Dalkomhan Insaeng (2005)

Uitstekende film, mede door de rol van Lee. Hij geeft z'n karakter de nodige style die deze film nodig heeft en tijdens zijn aktiescenes die er ook prima uitzien. Moet snel maar eens A Tale of Two Sisters gaan zien die ook zéér goed schijnt te zijn. 4*

A Bittersweet Life is een stijlvolle actiefilm. De coole geweldsscènes gecombineerd met klassieke muziek vormen het hoogtepunt van de film. De hoofdpersoon lijkt geknipt voor zijn rol want hij zet op perfecte wijze een perfectionist neer. Ook zijn de bijrollen goed vervult. Het camerawerk is vakkundig gedaan en het kleurgebruik in de film levert stijlvolle beelden op.

Ik vond de film ook iets poëtisch hebben, dat kwam denk ik door de mooie proloog en de ontroerende epiloog. Het verhaal lijkt misschien niet origineel, maar de uitwerking ervan is oogstrelend. 5*

Ji-woon Kim laat interessante dingen zien.

Byung-hun Lee's personage is nagenoeg perfect voor een stijlvolle gangster revenge flick en Kim weet z'n camera perfect te plaatsen en te vullen met prachtige kleurtjes en stijlvolle composities.

Anderzijds helpt hij ook vaak z'n zelf gecreerde sfeer mooi om zeep. Er zit een hoop bedenkelijke humor in de film, sommige camerabewegingen zijn enorm knullig en bepaalde muziek zijn ronduit schandalig.

De opbouw van de film is goed, al deed het drama/romantisch deeltje mij niet zoveel. Gelukkig was de relatie baas/hulpje en het ongenaakbare karakter van Kim heel wat interessanter. Komt mooi tot een climax halverwege met een paar denigrerende scenes voor Kim. Hij slaat ook grandioos terug, tot er een idioot muziekje opkomt en de scene eindigt met een vervelend grapje. Perfect voorbeeld waar het voor mij misliep.

Ook het einde is magistraal, de shootout behoort tot de mooiste die ik al gezien heb, met prachtig muziekje (dat wel erg veel aan Ghost in the Shell doet denken). Jammer dan weer van de wat uitgesponnen en nutteloze epiloog.

Zit heel wat moois in de film, maar er had nog zoveel meer ingezeten. Als die Koreanen zich nu eens zouden houden aan één genre in plaats van alles in een onevenwichtige mix te kletsen. Toch blijft Ji-woon Kim een interessant regisseur met genoeg talent ooit nog een waar meesterwerkje uit z'n mouw te schudden.

3.5* voor deze.

Erg fijne film.

Misschien is het omdat Kang-ho Song niet mee deed, maar ik heb heerlijk genoten. Vooral het lekkere harde geweld en de onderkoelde hoofdrolspeler lieten me vaak erg genieten. Hoewelhet verhaal niemand van zijn stoel zal doen vallen. Is het toch zoals vaker de stijl waarmee het gemaakt is, wat het doet verschillen van veel andere. Vooral de laatste battle was een erg goede. Prachtig hoe dat bloed uitspat op de witte achtergrond.

Laatste stuk was niet geheel nodig, maar een stevige 4 sterren krijgt deze film toch zeker wel. Zie alleen wel dat Kang-ho Song in zijn volgende weer meedoet

Sfeervolle actiefilm,

De film doet geen consessies qua geweld aan Oldboy. Deze film is juist nog een stuk gewelddadiger, omdat er niet zozeer momenten in de film zitten die louter bedoeld zijn om te choqueren.

Een groot deel van de film zien we Sun-woo in zijn auto rondrijden. Zo zijn we getuige van een afranseling van enkele irritante weggebruikers door Sun-woo en krijgen wij een impressie van het wegenstelsel van een stad, dat soms wel wat weg lijkt te hebben van een stadcircuit. De stad bij nacht ziet er geweldig uit, net zo als het dynamische camerawerk die de onnavolgbare manoeuvres van Sun-woo `s auto moeiteloos vastleggen.

