Dalkomhan Insaeng (2005)

Meteen na het internationale succes van het bijzonder aangrijpende Old Boy kende het genre van de wraakfilm een grote heropleving. A Bittersweet Life is één van de miskleunen die teert op de roes die het meesterwerk van Park Chan-Wook naliet. Want regisseur Kim Ji-Woon doet misschien amper onder wat de stijl betreft, op inhoudelijk niveau reikt zijn film niet eens tot kniehoogte.

Centraal staat de oninteressante Sun-Woo (een middelmatige Byung-hun Lee), die op het vriendinnetje van zijn (maffia)baas moet letten terwijl deze in het buitenland vertoeft. Alles verloopt volgens de regels van het spel en het kan niet anders of ons personage wordt verliefd op haar. Enkele klassieke composities (kwestie van de film naar een intellectueel verantwoord niveau te tillen) en tonnen meligheid verder, wordt Sun-Woo in elkaar getimmerd door de mannen van zijn baas. Omdat hij een oogje had op diens geliefde, of wat dacht u?

Het idee van de wraakfilm is geboren, en vanaf dan denkt Ji-Woon het zich te kunnen permitteren om zijn karakters niet meer uit te diepen, laat staan ook maar even af te wijken van het veilige pad der clichés.

De prominente soundtrack balanceert op het randje van de kitsch, maar de jonge Ji-Woon etaleert ballen, en dat siert. Van minder lef getuigt de brave eindafrekening, met scènes die zomaar weggelopen lijken uit Fallen Angels (van Wong Kar-Wai, nog zo iemand die speelt met kitscherige elementen), of nog pompeuzer, The Matrix. Om nog maar te zwijgen van de pijnlijke slapstick-momenten die het geheel zouden moeten verluchten: al duizend maal eerder gezien, en vooral ook minder voorspelbaar gebracht.

We zien met lede ogen toe hoe klungelig Park Ji-Woon omspringt met het combineren van sérieux en humor (als het dat al moet voorstellen), terwijl de man wel degelijk enkele komedies op zijn conto heeft staan.

Ondanks de zorgvuldige mise-en-scène en de gestileerde decors (de bloederige finale speelt zich af aan een bar, waarboven sierlijk het ironische opschrift "La Dolce Vita" prijkt), heeft Dalkomhan Insaeng kortom de bittere smaak van onpersoonlijk en hersenloos vertier.

Als de cineast van dienst de cirkel dan nog eens denkt te moeten rondmaken met een zelfverklaarde wijsheid, is de stemming volledig naar de knoppen. Of toch niet, want knal, in een zweem van zelfspot gunt Park Ji-Woon zijn karakter niet eens een rustige dood. Behoorlijk post-modern, maar vooral misplaatst.

Het doet eerlijk gezegd pijn om een getalenteerd iemand zo’n uitschuiver te zien maken. Maar omdat we ons niet teveel verveeld hebben, en om de gemoederen niet teveel op te hitsen, kiezen we voor de woorden van het minste kwaad: matig.

Kom op zeg! Hoe lang is de wraakfilm er al? Interessantdoenerij. Bovendien hebben de films, op de wraak na, weinig overeenkomsten.

Erwinner: raar dat je niks zegt over de humor in de film? Vond ik zelf een behoorlijke domper.

Vind het raar dat je over de "humor" begint, kan nl. twee echte grapigge scene's naar voren halen. De eerste is bij die auto met het mobieltje en de tweede is bij de wapenhandelaar die de snelheid van het laden wil spelen als stoerdoenerij , grappig, maar beiden bevatten ook een functie van verlichting in de film. Kan verder ook niet echt iets opnoemen wat grappig bedoeld was... een sarcastisch toontje zat er soms in, denk dat bij jou daar mis ging?

Voorbeeld dat mij het meest is bijgebleven is het einde van die enorme actiescene halverwege (staat ook in mijn review). Compleet out of place, effect is gewoon belachelijk en het haalt zo'n beetje de hele scene naar beneden.

