Dalkomhan Insaeng (2005)

Ondertussen mijn derde film van Jee-woon Kim na Banchikwang en Akmareul Boattda. Ook dit is weer een erg geslaagde film, ondanks het toch wel erg dunne plot.
Het eerste uur begint vrij langzaam en ik dacht dat het erom zou draaien dat hij de vriendin en diens vriendje zou beschermen, maar dit nam toch wel een heel andere wending aan.
Want uiteindelijk is Sun-woo (erge sterke rol van Byung-hun Lee) degene die voor zijn leven moet vechten met alle gevolgen van dien.

Vanaf dat moment komt de actie in het spel en dit wordt erg gestileerd in beeld gebracht en dan met name de fenomenale shoot-out op het eind. Met toch wel een mooie symboliek.

Er zat trouwens ook best misplaatste humor in deze film, erg jammer dat dit afdoet aan de serieusheid van deze film.

4,0 Sterren.

Erg vermakelijke film, die beter en beter wordt naarmate de film onderweg is. Tegen het einde zit je te juichen voor het scherm. Fraai in beeld gebracht, medogeloze actie en een moordend tempo. Het drama was niet onaardig, er zat 1 lange humoristische scene in het midden bij die wapenhandelaren, die verrassend goed werkt, maar alle actiescenes (waar het uiteindelijk om gaat) zijn voortreffelijk. Misschien is de plot wat mager en standaard, maar verder is alles dat je ziet geweldig. Heb me meer dan prima vermaakt. 4 dikke sterren.

Harde Koreaanse misdaadfilm, erg stijlvol, met een simpel plot erachter maar dat stoort helemaal niet. Niet verwonderlijk dat die in de top 250 hangt. De eerste helft bouwt vrij rustig op, en daarna ontaardt alles in een goed gechoreografeerd ballet van bloed en geweld. Het wraakverhaal is niet innovatief maar regisseur Jee-Woon Kim geeft zijn film een visuele aantrekkingskracht die steeds nog even blijft nazinderen op het netvlies nadat de beelden al voorbij zijn. Het einde leent veel van Scarface . Wilde hij hiermee de verwachtingen van zijn publiek beantwoorden (een shootout is immers een groot cliché in een klassieke misdaadfilm) ? De hoofdacteur doet het geweldig; het blijft een hitman met een hart, die uiteindelijk gelukkig sterft omdat hij het meisje die zijn kille hart heeft ontdooid, gered heeft van een gewisse dood. Mooi mooi. Wie van gangsterfilms houdt moet dit beslist zien.

Helaas wederom een tegenvaller.

Ik probeer me de laatste tijd steeds vaker over te geven aan de Aziatische cinema, maar voorlopig heeft het met nog niet kunnen overtuigen. Na o.a. het ronduit teleurstellende Batoru Rowaiaru heb ik, mede vanwege de notering in de top 250, Dalkomhan Insaeng aangeschaft.

De film komt enigszins langzaam op gang. Op zich is dat geen probleem, echter komt het vervolgens nooit helemaal los. Vanaf de dubbele mishandeling van Sun-Woo door beide bendes verwacht je dat er meer diepgang komt in de karakters en het verhaal. Daarentegen blijft het continu oppervlakkig en grijpt het verhaal je geen moment echt vast. Voeg daarbij een aantal voorspelbare scènes, zoals de uit de hand gelopen wapendeal, de clichématige gebeurtenissen rondom Sun-Woo en zijn plotselinge liefde voor het enige 'mooie' meisje in de film en je houdt een matige film over.

Uiteindelijk een krappe voldoende vanwege de sterke actiescénes, het goede camerawerk en vooral de sterke muziek.

Volgende week zet ik Oldeuboi op, hopelijk kan die me wel overtuigen.

Wat een fantastische Zuid Koreaanse film dit ze .

Knallende actie scenes..zwarte humor..bijpassende muziek...zo kan ik nog wel even doorgaan...

Pfffff hier kunnen de amerikanen wat van leren dat bewijzen de Zuid Koreanen keer op keer op keer.

Uitstekende film waarin een man door zijn baas wordt gevraagd op diens vriendin te letten. Een vrij eenvoudig wraak-verhaaltje, maar de scenes zijn stuk voor stuk bijzonder goed opgebouwd. De actie is stijlvol in beeld gebracht, en tegelijkertijd ook bruut. Komt misschien ietwat traag op gang, maar dit wordt zeker goedgemaakt tijdens de tweede helft. Een kleine 4,0 sterren.

Bloedig, bloediger, bloedigst...maar ze zijn verschrikkelijk taai.

Wat jammer dat wat een goede story en ook film had kunnen zijn letterlijk wordt kapot geschoten.

Op zich wel een lekkere film, die vooral de coolheid van de hoofdpersoon en de strakke vormgeving als sterke troeven kan uitspelen. Het cliché wordt zeker niet geschuwd en als ik me niet vergis zijn er zelfs aardig wat referenties (Tarantino, Scorsese en ook In the mood for love kwam langs). Op zich nog niks mis mee, een wraakfilm is zelden al te genuanceerd, maar waar ik over struikel is de romance die erin wordt gepropt. Ik begrijp dat die vrouw nodig is als katalysator om de gebeurtenissen in gang te zetten, maar daarvoor was het niet noodzakelijk Sun-Woo daadwerkelijk verliefd te laten zijn, laat staan om in de slot- en sterfscène met een zouteloze flash-back aan te komen. Toch wel een smetje, hoewel ik me verder met A bittersweet life goed vermaakt heb.