De film focust zich in het begin op de controlfreak Sun-woo die geleidelijk aan de controle verliest over zijn koelheid door inmenging van een vrouw. Vanaf dat moment is hij zijn leven niet meer zeker en volgt een amusant schouwspel waarin Sun-woo en zijn tegenstanders tot het uiterste gaan om elkaar te pijnigen en te vernederen.

De film slaat plots een andere weg in als Sun-woo ontsnapt. De stad is even verdrongen voor wat kale natuur en enkele malloten die blijkbaar een groot misdaadsyndicaat van wapens voorzien. De humor in dit stukje werkte niet echt, het onderstreepte niet echt de kilheid van de gangsters. Het leken ineens een stel debielen, wat natuurlijk afdoet aan angst voor de voorheen grovere personages. Verder redelijk weinig oponthoud. Uiteindelijk eindigt de film lekker met weer veel geweld in de vorm van een lange, stijlvolle shoot - out. Vooral dankzij prachtig afstandelijk, desolaat camerawerk. Muziek was verder wel aardig, misschien iets te nadrukkelijk aanwezig.

De film bevat naast geweld ook een tintje liefde. Helaas werkte de metafoor van die lamp: jij bent het licht in mijn leven, ik heb het licht gezien niet voor mij. Voelde verder ook niet echt mee met de personages i.t.t. Bangkok Dangerous. Het drama - gedeelte werkte dus niet echt. De film werkte echter wel volop op andere gebieden. Een feest voor de zintuigen dit. Gewelddadige, fijne adrenalinerush achtige film. 4*

Ook maar eens opgezet dan. Hoewel niet echt groot fan van het genre, kan ik het wel waarderen zo af en toe. Ben ook nog niet heel bekend met dergelijke producties uit Zuid-Korea. Interessant hoe gelikt het er visueel altijd uit ziet. Af en toe een beetje te veel van het goede zelfs. Prachtig allemaal, met zeer zorgvuldig geschoten scènes die je werkelijk alle mogelijke hoeken van de set laat zien - maar minder mag van mij.

Verder niet bijster interessant verhaal, maar de uitvoering is zeer prettig. Vond vooral de opstapeling van problemen die Sun-Woo over zich heen krijgt cool gedaan. Jammer dat het tempo af en toe wegvalt - ene moment is hij cool, meedogenloos en zonder aarzeling - scène daarop is dat weer ver te zoeken. Zonde ook dat de muziek af en toe beetje te veel op de voorgrond treedt. Beetje te groots...

Verder gewoon genieten van een aantal sterke personages - Sun-Woo en zijn vroegere collega. Nog steeds geen fan, maar wel vermaakt.

3.5/5.0

Was inderdaad weer een lekker bikkelharde Koreaanse gangster-film dat inderdaad valt in de categorie Public Enemy en Mr Socrates. Aleen word ABL een beetje grauwer weergeven. Maar ook hierin ging het weer ruig aan toe en je weet al wat je in dit soort films kan verwachten: Koreaanse gangster(s) met een zeeer kort lontje die om het minste geringste iemand helemaal verrot meppen. de hoofdpersoon was er zo'n eentje van die het zeer goed deed. Wat ook wel geinig was waren die overduidelijk aanziende Koreanen die Russen moesten na spelen maar dan met spleetogen. Humor zat er ook ruimteschots in en bloederige vechtpartijen. Soms zo hard dat je wel eens moet lachen .

En wat ook leuk is is dat het achteraf een keiharde knallende actiefilm word met die scene dat eigenlijk een beetje aan het einde van Scarface doet denken. De actiescenes waren ook zeer mooi. De dialogen waren vaak ook fantastisch. Inderdaad een aanrader voor de liefhebbers van Public Enemy.

Weer een hoogdepunt in de Koreaanse Cinema.

4,0*

A Bittersweet Life stond al lang op mijn verlanglijst en vandaag is het er eindelijk van gekomen, geen spijt van gehad alles is mooi gefilmd (interessante camarastandpunten, goed kleurgebruik) en hard geweld maar toch ook 2 serieuze minpunten: Wat is er met die soundtrack aan de hand? Verkeerd getimed, verkeerde songs bij scènes? Diegene die dat heeft verzorgd zou levenslang geschorst moeten worden. Het wil lijken op een harde realistische gangsterfilm. 90% van de film slaagt het er ook in maar doe dan aub geen scene waarin het hoofdpersonage een hele maffia-crew op een hoopje kung-fut.