En dan, welke actie scene halverwege? Lijkt er voor mij niet ook toe te doen, want dan zou ik bij de grapjes die daarna volgen het ook niet leuk gevonden hebben omdat die op hetzelfde niveau zitten? Humor is zoals je uiteraard al weet behoorlijk smaakgevoelig en heb er ook totaal geen last van gehad, integendeel zelfs

Dat grote gevecht in die loods. Heb de film niet meer bij de hand, dus kan het niet opzoeken. Maar Koreaanse humor is sowieso niet echt mijn ding, en blijkbaar vinden ze het nodig om het in elk genre te integreren.

Toch vond ik de serieuze toon hier flink overheersen waardoor de humor mij amper is opgevallen, laat staan tegengevallen.

Mij gaat het erom dat genrefilms zoals A Bittersweet Life een Nederlandstalige dvd-release krijgen, omdat de distributeurs na Old Boy geconcludeerd hebben dat er blijkbaar een markt voor is. Hoe lang het genre al bestaat, is in dat opzicht volstrekt irrelevant.

Zeker een mooie film, met een aantal diepe dalen en forse pieken.. toch mist het uiteindelijk echte ballen, er worden weinig issues echt aangesneden of taboes werkelijk doorkruist.. het is een soort Samuraï met Delon, maar het mist de precisie en de overtuiging van die film kompleet. Jammer, want er zat veel in. Kom niet verder dan een magere 3,5*

Precies. Welke humor? Op die vreemde wapendealers na, heb ik weinig humor kunnen ontdekken.

In Nederland is deze film juist erg laat op dvd uitgekomen. Ik had de UK tartan release al een hele tijd in bezit. Ik zie uberhaupt niet waarom dit door jou in een recensie wordt meegenomen als een negatief element. Steeds meer Koreaanse films krijgen een wereldwijde release. Punt voor mij is dat je deze film afkraakt op typische kenmerken van de wraakfilm. Die gaan bijna nooit diep. Ook niet in Old Boy, een film waarbij de gekunstelde en vergezochte plot voor mij nog steeds een beetje irritant is.

Grote onzin dit dus, of je moet met een lijst titels op de proppen kunnen komen die dit kan bevestigen.

Volgens mij iets met een putje dat gegraven werd. Anyway, heb nu volgens mij al 3 keer gezegd waar ongeveer, dus kijk het anders zelf even na als je een kopie liggen hebt. 't Zit er nogal opvallend in, redelijk typisch kenmerk ook van dit soort Koreaanse films. Lady Vengeance had soortgelijke problemen.

Als ik de film ooit nog een keer herzie zal ik ze allemaal opschrijven. Maar gezien mijn oorspronkelijk commentaar zit er genoeg humor in om mij eraan te kunnen storen.

Dat de film op dvd verschijnt, laat me koud. Dat er een horde "fans" klaarstaat om hem op slag de hemel in te prijzen niet. Maar dat is natuurlijk hun zaak, niet de mijne.

Er bestaat ook zoiets als een commercieel mechanisme waar consumenten zich door laten meeslepen. Waarom heb ik A Bittersweet Life gekocht? Omdat de film enerzijds in dezelfde serie is uitgebracht als Oldboy (Asiamania) en omdat beide films op talloze fora met elkaar in verband worden gebracht (zelfs hier). Om nog maar te zwijgen van Amazon, Cosmox of andere online-shops...

Kortom: het succes van Oldboy creëert een opening voor soortgelijke films (of die vergelijking nu al dan niet opgaat, dat laat ik in het midden), waar A Bittersweet Life mede van profiteert. (Ik ben het levende bewijs.)

Aardige Koreaanse film die echter niet kan tippen aan het niveau van Oldboy.

De film komt nogal traag op gang maar het tweede deel van de film met enkele harde en bloederige actiescenes maakt veel goed.

Vandaar 3,5*

Wel mijn soort film.

Ok, het verhaaltje had misschien ietsje voller gekunt maar vond het hoofdpersonage toch wel interessant. Misschien juist wel vanwege de ietwat karige karakteruitwerking, geeft het personage toch wel wat mysterieus mee.

