwd wat die nog voor een verassingen gaat brengen!

3,5*

De bijrol van Mads Mikkelsen uit de eerste Pusher is hier uitgegroeid tot de hoofdrol. Net ontslagen uit de gevangenis, komt hij er ook nog eens achter dat hij een kind heeft. Iets minder hectisch en rauw dan zijn voorganger, maar nog steeds realistisch in beeld gebracht. Het hoofdpersonage is ook wat boeiender, en dan vooral de omgang met zijn vader. En aangezien de personages hier eigenlijk allemaal een stelletje losers zijn, valt er ook wel wat te lachen (zoals de scene met de twee hoertjes of de scene waarin de drugs door de wc wordt weggespoeld).

Gelukkig!! Deel 2 is toch nog in Nederland uitgekomen op dvd. Nu deel 3 nog.

Na 8 jaar laat Refn met Pusher weer wat van zich horen. En volgen nu Mads Mikkelsen die ipv in Pusher de bijrol speelde nu de hoofdrol mag spelen. Hij komt uit de gevangenis en probeerd weer bij zijn mafiavader en vriendjes respect terug te winnen en zo weer verder gaan met zijn kruimeldieven praktijk en drugsdeals. En ook hierin word de kijker weer meegesleept in de duistere onderwereld van Kopenhagen en ook vooral, de vele botte en gitzwarte humor dat hier helemaal de pan uit loopt. Wat een cynisme en een uitzichtloosheid straald deze film toch uit en Refn weet dat echt op een cynische moedwillige wijze neer te zetten. Tonny houd zich nu voornamelijk bezig met autodiefstal en natuurlijk weer drugs, maar het ergste van allemaal nog: hij blijkt nog vader te zijn ook. Nou als je een nog veel leukere man-vrouw-kind soap wil zien, vergeet "Kinderen geen bezwaar". Dit is het echte werk.

Mads Mikkelsen was ook weer echt helemaal een held in deze film en zijn figurant deed me weer sterk denken aan die van hem in Adam's Apple. Ook die Joegoslaaf was weer fantastisch.

En ook hierin laat de film weer zien dat je maar beter helemaal niks met de onderwereld te maken kan hebben. En ook geen noodweer foutjes maken want het kost je je kop. Ook dat word weer op een hillarische wijze neergezet. Omdat Kurt de coke door de plee spoelt omdat hij dacht dat de politie aan de deur stond worden de problemen steeds groter en groter. En ja, red je daar maar eens uit.

Maargoed, ook deel 2 is een dijk van een film en die Denen hebben wel echt een voorkeur naar Zwarte humor die ook erg op de harde waarheid berusten. Topvervolg!

4,5*

Beter dan Pusher.

Zowel wat acteerprestaties als cameravoering betreft. Al een stuk stijlvoller. En Mads Mikkelsen is gewoon tof om naar te kijken.

Weer bijzonder tragische en vaak absurde inkijk in het leven van mensen aan de rand van de samenleving. Mikkelsens getormenteerde blikken zeggen vaak genoeg en alhoewel zijn situatie hopeloos is probeert hij wel zijn (?) zoontje een beter leven te geven. Tevergeefs uiteraard...

Prima.

Toch net iets minder dan het eerste deel.

Op zich wel leuk dat dit vervolg over Tonny gaat, een personage dat in het eerste deel een klein rolletje had. Mikkelsen laat maar weer eens zien waarom hij zo’n goed acteur is. Vooral het begin is erg leuk. Tonny komt uit de gevangenis, maar gaat in eerste instantie op de oude voet verder, wat soms best leuke momenten teweegbrengt.

Toch zakt het daarna allemaal een beetje weg. De scherpte is er niet echt en in vergelijking met zijn voorganger is de sfeer ook wat minder rauw. Het leven van Tonny is uiteindelijk ook net wat minder boeiend, dan die van Frank uit deel 1. Verder miste ik hier vooral leuke bijrollen. Ook ik hoopte dat Frank misschien nog even zou opduiken, maar het zat er helaas niet in.