Soit die 2 minpunten moesten toch eens van mijn lever, voor de rest is alles van goed tot super.

****

Mooi geschoten, mooie muziek, mooie shootout, standaard verhaaltje.

Zeer stijlvolle misdaadfilm.

De laatste keer dat ik zo'n sterke misdaadfilm zag, is al bijna een half jaar geleden (Rififi). Erg sterk gefilmd, stijl- en sfeervol. Prima dialogen, goede dosis actie en degelijk acteerwerk. Het enige minpuntje vond ik persoonlijk die (voorspelbare) rode lamp en dat gehuil om Hee-soo op het einde. Past niet zo bij het harde beeld wat de film schetst en behalve dat, is het ook gewoon irritant.

Wat misschien ook wat minder bij het harde beeld past, maar het iets luchtiger maakte, waren een aantal grappige momenten. Zo droog wanneer Sun-woo de sleutels van die paar stoere jongens weggooit nadat ie ze eerst even in elkaar heeft geslagen. Ook de scène dat Sun-woo even wat wapens gaat halen is lekker droog. Die twee momenten kon ik zeker waarderen.

Muziek droeg ook goed bij aan de sfeer. Niet het sterkste verhaal ooit, wel een geweldige uitwerking, 4,5*

Erg fijne, harde en stijlvolle misdaadthriller

Ik had vooraf op een soort van Oldboy gerekend, maar deze film zit toch wel wat anders in elkaar en overtreft Oldboy in mijn ogen zeker. Het verhaaltje is vrij standaard, maar de uitwerking ervan tilt de film ver boven een gemiddeld filmpje uit. Het acteerwerk is degelijk, de muziek bij vlagen erg sfeervol en er zitten enkele fantastische scènes in. Vooral het moment dat Sun-woo uit zijn eigen graf klimt en daarna wraak neem op degenen die hem begraven hebben is een fantastische Scène. Het donkere weer en de regen die valt, in combinatie met het vuur dat brandt en waar d.m.v van brandende fakkels mee geslagen wordt, was gewoon een lust voor het oog. Ook de eindscène is erg stijlvol en mooi in beeld gebracht en tevens een sterk einde van de film. Verder zitten er nog wel wat leuke humor in de film verstopt. Het is alleen jammer dat de film op een paar momenten een klein beetje inzakt, maar verder heb ik best genoten!

Ruime 4,0*

Lekker harde misdaadfilm. Sommige scènes zijn echt fantastisch in beeld gebracht. Hier en daar ook zeer geslaagde subtiele humor. Hoofdrolspeler acteert goed en heeft een erg stoere rol. Dan is het laffe liefdesverhaaltje wel wat jammer. De Scarface-achtige showdown op het einde, waarbij Sun-Woo alsmaar blijft leven kon mij ook niet helemaal bekoren.

4.0*

Redelijke recht-toe-recht-aan actiefilm, maar wel op een stijlvolle manier gefilmd. Zoals veel Koreaanse films ziet A Bittersweet Life er erg strak en clean uit, wat goed werkt bij een film waar coolness een belangrijke factor is. De mooi gechoreografeerde gevechten komen goed uit de verf. Hoofdrolspeler Byung-hun Lee verzorgt prima acteerwerk.

De muziek vond ik op momenten wat minder geslaagd, te bombastisch wanneer dat eigenlijk niet nodig is. Ook een trekje dat ik vaker tegenkom bij Koreaanse cinema. De plot is behoorlijk rechtlijnig en daarom redelijk voorspelbaar; het welbekende verhaal van een maffiahandlanger die zijn bevelen niet opvolgt, hiervoor gestraft wordt door zijn baas, waarna het verhaal omslaat in een wraakverhaal, met daarin nog een kleine love story gemixt.

Met name de strakke vormgeving en het feit dat de film gewoon lekker vlot wegkijkt, doen A Bittersweet Life ontstijgen boven het gros van soortgelijke actiefilms.

Herzien en nog geen mening gegeven, dat komt bij mij wel vaker voor na een top film gezien te hebben, om vervolgens een uur naar mijn vingertoppen te staren, en eigenlijk niet meer uit m'n woorden kan komen.

