Domino (2005)

De combinatie Richard Kelly + Tony Scott leek me toch best interessant. Daar bleef het grotendeels wel bij helaas. Qua setting en sfeer is 'Domino' soms best te doen, én Domino is zeker te doen in deze prent - en dat terwijl ik normaliter een kleine fobie heb voor Knightley, maar verder is dit een lege huls gebleken.

Uiteraard is dat totaal onnodige ADHD geflits in montage echt belabberd. Wat een drukke, irritante manier om je verhaaltje te willen brengen zeg. Verhaaltechnisch best geinig soms, maar verder dan dat komt deze prent ook niet. Heb 't uiteindelijk allemaal uitgekeken, maar m'n ogen willen dat niet nog een keer.

Blijft fijn.

Al is het ook wel een beetje droef dat deze film 12 jaar na release nog steeds moderner aanvoelt dan vele van de "huidige" films, want veel navolging heeft Scott's experiment door de jaren heen niet gekregen.

Blijkbaar is het ook allemaal veel te druk voor mensen, maar die drukte is nochthans broodnodig. Het verhaaltje zelf is redelijk simpel en hoewel er leuk geacteerd wordt en Kelly wat slim speelt met tijd en randfiguren zou het anders maar een redelijk saaie bedoening zijn.

Het leuke is dat Scott de hele film lang vol door blijft gaan. Geen adempauzes of afbouw van de stilering, maar van begin tot einde gewoon één grote audiovisuele push. Deed me uiteindelijk vooral denken aan een voortzetting van Natural Born Killers, een compliment wat mij betreft.

4.0* en een uitgebreide review

“If you're wondering what's true and what isn't, fuck off, because it's none of your goddamn business!”

Als flitsende actiefilm is Domino zeker geslaagd. Tony Scott heeft ook Man of Fire achter zijn naam staan en dan weet je wel wat je krijgt. Het is soms onnavolgbaar en chaotisch, maar enerverend en vermakelijk is het zeker. En Knightley, Rourke en Ramirez vormen een apart en vermakelijk trio bounty hunters. De film is wel te lang, en het script zit nodeloos ingewikkeld in elkaar. dat is helemaal nergens voor nodig, want Domino stelt als spectaculaire actieknaller niet teleur.

Tony Scott probeert Tarantino en Oliver Stone’s Natural Born Killers na te doen, met het licht absurdistische van de eerste (Ian & Brian) en de lange sluitertijden van de tweede. En de shitload aan geweld van beide.

Maar hoe hij ook probeert, hij komt niet in de buurt. Eén lange nineties videoclip, die nooit spannend of emotioneel schokkend wordt, soms wel verwarrend wordt, maar ook hele stukken kent die op de montagevloer hadden moeten belanden. Wat was de toegevoegde waarde van de Jerry Springer Show?

Een gedurfde casting, dat wel, maar Keira is gewoon geen harde noot maar upperclass. Voor haar leeftijd doet ze het goed hier, maar overtuigend als premiejager...hell no. Rest van de cast presteert wisselvallig.

Maar al met al... nee. Zou misschien invloed hebben gehad als de film in 1995 was uitgebracht en niet 2005.

Uh.

Ik heb de film op TV een aantal keer overgeslagen. Toen ik Knightley zo op de poster zag dacht ik "hell no". Later begon ik te beseffen dat de stijl van Scott niet zomaar genegeerd kan worden, zeker zijn recentere films niet. En toen Domino nog een keer op TV kwam dus maar opgezet.

Zoals ik al dacht was Knightley totaal ongeschikt voor zo'n rol als deze. Ik vind haar doorgaans ook geen goed actrice, maar deze rol was wel een dieptepunt. Niet eens perse vanwege het acteren, maar gewoon omdat ze compleet en echt compleet ongeschikt is voor deze rol. Ze zal altijd gewoon een te lieve en brave uitstraling hebben, hoe stoer ze ook oogt te doen.

Rourke en Ramirez doen het wel wat beter, maar ook niet briljant. Rourke heeft vooral het voordeel de juiste kop ervoor te hebben. Ramirez houdt net wat te krampachtig vast aan zijn type, hij lijkt nog niet echt te kunnen ontspannen. Enkele prima bijrollen en dan heb ik mijn zegje wel gedaan over het acteerwerk.

Visueel is het erg krachtig maar ook erg wisselend soms. De cinematografie en kleuren zien er erg goed uit, de montage is razendsnel en het tempo ligt voortdurend hoog. Het is tevens erg druk, wat niet heel erg is, maar Scott maakt het allemaal zo ADHD dat de actie nooit ruimte heeft om echt leuk te zijn.

Camerawerk is alleen niet helemaal lekker, de montage is te snel om echt goede bewegingen te maken. De stijl qua aankleding is ook wat uit balans. Aan de ene kant is de film erg modern, aan de andere kant ook extreem ouderwets. (Die zonnebrilletjes, mijn god). Gelukkig overwint het moderne het ouderwetse uiteindelijk.

Het verhaal oogt heel slim te doen, maar uiteindelijk komt het niet veel verder dan een aantal twists door realisatie. Details zoals die TV-show zijn ook niet echt nodig. Genoeg humor voor de rest, maar de film gaat al zo snel dat het er niet echt veel luchtiger en vlotter op maakt. 127 minuten was uiteindelijk gewoon te veel, Scott wilde te veel.