Nu nog kijken wat deel 3 gaat brengen. De eerste twee delen waren in ieder geval niet slecht. Stiekem hoopte ik misschien op iets meer bij dit vervolg, maar goed je kunt niet alles hebben.

3,0*

Een stukje minder indrukwekkend dan het eerste deel, wat voornamelijk te wijten valt aan de aandacht die er ditmaal aan sentiment gewijd is. Tonny's moeizame relatie met zijn vader; een onverwachts kind dat hij langzaam maar zeker omarmt: het zijn clichés.

De uitvoering biedt daarentegen soelaas doordat er veel aandacht is besteed aan de interactie tussen de personages, de stoerdoenerige dialogen en het louche wereldje dat buiten alle criminaliteit heen bestaat. Geschoten in een rauwe stijl verhult het de clichés in nevelen en biedt het daarnaast ontroering die we uit het eerste deel niet kenden.

Het maakt van Pusher II uiteindelijk toch een grimmig, toegankelijk en sterk vervolg.

Ergens sterker en ergens minder sterk dan het eerste deel. Positief is Mads Mikkelsen, die in het eerste deel al opviel, maar hier zijn rol als rechtgeaarde loser geweldig uitbouwt. Een interessant en best herkenbaar personage, dat aan alle kanten misbruikt en verbaal afgemaakt wordt; dat aan de ene kant niets liever wil dan door zijn vader geaccepteerd te worden, maar aan de andere kant een enorme haat jegens hem koestert. Dat zorgt ervoor dat deze film, in tegenstelling tot Pusher, me werkelijk op emotioneel niveau wist te raken. Genuanceerd is het wel: je weet niet of je hem zielig moet vinden of niet, of je zijn kant moet kiezen of niet - je doet het allebei een beetje. Maar er zijn ook mindere punten. Pusher was urgenter, spannender en gestroomlijnder (qua plot althans) dan deze. Het naar voren brengen van de dramatische kant van de onderwereld maakt deze film wat meer gewoontjes: dit is al vaker gedaan. Toegegeven, het maakt het niet interessanter om naar te kijken, maar de achtbaanrit die Refns debuutfilm was is hier ingeruild voor klassiekere onderwereldarthouse. En, zoals gezegd, dat is ergens sterker en ergens minder.

Sterke film van Refn met een haast onherkenbare Mads Mikkelsen in de hoofdrol. Na zijn tijd tte hebben uitgezeten in de gevangenis duikt Tonny weer op in de Kopenhaagse onderwereld. In een naargeestige omgeving waar het gebruik van dope net zo normaal is als het roken van een sigaret, probeert hij zijn draai te vinden. Ook in dit tweede deel weer fijne, levensechte dialogen en een realistisch inkijkje in het leven van criminelen.

Hoewel ik ze nagenoeg gelijkwaardig vind zou ik als ik een deel moest kiezen uit de trilogie toch deze nemen, denk ik. En dat is vooral door het hoofdpersonage. De eerste Pusher wordt veel meer gedreven door het plot, deze is meer gedreven door het karakter van Tonny en heeft daardoor toch wel een laagje extra. En Tonny is het boeiendste karakter uit de hele trilogie. Een onvolwassen man die volwassen zou moeten zijn, zo omringt door de onderwereld dat er niks anders is. De film is toch ook veel meer verzorgd dan het eerste deel, zonder zijn ruwe realistisch aandoende stijltje te verliezen.

Dikke 3.5*

Visueel een upgrade ten opzichte van de eerste. Nog altijd uit de losse pols gefilmd zonder al te driftig te werk te gaan en zeker buiten het daglicht zeer sfeervol geschoten. Beide zonder overdaad en dat draagt op de een of andere manier bij aan de betrokkenheid. Is ook wel nodig bij dit drama, want dat is het toch vooral, gesitueerd ergens in een onderwereld die verstoken is van welke aantrekkingskracht dan ook.