Nu dan, na hem op een beamer gezien te hebben, heb ik uitvergroot mogen kwijlen, de eenzame puzzelstukjes op hun plaats mogen zetten en evt. ontdekken waar de zwakkere plekken liggen. Enige nadeel was wel dat ik met een "blah blah" vriend op de bank zat die echt zijn mond bij geen enkele film kan houden. Ik zal hem dit stukje even laten lezen, misschien dat hij de volgende keer eens rekening houdt met de ander ('t viel nog mee i.i.t. een eerdere kijkbeurt bij Banlieue 13).

De soundtrack: natuurlijk ook op gelet en je kan lullen tot je een ons weegt, die is vrijwel nergens dik opgezet en wordt zelfs op een geniaal moment ergens ingezet, (en dan bedoel ik niet de scene op de klassieke school) maar op een actie scene ergens in het middenstuk. Het had misschien nog een paar enkele malen vaker ingezet mogen worden want het is uiteindelijk behoorlijk gedoseerd.
Het muziek stukje op de school is daarnaast verrukkelijk en komt op de eindscene nog eventjes terug.

Script: Dat het love-story gedeelte maar minimaal is maar als leidraad door de film heen door druppelt, leidt dit kleine misstapje tot extreem gewelddadige gevolgen die een extra wrang gevoel geeft, omdat de liefde voor het gangster meisje amper wordt voorgezet door Sun-Wo. Gaaf is dan ook die scene tegenover zijn baas op het laatst, waar hij begrip wil hebben en nog steeds niet snapt waarom hij uitgekozen is om gemarteld en gedood te moeten worden.
Dan volgt de eindscene waarin hij nog eens alles in z'n gedachte voorbij laat komen en uiteindelijk inzicht krijgt en waaruit dus blijkt dat ie de liefde verdrongen had.
Die scene is voor de enkele kijkers misschien overbodig, voor Sun-Wo was het een openbaring en mocht daardoor zeker niet ontbreken!

Verder zit er een ontiegelijke coolness factor in dit gangster filmpje met keiharde super gestileerde actie scene's die indrukwekkend worden getoond en mede doordat er lange stilte's aan worden toegevoegd (dus ook in de daadwerkelijke actie scene's!), is dit gewoon genieten geblazen!
Ook de decor's zijn van een hoog niveau net als de kleuren, die een lekker "warm sfeertje"geven.
Alle acteur's geven de film nog eens extra "body" mee en zelfs alle randdebielen zijn voortreffelijk aanwezig, er zit niet eens één rotte appel tussen.

Minpunten zitten hier imo niet in, gewoon een perfecte balans van misdaad/drama wraakfilm die óók nog eens zoveel mogelijk cliche's uit de weg gaat, voor zover dat als een verhaal bij deze mogelijk is.

4.5* stond, met gemak naar 5 sterren.

Meteen na het internationale succes van het bijzonder aangrijpende Old Boy kende het genre van de wraakfilm een grote heropleving. A Bittersweet Life is één van de miskleunen die teert op de roes die het meesterwerk van Park Chan-Wook naliet. Want regisseur Kim Ji-Woon doet misschien amper onder wat de stijl betreft, op inhoudelijk niveau reikt zijn film niet eens tot kniehoogte.

Centraal staat de oninteressante Sun-Woo (een middelmatige Byung-hun Lee), die op het vriendinnetje van zijn (maffia)baas moet letten terwijl deze in het buitenland vertoeft. Alles verloopt volgens de regels van het spel en het kan niet anders of ons personage wordt verliefd op haar. Enkele klassieke composities (kwestie van de film naar een intellectueel verantwoord niveau te tillen) en tonnen meligheid verder, wordt Sun-Woo in elkaar getimmerd door de mannen van zijn baas. Omdat hij een oogje had op diens geliefde, of wat dacht u?

Het idee van de wraakfilm is geboren, en vanaf dan denkt Ji-Woon het zich te kunnen permitteren om zijn karakters niet meer uit te diepen, laat staan ook maar even af te wijken van het veilige pad der clichés.