Het is zeker geen slechte film, visueel erg gaaf. Als je verder kijkt dan de visuele stijl blijft er echter niet veel meer over. De actie is zo druk dat het niet echt ruimte heeft om leuk te zijn, Knightley is een historische miscast en het verhaal is gewoon niet zo bijzonder. Er worden veel te veel details toegevoegd zonder dat ze ook echt werken. Jammer, want Scott is echt een goede actieregisseur. Ik zie hem echter liever overzichtelijker regisseren, terwijl ADHD-films normaal juist mijn cup of tea zijn. Een beetje jammer.

Bij uitkomst al eens gezien en toen finaal afgeschoten, maar met de opgedane filmkijkervaring en sommige recensies hier op MovieMeter was ik toch nieuwsgierig of ik nu anders tegen de film aan zou kijken. Maar dat bleek niet het geval, en wat een draak van een film is dit toch met zijn hysterische montage en vormgeving die door sommigen juist geroemd wordt.

Het moet gezegd dat Domino Harvey een apart verhaal is, dochter van fotomodel en een bekend acteur, gedragsproblemen tot en met in de tienertijd, verzot op martial arts en inderdaad bounty hunter en naar het schijnt ook nog goed. Het is de kant met de glans die vertoont wordt. Dat deze dame verschillende afkickklinieken in en uit is gerold blijft achterwege, beschuldigingen en arrestaties wegens 'traficking' ook, en de film is postuum na een overdosis. Alleen de interessante zijde wordt belicht in een film die zelf ook zegt dat het min of meer waargebeurd is. Het had een goed verhaal kunnen worden maar verliest zichzelf in een chaotische en hysterische trip.

De montage en cinematografie wordt door sommigen geroemd als hip, vernieuwend, een experiment wordt het zelfs genoemd. Blits wordt het genoemd, swingend, onderscheidend en zelfs dat 'oudere' mensen zich storen aan de stijl. Nou dan zal ik knap oud zijn. Volgens sommigen is het broodnodig vanwege het magere verhaal, nu dan, als dat de enige reden is voor deze twee uren durende epeleptische aanval dan heeft de film bij aanvang al een achterstand die niet meer goed te maken is. Ik vind het namelijk af-schuw-lijk. Een gimmick die na een half uur niet meer leuk is, want ik moet zeggen de combinatie met filters lijkt het eerste half uur wel te werken. Het is daarna vooral de balans die compleet zoek raakt omdat er geen enkel moment komt waar het tempo en stijl onderbroken wordt. Dat dit nauw luistert en prima kan werken mits gedoseerd en alleen toegepast in bepaalde scènes bewijst Scott met het prachtige Man On Fire. Dus het kan wel.

Het is de combinatie met de karakters die niet interessant is, het verhaal is uitermate mager, op sommige momenten wordt het repetetief, vermoeiende typetjes, het Chinenegro gebeuren bij Jerry Springer zal voor sommigen grappig zijn, ik vraag me af wat dit voor onzin is en wat dit toevoegt, en de zogenaamde actie vind ik ook wel wat meevallen. Domino is en blijft een krampachtige poging het succes en de geweldige mix van Man On Fire te benaderen, iets dat bij een hysterische poging blijft, de film laat me dan ook volledig koud, duurt ook nog eens te lang net als de tergende opbouw naar de finale en eigenlijk kan ik niet iets noemen dat ik wel goed vind aan deze film. Of het moeten Knightly zijn die zowaar op Domino lijkt, en Ramirez en Rourke met hun ruwe kop die interessant lijken als huurlingen maar oppervlakkige personages blijven. Ik zal wel oud zijn dan, want wat een draak van een film.

Domino is een film die op waarheid is gebaseerd en de eerste stappen volgt die de dochter van een bekende acteur zet als professionele premiejager. Op zich een interessant verhaal dat zich echter verslikt in zijn hectische vertelwijze.

De film die een spervuur aan beeldimpressies op de kijker afvuurt die de overzichtelijkheid van het verhaal niet dienen is een aanslag op de zenuwen. De niet-chronologische vertelwijze en de grote hoeveelheid personages maken de verwarring alleen maar groter.

De film is snel gemonteerd en heeft een hoog tempo. Veel cuts. Veel shots. Fel en expressief kleurgebruik. Een twee uur durend bombardement aan visueel geweld is erg veel om te verteren. Het verhaal en de personages raken er door ondergesneeuwd. Ik beleefde de film als een conceptloze trip met veel beeldwisselingen, locatiewisselingen, stotterende verhaallijnen, ironisch klinkende dialogen zonder betekenis en een scala aan inwisselbare personages. Zenuwtergend en niet boeiend.

Domino is een film die in hoog tempo een hoop chaos veroorzaakt die mij erg vermoeide.

Tony Scott kleurt de film naar zijn hand en maakt er een mooie Tony Scott film van. Indrukwekkende performance van Keira Knightley die hetzelfde jaar ook te zien was in Pride & Prejudice en The Jacket. 3 toch uiteenlopende rollen. En dan was ze nog maar 20 jaar! Haar rol als titelpersonage Domino is ook meteen de enige troef van de film helaas. Het begint boeiend met de voorstelling van Domino en de aanloop van het verhaal. Dan zakt het helaas in en wordt het jammer genoeg een wat vervelende film. Jammer, want hier had meer in gezeten.