Rauw, grof en ongegeneerd met een hoofdrol die eigenlijk een enorme lul is. Een poser, met respect op z'n achterhoofd, die geen goed kan doen. Niet bij z'n vader, zelfs niet bij twee hoertjes. De zwakste schakel van z'n omgeving, die dan ook geen mogelijkheid onbenut laat om dat te laten blijken. Hij wordt misbruikt, getergd en vernederd. De enige die dat minder doet, is uitgerekend degene aan wie hij niet kan tippen.

Iets dat Refn op droge wijze in de film stopt, maar het onbehagen is daar en Tonny wordt stilaan iemand van vlees en bloed waarvan het lijntje op knappen staat. Zelden dat een scène zoveel tristesse uitstraalt als die kort na het opstootje tijdens de trouwerij. Mikkelsen doet het weer eens fantastisch en dat er af en toe ook wat te lachen valt, bewijst onder meer de drugsdeal. Oi, oi, oi, aldus Milo in een ijzersterk vervolg.

Ook het 2e deel uit de 'Pusher' trilogie gezien, nadat deel 1 me zeer goed was bevallen. Vond deze absoluut niet minder. Waar het eerste deel vooral gericht is op het plot / verhaal, right Refn z'n pijlen dit keer op Tonny. Werkelijk een fantastisch karakter. Gevangen in het duistere misdaad wereldje volgen we hem.

Wat me vooral erg bevalt is de cameravoering. Sowieso is de stijl - net als in deel 1 - fantastisch, maar Refn zit overal zo dicht op dat je er als kijker middenin zit, wat de ervaring zeer ten goede komt. Refn creëert een pakkende mix tussen humor, drama en misdaad en schiet met z'n duistere plaatjes, het klasse gebruik van licht, de sfeer en de synth muziek een film die me vanaf het begin pakte. Op naar het 3e (en laatste) deel.

Heel goed vervolg op 1, veel hilarische scenes zoals Tonny bij de hoeren en dat coke gebruik van hem, likkend , snuivend als een hond. Kan hij buiten dat nog iets goeds doen vraag je je af. In elk geval niet voor zijn vader die hem volledig afwijst.

De film is een tragikomedie van de bovenste plank.

En dan die vriend van hem , zijn naam zegt al genoeg , schijtend op de wc en dan al die coke ook nog doorspoelen. Dumb and dumber deze 2 junkies

Uiteindelijk redt Tonny het niet, getergd tot in zijn merg doet hij 2 wanhoopsdaden.

Mikkelsen weer uitermate in vorm.

Op sommige punten minder dan deel één, op sommige punten een stuk sterker.

Audiovisueel is Refn er, zeker ten opzichte van het eerste deel, zichtbaar op vooruit gegaan. De beeldtaal in deze film leunt veel meer aan bij zijn latere werk, voornamelijk Fear X kan niet aan de vergelijking ontkomen. Mooie belichting en ditto camerawerk, wat het groezelige misdaaddrama dat de film is wat flatteuzer laat overkomen. Zienderogen merk je ook hoe Refn's stijl met de film verder evolueerde.

Daarnaast is Refn presumptief tot de ingeving gekomen dat die abominabele metalherrie uit het eerste deel nogal funest voor de sfeer was. Een grote plus, de elektronische soundtrack in dit deel is immers al vele malen sfeerbevordender.

Minpuntje ten opzichte van het voorgaande deel is echter Mikkelsen. Hij acteert weliswaar niet beroerd, maar zijn personage kan zich nauwelijks meten met de ijzersterke Bodnia uit deeltje één. Derhalve was ik ook wat minder geïnteresseerd in de hele rompslomp rondom zijn personage. Maar goed, de slotfase, waarin de maat vol is bij Mikkelsen, en hij er voorts plompverloren tussenuit piept met zijn kind, vond ik best sterk.