De prominente soundtrack balanceert op het randje van de kitsch, maar de jonge Ji-Woon etaleert ballen, en dat siert. Van minder lef getuigt de brave eindafrekening, met scènes die zomaar weggelopen lijken uit Fallen Angels (van Wong Kar-Wai, nog zo iemand die speelt met kitscherige elementen), of nog pompeuzer, The Matrix. Om nog maar te zwijgen van de pijnlijke slapstick-momenten die het geheel zouden moeten verluchten: al duizend maal eerder gezien, en vooral ook minder voorspelbaar gebracht.

We zien met lede ogen toe hoe klungelig Park Ji-Woon omspringt met het combineren van sérieux en humor (als het dat al moet voorstellen), terwijl de man wel degelijk enkele komedies op zijn conto heeft staan.

Ondanks de zorgvuldige mise-en-scène en de gestileerde decors (de bloederige finale speelt zich af aan een bar, waarboven sierlijk het ironische opschrift "La Dolce Vita" prijkt), heeft Dalkomhan Insaeng kortom de bittere smaak van onpersoonlijk en hersenloos vertier.

Als de cineast van dienst de cirkel dan nog eens denkt te moeten rondmaken met een zelfverklaarde wijsheid, is de stemming volledig naar de knoppen. Of toch niet, want knal, in een zweem van zelfspot gunt Park Ji-Woon zijn karakter niet eens een rustige dood. Behoorlijk post-modern, maar vooral misplaatst.

Het doet eerlijk gezegd pijn om een getalenteerd iemand zo’n uitschuiver te zien maken. Maar omdat we ons niet teveel verveeld hebben, en om de gemoederen niet teveel op te hitsen, kiezen we voor de woorden van het minste kwaad: matig.

Wel mijn soort film.

Ok, het verhaaltje had misschien ietsje voller gekunt maar vond het hoofdpersonage toch wel interessant. Misschien juist wel vanwege de ietwat karige karakteruitwerking, geeft het personage toch wel wat mysterieus mee.

Verder scoort de film eigenlijk op elk vlak. De humor (lekker droog), de muziek, de harde actie en natuurlijk het visuele. Vaak inventieve camerastandpunten, mooi kleurgebruik en de film ademt 'coolness' uit.

Heerlijk, 4.5*

Simpel actieverhaaltje,

Ik snap de hoge waarderingen voor deze film dan ook niet. Simpeler als dit kan niet, gebrek aan (goede) humor of plot, het enige opvallende aan deze film is de mooie cinemagrafie, maar dat helpt ook niet echt. Ik kon mij er niet voor interesseren en vond het op een gegeven moment ongelofelijk saai en voorspelbaar aan het worden. De hoofdrolspeler schiet iemand neer, om vervolgens iemand anders neer te schieten etc… Het is dan ook raar voor een film van twee uur dat het plot zo oppervlakkig blijft.

Zonder hart, zonder emotionele betrokkenheid bij de karakters is het maar wat geknal. Ook raar dat niemand blijkbaar zijn werk goed kan doen. De gangsters zijn met, pak en beet, 20 man, maar niemand heeft een geweer of zo om de hoofdrolspeler tijdens zijn ontsnapping neer te schieten. Ik de schoot-out op het laatst staan de beveiligers er maar een beetje bij, totdat hun baas wordt neergeschoten. In het echt moet die weggetrokken worden, en moet zo iemand, zeker als maffiagast zijnde, gelijk onschadelijk gemaakt worden, maar ze staan er bij en kijken er maar een beetje naar.

3*

Leuke vlotte film.

Wel wat minder dan Oldboy, minder subtiel en minder verrassend, maar nog wel goed weg te kijken. Komt goed op gang en houdt het tempo lekker vast. Sunwoo is een cool personage met een logische maar prima uitgewerkte omslag. Mooie opbouw ook. Verder een knap einde.

Echt groots wordt het nooit, maar het is allemaal leuk om te volgen.

3.5*

Wat een schitterende film!

Ik had er niet veel van verwacht maar nadat ik deze film heb bekeken ben ik zeer onder de indruk. Het verhaal is erg mooi, de cinematografie is fenomenaal en de muziek is gewoon fantastisch.

De beelden zijn zo mooi in scene gezet dat ik toch wel even een WOW! momentje had.