Verder scoort de film eigenlijk op elk vlak. De humor (lekker droog), de muziek, de harde actie en natuurlijk het visuele. Vaak inventieve camerastandpunten, mooi kleurgebruik en de film ademt 'coolness' uit.

Heerlijk, 4.5*

De film begon in een sfeer die me erg beviel, een soort zelfde gevoel kreeg ik bij oldboy. Jammer genoeg was alles bij elkaar niet uitzonderlijk goed, maar ook zeker niet slecht. Het is gewoon een goed uitgewerkte wraak-film. Maar deze kan zeker niet tippen aan het grandioze oldboy, dat overigens wél een prachtig (al dan niet voorspelbaar) plot had.

Ik vond dat de shoot-out aan het einde af deed aan de tot dan toe meesterlijke film, het 'duel' tussen Mr. Han en de hoofdpersoon was een mooie slotscène geweest.

Bron

Simpel actieverhaaltje,

Ik snap de hoge waarderingen voor deze film dan ook niet. Simpeler als dit kan niet, gebrek aan (goede) humor of plot, het enige opvallende aan deze film is de mooie cinemagrafie, maar dat helpt ook niet echt. Ik kon mij er niet voor interesseren en vond het op een gegeven moment ongelofelijk saai en voorspelbaar aan het worden. De hoofdrolspeler schiet iemand neer, om vervolgens iemand anders neer te schieten etc… Het is dan ook raar voor een film van twee uur dat het plot zo oppervlakkig blijft.

Zonder hart, zonder emotionele betrokkenheid bij de karakters is het maar wat geknal. Ook raar dat niemand blijkbaar zijn werk goed kan doen. De gangsters zijn met, pak en beet, 20 man, maar niemand heeft een geweer of zo om de hoofdrolspeler tijdens zijn ontsnapping neer te schieten. Ik de schoot-out op het laatst staan de beveiligers er maar een beetje bij, totdat hun baas wordt neergeschoten. In het echt moet die weggetrokken worden, en moet zo iemand, zeker als maffiagast zijnde, gelijk onschadelijk gemaakt worden, maar ze staan er bij en kijken er maar een beetje naar.

3*

Wow, dit is niet alleen een sterke wraakfilm, maar kan ook teren op een mooi score en is visueel een pareltje. Heel stijlvol, maar toch krachtig in de vechtscènes. Soms niet al te origineel, wat het ook weerhoudt van de 5*, maar de rest zit echt als gegoten en is een zeer aangename film. Deed me deugd dit te zien na een reeks slechte films.

-Het staat symbool voor- wordt volgens mij veel te vaak gebruikt om onverklaarbare dingen plausibel te houden. Zeker achter dit soort actiefilmpjes hoef je echt niet te veel -diepzinnige- symboliek achgter te zoeken. De reden lijkt me eerder wat extra actie.

Deze film gaat veel verder dan wat simpele actie. Sun-Woo is een nogal ingetogen man die kalmte maar ook koelte uitstraalt. Juist daarna moet hij meer het 'beest' in zich los laten en veel verder gaan dan hij ooit gedaan heeft (hij heeft nooit eerder een wapen gebruikt, blijkt wel). Het einde waar hij bokst tegen zijn spiegelbeeld vat het eigenlijk perfect samen. Zo kalm en kil als hij kan overkomen, zo los en wild kan hij zijn als het er naar staat.

Hij is duidelijk in gevecht met zichzelf tijdens de film en de aftiteling(vechten tegen zijn spiegelbeeld) benadrukt dit nog maar eens. Ik kan me voorstellen dat je er verder niks achter zoekt of het 'maar' een actiefilmpje vindt, maar onverklaarbaar zijn die scènes (eindgevecht/aftiteling) zeker niet.

Leuke vlotte film.

Wel wat minder dan Oldboy, minder subtiel en minder verrassend, maar nog wel goed weg te kijken. Komt goed op gang en houdt het tempo lekker vast. Sunwoo is een cool personage met een logische maar prima uitgewerkte omslag. Mooie opbouw ook. Verder een knap einde.

Echt groots wordt het nooit, maar het is allemaal leuk om te volgen.

3.5*