Op bepaalde vlakken dus kwaliteitsverschil in verhouding met deel één, maar eigenlijk heft 't één 't ander wel zo'n beetje op. Aldus krijgt deze eveneens een kleine 3,5*. Goed stukje cinema dus weer van Refn, die ik vooralsnog nog steeds niet op een slechte film heb kunnen betrappen.

Na het zeer naargeestige eerste deel van deze trilogie is Pusher 2 een verademing: het wereldje waarin het verhaal zich afspeelt is nog steeds crimineel maar nu zowel fysiek als psychologisch als sociaal wat ruimer, de verteltrant geeft mij als kijker wat meer adem, en bovenal is Mads Mikkelsen van psychopaat in een (charismatische) bijrol geëvolueerd naar een nog steeds tamelijk onberekenbare maar nu ook kwetsbare hoofdpersoon met wie ik kan meeleven en die op onverwachte momenten een even onverwachte maar zeker niet onbegrijpelijke of scriptmatig-geforceerd aandoende menselijkheid toont. Wat een acteur – hij behoort toch wel tot het beste wat er op het witte doek rondloopt.

Deze film speelt zich af in dezelfde wereld als het eerste deel, maar Refn richt zich nu op het personage Tonny en de psyche achter een eenzame man die zich tevergeefs probeert te bewijzen aan zijn vader. Na lang smeken mag hij als vijfde wiel helpen bij wat klussen – er is te weinig ruimte in de vluchtauto dus Tonny moet de bus naar huis nemen. Hij steelt op klunzige wijze een Ferrari om als offer aan zijn vader te schenken, zoals een huiskat een vogeltje voor de baas vangt. Het gebaar valt niet in goede aarde. Langzaam dringt bij Tonny het besef door dat hij een daad moet stellen om nog iets van zijn leven te maken. Hij is de vader van een ongewenst kind met een vrouw die aan de coke zit en wordt meegetrokken in een neerwaartse spiraal van criminaliteit door een kennis die ‘Kurt de Kut’ (acteur Kurt Nielsen) als bijnaam draagt. Tonny is een impotente pornoverslaafde – dit zien we in een pijnlijk ongemakkelijke seksscène – die op het pad van destructie is geboren en er wellicht eindigt. Dit alles culmineert in een radicale, gewelddadige climax. De vraag is of Tonny kan ontsnappen. Het knappe van de film is dat Refn van de op het eerste oog (en in de eerste film) absoluut zwaar gestoorde Tonny een echt mens maakt. Mikkelsen acteert hier fenomenaal.

Lees verder op Cinema Interruptus

Bizar en bijzonder andermaal, net zoals ik zei over deel 1. Toch vind ik deze iets beter. Of het de hoofdpersoon is of dat er op een gegeven moment iets meer met spanning en muziek gebeurt zo na het half uur wanneer Tonny en Kurt bezig zijn met hun drugsdeal en daarna de boel bij elkaar proberen te houden..

Andermaal schetst zich een grauw en weinig tot de verbeelding sprekend beeld van de kleine criminaliteit met het nodige dealerwerk in Stockholm. Zo kleurloos het in beeld gebracht wordt zo kleurloos en perspectiefloos lijkt het leven van Tonny eveneens. Een vader die weinig met hem te maken wil hebben, Moeder overleden zonder dat hij het wist, een vrouw met kind die hem constant voor rotte vis uitmaakt en alleen maar geld wil, een drugsdeal die mislukt en zijn compagnon die hem uiteindelijk smeert waardoor hij de schuld moet betalen...het zit Tonny niet echt mee. Dit wordt weinig subtiel in beeld gebracht samen met de al even weinig intelligente, smaakloze en pover onderwereld figuren waar hij dagelijks mee omgaat. De voornaamste gedachte lijkt toch constant te zijn bij wanneer het volgende snuifje plaats zal vinden en niet echt bij een betere toekomst of het idee een negatieve cyclus te willen doorbreken. Wanneer men niet scheld, dealt of vechtend over straat rolt lijkt comfortably numb het hoogste gedachte goed.