Over acteer-prestaties maar te zwijgen, ongelofelijk hoe deze hoofdpersoon zich inleeft in zijn fantastische rol.

De gevechten zijn gewoon spectaculair en net goed.

Jawel, echt een film van de bovenste plank!

Een goede Koreaanse actiefilm het verhaal was wel een beetje slapjes maar dat word goed gemaakt door de sterke acteer prestaties. Het muziek gedeelte zat ook goed en het camera werk was geweldige A bitter sweet life is een ijzer sterke Koreaanse actiefilm die je vanaf het begin tot het einde weet vast te pakken en daarom geef ik deze film een 4,5

Grandioos werkje weer, nu van Koreaanse afkomst.

Zo'n actie en revenge plotje vind ik altijd wel wat, en de film verveelt geen minuut ondanks de lange speelduur.

Cast is fit, aantal mooi vormgegeven shots, de muziek draagt meerdere steentjes bij, kortom tiptop in orde.

Actiethriller die prima in elkaar steekt. Het ziet er allemaal erg strak uit en het camerawerk inclusief belichting is goed verzorgd. De soundtrack viel me eveneens positief op. Deed me hier en daar aan Oldboy denken, alleen vind ik die toch een niveautje hoger dan Dalkomhan Insaeng. Wat groente12 hierboven opmerkt is een leuke twist aan het verhaal, maar komt niet helemaal tot zijn recht. Misschien omdat de uitgebreide en massale vechtscenens te ver over de top zijn en het bikkelharde karakter wat te overdadig maakt. Zeker naar het einde toe werd dat toch wel een beetje een anti-climax, ook met de liefdevolle gebaren/herinneringen die nog even opspelen, en wat in de Aziatische filmwereld vaak voorkomt. Maar het gevoel wat uiteindelijk overblijft is zeker positief. Voor liefhebbers van snelle en gelikte actiefilms is dit een aanrader.

Stijlvolle shizzle, met een aantal prachtig geconstrueerde shots. De hoofdacteur heeft ook de perfecte uitstraling voor deze rol. Fantastisch hoe zijn stoïcijnse houding héél snel héél erg omslaat. Al na een paar minuten in de film zit je te hopen dat Sun-woo iedereen die hem een strobreed in de weg legt, compleet in elkaar ramt.

De komische scènes kwamen inderdaad een beetje volledig uit het niets, maar echt storen deed het me eigenlijk niet. Toen die 2 sukkels daar los in die containers reden, kon er zelfs een lachje af.

Van genoten, 3,5*

Mooi hoor.

Prachtig gestileerde scènes, nog mooiere muziek en bovenal rust. Er wordt de tijd genomen om het verhaal te brengen. Geen overhaaste scènes (hoewel sommige vechtscènes rommelig waren vanwege het camerawerk), maar over het algemeen een goed te volgen film. Goed verhaal ook en dus is er weer negatief aan deze film. Alleen de taal. Wat is dat (Zuid-)Koreaans een verschrikkelijke taal.

Vooruit, de rest was wel uitmuntend gedaan, dus erg zwaar zal ik hier niet aan wegen. Voor sommige scènes werd jammer genoeg iets te veel tijd genomen, waardoor de snelheid eruit ging.

Wow! Dat ene woord zegt alles over deze film.

Wat was dit een fantastische film. Twee uur lang genieten, waarbij ik wel moet toegeven dat het eerst half uur traag is en je daar even doorheen moet bijten. Maar als de film eenmaal loskomt, houdt deze je in z'n greep en laat je niet meer los. Het is mooi om te zien dat het einde van de film op zoveel verschillende manieren geïnterpreteerd kan worden. Hou er altijd wel van als films op die manier eindigen.

Overigens ben ik opnieuw weggeblazen door het acteerwerk van hoofdrolspeler Byung-hun Lee. Heb ondertussen al meerdere films gezien met hem in de hoofdrol en wat kan die man acteren! Ongelooflijk goed. Daar kan menig Hollywood acteurtje nog wat van leren!

Al met al een prachtfilm die de weg in mijn top 10 in ieder geval gevonden heeft.