Het is vaker gezegd over deze 'Dalkomhan Insaeng', maar dit is echt een uitermate stijlvol geheel. De film begint met een rustige opening, mooi geschoten, rustige muziek en een luxe hotel waar Sun-woo alles regelt. Maar dan gaat het grandioos mis, dankzij een zo simpel lijkende klus op het eerste gezicht.

Het simpele plot wordt goed gebracht. Keiharde actie afgewisseld met een sporadisch aanwezig grapje en een mooi gefilmd geheel vol met bloederige actie en zenuwslopende ongein. Het einde laat je denken dat alles maar een mooie droom van Sun-woo was. Een droom zo mooi.. dat je weet dat-ie niet uit gaat komen. De letterlijke woorden (ongeveer) uit de eindmonoloog. Zo'n einde werkt niet altijd, hier wel.

Ja ik heb me goed vermaakt met deze prent. Het geheel ziet er mooi uit en regisseur Jee-woon Kim heeft de touwtjes goed in handen. Fijne gangsterfilm met een erg cool hoofdpersonage. Dikke voldoende.

Het bekijken van deze film heb ik lange tijd uitgesteld omdat extreem geweld in de Aziatische films mij niet meer zo aanspreekt. Toch heeft deze uiterst gewelddadige film ondanks dat mij niet teleurgesteld en dat ligt toch vooral aan het uitstekende einde en het zeer mooie camerawerk. Maar of ik deze film nog een keer ga zien? Ik denk het niet. Ik geef toch de voorkeur aan Kim Jee-woon's vorige film "A Tale of Two Sisters". Dit omdat het horrorgenre mij nu eenmaal meer aanspreekt. "I Saw the Devil" moet ik nog zien trouwens.

4,0*

Viel mij toch wat tegen deze Zuid-Koreaanse prent.

Laten we positief beginnen. Het personage dat Byung-hun Lee neerzet is weergaloos. Het schoolvoorbeeld van hoe een gangster moet zijn. Coole kikker, en hij heeft er echt de looks voor. Audiovisueel is het ook weer een feest. Prachtige belichting, strakke muziek, enorm sfeervol. Bij het verhaal gaat het voor mijn gevoel een beetje mis. Het verhaal is simpel, maar gaat nergens echt de diepte in. Op de een of andere manier komt het nooit helemaal los. Ik had telkens het gevoel dat ik zat te wachten tot er nog wat zijplotjes of iets dergelijks bij kwamen, maar dat bleef uit.

Niet slecht, maar niet geweldig.

3*.

Op mijn inhaalslag langs de Koreaanse misdaadfilms vandaag gestopt bij A Bittersweet Life. Eentje die het net als veel genre- en landgenoten vooral moet hebben van stijlvol geweld en mooie cinematografie, maar die inhoudelijk zwak is. Plot is bijzonder rechtlijnig, voorspelbaar en bij vlagen ook ongeloofwaardig. Mede dankzij de geweldige scène waarin de pistolen in elkaar worden gezet toch nog een hele dikke voldoende

Aah heerlijke Koreaanse actie, die kunnen er ook meestal wel wat van, love it. Film start meteen, heeft geen verkenningsronde fzo nodig en laat geen tijd onbenut om lekker wat actie af te vuren op de kijker, met dat heerlijk Koreaanse sfeertje en attitude, echt om duimen en vingers van af te likken.

Ik hou wel van Koreaanse cinema, maar de tak van de actie is me vaak iets te veel in overdrive. Snoeiharde actie zoals vaak. Dat is hier niet anders eigenlijk. Het eerste gedeelte is nog redelijk rustig waarbij de nodige aandacht wordt gegeven aan de dramatische ontwikkeling van het personage Sun-woo. Later evolueert de film naar een wraakfilm en dat gaat het total loss. Maar best allemaal piekfijn in beeld gebracht.

Een wraakfilm met veel martial arts. Zoals zo vaak in dergelijke films zijn de vuurwapens dan schaars. De pace zit goed, maar vooral het camerawerk maakt indruk. Inhoudelijk vond ik het matig, maar de actie maakte het onderhoudend. Niet mijn favoriete genre film, maar best OK.

Jee-woon Kim is een interessante regisseur waar ik al 2 goede films van heb gezien met The Last Stand en I Saw the Devil en deze A Bittersweet Life mag zich aan dat rijtje toevoegen. Al had ik het gevoel dat er toch ietsje meer in zat.

Vooral het eerste deel vind ik het sterkste met de introductie van de verschillende karakters. Het duurt wel eventjes voor het echt op gang komt, maar daartegenover staat dan wel dat de personages mooi uitgediept worden. Vooral Sun-woo is een geweldig personage. Op het eerste zicht lijkt hij een typische koele kikker met geweldige vechtkunsten, maar hij toont ook zijn menselijke kant door Hee-so en haar minnaar niet te vermoorden zoals gevraagd door zijn baas. Byung-hun Lee is ook de geknipte man om het personage vorm te geven op een wel erg stijlvolle manier.

Het tweede deel verzandt dan een beetje in een typische wraak film met vooral veel actiescènes. Gelukkig werden deze op een stijlvolle manier gebracht (en vooral de shoot-out mag er wezen), want anders had het als een lange zit kunnen aanvoelen.

3.5*