Werkelijk ontluisterend zijn de scenes waar Tonny zijn best doet een erectie te krijgen in het bijzijn van twee hoeren en het feestje waar hij de moeder van zijn kind aanvliegt. Terwijl hij probeert haar te wurgen, de baby krijst alsof zijn leven er vanaf hangt, ligt het merendeel van de mensen foeterend op de grond omdat de coke gevallen is en dat zo zonde is. Hoe laag kan het? Hoe laag kan men zinken? Geweldig geacteerd door Mikkelsen en heel mooi gespeeld met het einde, waar hij de moordopdracht niet uitvoert, zijn vader wel in een vlaag van razernij en uiteindelijk vlucht met het kind mogelijk op weg naar een betere toekomst.

Rauw en direct voor de bakkes, prima filmpje van Refn.

Pusher 2 met Mads Mikkelsen als protagonist maakt veel goed waar mijns inziens deel 1 het een beetje liet liggen. Zeer goed vervolg binnen deze trilogie.

Tweede deel in de de Pusher-trilogie. Ditmaal volg je het personage Tonny, een vriend van Frank en had een kleine rol in ‘Pusher’, maar in ‘Pusher II’ is hij degene om wie het draait. Tonny komt net uit de gevangenis en probeert zijn leven weer op de rails te krijgen. Dat valt niet mee met zijn vader gangsterbaas 'The Duke' (De Hertog) en een bepaald verantwoordelijkheidsgevoel voor 'zijn' kind. De zoektocht van Frank naar geld heeft ditmaal plaatsgemaakt voor het leed van Tonny wederom prima gespeeld door Mads Mikkelsen. Het Handheld camerawerk wat de agressieve toon versterkt is gebleven. Verder van hetzelfde een film gerichte op de drugshandel van Kopenhagen ( Deense onderwereld). Nieuw was een korte blik in de seksindustrie. Misschien iets minder als zijn voorganger, maar nog steeds het aanzien meer dan waard.

Voor het vervolgdeel verschoof regisseur Nicolas Winding Refn het voornaamste perspectief van Kim Bodnia naar Mads Mikkelsen, waardoor Pusher 2 een compleet ander verhaal kent. Ondanks de zeer degelijke acteerkwaliteiten van Mikkelsen weet zijn leven echter amper te beklijven. Er wordt nog steeds gekozen voor een directe stilering, maar de dramatiek wordt aanzienlijk verhoogd en met weinig momentopnames die zich daar goed voor lenen verzandt de film snel in saaiheid. Tussendoor uiteraard een aantal unieke momenten en wederom een sterk einde, maar om eerlijk te zijn kon het me verrotten hoe de oninteressante situatie van een onsympathiek hoofdfiguur verslechtert.

Na de eerste film ook een aantal dagen terug meegepikt te hebben, ineens ook dit tweede deel gezien. Mads Mikkelsen treedt hier dan weer meer op de voorgrond, meer dan de eerste film. Prima focus op dit personage dat toch een nieuwe kijk bood op de onderwereld van Kopenhagen met zijn drugs en prostituees.

Geen sympathiek personage alvast die Tonny. Toch merk je al gauw dat hij zich wil bewijzen naar zijn vader toe, maar daar dus nimmer in slaagt door het maken van ondoordachte onbezonnen keuzes. Wat rest is wat gerommel in de criminele marge, zorgen perspectief of aanzien. Hij wordt bestempeld als een loser, een nietsnut waarbij de snuif coke het belangrijkste item van de dag en volgende dagen lijkt.

Hard en rauw, zoals we Refn kennen. Het cameragebruik dat er erg dicht opzit, schokkend ook, wat het allemaal wat intenser maakt. Ook de muziek is goed gekozen, hard en chaotisch, net als het leven van Tonny.