Na I Saw the Devil te hebben gezien heb ik besloten om deze ook maar eens mee te pikken. Ik wilde hem al langer zien, maar dat Jee-woon Kim er achter zat was een extra motivatie om hem nu te bekijken. En ik ben niet teleurgesteld, wat een heerlijk hard filmpje is dit geworden!

A Bittersweet Life opent met een vermakelijke scene waarin we kennis maken met de gewelddadige Sun-woo. Een Koreaan met een kort lontje, maar met het hart op de juiste plaats. Wederom een sterk staaltje acteerwerk van Byung-hun Lee die in I Saw the Devil ook al de sterren van de hemel speelde. Wanneer hij het verliefde stelletje laat gaan belandt hij plots in de stront en zitten er tientallen gangsters achter hem aan.

Vervolgens zien we een aantal bikkelharde scenes waarin het bloed rijkelijk vloeit. Goed om te zien dat er eens een keer geen sprake is van genade, maar gewoon kappen met praten en orde op zaken stellen. Visueel is de film best donker, ideaal om de depressieve kuil waarin Sun-woo steeds verder wegzakt kracht bij te zetten.

Op het eerste gezicht gaat het om een standaard wraakverhaal, maar Jee-woon Kim geeft net dat beetje extra om er iets speciaals van te maken. Mooie emoties af en toe en een goede misdaadfilm waarbij de tijd voorbij vliegt.

Stijlvol misdaadverhaal zonder allerlei zijplotjes, wel zo prettig tussen de vaak onnodig complexe films in het genre. Het eerste uur gebeurt niet zo gek veel - was in het begin even bang dat het een vechtfilm zou worden - maar in het tweede deel komt het karakter goed los. En dat allemaal omdat Sun-Woo verzuimde zijn baas te bellen, lekker simpel.

De soundtrack is me goed bevallen, deed een beetje Europees-achtig aan, sowieso had de film wel iets weg van westerse gangsterfilms. Opvallend ook dat er hier en daar humor-elementen zijn. Niet dat ze mislukt zijn maar een vreemde eend in de bijt, vooral die twee lui in de auto waarmee hij een deal sluit. Die zelfrelativering is leuk en best origineel, maar het gaat ook wat ten koste van de rauwheid.

De 'filosofische' in- en outtro liggen trouwens niet lekker, beetje melodramatisch, iets dat me bij het einde van I Saw the Devil ook al opviel. En ik zie nu dat A Tale of Two Sisters van dezelfde regisseur is, erg mooie visuele stijl legt hij in z'n films.

Heerlijke gangster noir met een eenvoudig uitgangspunt, maar een bijzonder sfeer- en stijlvolle uitwerking. Dat gaat al meteen lekker met de elegante hoofdrol. Taaie vent, even koel als venijnig, niet al te spraakzaam en slechts op één grijns te betrappen. Het is gemakkelijk sympathiseren met Kim Sun-woo en uiteraard ook met zijn keuze. Hij neemt je op sleeptouw in een vrij lange, maar zorgvuldige opbouw afgewisseld met enkele uitspattingen van intens gefilmd geweld. Een voorbode voor wat volgt.

De muziek is niet altijd helemaal gelukkig gekozen en het dreigt zelfs even behoorlijk mis te gaan wanneer er twee al te dolle wapendealers opduiken, maar Kim Ji-woon rond dat segment toch weer op knetterende wijze af. Het is vaak een lust voor het oog (de regen, het vuur, het ijs, enz.) en richting finale gaat het stilaan naar epische proporties. De witte gang neigt naar een soort bloedballet en het hotel blijkt daar nog maar eens een schitterend decor dat garant staat voor een groots, kogelrijk slot.

Tijd voor herziening en opnieuw blijft het een score houden waarbij ik twijfel tussen 4.5* en 5*. Ik hou het op 4.5 omdat het einde net iets minder is. 't Is te zeggen, 'iets minder' is absoluut niet slecht. In tegendeel. Ik hou wel van wraakfilms en dit is er ééntje in het rijtje van 'gedeisde kerel laat niet met zeg sollen en gaat tot het bittere einde'. Prachtige muziek trouwens en mooi geschoten. De film deed me met momenten denken aan Drive.

De film doet me in elk geval benieuwen naar meer films van deze regisseur. En hopelijk kom ik nog meer van dit soort fims tegen tout court.